II SAB/Łd 91/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Robert Adamczewski Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi A. P. na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w W. w sprawie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. dc UZASADNIENIE A. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w W. w sprawie udostępnienia informacji publicznej, w której zarzucił naruszenie: 1) art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek; 2) art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1429 ze zm.), dalej jako: "u.d.i.p.", w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, poprzez niezasadne uznanie, iż przedmiotem wniosku nie jest udostępnienie informacji publicznej, a w konsekwencji nieudostępnienie tej informacji na wniosek. Z powyższych względów skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia jego wniosku z dnia 27 lipca 2020 r. i zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że w dniu 27 lipca 2020 r. złożył poprzez platformę ePUAP wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Jako sposób i formę udostępnienia wnioskowanych informacji wskazał platformę ePUAP. W dniu 10 sierpnia 2020 r. skarżący otrzymał odpowiedź od Prezesa Sądu Rejonowego, w której tenże wskazał, iż przedmiotem wniosku nie jest informacja publiczna. Następnie w dniu 18 sierpnia 2020 r. skarżący skierował do organu, za pośrednictwem platformy ePUAP, pismo - wezwanie do zaniechania naruszeń ustawy o dostępie do informacji publicznej, podejmując polemikę w zakresie oceny, czy wnioskowana do udostępnienia informacja jest informacją publiczną. W odpowiedzi z dnia 3 września 2020 r. organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 7 sierpnia 2020 r. Do dnia złożenia skargi żądana informacja nie została udostępniona. W dalszej kolejności skarżący, odwołując się do treści art. 61 ust. 1 Konstytucji RP wskazał, że informacje, o których udostępnienie wnioskował, stanowią przedmiot konstytucyjnego uprawnienia, bowiem stanowią informacje o działalności organów władzy publicznej, osób pełniących funkcje publiczne, działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Wskazując następnie na treść art. 1 ust. 1 u.d.i.p. skarżący wyjaśnił, iż przedmiotem jego wniosku było udostępnienie informacji publicznej. Z powodu nieudostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem organ pozostaje w bezczynności, co sprawia, że skarga jest zasadna i konieczna. W odpowiedzi na skargę Prezes Sądu Rejonowego w W. wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej, alternatywnie o umorzenie postępowania ze względu na jego bezprzedmiotowość. Prezes Sądu Rejonowego w W. wyjaśnił przy tym, że w dniu 26 lipca 2020 r. otrzymał wniosek A.P .o udostępnienie informacji publicznej w zakresie wskazania: 1) jaka jest przyczyna zignorowania przez Sąd Rejonowy w W. pism stanowiących wnioski o wpis ostrzeżenia o niezgodności stanu prawnego nieruchomości, dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...] z treścią księgi wieczystej? 2) w świetle wyroku Sądu Apelacyjnego w Ł. z dnia [...] r. (sygn. akt [...]) stwierdzającego skuteczność transakcji z dnia 2 i 7 września, kto jest aktualnym właścicielem ww. nieruchomości oraz na jakiej podstawie obecny właściciel wszedł w jej posiadanie? W odpowiedzi na wniosek organ poinformował skarżącego pismem z dnia 7 sierpnia 2020 r., że w zakresie pkt 1 żądana informacja nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu w trybie przepisów u.d.i.p. Natomiast w zakresie pkt 2 żądana informacja nie podlega udostępnieniu na zasadach i trybie u.d.i.p. Pismem z dnia 17 sierpnia 2020 r. skarżący wezwał organ do zaniechania naruszeń przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. W odpowiedzi na wezwanie, organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 7 sierpnia 2020 r. Jednocześnie organ nie zgodził się ze stanowiskiem skarżącego wyrażonym w skardze i wskazał, że zgodnie z art. 1 ust. 2 u.d.i.p. przepisy tej ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi, pod warunkiem że nie ograniczają obowiązków przekazywania informacji publicznej do centralnego repozytorium informacji publicznej. Zgodnie z art. 361 ust. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2204), dalej jako: "u.k.w.i.h.", akta księgi wieczystej może przeglądać, w obecności pracownika sądu, osoba mająca interes prawny oraz notariusz. Zgodnie z art. 361 ust. 4 u.k.w.i.h., odpisy dokumentów znajdujących się w aktach ksiąg wieczystych wydaje się na żądanie osób mających interes prawny lub na żądanie sądu, prokuratora, notariusza, organu administracji rządowej albo jednostki samorządu terytorialnego. Zdaniem organu, przepis art. 361 ust. 2 i 4 u.k.w.i.h. stanowią "przepisy innej ustawy określające odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi". W takiej zaś sytuacji przepisy u.d.i.p. nie znajdują zastosowania. Z kolei, jeżeli przeglądanie akt księgi wieczystej oraz uzyskiwanie odpisów dokumentów z tych akt uzależnione jest od wykazania interesu prawnego, to tym samym wyłączone jest zastosowanie ogólnych przepisów u.d.i.p. przewidującej powszechny dostęp do informacji. Organ podkreślił przy tym, że skarżący wniósł o wskazanie przyczyn zignorowania przez Sąd Rejonowy w W. pism dotyczących wpisu ostrzeżenia do księgi wieczystej, a tym samym wniosek dotyczy wyjaśnienia motywów rozstrzygnięcia sprawy, w której skarżący nie był stroną lub uczestnikiem postępowania. Brak wykazania przez skarżącego interesu prawnego w zakresie żądanej informacji, stanowi podstawę od odmowy udostępniania akt ksiąg wieczystych w trybie u.k.w.i.h. Odnosząc się do żądania skarżącego o udzielenia informacji w zakresie wyjaśnienia treści wyroku Sądu Apelacyjnego w Ł. z dnia [...] r. (sygn. [...]), organ wskazał, że zgodnie z art. 352 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 1575 ze zm.), dalej jako: "k.p.c.", sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Wobec tego organ nie jest władny do dokonywania wykładni treści orzeczenia wydanego przez inny sąd. Ponadto, z treści żądania określonego w pkt 2 wniosku skarżącego wynika, że posiada on wiedzę co do aktualnego stanu własności nieruchomości, poprzez odwołanie się do treści wyroku Sądu Apelacyjnego w Ł. z dnia [...] r. Istotna jest – zdaniem organu – również okoliczność, że Sąd Rejonowy w W. lub Prezes Sądu Rejonowego w W. nie są uprawnieni do stwierdzania albo analizy podstawy wejścia w posiadanie nieruchomości, tj. czynności faktycznej objęcia nieruchomości w posiadanie, gdyż sąd wieczystoksięgowy dokonuje czynności na podstawie przedłożonych dokumentów. Z tych powodów – zdaniem organu – żądane przez skarżącego informacje nie stanowią informacji publicznej i nie podlegają udostępnieniu w trybie przepisów u.d.i.p. Ponadto, udostępnienie żądanych przez skarżącego informacji w tym trybie godzi w przepisy szczególne, tj. przepisy u.k.w.i.h oraz k.p.c. Pomimo szerokiego rozumienia pojęcia informacji publicznej, u.d.i.p. nie może być i nie jest środkiem do wykorzystywania w celu uzyskania każdej informacji. Nadto, należy mieć na względzie, iż wydanie przez organ decyzji lub innego aktu, a także dokonanie czynności materialno-technicznej wyłącza możliwość uwzględnienia skargi nawet wówczas, gdy zostały one podjęte z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania. Zatem jeżeli do daty orzekania przez sąd organ, którego dotyczyła skarga, wyda akt lub podejmie czynność, to mimo pozostawania w zwłoce, przestaje być bezczynny, a postępowanie sądowoadministracyjne z tego powodu staje się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu. W ocenie organu, nie dopuścił się on bezczynności, bowiem odpowiedział na wniosek o udostępnienie informacji publicznej w przepisanym terminie, ponadto żądane przez skarżącego informacje nie stanowią informacji publicznej. Z tego powodu skarga na bezczynność organu powinna być oddalona, względnie postępowanie wywołane wniesieniem skargi powinno być umorzone ze względu na jego bezprzedmiotowość. Zarządzeniem z dnia 1 grudnia 2020 r. niniejsza sprawa została na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skierowana do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Właściwość sądów administracyjnych w sprawach wniosków o udostępnienie informacji publicznej wynika z przepisu art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1429 ze zm.), powoływanej także jako: "u.d.i.p.", stanowiącego, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.". Stosownie do treści art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). Powyższe determinuje zakres kontroli Sądu, sprowadzającej się w tym przypadku do oceny czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności. W myśl bowiem art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Wyjaśnić przy tym należy, że rozpoznanie niniejszej sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów było możliwe na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania. W przypadku tego rodzaju sprawy sądowoadministracyjnej skierowanie jej do rozpoznania w trybie uproszczonym nie zostało uzależnione przez ustawodawcę od stosownego wniosku strony w tym zakresie. Stąd też sprawa niniejsza została skierowana do rozpoznania w tym trybie na podstawie wskazanego powyżej zarządzenia z dnia 1 grudnia 2020 r. Przystępując do merytorycznych rozważań należy wskazać, iż bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. W przypadku spraw dotyczących dostępu do informacji publicznej organ administracji pozostaje w bezczynności wówczas, gdy nie udzielił zainteresowanej osobie żądanej przez nią informacji publicznej stosownie do przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie odmówił udostępnienia informacji na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., nie umorzył postępowania w myśl art. 14 ust. 2 u.d.i.p. bądź też nie odmówił udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez stronę warunku wskazanego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność organu - Prezesa Sądu Rejonowego w W. w sprawie udostępnienia skarżącemu informacji określonej w jego wniosku z dnia 26 lipca 2020 r. (data wpływu do organu: 27 lipca 2020 r.) dotyczącej wskazania: 1) przyczyny zignorowania przez Sąd Rejonowy w W. pism stanowiących wnioski o wpis ostrzeżenia o niezgodności stanu prawnego nieruchomości, dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...] z treścią księgi wieczystej? 2) kto w świetle wyroku Sądu Apelacyjnego w Ł. z dnia [...] r. (sygn. akt [...]) stwierdzającego skuteczność transakcji z dnia 2 i 7 września, jest aktualnym właścicielem ww. nieruchomości oraz na jakiej podstawie obecny właściciel wszedł w jej posiadanie? Ocena prawidłowości działania organu, do którego wpłynął wniosek o udostępnienie informacji publicznej, wymaga zatem stwierdzenia, czy podmiot będący adresatem żądania jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej oraz czy żądana informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu przepisów u.d.i.p. W świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej nie budzi wątpliwości, że Prezes Sądu Rejonowego w W. jest podmiotem zobowiązanym do udzielania posiadanych informacji publicznych. Zgodnie bowiem z treścią art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej zobowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Z mocy zaś art. 173 Konstytucji RP sądom przyznano przymiot władzy publicznej, a jak stanowi art. 21 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. z 2020 r. poz. 365), organem sądu rejonowego jest prezes tego sądu. Przechodząc następnie do rozstrzygnięcia drugiej spornej kwestii w sprawie, a mianowicie do oceny, czy wnioskowana do udostępnienia przez skarżącego informacja objęta wnioskiem z dnia 26 lipca 2020 r. w istocie stanowi informację publiczną podlegającą udostępnieniu w trybie przepisów u.d.i.p. należy wyjaśnić, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, o ile odnosi się do faktów i danych. Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o polityce wewnętrznej i zagranicznej (pkt 1), podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 (pkt 2), zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 (pkt 3), danych publicznych (pkt 4), majątku publicznym (pkt 5). Przepis art.6 ust. 1 u.d.i.p. określający katalog informacji publicznych podlegających udostępnieniu, nie ma charakteru zamkniętego (wszak posługuje się określeniem "w szczególności"). Walor informacji publicznej posiada treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego takim organem, związanych z nimi bezpośrednio poprzez ich wytworzenie bądź też przez nie niewytworzonych, lecz używanych przy realizacji przewidzianych prawem zadań. Jest to zatem każda informacja wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Co więcej, taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów. Przy czym prawo do informacji publicznej jest zasadą, a wyjątki od niej powinny być interpretowane ściśle. W kontrolowanej sprawie bezspornym jest, że skarżący zwrócił się do Prezesa Sądu Rejonowego w W. z wnioskiem o udostępnienie informacji w zakresie wskazania: przyczyny zignorowania przez Sąd Rejonowy w W. pism stanowiących wnioski o wpis ostrzeżenia o niezgodności stanu prawnego nieruchomości, dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...] z treścią księgi wieczystej? (pkt 1 wniosku) i kto w świetle wyroku Sądu Apelacyjnego w Ł. z dnia [...] r. (sygn. akt [...]) stwierdzającego skuteczność transakcji z dnia 2 i 7 września, jest aktualnym właścicielem ww. nieruchomości oraz na jakiej podstawie obecny właściciel wszedł w jej posiadanie? (pkt 2 wniosku). Zdaniem skarżącego, żądane informacje stanowią informację publiczną podlegająca udostępnieniu w trybie przepisów u.d.i.p. Zapatrywania tego nie podzielił organ informując skarżącego w drodze pisma z dnia 7 sierpnia 2020 r., iż żądana w pkt 1 wniosku informacja nie stanowi informacji publicznej i co za tym idzie nie podlega udostępnieniu w drodze przepisów wskazanej wyżej ustawy, w zakresie zaś pkt 2 wniosku żądana informacja nie podlega udostępnieniu w trybie u.d.i.p. Nie jest zatem możliwe udostępnie żądanej w pkt 2 wniosku informacji we wskazanym przez skarżącego trybie ze względu na konieczność zastosowania przepisów ustawy szczególnej – ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (tekst jedn.: Dz.U. z 2019 r., poz. 2204), dalej jako: "u.k.w.i.h.", która odmiennie niż u.d.i.p. reguluje dostęp do określonego rodzaju informacji publicznej. Dokonując oceny kwestii czy wnioskowana do udostępnienia przez skarżącego informacja objęta wnioskiem z dnia 27 lipca 2020 r. jest informacją publiczną podlegającą udostępnieniu w trybie przepisów u.d.i.p. Sąd podziela stanowisko organu, iż żadna z wnioskowanych informacji nie rodziła po stronie organu obowiązku jej udostępnienia w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. W tym względzie przede wszystkim należy zauważyć, jak zresztą trafnie podniósł organ w odpowiedzi na skargę, że stosownie do art. 1 ust. 2 u.d.i.p. przepisy tej ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi, pod warunkiem że nie ograniczają obowiązków przekazywania informacji publicznej do centralnego repozytorium informacji publicznej, o której mowa w art. 9b ust. 1, zwanym dalej "centralnym repozytorium". Tymczasem w świetle art. 361 ust. 2 u.k.w.i.h. akta księgi wieczystej może przeglądać, w obecności pracownika sądu, osoba mająca interes prawny oraz notariusz. Zgodnie z art. 361 ust. 4 u.k.w.i.h., odpisy dokumentów znajdujących się w aktach ksiąg wieczystych wydaje się na żądanie osób mających interes prawny lub na żądanie sądu, prokuratora, notariusza, organu administracji rządowej albo jednostki samorządu terytorialnego. Niewątpliwie przywołane przepisy art. 361 ust. 2 i 4 u.k.w.i.h. stanowią przepisy innej ustawy określające odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi". To zaś oznacza, jak prawidłowo przyjął organ, że przepisy u.d.i.p. nie znajdują w kontrolowanej sprawie zastosowania. Z kolei, jeżeli przeglądanie akt księgi wieczystej oraz uzyskiwanie odpisów dokumentów z tych akt uzależnione jest od wykazania interesu prawnego, to tym samym wyłączone jest zastosowanie ogólnych przepisów u.d.i.p. przewidującej powszechny dostęp do informacji. Trafnie przy tym organ podniósł, że pytanie zawarte w pkt 1 wniosku skarżącego dotyczyło w istocie wyjaśnienia motywów rozstrzygnięcia sprawy, w której skarżący nie był stroną lub uczestnikiem postępowania. Brak wykazania przez skarżącego interesu prawnego w zakresie żądanej informacji, stanowił podstawę od odmowy udostępniania akt ksiąg wieczystych w trybie u.k.w.i.h. W kwestii zaś drugiego pytania, zdaniem Sądu należy zgodzić się z organem, że w świetle art. 352 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 1575 ze zm.), dalej jako: "k.p.c.", sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Nie ulega zatem wątpliwości, iż Prezes Sądu Rejonowego w W. nie był władny do dokonywania wykładni treści orzeczenia wydanego przez inny sąd. Trafnie przy tym organ zauważył, że z treści żądania określonego w pkt 2 wniosku skarżącego wynika, że posiada on wiedzę co do aktualnego stanu własności nieruchomości, poprzez odwołanie się do treści wyroku Sądu Apelacyjnego w Ł. z dnia [...] r. Za istotną uznać należy także okoliczność, na którą uwagę zwrócił organ, że Sąd Rejonowy w W., podobnie jak Prezes Sądu Rejonowego w W. nie są uprawnieni do stwierdzania albo analizy podstawy wejścia w posiadanie nieruchomości, tj. czynności faktycznej objęcia nieruchomości w posiadanie, gdyż sąd wieczystoksięgowy dokonuje czynności na podstawie przedłożonych dokumentów. W tej sytuacji, w ocenie Sądu w składzie niniejszym, organ prawidłowo przyjął, że żądane przez skarżącego informacje w zakresie pkt 1 nie stanowią informacji publicznej, a w zakresie pkt 2 wniosku - nie podlegają udostępnieniu w trybie przepisów u.d.i.p., przedstawiając swoje stanowisko skarżącemu w drodze pisma z dnia 7 sierpnia 2020 r., a więc z zachowaniem 14-dniowego terminu, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Reasumując, w ocenie Sądu, przedstawione działanie organu czyni zadość wnioskowi skarżącego o udostępnienie żądanych informacji i tym samym przesądza o niezasadności zarzutu bezczynności, której organ miałby się dopuścić w kontrolowanej sprawie. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi. dc