IV SAB/Wr 424/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski Sędziowie Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (sprawozdawca) Asesor WSA Marta Pająkiewicz-Kremis po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 18 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi M. M. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia [...] września 2020 r. dotyczący legalności budowy przystanku autobusowego przy ul. [...] w P. oddala skargę w całości. UZASADNIENIE W dniu [...] października 2020 r. skarżący M. M. złożył skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Wskutek bezczynności organu zarzucił naruszenie: 1) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek; 2) art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie, poprzez niewskazanie przez; podmiot zobowiązany sposobu lub formy, w jakich informacja publiczna może być udostępniona niezwłocznie. Wobec powyższego skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z dnia [...] września 2020 r w sprawie legalności budowy przystanku autobusowego wraz wiatą oraz nieutwardzonego parkingu przy ulicy [...] w P., działka Nr [...], pomiędzy drogą Nr [...] a Kościołem w P. oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych. Na poparcie skargi podniósł, że w dniu [...] września 2020 r. złożył wniosek o udostępnienie następującej informacji publicznej dotyczącej legalności budowy przystanku autobusowego wraz z wiatą oraz nieutwierdzonego parkingu przy ul. [...] w P. poprzez udzielenie pisemnej odpowiedzi na pytania: "1.Na podstawie jakich decyzji dopuszczono teren nieutwardzony jako plac parkingowy? 2.Czy parking podlega projektowi organizacji ruchu? Czy został taki projekt opracowany? 3. Kto jest Właścicielem tego przystanku i wiaty? 4. Kto był Inwestorem tego przystanku ? 5. Czy Inwestor uzyskał wymagane prawem decyzje ? 6. Czy została zawarta umowa na umieszczenie i eksploatacje przystanku wraz z wiatą? 7. Czy zostały naliczone opłaty za umieszczenie przystanku w pasie drogi? 8. Czy wykonano stosowne projekty; budowlany i organizacji ruchu? 9. Kto odpowiada za utrzymanie i konserwację przystanku 1 parkingu?" Skarżący zarzucił, że do dnia złożenia niniejszej skargi podmiot zobowiązany nie wskazał sposobu lub formy, w jakich informacja publiczna może być udostępniona niezwłocznie, choć obowiązek taki wynika z art. 14 ust. 2 u.d.i.p. W związku z tym podmiot zobowiązany pozostaje w bezczynności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o "uznanie skargi za bezzasadną" z uwagi na wystosowaną do skarżącego odpowiedź organu z dnia [...] września 2020 roku, na dowód czego załączył kopię tego pisma wraz z potwierdzeniem jego odbioru. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325; zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej obejmuje również bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 4a, a w przypadku informacji publicznej także innych podmiotów zobowiązanych do jej udzielenia. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). W sytuacji zaś nieuwzględnienia skargi, sad skargę oddala na mocy art. 151 p.p.s.a. W rozpatrywanej sprawie skarga dotyczy bezczynności w związku z nieudzieleniem informacji publicznej, wobec czego zastosowanie znajdują uregulowania zawarte w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz.1330; zwanej także poniżej "u.d.i.p."). Złożenie wniosku w trybie u.d.i.p. nakłada na podmiot zobowiązany określone obowiązki. Ustawa ta wprowadza bowiem dwa zasadnicze etapy rozpatrzenia przez podmioty zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej wniosku o udostępnienie takiej informacji. W pierwszej kolejności powinny one ocenić, czy dana informacja mieści się w zakresie przedmiotowym informacji publicznej, a jeśli tak, rozpatrzyć czy nie występują negatywne przesłanki jej udostępnienia. Jeżeli żądane informacje mają charakter informacji publicznej, a podmiot jest w posiadaniu wskazanych dokumentów, to powinien wówczas udzielić informacji publicznej, albo wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji lub o umorzeniu postępowania, jeżeli zaistniały przesłanki do wydania takich rozstrzygnięć. Gdy zaś żądanie nie znajduje podstaw w przepisach ustawy, gdyż nie dotyczy informacji mających charakter publiczny lub też organ nie jest dysponentem informacji, o których udzielenie wnioskodawca się zwrócił lub podmiotem zobowiązanym do jej udostępnienia (art. 4 u.d.i.p.), to podmiot winien poinformować o tym wnioskodawcę w formie zwykłego pisma. Stosownie do postanowień art. 13 ust. 1 u.d.i.p. termin do załatwienia sprawy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wynosi 14 dni od dnia doręczenia adresatowi wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ustęp 2 art. 13 u.d.i.p.). Termin określony w art. 13 ma zastosowanie nie tylko do czynności polegającej na udostępnieniu informacji, ale również do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. W terminie, o którym mowa w art. 13, adresat wniosku jest również zobligowany poinformować wnioskodawcę w drodze pisma mającego postać czynności materialno-technicznej o tym, że żądana informacja nie ma waloru informacji publicznej lub o nieposiadaniu wnioskowanej informacji (Kamińska Irena, Rozbicka-Ostrowska Mirosława, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wyd. III, System Elektronicznej Informacji Prawnej Lex; komentarz do art. 13). Z lektury akt administracyjnych wynika, że wniosek skarżącego wpłynął do organu [...] września 2020 r. Wbrew twierdzeniom skarżącego organ w załatwieniu tego wniosku odpowiedział na pytania skarżącego - pismem z [...] września 2020 r., a zatem w ustawowym terminie 14 dni. Pismo organu zostało skierowane przesyłką poleconą na adres podany we wniosku i odebrane w dniu [...] września 2020 r. , co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru. W takim kontekście organ dokonał wymaganej czynności materialno-technicznej w reakcji na wniosek skarżącego i uczynił to w terminie określonym w art. 13 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. W tym stanie rzeczy należy przyjąć, że organ na dzień złożenia skargi nie pozostawał w zwłoce, a zatem i nie był w stanie bezczynności. Z podanych względów skarga podlegała oddaleniu, na mocy art. 151 p.p.s.a.