V SA/Wa 947/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Konrad Łukaszewicz, Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 listopada 2020 r. sprawy ze skargi G. sp. z o.o. w S. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych oddala skargę. UZASADNIENIE Przedmiotem skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi spółki [...] Sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej: "Skarżąca". "Wnioskodawca" lub "Spółka") jest rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] marca 2020 r., nr [...], odmawiające przyznania pomocy finansowej na realizację operacji w ramach działania 1.8. "Różnicowanie i nowe formy dochodu" w ramach Priorytetu 1. "Promowanie rybołówstwa zrównoważonego środowiskowo, zasobooszczędnego, innowacyjnego, konkurencyjnego i opartego na wiedzy", zawartego w Programie Operacyjnym "Rybactwo i Morze". Kontrolowane rozstrzygnięcie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych: W dniu 21 lutego 2019 r. Skarżąca złożyła w W. Oddziale Regionalnym ARiMR wniosek o dofinansowanie na realizację operacji w ramach działania 1.8. "Różnicowanie i nowe formy dochodu" w ramach Priorytetu 1. Promowanie rybołówstwa zrównoważonego środowiskowo, zasobooszczędnego, innowacyjnego, konkurencyjnego i opartego na wiedzy", zawartego w Programie Operacyjnym "Rybactwo i Morze". Przedmiotem projektu było "Utworzenie bazy noclegowej dla wędkarzy". Zgodnie z przyjętymi założeniami, inwestycja miała na celu utworzenie bazy noclegowej dla wędkarzy w neogotyckim dworze w Wiatrowie. Procedując złożony wniosek o dofinansowanie Organ dwukrotnie, tj.: pismem [...] z [...]września 2019 r. - doręczonym 23 września 2019 r. oraz pismem [...] z [...]listopada 2019 r. - doręczonym 9 grudnia 2019 r., wezwał Skarżącą do uzupełnienia wniosku oraz do złożenia wyjaśnień w zakresie wskazanym w pismach. Ostateczny termin złożenia uzupełnień po wystosowaniu przez Organ ponownego wezwania do uzupełnienia dokumentacji upływał 23 grudnia 2019 r. Skarżąca nie usunęła wszystkich braków we wskazanym terminie, w szczególności nie przedłożyła kopii decyzji o pozwoleniu na budowę dotyczącej remontu budynku pałacu w W.. Decyzja pozwolenie budowlane nr [...] wydana przez Starostę W. [...] grudnia 2019 r. została osobiście złożona w ARiMR przez osobę reprezentującą Skarżącą 2 stycznia 2020 r., w ramach autouzupełnienia uprzednio wniesionej dokumentacji aplikacyjnej. Kierownik Biura Wsparcia Inwestycyjnego ARiMR zaskarżonym obecnie rozstrzygnięciem zawartym w piśmie z [...] marca 2020 r., działając na podstawie pełnomocnictwa udzielonego przez Prezesa ARiMR, powołując się na art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1267) - dalej ustawa - oraz § 61 ust. 4 w związku z ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 27 lipca 2018 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania i wypłaty pomocy finansowej na realizację operacji w ramach Priorytetu 1. Promowanie rybołówstwa zrównoważonego środowiskowo, zasobooszczędnego, innowacyjnego, konkurencyjnego i opartego na wiedzy, zawartego w Programie Operacyjnym "Rybactwo i Morze" (Dz. U. z 2018 r., poz. 1493 ze zm.) – dalej rozporządzenie wykonawcze, odmówił przyznania wnioskowanej pomocy finansowej. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podkreślił, że decyzja pozwolenie budowlane, która zgodnie z pkt 7.6 Załącznika nr 2 do rozporządzenia wykonawczego stanowi załącznik obowiązkowy do wniosku o dofinansowanie, została złożona po terminie ustalonym na zasadach określonych w § 61 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego. W tej sytuacji Organ działając zgodnie z dyspozycją zawartą w § 61 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego odmówił przyznania dofinansowania. W skierowanej do tutejszego Sądu skardze na przedstawione rozstrzygnięcie Spółka wniosła o jego uchylenie oraz o przeprowadzenie dowodu z dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy. Sformułowała zarzuty: - naruszenia art. 15 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na ocenie wniosku o dofinansowanie z naruszeniem zasady praworządności, tj: 1) odmowie dofinansowania w oparciu o stwierdzenie, że wnioskodawca nie usunął wszystkich braków wniosku o dofinansowanie wskazanych przez Agencję w drugim piśmie [...] z [...] listopada 2019 r., 2) nieuzasadnione stanowisko Agencji o odmowie przyznania dofinansowania, z uwagi na niedostarczenie zgodnie z przepisami prawa budowlanego pozwolenia na budowę lub kompletu zgłoszenia zamiaru wykonania robot budowlanych właściwemu organowi wraz z zaświadczeniem wydanym przez właściwy organ, że nie wniósł on sprzeciwu wobec zgłoszonego zamiaru wykonania robot budowlanych lub oświadczenia Wnioskodawcy, że w terminie 21 dni od dnia zgłoszenia zamiaru wykonania robot budowlanych właściwy organ nie wniósł sprzeciwu, 3) brak równego traktowania wnioskodawców pomiędzy Oddziałami Regionalnymi, a w konsekwencji - naruszenie art. 16 ust. 1 ustawy poprzez odmowę przyznania pomocy pomimo złożenia wniosku spełniającego warunki przyznania pomocy wyrażone w art. 13 ustawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 30 września 2020 r. wydanym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.) Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) - dalej "p.p.s.a.". Sąd może stwierdzić nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli: zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach - art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Badając zaskarżone orzeczenie pod względem jego zgodności z przepisami p.p.s.a. oraz mającymi zastosowanie w sprawie normami prawa materialnego i procesowego Sąd uznał, że rozstrzygnięcie nie narusza prawa. W sprawie ma zastosowanie ustawa z dnia 10 lipca 2015 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego (Dz. U. z 2020 r. poz. 251) - zwana dalej "ustawą". Określa ona m. in. zasady postępowania, zadania oraz właściwość organów w zakresie wspierania zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem środków finansowych pochodzących z Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz warunki i tryb przyznawania, wypłaty oraz zwrotu pomocy finansowej na realizację działań objętych priorytetami, zawartymi w programie operacyjnym. Szczegółowe zasady przyznawania pomocy finansowej na realizację operacji w ramach działania 1.8. "Różnicowanie i nowe formy dochodu" w ramach Priorytetu 1. "Promowanie rybołówstwa zrównoważonego środowiskowo, zasobooszczędnego, innowacyjnego, konkurencyjnego i opartego na wiedzy, zawartego w Programie Operacyjnym "Rybactwo i Morze" reguluje rozporządzenie Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 27 lipca 2018 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania i wypłaty pomocy finansowej na realizację operacji w ramach Priorytetu 1. Promowanie rybołówstwa zrównoważonego środowiskowo, zasobooszczędnego, innowacyjnego, konkurencyjnego i opartego na wiedzy, zawartego w Programie Operacyjnym "Rybactwo i Morze" (Dz.U. z 2018 r., poz. 1493 ze zm.) - dalej "rozporządzenie wykonawcze". Zostało ono wydane w oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 24 ust. 1 ustawy przywołanej wcześniej ustawy. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy w postępowaniu w sprawie przyznawania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania. Art. 15 ust. 2 ustawy stanowi, że strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz składać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Wreszcie zgodnie z art. 15 ust. 3 ustawy do postępowań w sprawach przyznawania pomocy stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące właściwości miejscowej organów, wyłączenia pracowników organu, doręczeń i wezwań, udostępniania akt, a także skarg i wniosków, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Art. 16 ust. 1 ustawy stanowi, że w przypadku gdy nie są spełnione warunki przyznania pomocy lub został wyczerpany limit środków, o którym mowa w art. 9 ust. 1, 2 lub 3, podmiot właściwy do przyznania danej pomocy informuje wnioskodawcę, w formie pisemnej, o odmowie przyznania pomocy, podając przyczyny tej odmowy. Zgodnie z § 61 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego po sporządzeniu listy wniosków o dofinansowanie Agencja dokonuje oceny wniosków umieszczonych na tej liście w zakresie określonym w art. 13 ust. 4 ustawy w ramach limitu środków finansowych, do którego może zostać przyznana pomoc w ramach danego naboru, o którym mowa w § 55 ust. 3 pkt 3. W przypadku wniosków o dofinansowanie, które nie mieszczą się w limicie środków dla danego naboru, Agencja informuje wnioskodawcę w formie pisemnej, w postaci papierowej, o wstrzymaniu biegu terminu rozpatrywania tego wniosku. Z kolei ust. 2 § 61 stanowi, że w przypadku gdy wniosek o dofinansowanie wymaga uzupełnienia, wnioskodawcę wzywa się w formie pisemnej, w postaci papierowej, do uzupełnienia wniosku, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania. W przypadku gdy wnioskodawca mimo wezwania, o którym mowa w ust. 2, nie uzupełnił wniosku w wyznaczonym terminie, Agencja ponownie wzywa wnioskodawcę w formie pisemnej, w postaci papierowej, do uzupełnienia wniosku w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania, chyba że zachodzą niebudzące wątpliwości przesłanki nieprzyznania pomocy (§ 61 ust. 3). Wreszcie, w przypadku gdy wnioskodawca mimo ponownego wezwania, o którym mowa w ust. 3, nie uzupełnił wniosku w wyznaczonym terminie, Agencja nie przyznaje pomocy. Art. 16 ustawy stosuje się odpowiednio (§ 61 ust. 4). Odmawiając przyznania dofinansowania, Organ powołał się na przepis art. 16 ust. 1 ustawy oraz § 61 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego. W uzasadnieniu odmowy przyznania dofinansowania poinformował Skarżącą, że w wyznaczonym terminie na złożenie uzupełnień nie dostarczono "kopii pozwolenia na budowę dotyczącego zamierzenia budowlanego określonego we wniosku, a którego zakres przewidzianych robót budowlanych zgodnie z przepisami prawa budowlanego wymagał uzyskania decyzji pozwolenia na budowę". Odnosząc się do prawidłowości procedowania wniosku, a w konsekwencji zasadności odmowy przyznania dofinansowania, w kontekście między innymi podniesionych w skardze zarzutów dotyczących braku równego traktowania wnioskodawców oraz odmowy przyznania wsparcia pomimo tego, że w ocenie Skarżącej złożony wniosek spełniał wszystkie warunki określone w art. 13 ustawy, kwestią kluczową staje się ustalenie, czy zostały dopełnione wszystkie wymogi formalne dotyczące procedowania wniosku, w szczególności tryb wzywania Wnioskodawcy do uzupełnienia braków i złożenia wyjaśnień. Skarżąca w złożonej skardze zarzuca nierówne traktowanie z uwagi na to, że nie zostało do niej skierowane trzecie pismo będące wezwaniem do złożenia dodatkowych wyjaśnień. Skarżąca wskazuje, że z posiadanych przez nią informacji wynika, że niektóre Oddziały Regionalne ARiMR kierują do wnioskodawców wezwanie do złożenia dodatkowych wyjaśnień, a więc brak takiego wezwania w rozpoznawanym przypadku, należy traktować jako przejaw nierównego traktowania wnioskodawców na terenie rożnych Oddziałów Regionalnych ARiMR. Sąd nie podziela tak formułowanego zarzutu. Skierowanie do wnioskodawcy dodatkowego wezwania do uzupełnienia wniosku o dofinansowanie czy też złożenia wyjaśnień nie jest uzależnione od woli Oddziału Regionalnego ARiMR procedującego dany wniosek o dofinansowanie, ale jest konsekwencją wystąpienia obiektywnych przesłanek warunkujących możliwość skierowania takiego wezwania. Z literalnego brzmienia § 61 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego wynika w sposób jednoznaczny, że w toku rozpatrywania wniosku o dofinansowanie istnieje możliwość dwukrotnego wezwania wnioskodawcy do uzupełnienia braków w złożonej dokumentacji aplikacyjnej. W toku postępowania o przyznanie pomocy istnieje dodatkowo możliwość skierowania do wnioskodawcy wezwania do złożenia dodatkowych wyjaśnień na podstawie § 61 ust. 8 rozporządzenia wykonawczego. Wbrew stanowisku organu wyrażonego w odpowiedzi na skargę podstawy do takiego działania – wobec treści art. 15 ust. 3 ustawy - nie stanowi jednak art. 50 k.p.a. a przywołany § 61 ust. 8 rozporządzenia wykonawczego. Przepis ten stanowi, że jeżeli w trakcie rozpatrywania wniosku o dofinansowanie jest niezbędne uzyskanie dodatkowych wyjaśnień lub opinii lub zajdą nowe okoliczności budzące wątpliwości co do możliwości przyznania pomocy, termin rozpatrywania wniosku o dofinansowanie wydłuża się o czas niezbędny do uzyskania tych wyjaśnień lub opinii lub wyjaśnienia tych okoliczności, o czym Agencja informuje wnioskodawcę w formie pisemnej (...). Oznacza to, że możliwość skierowania do wnioskodawcy wezwania niezbędnego do uzyskania dodatkowych wyjaśnień lub opinii powstaje dopiero wówczas, gdy pojawiła się konieczność ostatecznego wyjaśnienia zidentyfikowanych już na etapie procedowania wniosku wątpliwości, co w niniejszym przypadku nie miało miejsca. Dzieje się tak, ponieważ w realiach sprawy Skarżąca nie dopełniła w zakreślonym prawem terminie wymogu formalnego w wyniku braku złożenia wymaganego rozporządzeniem wykonawczym załącznika do wniosku o dofinansowanie. W takiej sytuacji Organ nie miał wynikającego z przepisów prawa umocowania do kolejnego wzywania Skarżącej do złożenia brakującej decyzji. Z akt sprawy wynika bowiem, że w obu wezwaniach do uzupełnienia wniosku o dofinansowanie Skarżąca została prawidłowo wezwana przedłożenia kopii decyzji pozwolenie na budowę lub kopii zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych wraz z oświadczeniem, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu wobec zgłoszonego zamiaru wykonania robot budowlanych albo kopią zaświadczenia wydanego przez organ administracji architektoniczno-budowlanej, że nie wniesiono sprzeciwu wobec zgłoszonego zamiaru wykonania robot budowlanych (pkt 4 wezwania z 5 września 2019 r. oraz pkt 3 wezwania z 22 listopada 2019 r.). Tym samym wezwania kierowane do wnioskodawcy w niniejszej sprawie, również w części dotyczącej wezwania do przedłożenia wymaganych przepisami prawa dokumentów związanych z realizacją robot budowlanych, były sformułowane w sposób jasny i nie pozostawiały wątpliwości, co do konieczności uzupełnienia dokumentacji aplikacyjnej we wskazanym zakresie. W pouczeniu ponownego wezwania do uzupełnienia wniosku o dofinansowanie Organ prawidłowo poinformował wnioskodawcę o konsekwencjach braku uzupełnienia wniosku we wskazanym terminie. Wysyłanie więc kolejnego wezwania do uzupełnienia wniosku w takim samym zakresie, jak w dwóch wcześniejszych kierowanych na podstawie § 61 ust. 2 i 3 rozporządzenia wykonawczego, byłoby działaniem bezzasadnym i nie wynikałoby z jakichkolwiek regulacji prawnych. Zgodnie bowiem z dyspozycją zawartą § 61 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego, "W przypadku gdy wnioskodawca pomimo ponownego wezwania, o którym mowa w ust. 3, nie uzupełnił wniosku w wyznaczonym terminie, Agencja nie przyznaje pomocy. Art. 16 ustawy stosuje się odpowiednio". Czyni to w omawianym zakresie bezzasadnym zarzut skarg. W sprawie po złożeniu przez Skarżącą uzupełnień w ramach ponownego wezwania do uzupełnienia wniosku nie pojawiły się dodatkowe okoliczności, które wymagałyby ich wyjaśnienia przez Organ w dodatkowym wezwaniu do uzupełnienia wniosku o dofinansowanie. W złożonej skardze Spółka wnosi również o przeprowadzenie dowodu z dokumentów zalegających w Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w aktach sprawy oraz wskazując na treść art. 13 ustawy stwierdza, że złożony wniosek o dofinansowanie spełniał wszystkie wymogi określone we wskazanym. Zgodnie z przytoczonym art. 13 ustawy, wniosek o dofinansowanie jest oceniany przez instytucję pośredniczącą między innymi w zakresie poprawności sporządzenia i złożenia (art. 13 ust. 4 pkt 1 ustawy). Zgodnie z treścią w pełni aprobowanego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 czerwca 2018 r. (sygn. akt V SA/Wa 2133/17) "(...) skarżący jest odpowiedzialny za treść wniosku, a rola organu ogranicza się jedynie do weryfikacji wniosku pod względem formalnym i merytorycznym. Zatem wszelkie braki w treści wniosku winny być oceniane negatywnie dla strony". Przywoływany już art. 15 ust. 2 ustawy stanowi zaś, że strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu w sprawie przyznania pomocy, są obowiązane przedstawiać dowody oraz składać wyjaśnienia zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek, zaś ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Z powyższego wynika jednoznacznie, że to wnioskodawca ma udowodnić, że spełnia przesłanki warunkujące przyznanie dofinansowania, zaś rolą organu jest wyczerpujące rozpatrzenie i rzetelna ocena materiału dowodowego zgromadzonego w ramach prowadzonego postępowania. W realiach sprawy ARiMR rzetelnie przeprowadził postępowanie dowodowe, uwzględniając dokumenty, jak i wyjaśnienia przedstawiane na etapie oceny wniosku o dofinansowanie, które zostały złożone przez Skarżącą w terminach wynikających z przepisów rozporządzenia wykonawczego. Aplikując o publiczne środki finansowe, Wnioskodawca winien dochować należytej staranności i wywiązać się w pełni z nałożonego obowiązku przygotowania w wyznaczonych terminach prawidłowej i kompletnej dokumentacji aplikacyjnej. Skarżąca będąc wezwana do przedłożenia decyzji pozwolenie budowlane, udzielając odpowiedzi na pierwsze wezwanie oświadczyła w pkt 4, że załącza "aktualne dokumenty wynikające z realizacji robót budowlanych - pozwolenie na budowę". Wskazać należy, że z decyzji pozwolenie budowlane nr [...] wydanej przez Starostę W. [...] grudnia 2019 r. (przekazanej do ARiMR 2 stycznia 2020 r.) wynika, że Skarżąca złożyła wniosek o wydanie pozwolenia budowlanego dla inwestycji polegającej na remoncie budynku mieszkalnego w W. dopiero 12 grudnia 2019 r. Zatem przekazana przez Skarżącą w piśmie z 7 października 2019 r. informacja o załączeniu do wniosku pozwolenia budowlanego była niezgodne ze stanem sprawy, gdyż na czas składania do ARiMR omawianego pisma, wnioskodawca nie wystąpił jeszcze do właściwego organu o wydanie pozwolenia budowlanego na realizację inwestycji, którą zamierzał objąć dofinansowaniem. Z analizy złożonej skargi wynika, iż Skarżąca w jej treści odnosi się przede wszystkim do – jej zdaniem przewlekłego prowadzenia postępowania przez Wielkopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, który jak wynika z pisma Spółki, dopiero 11 grudnia 2019 r. zaakceptował przedstawiony projekt budowlany, co z kolei umożliwiło wystąpienie do Starosty W. z wnioskiem o wydanie decyzji pozwolenie budowlane. Sąd wskazuje, że okoliczności związane z przedłużającym się trybem uzyskania zgody konserwatora zabytków na projekt budowlany, nie miały wpływu na treść kontrolowanego rozstrzygnięcia, dotyczą innej sprawy. W piśmie z 23 grudnia 2019 r. Skarżąca zwróciła się do ARiMR z prośbą o wyrażenie zgody na dostarczenie pozwolenia budowlanego w terminie późniejszym niż wynikający z ponownego wezwania do uzupełnienia wniosku o dofinansowanie. Dołączyła zawiadomienie Starosty W. z [...] grudnia 2019 r. o zakończeniu postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na remoncie pałacu w W. oraz możliwości zapoznania się z planami inwestycyjnymi wnioskodawcy i możliwości składania zastrzeżeń i wniosków w związku z planowaną inwestycją. Sąd stwierdza jednak, że Organ nie miał podstaw prawnych, do pozytywnego rozpatrzenia takiego wniosku. Jak już wskazywano § 61 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego wskazuje jednoznacznie, że brak uzupełnienia wniosku w terminie wyznaczonym ponownym wezwaniem do uzupełnienia wniosku o dofinansowanie skutkuje obligatoryjnie odmową przyznania pomocy finansowej. Tym samym analiza zebranego materiału dowodowego w sprawne nie wykazała uchybień w procedowaniu. Brak przyznania pomocy był konsekwencją nie dołączenia w terminie, mimo dwukrotnego wezwania do uzupełnień, wymaganych załączników. Skarżąca wnioskując o dofinansowanie w ramach działania 1.8 uzupełniła dokumentację już po upływie terminu do skutecznego dokonania tej czynności, tj. po upływie 14 dni od ostatecznego terminu na uzupełnienie wniosku, ustalonego zgodnie z § 61 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego. Termin ten nie podlega przy tym przywróceniu, ma charakter materialny, z jego upływu wynikają określone skutki prawne. Zarzuty związane z okolicznościami prowadzącymi do uchybienia terminowi (długotrwałość postępowania prowadzonego przez konserwatora zabytków) nie mogą mieć i nie mają wpływu na treść kontrolowanego rozstrzygnięcia. Podmiotem odpowiedzialnym za zapewnienie kompletności, poprawności i zgodności z wymogami prawa wniosku i planowanej operacji jest Wnioskodawca, jako strona postępowania w sprawie przyznania pomocy. Oznacza to, że ubiegając się o wsparcie finansowe ze środków publicznych, ma powinność dochowania należytej staranności w uzyskaniu i przedłożeniu właściwych dokumentów niezbędnych do oceny spełniania kryteriów przyznania pomocy. Oceniając zgromadzoną dokumentację Sąd nie stwierdza zarzucanego w skardze stronniczego traktowania Skarżącej, czy też braku obiektywizmu w podjęciu rozstrzygnięcia. Odmowa przyznania dofinansowania opiera się na wystąpieniu obiektywnej przesłanki formalnej w postaci braku uzupełnienia wniosku w terminie wynikającym z obowiązujących przepisów prawa. Nie sposób zatem uznać, aby na etapie procedowania wniosku doszło do naruszenia prawa, by złamana została zasada praworządności. Z tych przyczyn na podstawie art. 151 p.p.s.a. skarga podlega oddaleniu.