II SA/Bd 432/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Anna Klotz asesor WSA Katarzyna Korycka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 października 2020 r. sprawy ze skargi R. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę. UZASADNIENIE II SA/Bd 432/20 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] lutego 2020 r., znak: [...] Wójt Gminy K., działając na podstawie art. 3 pkt. 11, pkt. 21 lit. a, art. 17, art. 24 ust. 4, art. 32 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 111), § 10 rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 27 lipca 2017 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o przyznanie świadczeń rodzinnych oraz zakresu informacji, jakie mają być zawarte we wniosku, zaświadczeniach i oświadczeniach o ustalenie prawa do świadczeń rodzinnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 1466), oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), orzekł o odmowie przyznania R. D. świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawną matką I. D.. W uzasadnieniu decyzji organ opisując przebieg dotychczasowego postępowania wskazał, iż decyzją z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...] odmówiono R. D. prawa do wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej z uwagi na niespełnione kryterium wynikające z art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych, tj. niespełnienie kryterium powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki. Decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze na skutek uprzedniego zaskarżenia orzekło o uchyleniu decyzji organu I instancji w całości i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia. Orzekając ponownie Wójt Gminy K. zwrócił uwagę, że decyzją własną nr [...] r. z dnia [...] listopada 2018 r. zostało ustalone R. D. prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego na okres od [...] listopada 2018 r. do [...] października 2019 r., która wygasła z dniem [...] października 2019 r. oraz decyzją Wójta Gminy K. nr [...] z dnia [...] listopada 2019 r. zostało ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego na okres od [...].11.2019 r. do dnia [...].10.2020 r. w związku ze sprawowaniem stałej opieki nad niepełnosprawną matką I. D., legitymującą się orzeczeniem o niepełnosprawności w stopniu znacznym, wydanym w dniu [...] listopada 2017 r. na stałe (datę powstania niepełnosprawności ustalono na [...] czerwca 2016 r.). Mając na uwadze zalecenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego, za zgodą strony wyrażoną w dniu [...] stycznia 2020 r. (oświadczenie w aktach sprawy), organ I instancji decyzją z dnia [...] lutego 2020 r., nr [...] na podstawie art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 32 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych, uchylił w całości decyzję własną z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...]. R. D. został poinformowany, że pomimo rezygnacji z prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego, organ nadal stoi na stanowisku odmowy prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na niespełnione kryterium powstania niepełnosprawności osoby niepełnosprawnej. Strona odebrała decyzję osobiście i zrzekła się prawa do wniesienia odwołania. Rozpatrując ponownie wniosek z dnia [...] października 2019 r. orzekający organ I instancji nie znalazł podstaw do zmiany wcześniej podjętej decyzji, ponieważ świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała w wieku dorosłym tj. w tym przypadku niepełnosprawność I. D. powstała w wieku 78 lat. Strona została o tym fakcie poinformowana i złożyła stosowne oświadczenie. Organ przeanalizował pozostałe przesłanki wynikające z art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych i stwierdził, że pomimo, iż R. D., jest synem I. D., na którym ciąży obowiązek alimentacyjny wobec matki i nie podejmuje zatrudnienia, ani innej pracy zarobkowej w celu sprawowania osobistej opieki nad niepełnosprawną matką, sprawuje opiekę stale i całodobowo (na potwierdzenie wywiad środowiskowy w aktach sprawy), to według stanowiska organu nie spełnia jednej z przesłanek warunkującej przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, mianowicie przesłanki spełnienia kryterium daty powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki. W odwołaniu od powyższej decyzji R. D. zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych z pominięciem okoliczności, iż na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z [...] października 2014 r., sygn. K 38/13 został on uznany za niekonstytucyjny w zakresie w jakim różnicuje on prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną ze względu na datę powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki, a przez co narusza to art 190 ust. 1 Konstytucji RP, oraz naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych i niezasadne uznanie, iż niepełnosprawność I. D. powstała po 18 roku życia i w związku z tym skarżącemu jako jej opiekunowi nie przysługuje świadczenie pielęgnacyjne. W świetle wskazanych okoliczności skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego od [...] września 2019 r. W uzasadnieniu środka zaskarżenia, opisując przebieg dotychczasowego postępowania, podtrzymując uprzednio reprezentowane stanowisko, odwołujący podniósł, iż zastosowanie przepisu art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych z pominięciem wyroku Trybunału Konstytucyjnego wydanego w sprawie o sygn. K 38/13 jest nieprawidłowe i stanowi naruszenie art. 190 ust. 1 Konstytucji poprzez nieuwzględnienie powszechnie obowiązującego i ostatecznego wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Odwołujący zwrócił uwagę, iż wydany wyrok Trybunału Konstytucyjnego odnosi się do sytuacji strony skarżącej, a organ rozstrzygający o prawie do świadczenia pielęgnacyjnego winien procedować w oparciu o odpowiadające gwarancjom konstytucyjnym przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych z wyłączeniem tej części przepisu art. 17 ust. 1b ustawy, który z dniem [...] października 2014 r. został ostatecznie uznany za niekonstytucyjny. Decyzją z dnia [...] marca 2020 r., znak sprawy [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję Wójta Gminy K. z dnia [...] lutego 2020 r., nr [...] w całości oraz przyznało od dnia [...] lutego 2020 r. na czas nieokreślony świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad matką I. D.. W uzasadnieniu decyzji Kolegium zwróciło uwagę, że rozpoznając wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego złożony przez opiekuna dorosłej osoby niepełnosprawnej, w obecnym stanie prawnym (dopóki w tej materii nie zostaną wprowadzone nowe rozwiązania ustawowe) należy badać, czy wnioskodawca spełnia warunki do przyznania tego świadczenia określone w art. 17 ustawy, z wyłączeniem tej części tego przepisu, która z dniem [...] października 2014 r. została ostatecznie uznana za niekonstytucyjną (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z 17 kwietnia 2018 r., sygn. II SA/Bd 134/18 ). Zaskarżoną decyzję w ocenie Kolegium należało więc ocenić przy uwzględnieniu reprezentowanego przez sądy stanowiska, z którego jednoznacznie wynika, że orzekając w kwestii przyznania odwołującemu świadczenia pielęgnacyjnego na niepełnosprawną matkę, nie uwzględnia się przepisu art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego dla osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności. Tym samym argument organu I instancji pomijający opisaną wyżej utratę konstytucyjności przepisu, jest wadliwy i nie może uzasadniać odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Zdaniem Kolegium stwierdzić zatem należy, że R. D. spełnia przesłanki do przyznania wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego, ponieważ nie podejmuje zatrudnienia w związku z opieką nad matką i sprawuje nad nią opiekę, co zostało potwierdzone wywiadem środowiskowym z dnia [...] listopada 2019 r. Matka legitymuje się znacznym stopniem niepełnosprawności na stałe. Ponadto zwrócono uwagę, iż strona na mocy decyzji z dnia [...] listopada 2018 r., [...] była uprawniona do specjalnego zasiłku opiekuńczego w związku ze sprawowaniem opieki nad matką na okres zasiłkowy 2018/2019 r. Decyzja ta wygasła z dniem [...] października 2019 r. Natomiast wnioskiem z dnia [...] października 2019 r. strona zwróciła się o ustalenie prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego na okres zasiłkowy 2019/2020. Decyzją z dnia [...] listopada 2019 r., znak: [...] Wójt Gminy K. ustalił prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego na okres od [...] listopada 2019 r. do [...] października 2020 r. Decyzja ta została uchylona w trybie art. 155 k.p.a., decyzją Wójta Gminy K. z dnia [...] lutego 2020 r., znak: [...]. W tym stanie faktycznym i prawnym sprawy - sporne orzeczenie w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, zdaniem Kolegium należało uchylić w całości i przyznać zainteresowanemu prawo do świadczenia pielęgnacyjnego od [...] lutego 2020 r. jako początkowej daty wynikającej z daty wydania decyzji o uchyleniu orzeczenia o przyznaniu specjalnego zasiłku opiekuńczego - na stałe (według orzeczenia o niepełnosprawności), bowiem decyzja wydana na podstawie art. 155 k.p.a. wywołuje skutki prawne na przyszłość - tak m.in. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 14 lutego 2018 r., sygn. II SA/Wr 762/17, wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 października 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 500/17, wyrok WSA w Kielcach z dnia 17 sierpnia 2017 r., sygn. akt II SA/Ke 308/17 - system Lex. W skardze do Sądu R. D. zaskarżył w części decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] przyznającą od dnia [...] lutego 2020 r. na czas nieokreślony świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad matką Panią I. D. i na podstawie art. 57 § 1 pkt 3 p.p.s.a. zaskarżonej w części decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 24 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych przez jego błędne zastosowanie i przyznanie skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego od dnia 3 lutego 2020 r., a nie od dnia 1 września 2019 r. tj. od miesiąca złożenia wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. W świetle powyżej wskazanych okoliczności, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. skarżący wniósł o uchylenie w części zaskarżonej decyzji oraz ustalenie skarżącemu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny od dnia 1 września 2019 r. na czas nieokreślony. W uzasadnieniu podniesionych zarzutów skarżący zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 24 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych, prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego, natomiast skarżący w dniu [...] września 2019 r. złożył do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. wniosek o ustalenie na jego rzecz prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaną opieką nad niepełnosprawną matką I. D.. Organ I instancji, do czasu wydania decyzji przez Kolegium Odwoławcze w dniu [...] stycznia 2020 r. nie wzywał skarżącego do uzupełnienia jakiejkolwiek dokumentacji. Dopiero pismem z dnia [...] stycznia 2020 r. Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w K. zobowiązał skarżącego do złożenia oświadczenia, czy wyraża zgodę na uchylenie decyzji przyznającej skarżącemu specjalny zasiłek opiekuńczy. Na skutek kolejnego odwołania złożonego przez skarżącego do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w dniu [...] marca 2020 r., organ II instancji ustalił na jego rzecz prawo do świadczenia pielęgnacyjnego począwszy od dnia [...] lutego 2020 r., a za podstawę ustalenia daty przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze przyjęło datę uchylenia decyzji przyznającej stronie prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego (decyzja nr [...] z dnia [...] lutego 2020 r.), jednak skarżący podkreśla, że już w treści wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego złożonym w dniu [...] września 2019 r., wniósł o uchylenie decyzji przyznającej skarżącemu świadczenie w formie specjalnego zasiłku opiekuńczego, a Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w K. posiadał wszelkie kompetencje oraz dokumenty, które pozwalały ustalić na rzecz skarżącego prawo do świadczenia pielęgnacyjnego począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek(...), zgodnie z treścią przepisu art. 24 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych. W świetle powyżej wskazanych okoliczności, w ocenie skarżącego brak było podstaw prawnych, aby ograniczać świadczenie pielęgnacyjne przyznane na jego rzecz do ram czasowych od dnia [...] lutego 2020 r. na czas nieokreślony i zasadnym było przyznanie na rzecz skarżącego świadczenia pielęgnacyjnego od dnia [...] września 2020r. W odpowiedzi na skargę organ, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia, wniósł o jej oddalenie wskazując, że po ponownej analizie akt sprawy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego orzeczenia, ponieważ zostało ono podjęte zgodnie ze stanem faktycznym oraz w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępne wyjaśnić należy, iż sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs? ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.). Zgodne z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2020 r., poz. 365) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność, bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną. Przedmiotem oceny Sądu jest reformatoryjna decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] marca 2020 r. o uchyleniu, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., decyzji Wójta Gminy K. z [...] lutego 2020 r. odmawiającej przyznania skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką i jednoczesnym przyznaniu tego świadczenia od [...] lutego 2020 r. na stałe. W rozpoznawanej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze przyznało skarżącemu wnioskowane świadczenie pielęgnacyjne uznając, że spełnił on wszystkie przesłanki do uzyskania tego świadczenia. Ustalenie to nie budzi również wątpliwości Sądu, zwłaszcza w kontekście jednolicie ujmowanych w orzecznictwie sądów administracyjnych - skutków wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014r., sygn. akt K 38/13 (OTK-A 2014/9/104). Wyrokiem tym Trybunał orzekł, że art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji. Skoro Trybunał stwierdził niezgodność we wskazanym zakresie przepisu ustawy z Konstytucją, to sąd administracyjny nie może tej okoliczności nie brać pod uwagę lub ją pomijać. Kwestią sporną w niniejszej sprawie pozostaje wyłącznie to, od kiedy powinno zostać przyznane wnioskowane świadczenie pielęgnacyjne. Zdaniem skarżącego, świadczenie pielęgnacyjne powinien otrzymywać od [...] września 2019 r., tj. od miesiąca złożenia wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Z kolei w ocenie Kolegium, świadczenie pielęgnacyjne przysługuje skarżącemu od [...] lutego 2020 r. tj. od daty, kiedy spełnione zostały wszystkie przesłanki warunkujące prawo do świadczenia pielęgnacyjnego na stałe (zgodnie z orzeczeniem o niepełnosprawności). Przede wszystkim wskazać należy, że nie jest możliwe jednoczesne pobieranie specjalnego zasiłku opiekuńczego i świadczenia pielęgnacyjnego. Stanowi o tym jednoznacznie przepis art. 27 ust. 5 u.ś.r. Z kolei art. 17 ust. 5 pkt 1b tej ustawy stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, świadczenia pielęgnacyjnego lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia [...] kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów. Do bezspornych w sprawie okoliczności należy, iż strona na mocy decyzji z dnia [...] listopada 2018 r., [...] była uprawniona do specjalnego zasiłku opiekuńczego w związku ze sprawowaniem opieki nad matką na okres zasiłkowy 2018/2019 r. Decyzja ta wygasła z dniem [...] października 2019 r. Natomiast wnioskiem z dnia [...] października 2019 r. strona zwróciła się o ustalenie prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego na okres zasiłkowy 2019/2020. Decyzją z dnia [...] listopada 2019 r., znak: [...] Wójt Gminy K. ustalił prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego na okres od [...] listopada 2019 r. do [...] października 2020 r. Decyzja ta została uchylona w trybie art. 155 k.p.a. decyzją Wójta Gminy K. z dnia [...] lutego 2020 r., znak: [...]. W tej sytuacji należało przyjąć, że decyzja z dnia [...] listopada 2019 r. przyznająca specjalny zasiłek opiekuńczy, obowiązywała do dnia [...] lutego 2020 r., przy czym uchylenie decyzji w trybie przewidzianym w art. 155 k.p.a. następuje ze skutkiem ex nunc, a nie ze skutkiem ex tunc. Świadczenie może zaś zostać przyznane od momentu ustania przeszkody materialnoprawnej do jego uzyskania, zatem data złożenia wniosku nie w każdym przypadku ma rozstrzygające znaczenie. Z dniem ustania przeszkody do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego określonej w art. 17 ust 5 pkt 1b u.ś.r., organ administracyjny uzyskał kompetencję do wydania merytorycznego orzeczenia w przedmiocie wniosku zainteresowanego. W związku z tym, że skarżący spełnia przesłanki do przyznania wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego; nie podejmuje zatrudnienia w związku z opieką nad matką i sprawuje nad nią opiekę, a matka, jako osoba wymagająca opieki, legitymuje się znacznym stopniem niepełnosprawności na stałe, należało orzec o przyznaniu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego od [...] lutego 2020 r., jako daty od której spełnione są wszystkie przesłanki warunkujące przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na stałe (zgodnie z orzeczeniem o niepełnosprawności). Ze względu na powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 2325), Sąd oddalił skargę.