I SA/Ke 507/07

SENTENCJA Dnia 21 listopada 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach - Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Mirosław Surma po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2007 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Firmy A. w K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od czerwca do listopada 2004r. oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące od czerwca do września 2004r. oraz listopad 2004r. postanawia przywrócić termin do wniesienia skargi. UZASADNIENIE W dniu 15 października 2007r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wpłynął wniosek Firmy A. w K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od czerwca do listopada 2004r. oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące od czerwca do września 2004r. oraz listopad 2004r. We wniosku datowanym na 24 września 2007r. strona wskazała, że decyzja ta została doręczona w dniu 21 września 2007r., w którym to prezes zarządu Spółki A.K. otrzymał kserokopię decyzji. W dniu tym otrzymał też od Izby Skarbowej informację, że ustanowiony przez Spółkę pełnomocnik – doradca podatkowy Z.B. zaniechał odbioru wskazanej decyzji doręczonej mu 18 lipca 2007r. na adres skrytki pocztowej. Zdaniem Spółki fakt, iż pełnomocnik wskazał organowi jako miejsce doręczania korespondencji skrytkę pocztową, a nie miejsce prowadzenia działalności, nakazywały zachowanie szczególnej roztropności w wyborze adresata. Doręczenie decyzji pełnomocnikowi było obiektywnie bezskuteczne i stanowi fikcję doręczenia zastępczego. Spółka wskazała również, że zlecając pełnomocnictwo Z.P. kierowała się przesłanką domniemania prawnego osoby doradcy podatkowego jako osoby zaufania publicznego. Nie popełniono więc winy w wyborze, natomiast brak było w tym czasie zdolności Z.P. do bycia pełnomocnikiem. Z dołączonego do wniosku o przywrócenie terminu pisma skierowanego przez skarżącą do Dyrektora Izby Skarbowej wynika, że Spółka uzyskała od brata pełnomocnika –P.P. - informacje dowodzące, że w okresie umocowania Z.P. przebył schorzenie polegające na wystąpieniu powikłań kardiologicznych prowadzących do udaru mózgu. Kontakt osobisty z chorym jest niewykonalny z racji niemożności kierowania przez Z.P. swym postępowaniem. W dniu 18 października 2007r. WSA w Kielcach wezwał skarżącą do nadesłania skargi na powołaną wyżej decyzję, który to brak formalny został uzupełniony przez stronę w wyznaczonym jej terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z postanowieniami art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a.- jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie do art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87§2p.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie, oceny wymaga wystąpienie przesłanki dotyczącej braku winy skarżącej Spółki, jako że pozostałe przesłanki pozytywne zostały przez nią spełnione, a jednocześnie nie występują w sprawie przesłanki negatywne, których istnienie czyniłoby przywrócenie terminu niedopuszczalnym ( art. 86 § 2 p.p.s.a). Przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy uwzględnić obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W przedmiotowej sprawie należy stwierdzić, że skarżąca Spółka, powierzając prowadzenie swoich spraw profesjonalnemu pełnomocnikowi, dopełniła wszelkich starań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymywaniu terminów. Jednakże jak wynika z pism złożonych przez skarżącą, choroba pełnomocnika w okresie doręczenia mu decyzji oraz dalszym, uniemożliwiła jej odebranie oraz podjęcie dalszych czynności procesowych. Z tej przyczyny skarga na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej nie została wniesiona w ustawowym terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji. W ocenie Sądu uchybienie temu terminowi nie było przez skarżącą zawinione i nastąpiło z przyczyn od niej niezależnych. Jak podkreśla się w orzecznictwie (np. postanowienie Sądu Najwyższego z 11 stycznia 2007r. II CZ 116/06 LEX nr 258551) brak winy występuje w razie choroby strony lub jej pełnomocnika, która uniemożliwia podjęcie działania nie tylko osobiście, ale i skorzystanie z pomocy innych osób. Należy uznać, że z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Biorąc pod uwagę sytuację życiową, w jakiej znalazł się pełnomocnik (pobyt w szpitalu) oraz powagę jego schorzenia, nie można uznać, by był on w stanie podjąć stosowne czynności osobiście, czy też przy pomocy innych. W tym miejscu należy wyjaśnić, że stan zdrowia Z.P. nie wymagał przeprowadzenia dowodu, o co wniosła skarżąca Spółka, bowiem w postępowaniu o przywrócenie terminu strona nie jest obowiązana do udowodnienia braku swej winy lecz wystarczy uprawdopodobnienie powyższej okoliczności, co też skarżąca uczyniła. Tak więc w ocenie Sądu, firma A. w K. uprawdopodobniła okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, a w związku z czym uzasadnione jest przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, działając na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), postanowił jak w sentencji.