I OSK 1115/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Jaśkowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 maja 2007 r., sygn. akt IV SA 1195/02 umarzające postępowanie zawieszone postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2004 r., sygn. akt 1195/02 w sprawie ze skargi A. T. na decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności orzeczenia o przejęciu na własność Skarbu Państwa ,,S." w [...] postanawia uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 11 maja 2007 r., sygn. akt IV SA 1195/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie umorzył postępowanie zawieszone postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2004 r., sygn. akt 1195/02 w sprawie ze skargi A. T. na decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności orzeczenia o przejęciu na własność Skarbu Państwa ,,S." w [...]. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, iż WSA w Warszawie postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2004 r., sygn. akt 1195/02 zawiesił postępowanie w sprawie ze skargi A. T. na decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności orzeczenia o przejęciu na własność Skarbu Państwa ,,S." w [...]. W uzasadnieniu tegoż postanowienia wskazano, iż skarżąca przy piśmie z dnia 26 marca 2004 r. przedłożyła odpis pisma nazwanego ,,oświadczenie o dokonaniu cesji" z dnia 7 stycznia 1992 r., w którym R. T., córka G. T., jako jego jedyna spadkobierczyni informuje, że odstąpiła swój udział w ,,S.", położonej w [...] matce A. D., która cesją udział ten przyjęła. Skarżąca natomiast nie przedstawiła umowy cesji, o której mowa w cytowanym oświadczeniu, ani innego dowodu dla wykazania, że posiada tytuł prawny do przedmiotowej nieruchomości, a tym samym legitymację do żądania stwierdzenia nieważności orzeczenia Nr 58 Ministra Przemysłu i Handlu z 22 listopada 1948 r. oraz wniesienia skargi do Sądu Administracyjnego. Podano dalej, że z dopuszczalnością umorzenia postępowania wiążą się przyczyny jego zawieszenia. Postępowanie zawieszone z uwagi na niemożność nadania biegu sprawie umarza się po upływie terminu wskazanego w art. 130 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) nie badając, czy faktycznie istniały podstawy zawieszenia wskazane w postanowieniu sądu (por. postanowienie SN z 17 grudnia 1998 r., II CKN 713/098, OSP 1999, nr 10, poz. 176). Jeżeli w terminie 3 lat od dnia zawieszenia postępowania nie złożono wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania, z uwagi na niemożność nadania dalszego biegu, postępowanie to Sąd jest obowiązany umorzyć. Wskazano, iż w przedmiotowej sprawie podana wyżej przyczyna zawieszenia zaistniała a ponadto w ciągu 3 lat od daty zawieszenia postępowania nie został złożony wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania. W skardze kasacyjnej na powyższe postanowienie wskazano, iż Sąd I instancji naruszył przepisy postępowania tj. art. 130 § 1 p.p.s.a. Wskazano, iż wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania zawarty był w piśmie A. T. z dnia 5 stycznia 2007 r. W piśmie tym zawarte jest sformułowanie ,,z prośbą o wznowienie zawieszonego postępowania sądowego". Intencją wnioskodawczyni było podjęcie przez sąd postępowania, a użyte weń słowo ,,wznowienie" było wnioskiem o podjęcie postępowania. Odmienne odczytanie wniosku np. jako wniosek o wznowienie nie było w żaden sposób zasadne, bowiem prawomocne orzeczenie merytoryczne w sprawie nie zapadło. Podkreślając znaczenie faktu, iż skarżąca nie jest prawnikiem oraz jej wiek - 86 lat stwierdzono, iż nie może ona ponosić konsekwencji użycia nieprecyzyjnego sformułowania. Wskazano dalej, że wniosek o podjęcie został złożony przed upływem 3 lat licząc od dnia 20 kwietnia 2004 r. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, gdyż zarzut naruszenia art. 130 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) jest uzasadniony. Zgodnie z powyższym przepisem sąd umarza postępowanie zawieszone na zgodny wniosek stron, jak również z przyczyn wskazanych w art. 125 § 1 pkt 3, jeżeli wniosek o podjęcie postępowania nie został zgłoszony w ciągu trzech lat od daty postanowienia o zawieszeniu. Ponadto sąd umorzy postępowanie w razie stwierdzenia braku następcy prawnego strony, która utraciła zdolność sądową, a w każdym razie po upływie trzech lat od daty postanowienia o zawieszeniu z tej przyczyny. Z powyższego wynika, ze jeżeli w terminie 3 lat od dnia zawieszenia postępowania nie złożono wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania, z uwagi na niemożność nadania dalszego biegu, postępowanie to Sąd jest zobowiązany je umorzyć. Wbrew twierdzeniom Sądu pierwszej instancji w niniejszej sprawie A. T. w ustawowym terminie zgłosiła wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania. Za powyższy wniosek uznać należy bowiem zawarte w piśmie skarżącej z dnia 5 stycznia 2007 r. (w linii siódmej liczonej od dołu wskazanego pisma) sformułowanie, w którym zwraca się do Sądu ,,z prośbą o wznowienie zawieszonego postępowania sądowego". Użyte w powyższym piśmie słowo ,,wznowienie" należy w przedmiotowym przypadku traktować jako domaganie się przez skarżącą podjęcia zawieszonego postępowania, co z kolei pociągało za sobą konieczność dokonania przez Sąd I instancji merytorycznej oceny wniosku. Biorąc pod uwagę bowiem brak posiadania przez A. T. wykształcenia prawniczego oraz jej wiek stwierdzić należy, iż nie może ona ponosić ujemnych skutków procesowych użycia nieprecyzyjnego pod względem prawnym sformułowania. Odmienne stanowisko w przedstawionej kwestii stanowiłoby przejaw nadmiernego rygoryzmu prawnego. Umorzenie postępowania bez rozstrzygnięcia wniosku strony o podjęcie zawieszonego postępowania jest przedwczesne i narusza art. 130 p.p.s.a. Mając na względzie powyższe Naczelny Sąd Administracyjny postanowił na podstawie art. 185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.