VIII SAB/Wa 21/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Wroczyński po rozpoznaniu w dniu 16 października 2007r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.L. i I.L. na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w W. postanawia : odrzucić skargę K.L. i I.L. UZASADNIENIE Pismem z 5 października 2006 r. K.L. i I.L. wystąpili do Dyrektora Izby Skarbowej w W. Ośrodek Zamiejscowy w R. z wnioskiem o wydanie uwierzytelnionych odpisów dokumentów złożonych zdaniem wnioskodawców 28 sierpnia 1998 r. w Izbie Skarbowej w R., tj. pisma z 28 sierpnia 1998 r. zawierającego zawiadomienie o wycofaniu pełnomocnictwa udzielonego przez nich 1 kwietnia 1995 r. radcy prawnemu K.K. do reprezentowania w sprawach PWHU [...]spółka cywilna oraz załącznika do tego pisma, czyli uwierzytelnionego "za zgodność z oryginałem" przez Pierwszy Urząd Skarbowy w R. wskazanego wyżej pełnomocnictwa. Odpowiadając na powyższy wniosek pismem z 4 listopada 2005 r., Dyrektor Izby Skarbowej w W. poinformował wnioskodawców, że nie posiada wskazanych przez nich dokumentów z uwagi na postępowania prowadzone przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie oraz Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawach ze skarg K.L. i I.L., a także ze względu na przekazanie do Ministerstwa Finansów akt podatkowych dotyczących innych postępowań prowadzonych z udziałem wnioskodawców. Powyższe pismo zostało prawidłowo doręczone skarżącym 9 listopada 2005 r. Z akt sprawy wynika, że pismem z 5 stycznia 2006 r. K.L. i I.L. wystąpili do Dyrektora Izby Skarbowej w W. z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w związku z bezczynnością Dyrektora Izby Skarbowej w W. Ośrodek Zamiejscowy w R., stawiając organowi zarzut uchylania się od spełnienia ich żądania zawartego w piśmie z 5 października 2005 r. Pismem z 6 lutego 2006 r., powołując się na art. 244 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – powoływanej dalej jako "Kpa"), Dyrektor Izby Skarbowej w W. wyjaśnił skarżącym, że "organy podatkowe nigdy nie posiadały oryginału pełnomocnictw, a jedynie dysponowały kopiami poświadczonymi za zgodność przez radcę prawnego". Przedstawił nadto swoją wiedzę co do okoliczności sprawy. W konsekwencji, Dyrektor Izby Skarbowej w W. uznał za zgodną ze stanem faktycznym odpowiedź udzieloną skarżącym, zawartą w piśmie z 4 listopada 2005 r. Skarżący, niezadowoleni ze stanowiska Dyrektora Izby Skarbowej w W. zawartego w piśmie z 6 lutego 2006 r., złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismem z 8 marca 2006 r. "skargę na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w W. uchylającego się od doręczenia K. i I. L. uwierzytelnionych przez funkcjonariuszy publicznych Izby Skarbowej w W. [wymienionych przez skarżących – dopisek Sądu] dokumentów". Postanowieniem z dnia 28 września 2006r. Wojewódzki Sad Administracyjny odrzucił skargę, gdyż została wniesiona z naruszeniem przepisów art. 52 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 141 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). W dniu 19 grudnia 2006 r. K. i I. L. złożyli do Ministra Finansów pismo zatytułowane "wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy" argumentując, iż w świetle stanowiska Ministra Finansów wyrażonego w piśmie z dnia 31 lipca 2006r. jak również w związku z odrzuceniem skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z uwagi na niewyczerpanie środków ochrony prawnej wnoszą o ponowne przeanalizowanie sprawy i wyznaczenie dodatkowego terminu na jej załatwienie. Postanowieniem z dnia 30 marca 2007 r., nr AP-11-0353-976/BS/06/MB7-10922 Minister Finansów działając na mocy art. 216 w związku z art. 141 Ordynacji podatkowej po rozpatrzeniu ponaglenia K. i I. L. na niezałatwienie wniosku z dnia 5 października 2005 r. przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. we właściwym terminie uznał je za niezasadne. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ przedstawiając dotychczasowy przebieg postępowania podał, iż Dyrektor Izby Skarbowej w W. nie jest w bezczynności, gdyż w jednomiesięcznym terminie poinformował wnioskodawców, iż sprawa nie zostanie załatwiona w ustawowym terminie, a nadto z przeprowadzonego postępowania dowodowego wynika, iż nie jest w posiadaniu akt sprawy z uwagi na toczące się postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. W dniu 5 marca 2007 r. do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga K. i I. L. na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w W. Skarżący domagali się przymuszenia wyrokiem sądu Dyrektora Izby Skarbowej w W. do zaniechania naruszenia prawa poprzez pozostawanie w bezczynności i przymuszenia do wydania skarżącym żądanych dokumentów. Wyrokiem z dnia 20 czerwca 2007r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił przedmiotową skargę. Wyrok jest prawomocny od dnia 6 września 2007r. W dniu 12 września 2007r. (data wpływu do Sądu) wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego kolejna skarga na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w W. Skarżący po raz kolejny domagali się przymuszenia wyrokiem sądu Dyrektora Izby Skarbowej w W. do zaniechania naruszenia prawa poprzez pozostawanie w bezczynności i przymuszenia do wydania skarżącym uwierzytelnionego z oryginałem pełnomocnictwa udzielonego w dniu 1 kwietnia 1996r. przez skarżących radcy prawnemu K.K. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. – dalej powoływanej jako "p.p.s.a.") Z dyspozycji art. 58 § 1 pkt 4 u.p.p.s.a. wynika bowiem, że sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została prawomocnie osądzona. W świetle powyższych okoliczności należy zauważyć, iż niniejsza skarga, dotycząca bezczynności Dyrektora Izby Skarbowej w W., jest tożsama z wniesioną wcześniej skargą z dnia 5 marca 2007 r. (data wpływu do Sądu). Wcześniejsze wydanie w postępowaniu jurysdykcyjnym prawomocnego orzeczenia stwarza stan "powagi rzeczy osądzonej" (res iudicata) w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. i odnosi ten skutek, że nie można w takiej samej sprawie wszcząć nowego postępowania sądowoadministracyjnego między tymi samymi stronami i tym samym wykluczone jest ponowne rozstrzygnięcie tej samej sprawy. Wyłączona jest bowiem dopuszczalność skutecznego wniesienia kolejnej skargi na ten sam akt administracyjny bądź to samo działanie lub bezczynność organu, w toku postępowania w tej samej materii. O "powadze rzeczy osądzonej" można mówić wtedy, gdy zapadło ostateczne rozstrzygnięcie dotyczące tego samego przedmiotu sprawy w wyniku postępowania toczącego się między tymi samymi stronami i w postępowaniu przed tym samym organem właściwym do takiego rozstrzygnięcia. O tożsamości sprawy decydują trzy elementy: tożsamość organu, który decyzję wydał lub pozostaje w bezczynności, strony będącej adresatem decyzji lub żądającym określonego zachowania oraz przedmiotu decyzji lub żądania. Podkreślenia wymaga, że skarżący na obecnym etapie postępowania, w swojej kolejnej skardze nie wskazali żadnych nowych okoliczności i faktów, mogących mieć wpływ na uznanie, iż przedmiotowa skarga dotyczy innego żądania i innego przedziału czasowego niż skarga, która była juz przedmiotem rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, i w stosunku do której w dniu 20 czerwca 2007r. zapadł prawomocny z chwilą obecną wyrok. Wobec powyższego, skoro okoliczności sprawy wskazują na tożsamość skarg, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.