I GZ 457/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Wegner po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia D. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2022 r., sygn. akt V SA/Wa 1570/18 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. B. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia 29 czerwca 2018 r., nr DIR-IV.7343.87.2017.WK.8; IK 252044 w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z 27 kwietnia 2022 r., sygn. akt V SA/Wa 1570/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania decyzji D. B. w sprawie ze skargi na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia 29 czerwca 2018 r., w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że w złożonej skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Jednak nie przedstawił on żadnej argumentacji, która uzasadniałaby przedmiotowy wniosek. Tylko wtedy skarżący wskazałby na sytuację, która mogłaby spowodować znaczną szkodę lub prowadzić do powstania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący złożył zażalenie, jednocześnie wnioskując o przyznanie pomocy prawnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – zwanej dalej: "p.p.s.a.", zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody nie musi mieć charakteru materialnego. Chodzi, więc o taką szkodę, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Trudne do odwrócenia skutki, to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienia NSA: z dnia 30 kwietnia 2010 r., II FZ 110/10, z dnia 26 września 2013 r., II FZ 718/13). W świetle powyższych uwag należy stwierdzić, że użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia – "znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki" - wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie przedstawionych okolicznościach, zobrazowanych przez zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy. Taka konkretyzacja jest obowiązkiem wnioskodawcy (por. postanowienia NSA: z dnia 4 lipca 2012 r., II FZ 456/12; z dnia 26 lutego 2015 r., II FZ 2137/14; z dnia 14 kwietnia 2015 r., II FZ 207/15; z dnia 22 lipca 2015 r., II FZ 497/15). Samo powołanie się przez stronę skarżącą na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia żądania wniosku. W sytuacji, gdy strona nie wskazuje we wniosku okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie można przenosić ciężaru poszukiwania tych okoliczności na sąd. Jak wynika z akt sprawy, skarżący w złożonej skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, to jednak nie przedstawiał stosownego uzasadnienia, w oparciu o które Sąd pierwszej instancji mógłby zastosować instytucję wstrzymania zaskarżonego aktu. Skarżący nie złożył stosownych dokumentów na poparcie swoich twierdzeń. W tej sytuacji należało się zgodzić ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, że brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Natomiast odnosząc się do wniosku o przyznanie pomocy prawnej, należy stwierdzić, że w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji o przyznanie prawa pomocy, odmówiono skarżącemu jej przyznania we wnioskowanym zakresie. Z powyżej przedstawionych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.