III SA/Po 127/20

SENTENCJA Dnia 21 października 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirella Ławniczak Sędziowie WSA Małgorzata Górecka WSA Walentyna Długaszewska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 października 2020 roku sprawy ze skargi J. P. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] grudnia 2019r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami na rok 2017 oddala skargę UZASADNIENIE Decyzją z [...] września 2019 r. nr [...] kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. ., wskazując na art. 26 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 oraz art. 3 ust. 1 i art. 20 ust. 4 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2018 r. poz. 627, zwanej dalej ustawą o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich), a także § 2 i § 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. poz. 364 z późn. zm., dalej jako Rozporządzenie), art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, z późn. zm., dalej jako K.p.a.) po rozpatrzeniu wniosku J. P. o przyznanie płatności na rok 2017 – odmówił przyznania pomocy finansowej w ramach działania "Płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami" (ONW) na rok 2017. Od opisanej decyzji J. P. (dalej także strona, skarżąca) wniosła odwołanie. Rozpoznając odwołanie, dyrektor W. Oddziału Regionalnego ARIMR w P., decyzją z [...] grudnia 2019 r. nr [...], wskazując na art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2019 r. poz. 1505, dalej jako ustawa i ARiMR) orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Uzasadniając decyzję organ napisał, że strona [...] maja 2017 r. złożyła wniosek, zgodnie z § 5 ust. 2 Rozporządzenia, wskazując działkę ewidencyjną nr [...] położoną w województwie zachodniopomorskim, powiat s. , gmina I., obręb M.. Dalej organ wyższego stopnia opisał toczące się postępowanie, w tym napisał, że organ I instancji decyzją z [...] listopada 2018 r. odmówił przyznania wnioskowanej płatności; rozpoznając odwołanie dyrektor W. Oddziału Regionalnego ARIMR w P. decyzją z [...] marca 2019 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W toku ponownie prowadzonego postępowania przed organem I instancji [...] czerwca 2019 r. stawiła się strona i złożyła wyjaśnienia dotyczące samodzielnego prowadzenia gospodarstwa rolnego w latach 2016 i 2017. W związku z tym organ I instancji zwrócił się z prośbą do burmistrza Gminy i Miasta I. o udzielenie informacji dotyczącej płatnika podatku rolnego od ww. działki nr [...] w latach 2016 - 2017. Organ otrzymał wyjaśnienie, że właścicielem wskazanego obszaru jest KOWR (Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa), zatem zwrócił się do KOWR o wskazanie osoby, która w latach 2016 - 2017 dzierżawiła działkę. Pismem z [...] lipca 2019 r. odpowiedziano, że działka ewidencyjna o numerze [...] o powierzchni [...] ha położona w obrębie M., w 2011 roku uległa podziałowi, w wyniku którego powstała działka nr [...] o powierzchni [...] ha oraz działka nr [...] o powierzchni [...] ha. Dzierżawcą działki nr [...] o powierzchni [...] ha w okresie od [...] kwietnia 2014 r. do [...] grudnia 2017 r. był T. J.. Organ I instancji zwrócił się z prośbą do KOWR o potwierdzenie bądź sprostowanie informacji zawartych we wcześniejszym piśmie, skoro w systemie ARiMR działka [...] istniała do 2019 r., a w roku 2018 KOWR wnioskował o otrzymanie płatności obszarowych na ww. działkę. Pismem z [...] lipca 2019 r. KOWR potwierdził wcześniejsze wyjaśnienia dotyczące zarówno dzierżawy omawianego obszaru jak i jego podziału w 2011 r., wskazując na względy techniczne w aplikacji eWniosek i ograniczony czasowo dostęp do tej aplikacji. W efekcie organ I instancji wydał opisaną na wstępie decyzję z [...] września 2019 r. Dalej organ wyższego stopnia napisał, że podstawą prawną określającą warunki i tryb udzielania producentom rolnym płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (ONW) są przepisy ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich oraz Rozporządzenia. Zgodnie z § 2 ust. 1 Rozporządzenia, płatność ONW przysługuje rolnikowi w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 608, z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 1307/2013", którego gospodarstwo rolne jest położone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zwanemu dalej "rolnikiem", jeżeli: 1) spełnia warunki określone w art. 31 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013. str. 487. z późn. zm.). zwanego dalej "rozporządzeniem nr 1305/2013"; 2) łączna powierzchnia użytków rolnych w rozumieniu art. 2 ust. 1 akapit drugi lit. f rozporządzenia nr 1305/2013, zwanych dalej "użytkami rolnymi", położonych na obszarach górskich lub na innych obszarach charakteryzujących się szczególnymi ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami, zwanych dalej "obszarami ONW", na których jest prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. c rozporządzenia nr 1307/2013, posiadanych w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, wynosi co najmniej 1 ha; 3) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Dalej organ napisał, że płatność ONW przysługuje do powierzchni użytków rolnych, będących w posiadaniu rolnika w dniu 31 maja, roku w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności. W przypadku gdy użytki rolne zadeklarowane we wniosku o przyznanie płatności ONW są przedmiotem współposiadania w dniu 31 maja danego roku, płatność ONW przysługuje temu współposiadaczowi, na którego pozostali współposiadacze wyrazili zgodę. Zgoda ta nie jest wymagana, jeżeli miałaby pochodzić od współposiadacza będącego małżonkiem wnioskodawcy. Ponadto, zgodnie z art. 20 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, jeżeli warunkiem przyznania pomocy jest posiadanie gospodarstwa rolnego lub gruntu i pomoc jest przyznawana do powierzchni gruntu, a grunt ten stanowi przedmiot posiadania samoistnego i posiadania zależnego, pomoc przysługuje posiadaczowi zależnemu gruntu. Jeżeli warunkiem przyznania pomocy jest posiadanie lub własność gospodarstwa rolnego lub gruntu i pomoc jest przyznawana do powierzchni gruntu, a grunt ten stanowi przedmiot współposiadania lub współwłasności, pomoc przysługuje temu współposiadaczowi lub współwłaścicielowi gruntu, co do którego pozostali współposiadacze lub współwłaściciele wyrazili zgodę na piśmie. Zgodę dołącza się do wniosku o przyznanie pomocy. Jeżeli natomiast warunkiem przyznania pomocy jest posiadanie gospodarstwa rolnego lub gruntu i pomoc jest przyznawana do powierzchni gruntu, to taka pomoc do gruntu wchodzącego w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa przysługuje podmiotowi, który ma do tego gruntu tytuł prawny. Zatem uzyskanie płatności dla działek ewidencyjnych zadeklarowanych we wniosku o płatność na rok 2017, które wchodzą w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa musi być połączone z potwierdzeniem posiadania tytułu prawnego, na dzień 31 maja 2017 r. Odnosząc te uwagi do sprawy organ wyższego stopnia napisał, że w wyniku szczegółowego postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego przez organ I instancji okazało się, że działka wskazana we wniosku stanowi własność KOWR, a strona nie posiada na dzień 31 maja 2017 roku tytułu prawnego do jej użytkowania. Organ wyższego stopnia ocenił, że decyzja organu I instancji została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. W dniu składania wniosku o płatności, art. 20 ust. 4 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich stanowił, iż pomoc do gruntu wchodzącego w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa przysługuje rolnikowi, który, na dzień 31 maja danego roku, ma do tej działki tytuł prawny. Zatem w okolicznościach sprawy kluczowe znaczenie miał ten przepis, wprowadzony do ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, mocą ustawy z dnia 9 marca 2016 r. o zmianie ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz niektórych innych ustaw. (Dz. U. z 2016 r. poz. 337, dalej jako ustawa zmieniająca). W uzasadnieniu do projektu omawianej ustawy (Sejm VIII kadencji, druk 274) wskazano, że (...) przepisy rozporządzenia 1307/2013 nie regulują, czy ubiegający się o przyznanie płatności bezpośrednich musi posiadać tytuł prawny do gruntów. Stwierdzono jednak, że "...Stwarza to pole do nadużyć polegających na tym, że o płatności bezpośrednie do określonych gruntów ubiegają się podmioty, które bezprawnie weszły w ich posiadanie lub posiadają je bez tytułu prawnego wbrew woli podmiotu, do którego te grunty należą. Przypadki takie zdarzają się w praktyce, co budzi społeczny sprzeciw, zwłaszcza gdy zasadniczym celem takiego działania jest uzyskanie wsparcia w postaci płatności bezpośrednich, a nie prowadzenie działalności rolniczej na danym gruncie". Dalej organ wyższego stopnia napisał, że ze względu na częste przypadki nieuregulowanego stanu prawnego ziemi rolnej będącej w obrocie prawnym, rolnik faktycznie prowadzący działalność rolniczą na danym gruncie często nie może potwierdzić posiadanego do tego gruntu prawa żadnym dokumentem. Wynika to z powszechnej praktyki zawierania przez rolników ustnych umów dzierżawy gruntów, a także z nieuregulowanych, często przez wiele lat, spraw sądowych. Natomiast w przypadku ziemi rolnej wchodzącej w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa stan prawny gruntów jest uregulowany tj. właścicielem jest Skarb Państwa, a dzierżawca wskazany jest w umowie zawieranej wyłącznie w formie pisemnej. Faktem jest również, że dopuszczalne są umowy ustne pomiędzy ww. dzierżawcami i kolejnymi poddzierżawcami. Natomiast opisywana sytuacja nic ma miejsca w omawianej sprawie, ponieważ jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, strona wydzierżawiała działkę [...] od A. i S. K. (protokół nr [...] z [...] czerwca 2019 r.] natomiast z wyjaśnień uzyskanych od sekcji zamiejscowej Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa (pismo z [...] lipca 2019 r.) wynika, iż działka nr [...] o pow. [...] ha obrębu M. gmina I., w 2011 roku uległa podziałowi, w wyniku podziału powstały: działka nr [...] o pow. [...] ha oraz działka nr [...] o pow. [...] ha. Dzierżawcą działki nr [...] w okresie od [...] kwietnia 2014 r. do [...] grudnia 2017 r. był T. J.. Organ ocenił, że stronie nie przysługuje płatność do zadeklarowanej działki [...] [podzielonej na dwie działki ewidencyjne] stanowiącej własność Skarbu Państwa na 2017 r., ponieważ nie przedłożyła ona żadnego dowodu potwierdzającego tytuł prawny do omawianej działki ewidencyjnej na dzień 31 maja 2017 r. Zauważył również, że w treści odwołania nie powołano się na żaden dokument mogący wyjaśnić powyższą kwestię. Na opisaną decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła J. P., domagając się uchylenia decyzji w całości oraz przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, w celu uzupełnienia postępowania wyjaśniającego, w szczególności o środki dowodowe podnoszone przez stronę pisemnie w toku postępowania odwoławczego. Skarżąca zarzuciła: 1. rażące naruszenie art. 75 oraz art. 78 § 1 K.p.a. w związku z art. 27 ust. 1 pkt 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, poprzez brak uwzględnienia podnoszonego przez stronę środka dowodowego na istotną dla sprawy okoliczność, w postaci zeznań świadka, wskazanego z imienia i nazwiska oraz adresu, w toku postępowania przed organem II instancji; skarżąca wskazała, że tym samym zaskarża, zgodnie z art. 142 K.p.a. postanowienie z [...] grudnia 2019 r. zarzucając temu postanowieniu brak czytelnego uzasadnienia, mając na uwadze, że organ stwierdza w nim jedynie, że środka dowodowe powoływane przez stronę nie mogłyby wnieść niczego nowego do sprawy, lecz twierdzenia tego w ogóle nie tłumaczy; 2. naruszenie art. 80 K.p.a. poprzez brak wykazania przez organ rzekomego braku posiadania przez skarżącą tytułu prawnego do deklarowanej działki; 3. rażące naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. poprzez zupełnie niezrozumiałe przyjęcie przez organ, że podnoszony przez stronę dowód z przesłuchania świadka, na okoliczność udzielenia przez niego osobie skarżącej ustnej poddzierżawy działki należącej do KOWR, użytkowanej przez skarżącą na dzień 31 maja 2017 r. i zgłoszonej do płatności na rok 2017 ma nie mieć jakoby potencjalnego istotnego znaczenia dla sprawy, zważywszy że organ przyznaje w treści decyzji, iż nie można wykluczyć ważności tytułu prawnego do działki rolnej będącej własnością Skarbu Państwa, uzyskanego przez docelowego użytkownika na podstawie ustnej umowy poddzierżawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: skarga jest bezzasadna i podlega oddaleniu. Obie decyzje wydane w sprawie są zgodne z prawem. Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 z późn. zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej jako P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Spór w kontrolowanej sprawie dotyczy odmowy przyznania płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami na rok 2017, na działkę wskazaną we wniosku. Zdaniem organów obu instancji działka wskazana we wniosku stanowi własność KOWR, a strona nie posiadała na dzień 31 maja 2017 roku tytułu prawnego do jej użytkowania; zdaniem skarżącej organ nie wykazał, że skarżąca nie legitymuje się tytułem prawnym do działki wskazanej we wniosku; skarżąca wskazuje na zawarcie umowy poddzierżawy, w formie ustnej, ale zarzuca, że organ nie przeprowadził dowodu z zeznań świadka. Przede wszystkim Sąd stwierdza, że organy prawidłowo wskazały na art. 20 ust. 4 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, zgodnie z którym, jeżeli warunkiem przyznania pomocy jest posiadanie gospodarstwa rolnego lub gruntu i pomoc jest przyznawana do powierzchni gruntu, to taka pomoc do gruntu będącego własnością Skarbu Państwa, państwowej osoby prawnej, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządowej osoby prawnej przysługuje podmiotowi, który ma do tego gruntu tytuł prawny, z tym że w przypadku działań, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 10-12 (działanie rolno-środowiskowo-klimatyczne, rolnictwo ekologiczne i płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami) - podmiotowi, który, na dzień 31 maja danego roku, ma do tego gruntu tytuł prawny. Organy prawidłowo uznały, że w odniesieniu do gruntów wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa warunkiem koniecznym przyznania płatności jest posiadanie na dzień 31 maja tytułu prawnego do gruntów zgłoszonych do płatności – takiego zaś tytułu skarżąca nie posiadała. Prawidłowo tym samym odmówiono skarżącej płatności do nich za 2017 r. Organ wyższego stopnia interpretując ww. przesłankę posiadania tytułu prawnego do gruntów zgłoszonych do płatności wskazał przy tym na jednoznaczną intencję ustawodawcy, opisaną także w uzasadnieniu projektu ustawy zmieniającej (Sejm VIII kadencji, druk 274), że przepisy rozporządzenia 1307/2013 nie regulują, czy ubiegający się o przyznanie płatności bezpośrednich musi posiadać tytuł prawny do gruntów, co stwarza pole do nadużyć polegających na tym, że o płatności bezpośrednie do określonych gruntów ubiegają się podmioty, które bezprawnie weszły w ich posiadanie lub posiadają je bez tytułu prawnego wbrew woli podmiotu, do którego te grunty należą. Dalej podkreślono w uzasadnieniu projektu, że "ze względu na częste przypadki nieuregulowanego stanu prawnego ziemi rolnej będącej w obrocie prywatnym - projektowane rozwiązanie nie może mieć uniwersalnego zastosowania, tzn. obejmować wszystkich gruntów. Rolnik faktycznie prowadzący działalność rolniczą na danym gruncie często nie może potwierdzić posiadanego do tego gruntu prawa żadnym dokumentem. Wynika to z powszechnej praktyki zawierania przez rolników ustnych umów dzierżawy gruntów, a także z nieuregulowanych, często przez wiele lat, spraw spadkowych. Natomiast w przypadku ziemi rolnej wchodzącej w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa stan prawny gruntów jest uregulowany: właścicielem jest Skarb Państwa, a dzierżawca wskazany jest w umowie zawieranej wyłącznie w formie pisemnej. Konieczność wykonania przepisów Unii Europejskiej w celu przeciwdziałania tworzeniu sztucznych warunków, z uwagi na wskazane wyżej różnice, wręcz wymaga odmiennych regulacji w odniesieniu do gruntów rolnych wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa. Odniesienie projektowanych regulacji do wszystkich gruntów rolnych mogłoby wywołać niezgodny z przepisami Unii Europejskiej skutek polegający na wyeliminowaniu możliwości uzyskania płatności bezpośrednich do gruntów, na których rolnik faktycznie prowadzi działalność rolniczą, ale nie może wykazać tytułu prawnego do tego gruntu. Wobec tego wprowadzenie projektowanych rozwiązań nie godzi w zasadę równego traktowania oraz nie ma charakteru dyskryminującego." Wynika z powyższego, że niezbędną przesłanką przyznania pomocy finansowej do gruntów wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa jest posiadanie tytułu prawnego do tych gruntów. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela przy tym pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażony w uzasadnieniu wyroku z 07 lutego 2019 r., I GSK 3032/18 (CBOSA) – wykładnię art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, w jego ówczesnym brzmieniu, zgodnie z którym płatność bezpośrednia do działki rolnej wchodzącej w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa przysługuje rolnikowi, który, na dzień 31 maja danego roku, ma do tej działki tytuł prawny. Zatem wykładnię przepisu wielce podobnego do art. 20 ust. 4 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, który jest kluczowym przepisem materialnoprawnym w kontrolowanej sprawie. Zgodnie z poglądem NSA, tytuł prawny nie może być ustalony w sposób dowolny, zaś sam przepis należy interpretować ściśle; dla uzyskania płatności, wystarczające jest, co do zasady, samo posiadanie przez rolnika, zadeklarowanej do płatności działki, jednakże warunek ten nie jest wystarczający w przypadku działek wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa, względem których rolnik musi legitymować się tytułem prawnym, przez który należy rozumieć np.: zawartą z ANR umowę dzierżawy, użytkowania wieczystego, użyczenia lub inną umowę, na podstawie której rolnik korzysta z gruntu, albo umowę lub decyzję, na podstawie której działka została przekazana rolnikowi w trwały zarząd. Skład orzekający w niniejszej sprawie zaznacza, że dopuszczalne są umowy ustne pomiędzy ww. dzierżawcami i kolejnymi poddzierżawcami – jak słusznie wskazano w zaskarżonej decyzji. Sąd podkreśla, że we wniosku strona wskazała działkę nr [...] o powierzchni [...] ha oraz wyjaśniła w toku postępowania, że dzierżawiła grunty od A. i S. K. (k. [...]). Natomiast z wyjaśnień uzyskanych od Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa oddział terenowy w S., sekcja zamiejscowa w S. wynika, że działka nr [...] o pow. [...] ha obrębu [...] gmina I., w 2011 roku uległa podziałowi, w wyniku podziału powstały: działka nr [...] o pow. [...] ha oraz działka nr [...] o pow. [...] ha. Dzierżawcą działki nr [...] w okresie od [...] kwietnia 2014 r. do [...] grudnia 2017 r. był T. J. (k. [...], [...]). Jako że strona nie przedłożyła żadnego dowodu potwierdzającego tytuł prawny do gruntu na dzień [...] maja 2017 r., organ I instancji prawidłowo odmówił przyznania płatności. W treści odwołania nie powołano się na żaden dokument mogący wyjaśnić powyższą kwestię. Dopiero w uzupełnieniu odwołania pełnomocnik skarżącej twierdzi, że T. J. odpłatnie poddzierżawił działkę A. K., w ramach ich wzajemnych rozliczeń finansowych których szczegóły nie są bliżej znane stronie skarżącej, zaś A. K. poddzierżawiła w formie ustnej umowy działkę skarżącej. Sąd ocenia jako bezzasadne zarzuty skargi. Mając na względzie postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organy, nie można skutecznie zarzucić organom automatycznego uznania na niekorzyść skarżącej. Sąd zaznacza, że do uzupełnienia odwołania nie dołączono żadnych dokumentów których treść potwierdzałaby twierdzenia zawarte w piśmie, np. takich jak oświadczenia T. J. i A. K.. Tym samym nadal strona skarżąca nie udokumentowała prawdziwości twierdzenia zawartego we wniosku o przyznanie płatności na rok 2017, że legitymuje się tytułem prawnym do gruntu. W toku postępowania administracyjnego jak i sądowoadministracyjnego nie pojawił się żaden dowód potwierdzający tytuł prawny skarżącej do omawianej działki ewidencyjnej. Co więcej, strona skarżąca nie rozwiała wątpliwości wynikających z braku wiedzy skarżącej, że T. J. odpłatnie poddzierżawił działkę A. K. że w 2011 odbył się podział działki nr [...] na działki nr [...] i [...], że działki od kilku lat miały inne powierzchnie. Zwraca uwagę fakt, że stan wiedzy skarżącej co do stanu prawnego przedmiotowej działki zwiększał się, w miarę dokonywania kolejnych ustaleń w sprawie, przez organy. Sąd podkreśla, że skarżąca, składając wniosek o przyznanie płatności oświadczyła, że znane są jej zasady przyznawania płatności. W ocenie Sądu organ II instancji postąpił prawidłowo, odmawiając przeprowadzenia dowodu z zeznań A. K.. W związku z powyższym Sąd wskazuje, że organy administracji publicznej w sposób prawidłowy przeprowadziły postępowanie administracyjne oraz wydały prawidłowe decyzje administracyjne. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art.151 P.p.s.a. skargę oddalił.