I OZ 1155/14

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 września 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 142/14 o odmowie sprostowania uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 2 lipca 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 142/14 w sprawie ze skargi K.Z. na decyzję Prezesa Sądu Apelacyjnego w P. z dnia [...] listopada 2013 r., Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 2 lipca 2014 r. sygn. akt IV SA/Po 142/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę K. Z. na decyzję Prezesa Sądu Apelacyjnego w P. z dnia [...] listopada 2013 r. Nr [...] uchylającą w całości decyzję Prezesa Sądu Okręgowego w P. z dnia [...] września 2013 r. nr [...], umarzającą postępowanie. Pismem z dnia 5 września 2014 r. skarżący wystąpił z wnioskiem, o sprostowanie uzasadnienia wyroku, poprzez wykreślenie zawartego w nim sformułowania: "(tak jak w rozpatrywanej sprawie)". Uzasadniając swój wniosek skarżący wskazał, że w rozpatrywanej sprawie nie zna danych osobowych strony i nigdy ich nie znał, bowiem wszystkie orzeczenia publikowane na stronie Sądu Apelacyjnego w zakładce orzeczenia w sprawach medialnych – są anonimizowane. Sporządzając uzasadnienie wyroku sąd kopiował znaczne fragmenty uzasadnienia uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 7/13. Skarżący nie zna danych osobowych strony i ww. ustalenie, zawarte w uzasadnieniu wyroku, należy traktować jako oczywistą omyłkę pisarską, która powinna zostać sprostowana, z uwagi na stawianie skarżącego w nienajlepszym świetle. Postanowieniem z dnia 16 września 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił sprostowania uzasadnienia ww. wyroku. W uzasadnieniu swego orzeczenia Sąd stwierdził, że brak było podstaw aby uznać, iż wskazywane przez skarżącego sformułowanie jest oczywistą omyłką pisarską. Stwierdzenie, że skarżący zna dane osobowe strony, której dotyczyły akta sprawy sądu powszechnego, jest stanowiskiem sądu administracyjnego, które może zostać zakwalifikowane jako prawidłowe lub nie. Wyrażenie stanowiska w uzasadnieniu wyroku nie było zatem "oczywistą omyłką pisarską" sądu. Jego zaś ocena stanowiska może zostać dokonana w wyniku wniesienia skargi kasacyjnej. K. Z. w złożonym na powyższe postanowienie zażaleniu zarzucił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu naruszenie: - art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej P.p.s.a. poprzez błędną wykładnię tego przepisu i uznanie, że zawarty w uzasadnieniu wyroku zwrot "tak ja w rozpoznawanej" przekopiowany z uzasadnienia innego orzeczenia stanowi ustalenie sądu administracyjnego, podczas gdy w rzeczywistości jest to oczywista omyłka w rozumieniu tego przepisu. - art. 173 § 1 P.p.s.a. poprzez błędną wykładnię tego przepisu i uznanie, że jest to środek służący do prostowania uzasadnień wyroków sądowych, - art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 166 P.p.s.a. poprzez brak przedstawienia w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia na jakich dowodach oparł się Sąd Wojewódzki uznając, ze skarżący zna dane osobowe bliżej nieokreślonej strony, - art. 30 Konstytucji RP poprzez zamieszczanie w uzasadnieniu wyroku sformułowań naruszających godność skarżącego oraz odmowę ich uzasadnienia. Wskazując na powyższe podstawy, skarżący wnosił o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez wydanie orzeczenia zgodnego ze złożonym przez niego wnioskiem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest niezasadne. Instytucja sprostowania wyroku (jego uzasadnienia), o której mowa w art. 156 § 1 P.p.s.a. ma na celu usunięcie niedokładności, błędów pisarskich albo rachunkowych lub innych oczywistych omyłek, jakie – wbrew intencji sądu - mogą pojawić się w orzeczeniu. Sprostowaniu może podlegać zarówno sama sentencja orzeczenia, jak i jego uzasadnienie. Warunkiem dopuszczalności sprostowania wyroku jest sprzeczność woli Sądu z treścią orzeczenia. Przy czym wymienione w powołanym przepisie nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Sprostowanie nie może więc polegać – tak jak w rozpoznawanej sprawie - na merytorycznej zmianie orzeczenia. Wykreślenie wskazanego sformułowania, choć jest ono nawet zapożyczone z uzasadnienia innego orzeczenia, w sytuacji gdy Sąd z wyrażonym w tym fragmencie poglądem się utożsamia, byłoby w istocie taką zmianą stanowiska Sądu Wojewódzkiego. Z tego powodu, jako nieuzasadniony, należało uznać zarzut naruszenia art. 156 § 1 P.p.s.a. Również zarzuty naruszenia art. 173 § 1 P.p.s.a. oraz art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 166 P.p.s.a. nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Polemika ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawartym w wyroku może bowiem nastąpić jedynie w skutecznie wniesionej skardze kasacyjnej. W zaskarżonym orzeczeniu brak jest zaś miejsca na doprecyzowanie bądź usprawiedliwianie wyrażonego przez Sąd Wojewódzki w wydanym przez siebie orzeczeniu stanowiska. Za nieuzasadniony należało również uznać zarzut naruszenia art. 30 ustawy zasadniczej w sytuacji, gdy art. 156 § 1 P.p.s.a. jasno określa przesłanki legitymujące Sąd do sprostowania swego orzeczenia. Takiej zaś podstawy nie stanowią sformułowania, które w subiektywnym odczuciu skarżącego mogą naruszać jego godność. Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uchylania zaskarżonego postanowienia i na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.