I SAB/Wa 459/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Sobielarska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. N., A. K., W. W. na bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowe; 2. zwrócić skarżącym solidarnie kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu wpisu od skargi. UZASADNIENIE Pismem z dnia [...] października 2011 r. E. M., A. K. i W. W. reprezentowani przez pełnomocnika adwokata J. S. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] listopada 1953 r., Nr [...] oraz utrzymanego nia w mocy orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] sierpnia 1952 r., Nr [...] odmawiającego przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...] ozn. nr hip. [...]. Odpowiadając na skargę organ wniósł o oddalenie skargi względnie umorzenie postępowania, podnosząc, że w dniu [...] listopada 2011 r. wydana została decyzja, którą Minister stwierdził nieważność decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z [...] listopada 1953 r. W dniu [...] grudnia 2011 r. do akt sprawy wpłynęło pismo pełnomocnika skarżących adw. J. S. cofające skargę. Stosownie do treści art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływana dalej jako "ppsa") skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności, które czyniłyby cofnięcie skargi niedopuszczalnym. Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 ppsa orzekł, jak w sentencji postanowienia.