II OSK 1852/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 października 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 1204/08 odrzucające skargę R. D. na wynik kontroli Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Warszawie z dnia [...] maja 2008 r., nr [...] w przedmiocie oświadczeń majątkowych z dnia [...] sierpnia 2006 r., [...] grudnia 2006 r. i [...] kwietnia 2007 r. postanawia oddalić skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 6 października 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 1204/08, odrzucił skargę R. D. na wynik kontroli Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Warszawie z dnia [...] maja 2008 r., nr [...], w przedmiocie oświadczeń majątkowych z dnia [...] sierpnia 2006 r., [...] grudnia 2006 r. i [...] kwietnia 2007 r. Postanowienie to zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. R. D. w związku z pełnieniem funkcji radnego Rady Miasta w P. złożył w dniach [...] sierpnia 2006 r., [...] grudnia 2006 r. i [...] kwietnia 2007 r. oświadczenia majątkowe. Na podstawie upoważnienia Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Warszawie z dnia [...] stycznia 2008 r., nr [...] oraz postanowienia o wszczęciu postępowania kontrolnego z dnia [...] stycznia 2008 r., nr [...] przeprowadzono wobec skarżącego R. D. czynności kontrolne w celu weryfikacji prawidłowości danych wykazanych w w/w oświadczeniach majątkowych. W dniu 15 maja 2008 r. skarżącemu doręczono wynik kontroli sporządzony przez Dyrektora UKS w dniu [...] maja 2008 r., nr [...], w którym stwierdzono, iż w złożonych oświadczeniach majątkowych skarżący nie podał wszystkich wymaganych informacji. W związku z powyższym R. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w wynik kontroli, w której podniósł zarzut naruszenia: 1. art. 24h ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym poprzez błędne przyjęcie, iż przepis ten zobowiązuje do ujawniania w składanych oświadczeniach majątkowych dochodów z tytułu udziału w zyskach osób prawnych (w szczególności dochodów z dywidend), 2. art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z uwagi na to, że wzór oświadczenia majątkowego został uregulowany w rozporządzeniu, co do treści którego nie zawarto wytycznych w ustawie, 3. art. 47 i art. 51 ust. 2 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a także art. 8 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 2 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności poprzez dokonanie ustaleń w oparciu o przepis art. 24h ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, niezgodnym z przepisami Konstytucji oraz Europejskiej Konwencji Praw Człowieka. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając skargę wskazał, że zgodnie z treścią art. 24h ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.), radny zobowiązany jest do złożenia oświadczenia o swoim stanie majątkowym. Do postępowania w sprawie kontroli oświadczenia majątkowego stosuje się przepisy ustawy z dnia 28 września 1991 r., o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2004 r., Nr 8, poz. 65 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 24 ust. 1 pkt 2 lit b ustawy o kontroli skarbowej organ kontrolujący kończy kontrolę wynikiem kontroli, gdy ustalenia dotyczą nieprawidłowości: innych niż wymienione w pkt 1, w szczególności w zakresie oświadczeń o stanie majątkowym, gdy nieprawidłowości nie stwierdzono albo gdy ustalenia dotyczą należności celnych. Jednak wbrew ogólnym warunkom przewidzianym dla wyniku kontroli w art. 27 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej, wynik kontroli oświadczenia majątkowego nie zawiera końcowych rozstrzygnięć ani terminu usunięcia nieprawidłowości wskazanych przez organ kontroli skarbowej. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, iż wynik kontroli oświadczenia majątkowego ogranicza się wyłącznie do ustalenia stanu faktycznego i wykazania nieprawidłowości w tym oświadczeniu, ale nie nakłada na kontrolowanego żadnych obowiązków, nie potwierdza też żadnych uprawnień, zatem jego celem jest jedynie ocena prawidłowości ujawnionych informacji, a tym samym nie można uznać, by wynik kontroli spełniał przesłanki z dyspozycji art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W związku z powyższym, Sąd I instancji uznając, iż badanie wyniku kontroli oświadczenia majątkowego jest wyłączone spod kognicji sądów administracyjnych, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę odrzucił. R. D. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną od powyższego postanowienia zarzucając naruszenie: 1. art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 24 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej i w związku z art. 24h ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym poprzez uznanie, że wynik kontroli wydany po zakończeniu kontroli dotyczącej oceny prawidłowości oświadczeń majątkowych złożonych w związku z pełnieniem funkcji radnego nie jest aktem, o którym mowa w przepisie art. 3 § 2 pkt 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż stało się podstawą odrzucenia skargi. 2. art. 58 § 1 pkt 1 w związku z art. 3 § 2 pkt 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez odrzucenie skargi w sytuacji, gdy sprawa należała do właściwości sądu administracyjnego, gdyż - w szczególności - zaskarżony wynik kontroli był aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co miało istotny wpływ na wynik sprawy z uwagi na to, że gdyby WSA nie naruszył powołanego przepisu sprawa zostałaby rozpoznana merytorycznie, tj. sąd uwzględniłby lub oddaliłby skargę, a zatem nastąpiłaby kontrola działania administracji publicznej przez WSA. 3. art. 3 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 1 § 1 i art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych w powiązaniu z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niewypełnienie (zaniechanie) ciążącego na sądzie administracyjnym obowiązku kontroli działania administracji publicznej przez co Skarżący został pozbawiony prawa do sądu zagwarantowanego przez art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. 4. art. 141 § 4 w związku z art. 166 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niewyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia i sporządzenie uzasadnienia w sposób uchybiający regułom przekonywania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy z tego względu, że działanie zgodne z powyższymi przepisami, wymuszając pogłębioną analizę sprawy, mogłoby doprowadzić Sąd do odmiennej oceny rozstrzyganej sprawy i uznania, że zaskarżony wynik kontroli podlega kontroli sądowoadministracyjnej. 5. art. 160 w związku z art. 90 §1 i art. 90 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez brak orzeczenia o wniosku skarżącego w przedmiocie wyznaczenia w sprawie rozprawy, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż rozważenie wniosku skarżącego mogło skłonić Sąd do jego uwzględnienia, co z kolei skutkowałoby wyznaczeniem rozprawy i poddaniem sprawy objętej skargą do WSA pod ocenę trzech sędziów, co mogło spowodować przyjęcie skargi do merytorycznego rozpoznania. Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego. Ponadto, skarżący wniósł o wyznaczenie rozprawy, przedstawienie do rozstrzygnięcia w drodze uchwały składowi siedmiu sędziów NSA zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości dotyczące dopuszczalności na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zaskarżenia do sądu administracyjnego wyniku kontroli wydanego przez dyrektora urzędu kontroli skarbowej na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o kontroli skarbowej w rezultacie kontroli prawidłowości oświadczeń majątkowych złożonych w związku z pełnieniem funkcji radnego na podstawie art. 24 h ustawy o samorządzie gminnym. Skarżący złożył także wniosek o wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP w związku z art. 184 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP w zakresie w jakim przepis ten nie dopuszcza do objęcia kontrolą sądowoadministracyjną wyniku kontroli wydanego na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o kontroli skarbowej, a w przypadku uwzględnienia tego wniosku - o zawieszenie postępowania w sprawie. W motywach skargi kasacyjnej podano, że brzmienie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie wskazuje, by przesłanką objęcia kontrolą przez sąd administracyjny wyniku kontroli skarbowej było nakładanie przez ten wynik na jego adresata obowiązków lub potwierdzenie przysługujących mu uprawnień. Przepis ten, w ocenie skarżącego wymaga jedynie, aby wynik kontroli dotyczył uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Autor skargi kasacyjnej wskazał, że wynik kontroli potwierdził nałożone na skarżącego przepisami prawa obowiązki wypełnienia oświadczenia majątkowego w określony sposób. Ponadto zawarta w wyniku kontroli informacja o nieprawidłowym wypełnieniu powyższego obowiązku wpływa na sytuację prawną skarżącego, stanowiąc przesłankę wszczęcia w stosunku do niego innego postępowania przez uprawnione organy państwowe. W ocenie skarżącego, powyższe skutki wydania wyniku kontroli są wystarczające dla uznania, że zaskarżony wynik kontroli dotyczy uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa. Uzasadniając zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 w zw. z art. 166 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarżący podniósł, iż w zaskarżonym postanowieniu nie zostało wyjaśnione dlaczego za przesądzające o zakwalifikowaniu do aktów/czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uznano potwierdzenie przez wynik kontroli uprawnienia lub nałożenia obowiązku, co uniemożliwia zapoznanie się z motywami tego postanowienia. Dodatkowo skarżący wskazał, że Sąd nie rozpoznał jego wniosku o wyznaczenie rozprawy. Gdyby natomiast wniosek ten rozpoznał, sprawa byłaby rozpoznawana w składzie trzech sędziów, co mogłoby spowodować przyjęcie skargi do merytorycznego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.), rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany był ograniczyć swoje rozważania wyłącznie do oceny zgłoszonych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa. W przedmiotowej sprawie Sąd I instancji odrzucił skargę R. D. uznając, iż nie podlega ona kognicji sądu administracyjnego, bowiem wynik kontroli oświadczenia majątkowego ogranicza się wyłącznie do ustalenia stanu faktycznego i wykazania nieprawidłowości w tym oświadczeniu, nie nakłada natomiast na skarżącego żadnych obowiązków ani nie potwierdza jakichkolwiek uprawnień, a tym samym nie spełnia przesłanki z dyspozycji art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wskazać zatem należy, iż powołany przepis dopuszcza skargę do sądu administracyjnego na inne, niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Z powyższego wynika, że akt lub czynności podlegające kontroli sądu administracyjnego muszą spełniać następujące warunki: nie mogą mieć charakteru decyzji lub postanowienia, mieć charakter publicznoprawny, być skierowane do indywidualnego podmiotu, dotyczyć jego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Podkreślenia przy tym wymaga, że w judykaturze przyjęto pogląd, iż sformułowanie "dotyczy" nie może być rozumiane jako dopuszczenie również pośredniego związku między aktem lub czynnością a uprawnieniem lub obowiązkiem danego podmiotu określonymi w przepisach prawnych. Dany akt powinien ustalać, stwierdzać lub potwierdzać uprawnienia lub obowiązki określone przepisami prawa administracyjnego (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, T.Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, LexisNexis, Warszawa 2005 r., str. 60). Zatem wynik kontroli mógłby podlegać kognicji sądu administracyjnego, gdyby z jego treści wynikało nałożenie na stronę określonych obowiązków. W przedmiotowej sprawie natomiast podstawę prawną wydanego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Warszawie wyniku kontroli złożonego przez skarżącego oświadczenia majątkowego, o którym mowa w art. 24 h ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.), stanowił art. 42 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2004 r., Nr 8, poz. 65 ze zm.). Podkreślenia wymaga, iż wynik ten nie zawiera końcowych rozstrzygnięć ani ewentualnego terminu usunięcia nieprawidłowości wskazanych przez organ kontroli skarbowej, ogranicza się on jedynie, jak trafnie zauważył Sąd I instancji, do ustalenia stanu faktycznego i wykazania stwierdzonych w toku kontroli nieprawidłowości. Nie jest on nakierowany na wywołanie konkretnych skutków prawnych wobec skarżącego, a wynikających bezpośrednio z jego treści. Wprawdzie pośrednio poczynione ustalenia w kontrolnym postępowaniu skarbowym mogą się przełożyć w konkretne ustalenia w obrębie praw lub obowiązków kontrolowanego, jednakże na gruncie odrębnych samodzielnych postępowań. W takiej zaś sytuacji ustalenia kontrolne, zawarte w wyniku kontroli skarbowej, stanowić mogą jedynie materiał dowodowy w odrębnym postępowaniu, jakie ewentualnie zostanie wszczęte przez właściwe organy. To w ramach tego przyszłego postępowania dowód ten będzie podlegał ocenie przez właściwe organy, a osoba kontrolowana będzie miała możliwość podważenia ustaleń zawartych w wyniku kontroli. Ostateczne rozstrzygnięcie, jakie zapadnie w tym postępowaniu, będzie zaś podlegało dalszej kontroli zgodnie z regułami w nim obowiązującymi. Ewentualną konsekwencją ustaleń poczynionych w postępowaniu kontrolnym może być złożenie przez organy skarbowe zawiadomienia do organów ścigania o popełnieniu przestępstwa. Zgodnie bowiem z art. 241 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 1991 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), podanie nieprawdy lub zatajenie prawdy w oświadczeniu majątkowym, oświadczeniach, o których mowa w art. 24j ust. 1, albo w informacji, o której mowa w art. 24j ust. 2, powoduje odpowiedzialność na podstawie art. 233 § 1 Kodeksu karnego. W tej sytuacji zgodzić się należy z poglądem Sądu I instancji, iż wynik kontroli skarbowej, o którym mowa w art. 24 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o kontroli skarbowej nie podlega kognicji sądu administracyjnego w zakresie aktów i czynności, o których mowa w przepisie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Tym samym zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. art. 3 § 2 pkt 4, art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4, art. 3 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 1 § 1 i art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych w powiązaniu z art. 3 § 2 pkt 4 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy uznać za niezasadny. Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut naruszenia art. 141 § 4 ustawy P.p.s.a., zgodnie z którym uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy , zarzutów podniesionych w skardze , stanowiska pozostałych stron , podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji , uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazanie co do dalszego postępowania. Przepis ten ma zastosowanie również w odniesieniu do postanowień (art. 166 P.p.s.a.). Uzasadnienie powinno być sporządzone w taki sposób, aby możliwe było skontrolowanie przez strony postępowania i ewentualnie Naczelny Sąd Administracyjny, czy Sąd I nie popełnił błędu w swoim rozumowaniu. Przy uwzględnieniu powyższych rozważań, stwierdzić należy , że w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przepis art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi powołany w skardze kasacyjnej nie zostały naruszony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie albowiem kwestionowane skargą kasacyjną uzasadnienie postanowienia spełnia wymogi w/w normy prawa procesowego pozwalając przyjąć w okolicznościach tej sprawy , że prowadzone przez Sąd I instancji postępowanie odpowiadało przepisom prawa. Natomiast zarzut naruszenia tej normy prawa procesowego byłby usprawiedliwiony, gdyby Sąd I instancji nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu sprawy dlaczego oddalił wniesioną skargę . Takie wyjaśnienie przesłanek podjętego wyroku zamieszczono w motywach zaskarżonego postanowienia i nie można tym samym uznać by odbyło się to z naruszeniem w/w normy prawa procesowego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 90 § 1 i 2 P.p.s.a. zauważyć należy, iż w myśl tego przepisu sprawy w postępowaniu sądowoadministracyjnym co do zasady rozpoznawane są na rozprawie, choć przepisy szczególne mogą przewidywać w tym zakresie wyjątki. Sąd może jednak skierować sprawę na posiedzenie jawne i wyznaczyć rozprawę także wówczas, gdy sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. Podkreślenia jednak wymaga, iż z treści tego przepisu wynika, że to od oceny Sądu zależy, czy sprawę, która podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skierować na posiedzenie jawne i wyznaczyć rozprawę. W przedmiotowej sprawie odrzucenie skargi na posiedzeniu niejawnym, na co zezwala art. 58 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, świadczy, iż Sąd I instancji uznał, że charakter sprawy nie wymagał, aby przesłanki dopuszczalności skargi badać na posiedzeniu jawnym. Tym samym nie może zostać uwzględniony zarzut naruszenia przez ten Sąd art. 90 § 1 i 2 P.p.s.a. Tym samym w okolicznościach rozpatrywanej sprawy jako nieuzasadniony jest również wniosek skargi kasacyjnej o wystąpienie do składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego o przedstawienie zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości a dotyczącego dopuszczalności zaskarżenia do sądu administracyjnego, na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a, wyniku kontroli wydanego przez dyrektora urzędu kontroli skarbowej w oparciu o art. 24 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o kontroli skarbowej, w rezultacie kontroli prawidłowości oświadczeń majątkowych złożonych w związku z pełnieniem funkcji radnego na podstawie art. 24 h ustawy o samorządzie gminnym. Stosownie bowiem do art. 187 § 1 P.p.s.a., jeżeli przy rozpoznawaniu skargi kasacyjnej wyłoni się zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości, Naczelny Sąd Administracyjny może odroczyć rozpoznanie sprawy i przedstawić to zagadnienie do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów tego Sądu. Z tego przepisu wynikają dwie istotne kwestie procesowe. Po pierwsze w rozpoznawanej sprawie musi pojawić się zagadnienie prawne, które budzi poważne wątpliwości w znaczeniu obiektywnym, a po drugie konsekwencją przedstawienia zagadnienia prawnego do rozstrzygnięcia powiększonemu składowi NSA jest powinność odroczenia rozprawy, co niewątpliwie pozostaje w opozycji do zasady ekonomii procesowej jako jednej z naczelnych zasad dwuinstancyjnego postępowania sądowoadministracyjnego. Skoro zatem skargę kasacyjną rozpoznaje sąd, to ocena czy w danej sprawie występuje zagadnienie prawne wymagające wykładni w szczególnym trybie należy wyłącznie do tego sądu, nie zaś do innych uczestników postępowania. Także do sądu należy ocena skutków ewentualnego odroczenia rozprawy, bowiem - jak wspomniano - jedną z zasad postępowania sądowoadministracyjnego jest zasada ekonomii procesowej wyrażona przede wszystkim w art. 7 P.p.s.a. stanowiącym wprost, że sąd administracyjny powinien podejmować czynności zmierzające do szybkiego załatwienia sprawy i dążyć do jej rozstrzygnięcia na pierwszym posiedzeniu. Sąd nawet na zgodny wniosek stron może odroczyć posiedzenie tylko z ważnej przyczyny (art. 99). Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę kasacyjną w niniejszej sprawie nie dostrzegł okoliczności uzasadniających przedstawienie składowi powiększonemu tego Sądu zgłoszonej wątpliwości prawnej. Odnosząc się natomiast do wniosku o wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego celem zbadania zgodności z Konstytucją RP przepisu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podnieść należy, że w myśl art. 193 Konstytucji RP sądowi administracyjnemu przysługuje uprawnienie do przedstawienia Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego, co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. Warunkiem wystąpienia z pytaniem prawnym jest wątpliwość powstała u składu orzekającego, co do zgodności przepisu prawa z Ustawą Zasadniczą. Z całą pewnością dla wystąpienia z pytaniem prawnym nie wystarczy samo zgłoszenie wniosku w tym przedmiocie przez stronę postępowania. W niniejszej sprawie zaś, w ocenie Sądu, wątpliwość co do konstytucyjności wskazanych przez stronę przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie zachodzi. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił jak w sentencji.