VI SA/Wa 1254/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pawłowska Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi H. G. na decyzję Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia "(...)" marca 2020 r. nr "(...)"w przedmiocie wydania świadectwa przeszkolenia stopnia podstawowego na statki eksploatowane na wodach polarnych oddala skargę UZASADNIENIE VI SA/Wa 1254/20 UZASADNIENIE Decyzją z [...] marca 2020 r., nr [...] Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowego (dalej: "organ") po rozpatrzeniu odwołania H. G. (dalej: "strona", "skarżąca") utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Morskiego w S. (dalej: "organ I instancji") z [...] stycznia 2020 r., znak: [...] odmawiającą wydania świadectwa przeszkolenia stopnia podstawowego na statki eksploatowane na wodach polarnych. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej: "k.p.a.") oraz art. 71 ust. 5 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim (Dz. U. z 2019 r., poz. 1452 ze zm.; dalej: "ustawa o bezpieczeństwie morskim"), § 85, § 94 ust. 10 oraz § 109 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 23 kwietnia 2018 r. w sprawie wyszkolenia i kwalifikacji członków załóg statków morskich (Dz. U. z 2018 r., poz. 802; dalej: "rozporządzenie z 23 kwietnia 2018 r." lub "rozporządzenie 1"). Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 25 listopada 2019 r. skarżąca zwróciła się do Dyrektora Urzędu Morskiego w S. z wnioskiem o wydanie świadectwa przeszkolenia stopnia podstawowego na statki eksploatowane na wodach polarnych. Do wniosku załączono opinie z rejsu (6 szt.), potwierdzające praktykę pływania na jachcie [...] w okresie od 18 lipca 2017 r. do 3 sierpnia 2017 r., od 4 lipca 2018 r. do 11 lipca 2018 r. oraz od 23 sierpnia 2018 r. do 11 wrzesień 2018 r., a także praktykę pływania na jachcie [...] w okresie od 20 kwietnia 2019 r. do 3 maja 2019 r., od 12 lipca 2019 r. do 15 sierpnia 2019 r. oraz od 15 sierpnia 2019 r. do 1 września 2019 r. Pismem z 3 grudnia 2019 r. Dyrektor Urzędu Morskiego wezwał stronę do uzupełnienia braków poprzez przedłożenie kart bezpieczeństwa jachtów wydanych przez administrację państwa bandery, potwierdzających komercyjne wykorzystywanie jednostek pływających. W odpowiedzi na powyższe strona poinformowała organ, że kartę bezpieczeństwa nr [...]dla jachtu [...] wystawił Urząd Morski w S. i zobowiązała się do dosłania drogą elektroniczną skanu niemieckiego dokumentu bezpieczeństwa jachtu [...] W tym samym dniu dosłany został skan niemieckiego certyfikatu rejestracji jachtu [...], potwierdzający pojemność jachtu 35 brutto. Naczelnik wydziału dokumentów marynarzy w Urzędzie Morskim w S. (do którego została skierowana korespondencja) zaznaczył, że przesłany dokument nie jest dokumentem bezpieczeństwa, a potwierdza jedynie rejestrację jednostki i na jego podstawie nie można stwierdzić parametrów jachtu, rejonu żeglugi, typu jednostki, czy minimalnego składu załogi, które są określane w dokumentach bezpieczeństwa jednostek. Decyzją z [...] stycznia 2020 r. Dyrektor Urzędu Morskiego w S. odmówił stronie wydania świadectw przeszkoleń stopnia podstawowego na statki eksploatowane na wodach polarnych. Uzasadniając swoją decyzję organ I instancji wskazał, że strona nie dostarczyła dokumentów potwierdzających praktykę, o której mowa w § 85 oraz § 94 ust. 10 rozporządzenie z 23 kwietnia 2018 r., tj. niespełnienia warunków koniecznych do uzyskania tych dokumentów na morskich statkach handlowych na jednostce pływającej o pojemności brutto 200 i powyżej w dziale pokładowym oraz niedostarczeniu dokumentów bezpieczeństwa jachtu [...], potwierdzających komercyjne przeznaczenie jachtu. W odwołaniu od powyższej decyzji strona zarzuciła organowi naruszenie § 94 ust. 10 rozporządzenia z 23 kwietnia 2018 r. przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także naruszenie przepisów ustawy o bezpieczeństwie morskim. Dodatkowo wskazała na błędne stosowanie przepisów Międzynarodowej Konwencji o wymaganiach w zakresie szkolenia marynarzy, wydawania im świadectw oraz pełnienia wacht z 1978 r., dowolne i wybiórcze stosowanie w sprawie przepisy rozporządzenia z 23 kwietnia 2018 r. oraz rozporządzenia z 29 stycznia 2018 r. w sprawie kwalifikacji i przeszkolenia członków załóg jachtów komercyjnych oraz warunków ich uzyskiwania (Dz. U. z 2018 r., poz. 490; dalej: rozporządzenie z 29 stycznia 2018 r.). Wskazując powyższe zażądała rozpatrzenia wniosku z uwzględnieniem kolejności przepisów Konwencji STCW, ustawy o bezpieczeństwie morskim oraz na końcu wydanych rozporządzeń. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i wydanie świadectwa przeszkolenia stopnia podstawowego na statki eksploatowane na wodach polarnych. Decyzją z [...] marca 2020 r. organ utrzymał w mocy decyzję z [...] stycznia 2020 r. W uzasadnieniu przywołał treści § 85 ust. 2 i 3 oraz § 109 rozporządzenia z 23 kwietnia 2018 r. i wskazał, że powyższe przepisy implementują ostatnie zmiany do Konwencji STCW w zakresie obowiązkowego przeszkolenia członków załóg statków pływających na wodach polarnych. Organ podkreślił, że zgodnie z § 109 ust. 1 rozporządzenia, osoby, które posiadają 3 - miesięczną praktykę pływania na poziomie operacyjnym lub zarządzania w dziale pokładowym na statkach eksploatowanych na wodach polarnych lub wodach zalodzonych, rozpoczętą przed dniem 1 lipca 2018 r. i nabytą w okresie 5 lat przed dniem złożenia wniosku, są zwolnione z obowiązku ukończenia przeszkolenia wymaganego do uzyskania świadectwa przeszkolenia stopnia podstawowego na statki eksploatowane na wodach polarnych i mogą uzyskać o świadectwo przeszkolenia, o ile wystąpią do dyrektora urzędu morskiego ze stosownym wnioskiem przed dniem 1 lipca 2020 r. Analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, który uznał, że nabyta i udokumentowana przez skarżącą praktyka pływania w okresie od 18 lipca 2017 r. do 3 sierpnia 2017 r., od 4 lipca 2018 r. do 11 lipca 2018 r., a także w okresie od 23 sierpnia 2018 r. do 11 września 2018 r., odbywała się na jachcie [...] o pojemności brutto 61,60 jednostek. Jacht ten nie był dopuszczony do żeglugi na wodach zalodzonych, bowiem wpisy w karcie bezpieczeństwa (nr [...] ) wyraźnie wskazują uprawnienia do uprawiania żeglugi na wodach wolnych od lodu, przy czym zdaniem organu I instancji jacht [...] od dnia 11 sierpnia 2018 r. nie powinien być użytkowany ze względu na niedopełnienie obowiązku zgłoszenia jednostki do okresowej, rocznej inspekcji - jacht nie posiadał ważnych dokumentów bezpieczeństwa. Ustalono, że pojemność brutto jachtu wynosi 61,60 jednostek, a członkowie załogi powinni posiadać dokumenty kwalifikacyjne potwierdzające posiadanie uprawnień do uprawiania turystyki wodnej na jachtach żaglowych (tj. patent kapitana jachtowego, jachtowego sternika morskiego i żeglarza jachtowego). Zgodnie z informacjami zawartymi w karcie bezpieczeństwa jachtu [...], w części dotyczącej minimalnego składu załogi, funkcję oficerów pokładowych na jednostce pływającej może sprawować osoba posiadająca patent jachtowego sternika morskiego, wydany na podstawie rozporządzenia Ministra Sportu i Turystyki z dnia 9 kwietnia 2013 r. w sprawie uprawiania turystyki wodnej (Dz. U. poz. 460). Zdaniem organu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdził, że strona posiada patent jachtowego sternika morskiego (patent nr [...]) wydany [...] września 2010 r. oraz uzyskała patent kapitana jachtowego [...] czerwca 2019 r. (patent nr [...]), więc mogła pełnić funkcję oficera podczas rejsów na [...] Zaznaczył, że karta bezpieczeństwa nie wyodrębnia dla jachtu [...] stanowiska starszego oficera. Natomiast kolejna nabyta i udokumentowana praktyka odbywała się w okresie od 20 kwietnia 2019 r. do 3 maja 2019 r., od 12 lipca 2019 r. do 15 sierpnia 2019 r. oraz od 15 sierpnia 2019 r. do 1 września 2019 r. na jachcie [...] o pojemność brutto wynoszącej 35 jednostek zgodnie z przedłożonym przez stronę niemieckim certyfikatem rejestracyjnym. Dokument ten jednak nie potwierdza, że jacht [...] był użytkowany jako jacht komercyjny. Zdaniem organu, zgodnie z art. 69 ustawy o bezpieczeństwie morskim w celu potwierdzenia posiadania kwalifikacji niezbędnych do zajmowania stanowisk na jachtach komercyjnych, posiadane przez skarżącą dokumenty kwalifikacyjne powinny być uzupełnione o świadectwa przeszkolenia w zakresie bezpieczeństwa (zgodnie z § 7 rozporządzenia w sprawie kwalifikacji załóg na jachtach komercyjnych). Ustalił, że strona posiada patent jachtowego sternika morskiego o nr [...] od [...] września 2010 r. oraz patent kapitana jachtowego nr [...] wydany [...] czerwca 2019 r. przez Polski Związek Żeglarski, uprawniający do prowadzenia jachtów żaglowych bez lub z pomocniczym napędem mechanicznym po wodach morskich, który to uprawnia ją do zajmowania funkcji kapitana jachtowego. Ponadto posiada świadectwo przeszkolenia w zakresie bezpieczeństwa (nr [...] ). Ocenił, że powyższe dokumenty kwalifikacyjne uprawniają do zajmowania stanowisk na jachtach komercyjnych, natomiast nie są to kwalifikacje, o których mowa w art. 70 ust. 1 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie morskim, uzyskiwane na podstawie rozporządzenia w sprawie kwalifikacji załóg na jachtach komercyjnych. Podkreślił jednocześnie, że akty prawne w prawodawstwie krajowym, które są wynikiem implementowania przepisów międzynarodowych w zakresie możliwości ubiegania się o świadectwa przeszkolenia stopnia podstawowego na statki eksploatowane na wodach polarnych, to ustawa o bezpieczeństwie morskim oraz rozporządzenie z 23 kwietnia 2018 r. i na podstawie tych właśnie przepisów powinien być rozpatrywany wniosek strony. Zdaniem organu odwoławczego, praktyka pływania dokumentująca pływanie na statkach eksploatowanych na wodach polarnych lub wodach zalodzonych powinna być nabywana na stanowiskach na poziomie operacyjnym lub zarządzania. Wskazał przy tym, że zgodnie z wymogami Konwencji STCW w sekcji A-I/1 pkt 1.2.1 oraz pkt 1.3.1, poziom zarządzania oznacza poziom odpowiedzialności związany z pełnieniem służby na statkach morskich na stanowisku kapitana, starszego oficera, starszego mechanika lub drugiego mechanika, a poziom operacyjny oznacza poziom odpowiedzialności związany z pełnieniem służby na stanowisku oficera wachtowego na pokładzie, w maszynowni lub oficera mechanika wyznaczonego do pełnienia wachty w maszynowni okresowo bezzałogowej, lub radiooperatora na statku morskim. Natomiast prawidło I/1 pkt 1.26 odnosi się do praktyki pływania, która oznacza służbę na pokładzie statku odpowiednią do wydawanego lub odnawianego dyplomu lub innej kwalifikacji. Dodatkowo w myśl prawidła I/1 ust. 1 pkt 30 Konwencji STCW, do pełnienia służby na statkach morskich uprawnione są osoby posiadające dyplomy lub świadectwa wydane zgodnie z postanowieniami rozdziałów II, III, IV lub VII załącznika, uprawniające ich posiadaczy do pełnienia służby i wykonywania funkcji wskazanych na przywołanym w nim poziomie odpowiedzialności. Odwołując się do § 3 ust. 1, § 29, § 30 ust. 1, § 37 i § 38 ust. 1 rozporządzenia z dnia 23 kwietnia 2018 r. wskazał, że rozróżnia się trzy poziomy odpowiedzialności: pomocniczy, operacyjny i zarządzania. Na poziomie operacyjnym w dziale pokładowym ustalono stanowisko oficera wachtowego, a na poziomie zarządzania stanowiska: starszego oficera i kapitana. Do zajmowania tych stanowisk uprawniają odpowiednie dyplomy: oficera wachtowego na statkach o pojemności brutto 500 i powyżej, starszego oficera na statkach o pojemności brutto od 500 do 3000, starszego oficera na statkach o pojemności brutto 3000 i powyżej, kapitana na statkach o pojemności brutto od 500 do 3000, kapitana żeglugi wielkiej na statkach o pojemności brutto 3000 i powyżej oraz oficera wachtowego i kapitana - w żegludze przybrzeżnej. Zgodnie z § 5 ust. 2 oraz 9 ust. 1 rozporządzenia z 29 stycznia 2018 r. poziomy odpowiedzialności ustalono również dla członków załóg jachtów komercyjnych. Są to dyplomy: jachtowego kapitana na jachtach o pojemności brutto do 200 jednostek - poziom zarządzania ograniczony, jachtowego oficera wachtowego na jachtach o pojemności brutto (GT) do 3000 jednostek - poziom operacyjny, jachtowego kapitana na jachtach o pojemności brutto (GT) do 500 jednostek - poziom zarządzania jachtowego kapitana na jachtach o pojemności brutto (GT) do 3000 jednostek - poziom zarządzania. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo ustalił, że skarżąca nie posiada żadnego z powyższych dokumentów, dlatego też zarzut dotyczący błędnej wykładni Konwencji STCW oraz wybiórczego stosowania przepisów uznał za bezzasadny. Odnosząc się do przytoczonych w odwołaniu rezolucji MSC.416(97) oraz MSC.417(97) wprowadzających zmiany do Konwencji STCW w zakresie obowiązkowego przeszkolenia członków załóg statków pływających na wodach polarnych wskazał, że zostały one przez państwo polskie ratyfikowane i implementowane do krajowego porządku prawnego, co ma odzwierciedlenie w przepisach rozporządzenia. Zmiany Konwencji STCW zostały podyktowane nowymi wymaganiami bezpieczeństwa w stosunku do statków pływających na wodach polarnych wprowadzonymi w Konwencji SOLAS. Zgodnie z rozdziałem XIV Konwencji SOLAS dla statków pływających po wodach polarnych ze względów bezpieczeństwa i ochrony środowiska morskiego ma zastosowanie Międzynarodowy kodeks dla statków żeglujących na wodach polarnych, zwany dalej "Kodeksem Polarnym". Zgodnie z prawidłem XIV/2 Konwencji SOLAS postanowienia Kodeksu Polarnego stosowane są do statków certyfikowanych zgodnie z rozdziałem I tej Konwencji. Biorąc pod uwagę postanowienia prawidła I/2 i I/3 jacht komercyjny, jakim jest s/y [...] oraz jacht [....] (w przypadku którego na podstawie dokumentacji nie można do końca stwierdzić czy jest jachtem komercyjnym, w rozumieniu przepisów ustawy o bezpieczeństwie morskim i rozporządzenia) nie mieści się w zakresie stosowania Konwencji SOLAS, a tym samym w zakresie Kodeksu Polarnego. Ponadto organ stwierdził, że niezależnie jednak od tego czy s/y [.....] i [...] podlegają regulacjom Kodeksu Polarnego, jachty te nie mogły odbywać żeglugi określonej w rozporządzeniu jako wody zalodzone. Organ wskazując na definicję wód zalodzonych (§ 2 pkt 21 Kodeksu Polarnego) oraz na wymóg odbywania praktyki pływania na wodach zalodzonych przyjął, że ta żegluga musi odbywać się w okresie kiedy lód występuje w danym rejonie żeglugi. Powyższa interpretacja znajduje również odzwierciedlenie w postanowieniach Kodeksu Polarnego, w których mowa jest o definicji rożnych typów lodów, kategoriach statków przeznaczonych do żeglugi w lodach, a także definiowane są wody wolne od lodu czyli bez obecności żadnego lodu. Organ podkreślił, że zgodnie z powoływanym przez stronę rozdziałem 12 pkt 12.3.1 Kodeksu Polarnego, dookreślono wymagania w zakresie posiadania przez członków załogi przeszkoleń specjalistycznych, dotyczących statków eksploatowanych na wodach polarnych. W tabeli wskazano, że w przypadku warunków lodowych bez lodu (tzw. "wody wolne od lodu"), nie są wymagane dodatkowe przeszkolenia na żadnych statkach. Organ podkreślił, że biorąc pod uwagę rodzaj statku [...] na jakim uzyskiwana była praktyka pływania (niezależnie już od jego pojemności brutto i przeznaczenia oraz typu), żegluga nie powinna odbywać się na wodach zalodzonych, bowiem zgodnie z zapisami przedłożonej przez stronę karcie bezpieczeństwa, była ograniczona na wodach wolnych od lodu. W przypadku jachtu [...] organ nie mógł stwierdzić czy żegluga na wodach zalodzonych była możliwa czy nie, ponieważ nie dostarczono dokumentu bezpieczeństwa stwierdzającego możliwość odbywania rejsów na takich wodach. Wskazał, że niezależnie od spełniania warunku - w tym przypadku posiadania praktyki pływania na wodach polarnych lub wodach zalodzonych - ustawodawca określił możliwość uznania praktyki pływania uzyskiwanej na jachtach komercyjnych. Zgodnie z § 94 ust. 10 rozporządzenia z 23 kwietnia 2018 r. praktykę pływania na jachtach komercyjnych zalicza się jako praktykę na morskich statkach handlowych, jeżeli odbywała się na jachtach komercyjnych o pojemności brutto 200 i powyżej w dziale pokładowym lub na jachtach komercyjnych o mocy maszyn głównych 750 kW i powyżej w dziale maszynowym. Potwierdzenie pojemności brutto jachtu, mocy maszyn głównych oraz rodzaju żeglugi następuje poprzez przedłożenie przez wnioskodawcę kopii dokumentów bezpieczeństwa jachtu wydanych przez państwo bandery. Jak podkreślił organ, Skarżący nie wykazał spełnienia tego wymogu. Odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia przez organ I instancji przepisów art. 69 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie morskim dotyczącego potwierdzenia posiadania kwalifikacji niezbędnych do zajmowania stanowisk na jachtach komercyjnych, z wyjątkiem jachtów komercyjnych odpłatnie udostępnianych bez załogi organ odwoławczy wskazał, że są to dokumenty kwalifikacyjne określone w przepisach wydanych na podstawie art. 37a ust. 15 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej (Dz. U. z 2019 r., poz. 1568 ze zm.) albo dokumenty kwalifikacyjne, o których mowa w art. 63 pkt 1, 2 i 5 ustawy o bezpieczeństwie morskim. Oprócz dokumentów, wskazanych powyżej, członkowie załóg jachtów komercyjnych muszą posiadać świadectwa przeszkolenia uzyskane, w zależności od stanowiska oraz długości i rodzaju jachtu, zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy o bezpieczeństwie morskim. Wskazując powyższe organ nie podzielił zarzutu skarżącą dotyczącego braku zastosowania powyższych przepisów w niniejszej sprawie, bowiem jak podkreślił art. 69 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie morskim odnosi się do możliwości prowadzenia jachtu i nie ma zastosowania przy ubieganiu się o dane dokumenty kwalifikacyjne wynikające z innego rozporządzenia, w tym przypadku rozporządzenia z 23 kwietnia 2018 r. Organ zgodził się natomiast z twierdzeniem skarżącej, że zgodnie z kartą bezpieczeństwa i posiadanymi dokumentami kwalifikacyjnymi, była uprawniona do pełnienia funkcji oficera jachtu [...] (jacht komercyjny o pojemności brutto do 200 jednostek), zgodnie z § 4 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia z 29 stycznia 2018 r. Organ nie zaakceptował natomiast twierdzenia skarżącej, że pełniła ona funkcję oficerskie na poziomie operacyjnym lub zarządzania, ponieważ nie posiadał ona dokumentu kwalifikacyjnego - dyplomu jachtowego kapitana na jachtach o pojemności brutto (GT) do 200 jednostek, czy dyplomu jachtowego oficera wachtowego na jachtach o pojemności brutto (GT) do 3000 jednostek, do których się odnosi w swoim odwołaniu. W stosunku do tych właśnie dyplomów jest odniesienie do pełnienia obowiązków na poziomie operacyjnym lub zarządzania. Organ wyjaśnił, że przepisy ustawy o bezpieczeństwie (art. 69 ww. ustawy), przywoływane w odwołaniu przez stronę, odnoszą się do możliwości zajmowania stanowisk na jachtach komercyjnych, nie odnoszą się natomiast do uzyskiwania dokumentów kwalifikacyjnych. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca, zarzuciła naruszenie: 1) art. 70 ust. 1 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim, jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że nie posiadała wymaganych prawem kwalifikacji niezbędnych do zajmowania stanowisk na jachtach komercyjnych ze względu, że posiadane przez skarżącą kwalifikacje nie są tymi, o których mowa w art. 70 ust. 1 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie morskim, uzyskiwanymi na podstawie rozporządzenia z dnia 29 stycznia 2018 r. w sprawie kwalifikacji i przeszkolenia członków załóg jacht ów komercyjnych oraz warunków ich uzyskiwania. 2) § 5 ust.2 oraz § 9 ust. 1 rozporządzenia z dnia 29 stycznia 2018 r. w sprawie kwalifikacji i przeszkolenia członków załóg jachtów komercyjnych oraz warunków ich uzyskiwania, jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że skarżąca nie posiadała wymaganych prawem kwalifikacji w odniesieniu do poziomu kompetencji. 3) § 2 pkt 21 rozporządzenia z dnia 23 kwietnia 2018 r. w sprawie wyszkolenia i kwalifikacji członków załóg statków morskich, jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że wymagana w omawianej sprawie praktyka pływania musi odbyć się na wodach zalodzonych, w okresie, kiedy lód występuje w danym rejonie żeglugi. 4) § 94 ust. 10 rozporządzenia z dnia 23 kwietnia 2018 r w sprawie wyszkolenia i kwalifikacji członków załóg statków morskich, jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że praktyka pływania o której mowa w § 85 i § 109 rozporządzenia z dnia 23 kwietnia 2018 r. w sprawie wyszkolenia i kwalifikacji członków załóg statków morskich może być uznana, jeżeli odbywała się na jachtach komercyjnych o pojemności brutto 200 GT i powyżej. 5) art. 69 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim, jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że skarżąca w rejsach objętych wnioskiem nie pełniła funkcji oficerskich na poziomie operacyjnym, lub zarządzania, ponieważ nie posiadała ona dokumentu kwalifikacyjnego wydanego na podstawie rozporządzenia z dnia 29 stycznia 2018 r. w sprawie kwalifikacji i przeszkolenia członków załóg jachtów komercyjnych oraz warunków ich uzyskiwania. Wskazując powyższego wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, oraz stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa. Jednocześnie domagała się zobowiązania organu do wydania w określonym terminie decyzji, wskazując sposób załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcie, uznanie w wyroku uprawnienia do otrzymania świadectwa przeszkolenia stopnia podstawowego na statki eksploatowane na wodach polarnych oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła powyższe zarzuty, utrzymując dotychczas prezentowane stanowisko w sprawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja, jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia. W działaniu organów wydających decyzje Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy oceny, czy praktyka pływania udokumentowana przez skarżącą na etapie składania wniosku o dochodzone wnioskiem uprawnienie spełnia wymagania określone dla uzyskania świadectwa przeszkolenia stopnia podstawowego na statki eksploatowane na wodach polarnych. Na wstępie wskazać należy, że delegacja ustawowa powołanych w rozstrzygnięciu rozporządzeń 1 i 2 wynika z art. 68 ustawy o bezpieczeństwie morskim. Przewiduje on, że minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzeń: 1) szczegółowe wymagania kwalifikacyjne do zajmowania stanowisk na statkach morskich, w tym również na statkach nieobjętych umowami, o których mowa w art. 62 ust. 1 pkt 1-4, warunki przyznawania i odnawiania dokumentów, o których mowa w art. 63, wzory tych dokumentów i sposób ich ewidencji, a także sposób obliczania czasu praktyki pływania na statkach, 2) warunki, jakie powinny spełniać osoby posiadające zagraniczne dyplomy lub świadectwa wydane na podstawie umów międzynarodowych, ubiegające się o stanowiska oficerskie lub nieoficerskie na statkach o polskiej przynależności, 3) wzory zaświadczeń o pełnieniu wachty nawigacyjnej lub maszynowej, wzór zaświadczenia o ukończeniu szkolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 3, wzory zaświadczeń potwierdzających odbycie lub zaliczenie praktyki pływania, 4) rodzaje uprawnień zawodowych wynikających z poszczególnych dokumentów kwalifikacyjnych - mając na względzie postanowienia umów międzynarodowych oraz przepisy Unii Europejskiej w zakresie bezpieczeństwa statków rybackich. Na mocy delegacji przewidzianej w art. 68 ustawy wydane zostało rozporządzenie Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 23 kwietnia 2018 r. w sprawie wyszkolenia i kwalifikacji członków załóg statków morskich (Dz.U.2018.802), wdrażające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/106A/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie minimalnego poziomu wyszkolenia marynarzy (wersja przekształcona) (Dz. Urz. UE L 323 z 03.12.2008, str. 33 oraz Dz. Urz. UE L 343 z 14.12.2012, str. 78) – cytowane jako rozporządzenie 1. Art. 69 ustawy o bezpieczeństwie morskim reguluje jakie są wymagane dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji niezbędnych do zajmowania stanowisk na jachtach komercyjnych. Wskazuje w ust. 1, że potwierdzeniem posiadania kwalifikacji niezbędnych do zajmowania stanowisk na jachtach komercyjnych, z wyjątkiem jachtów komercyjnych odpłatnie udostępnianych bez załogi, są: 1) dokumenty kwalifikacyjne określone w przepisach wydanych na podstawie art. 37a ust. 15 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej albo 2) dokumenty kwalifikacyjne, o których mowa w art. 63 pkt 1, 2 i 5. Ust. 2 przewiduje, że oprócz dokumentów, o których mowa w ust. 1, członkowie załóg jachtów komercyjnych muszą posiadać świadectwa przeszkolenia uzyskane, w zależności od stanowiska oraz długości i rodzaju jachtu, zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 70 ust. 4. Z kolei art. 70 ustawy o bezpieczeństwie morskim wskazuje na dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji niezbędnych do zajmowania stanowisk na jachtach komercyjnych. Stanowi, że: 1. Potwierdzeniem posiadania kwalifikacji niezbędnych do zajmowania stanowisk na jachtach komercyjnych są również: 1) dyplom - dla stanowisk oficerskich; 2) świadectwo - dla stanowisk nieoficerskich; 3) świadectwo przeszkolenia. 2. W celu uzyskania dyplomu lub świadectwa, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, niezbędne jest ukończenie szkolenia lub przeszkolenia, a w przypadku dyplomu dodatkowo odbycie praktyki pływania i zdanie egzaminu kwalifikacyjnego przed Centralną Morską Komisją Egzaminacyjną. 3. Szkolenia i przeszkolenia, o których mowa w ust. 2, są prowadzone przez ośrodki uznane i nadzorowane w zakresie spraw objętych postanowieniami Konwencji STCW oraz ustawy przez ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej, posiadające odpowiednią bazę szkoleniową i wykwalifikowaną kadrę oraz certyfikat systemu zarządzania jakością. 4. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, wymagane dla członków załóg jachtów komercyjnych kwalifikacje i przeszkolenia według Konwencji STCW oraz warunki ich uzyskiwania, kierując się koniecznością odpowiedniego przygotowania do wykonywania obowiązków członków załóg na jachtach komercyjnych, zapewnienia bezpieczeństwa żeglugi oraz zdrowia i życia przebywających na nich osób, a także mając na uwadze istniejące systemy kwalifikacji sportowych i zawodowych członków załóg. 5. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 4, zostaną określone również: 1) tryb oraz szczegółowe kryteria uznawania ośrodków szkolących załogi jachtów komercyjnych oraz sposób prowadzenia audytów tych ośrodków, 2) ramowe programy szkoleń i przeszkoleń, 3) wymagania dotyczące wyposażenia bazy szkoleniowej oraz kwalifikacji kadry, 4) wymagania egzaminacyjne dla poszczególnych dokumentów kwalifikacyjnych, 5) wzory dokumentów kwalifikacyjnych dla członków załóg jachtów komercyjnych i sposób ewidencji tych dokumentów, 6) wzory dokumentów stosowanych podczas prowadzenia audytów ośrodków szkolących załogi jachtów komercyjnych - z uwzględnieniem potrzeby zapewnienia właściwego przygotowania do wykonywania obowiązków członków załóg na jachtach komercyjnych, bezpieczeństwa żeglugi oraz określenia zakresu informacji niezbędnych do weryfikacji ważności kwalifikacji członków załóg takich jachtów. Na mocy delegacji przewidzianej w art. 70 ust. 4 i 5 ustawy wydane zostało rozporządzenie Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 29 stycznia 2018 r. w sprawie kwalifikacji i przeszkolenia członków załóg jachtów komercyjnych oraz warunków ich uzyskiwania (Dz. U. 2018 r., poz. 490 -rozporządzenie 2). Warunki uzyskania świadectw przeszkolenia na statki eksploatowane na wodach polarnych zostały określone w § 85 rozporządzenia 1 (z dnia 23 kwietnia 2018 r.). W myśl zapisów ust. 2 i ust. 3 przywołanego przepisu warunkiem uzyskania świadectwa przeszkolenia stopnia podstawowego na statki eksploatowane na wodach polarnych jest ukończenie przeszkolenia na to świadectwo. Jednocześnie, na podstawie § 109 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia, osoby, które posiadają 3 - miesięczną praktykę pływania na poziomie zarządzania w dziale pokładowym na statkach eksploatowanych na wodach polarnych lub wodach zalodzonych, rozpoczętą przed dniem 1 lipca 2018 r. i nabytą w okresie 5 lat przed dniem złożenia wniosku, są zwolnione z obowiązku ukończenia przeszkoleń wymaganych do uzyskania świadectw przeszkoleń stopnia podstawowego i wyższego na statki eksploatowane na wodach polarnych i mogą uzyskać te świadectwa przeszkolenia, o ile wystąpią do dyrektora urzędu morskiego ze stosownym wnioskiem przed dniem 1 lipca 2020 r. Wskazane przepisy implementują ostatnie zmiany do Konwencji STCW w zakresie obowiązkowego przeszkolenia członków załóg statków pływających na wodach polarnych. Skarżąca występując do Dyrektora Urzędu Morskiego w S. z podaniem o wydanie świadectwa przeszkolenia stopnia podstawowego na statki eksploatowane na wodach polarnych chciała skorzystać z możliwości zwolnienia z obowiązku ukończenia przeszkoleń wymaganych do uzyskania świadectw przeszkoleń stopnia podstawowego na statki eksploatowane na wodach polarnych z uwagi na posiadaną praktykę pływania. Definicja praktyki pływania została określona w § 2 pkt 15 rozporządzenia z dnia 23 kwietnia 2018 r., jako okres pływania w charakterze członka załogi na statku morskim zgodnie z wymogami tego rozporządzenia, z wyłączeniem: a) jednostek rekreacyjnych, b) statków wyłączonych z eksploatacji, c) statków w budowie. Przy czym, wymagana praktyka pływania powinna zostać nabyta odpowiednio na poziomie operacyjnym lub zarządzania w dziale pokładowym. Zgodnie z zapisami Sekcji A-l/1 punkt 2.1 oraz 3.1 Międzynarodowej konwencji o wymaganiach w zakresie wyszkolenia marynarzy, wydawania im świadectw oraz pełnienia wacht, 1978, sporządzonej w Londynie dnia 7 lipca 1978 r. (Dz. U. z 1984 r. poz. 201 i 202, z 1999 r. poz. 286 oraz z 2013 r. poz. 1092; zwanej dalej jako "Konwencja STCW"), poziom zarządzania oznacza poziom odpowiedzialności związany z pełnieniem służby na statkach morskich na stanowisku kapitana, starszego oficera, starszego mechanika lub drugiego mechanika a poziom operacyjny oznacza poziom odpowiedzialności związany z pełnieniem służby na stanowisku oficera wachtowego na pokładzie, w maszynowni lub oficera mechanika wyznaczonego do pełnienia wachty w maszynowni okresowo bezzałogowej, lub radiooperatora na statku morskim. W myśl prawidła I/1 ust. 1 punkt 30 Konwencji STCW, do pełnienia służby na statkach morskich uprawnione są osoby posiadające dyplomy lub świadectwa wydane zgodnie z postanowieniami rozdziałów II, III, IV lub VII jej załącznika, uprawniające ich posiadaczy do pełnienia służby i wykonywania funkcji wskazanych na przywołanym w nim poziomie odpowiedzialności. Zapisy ww. aktu znalazły odzwierciedlenie w rozporządzeniu z 23 kwietnia 2018 r. w sprawie wyszkolenia i kwalifikacji członków załóg statków morskich (Dz.U.2018.802 dalej: rozporządzenie z 23 kwietnia 2018 r. lub rozporządzenie 2)) oraz na mocy art. 70 ust. 4 ustawy – wprost w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 29 stycznia 2018 r. w sprawie kwalifikacji i przeszkolenia członków załóg jachtów komercyjnych oraz warunków ich uzyskiwania (Dz. U. 2018 r., poz. 490; dalej rozporządzenie z 29 stycznia 2018 r. lub rozporządzenie 2). W myśl § 3 ust. 1, § 29, § 30 ust. 1, § 37 i § 38 ust. 1 rozporządzenia z 23 kwietnia 2018 r. rozróżnia się trzy poziomy odpowiedzialności: pomocniczy, operacyjny i zarządzania. Na poziomie operacyjnym w dziale pokładowym ustalono stanowisko oficera wachtowego, a na poziomie zarządzania stanowiska: starszego oficera i kapitana. Do zajmowania tych stanowisk uprawniają odpowiednie dyplomy: oficera wachtowego na statkach o pojemności brutto 500 i powyżej, starszego oficera na statkach o pojemności brutto od 500 do 3000, starszego oficera na statkach o pojemności brutto 3000 i powyżej, kapitana na statkach o pojemności brutto od 500 do 3000, kapitana żeglugi wielkiej na statkach o pojemności brutto 3000 i powyżej oraz oficera wachtowego i kapitana - w żegludze przybrzeżnej. Zgodnie z § 5 ust. 2 oraz 9 ust. 1 rozporządzenia z dnia 29 stycznia 2018 r. analogiczne poziomy odpowiedzialności ustalono również dla członków załóg jachtów komercyjnych, ustalono tam w szczególności dyplomy: jachtowego kapitana na jachtach o pojemności brutto do 200 jednostek - poziom zarządzania ograniczony, jachtowego oficera wachtowego na jachtach o pojemności brutto (GT) do 3000 jednostek - poziom operacyjny, jachtowego kapitana na jachtach o pojemności brutto (GT) do 500 jednostek - poziom zarządzania i jachtowego kapitana na jachtach o pojemności brutto (GT) do 3000 jednostek - poziom zarządzania. W sprawie bezspornym jest, że skarżąca posiada od 7 września 2010 r. patent sternika morskiego o nr [...] oraz patent kapitana jachtowego nr [...] wydany [...] czerwca 2019 r. przez Polski Związek Żeglarski, uprawniające do prowadzenia jachtów żaglowych bez napędu mechanicznego lub z pomocniczym napędem mechanicznym po wodach morskich oraz świadectwo przeszkolenia w zakresie bezpieczeństwa nr [...] , wydane [...] stycznia 2019 r.). Niezależnie od powyższego, Sąd za w pełni uzasadnione uznaje stanowisko organów, zgodnie z którym posiadane przez skarżącą dokumenty kwalifikacyjne uprawniają do zajmowania stanowisk na jachtach komercyjnych, natomiast nie są to kwalifikacje, o których mowa w art. 70 ust. 1 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie morskim, uzyskane na podstawie rozporządzenia z 29 stycznia 2019 r. Zgodnie z kartą bezpieczeństwa i posiadanymi dokumentami kwalifikacyjnymi skarżąca, stosownie do zapisu art. 69 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie morskim, była uprawniona do pełnienia funkcji kapitana jachtu [...] (jacht komercyjny o pojemności brutto do 200 jednostek). Podkreślić jednak należy, że art. 69 ust. 1 ww. ustawy odnosi się do możliwości prowadzenia jachtu, tj. określa dokumenty, jakie uprawniają do prowadzenia jachtu komercyjnego, a nie określa sposobu lub kryteriów przy ubieganiu się o dane dokumenty kwalifikacyjne. Przepis art. 69 ustawy wyraźnie bowiem precyzuje, że w celu potwierdzenia posiadania kwalifikacji niezbędnych do zajmowania stanowisk na jachtach komercyjnych, niezbędne jest posiadanie dokumentów kwalifikacyjnych wśród których wymienia się świadectwo przeszkolenia w zakresie bezpieczeństwa (zgodnie z § 7 rozporządzenia w sprawie kwalifikacji załóg na jachtach komercyjnych). Tego jednak dokumentu skarżąca nie przedłożyła. Nie wykazała zatem, by w rejsach objętych wnioskiem, pełniła funkcje oficerskie na poziomie operacyjnym lub zarządzania, ponieważ nie posiada dokumentu kwalifikacyjnego - dyplomu jachtowego kapitana na jachtach o pojemności brutto (GT) do 200 jednostek, czy dyplomu jachtowego oficera wachtowego na jachtach o pojemności brutto (GT) do 3000 jednostek, do których się odnosi w swojej skardze. Stąd zarzut niewłaściwego zastosowania art. 69 oraz art. 70 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim nie znajduje uzasadnienia. Pomimo posiadania od 7 września 2010 r. patentu sternika morskiego o nr [...] oraz patentu kapitana jachtowego nr [...] wydanego [...] czerwca 2019 r. przez Polski Związek Żeglarski, uprawniających do prowadzenia jachtów żaglowych bez napędu mechanicznego lub z pomocniczym napędem mechanicznym po wodach morskich, posiadania świadectwa przeszkolenia w zakresie bezpieczeństwa nr [...] wydanego [...] stycznia 2019 r), to nie są to kwalifikacje, o których mowa w art. 70 ust. 1 ustawy. Posiadane dokumenty kwalifikacyjne wprawdzie uprawniają skarżącą do zajmowania stanowisk na jachtach komercyjnych, ale nie jest to równoznaczne z posiadaniem morskich dokumentów kwalifikacyjnych, tj. wydanych na podstawie rozporządzenia 1 albo rozporządzenia 2. Nie można jednak podzielić twierdzenia skarżącej, że pełni funkcję kapitana na poziomie zarządzania, bowiem nie dysponuje ona dokumentem kwalifikacyjnym w postaci dyplomu jachtowego kapitana na jachtach o pojemności brutto (GT) do 200 jednostek, do którego się odwołuje i w stosunku do którego określono poziomy odpowiedzialności. Jak trafnie podnosi organ, poziomy odpowiedzialności na jachtach komercyjnych wprowadzono dopiero w rozporządzeniu z 29 stycznia 2018 r. (weszło w życie z dniem 8 czerwca 2018 r.), a zatem tylko dokumenty wydane na jego podstawie z odniesieniem do Konwencji STCW, mogą stanowić o pełnieniu funkcji na odpowiednim poziomie odpowiedzialności. Natomiast ze zgromadzonego w spawie materiału dowodowego wynika, że udokumentowane przez skarżącą rejsy na jachcie s/y "[...]" odbywały się w okresach od 18 lipca 2017 r. do 3 sierpnia 2017 r., od 4 lipca 2018 r. do 11 lipca 2018 r., a także w okresie od 23 sierpnia 2018 r. do 11 września 2018 r., czyli również przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia. W związku z faktem, że praktyka pływania objęta wnioskiem odbyła się przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia, do których odsyła delegacja ustawowa wyrażona w art. 70 ust. 4 ustawy, nie można uznać - wbrew twierdzeniom skarżącej, że funkcja sternika motorowego objęta jej wnioskiem pełniona była zgodnie z art. 69 ust. 1 ustawy. Odnosząc się natomiast do twierdzenia skarżącej, że w jej sprawie nie znajdują zastosowania przepisy rozporządzenia z 23 kwietnia 2018 r., bowiem praktyka pływania na jachcie [...] uzyskana została przed wejściem w życie ww. rozporządzenia, to obowiązkiem organu, było rozpatrzenie podania w oparciu o przepisy prawa obowiązujące w dacie jego złożenia. Za właściwe do rozpatrzenia sprawy z wniosku skarżącej datowanego na dzień 18 listopada 2019 r. (wpływ do organu 25 listopada 2019 r.) należało uznać przepisy ustawy o bezpieczeństwie morskim oraz rozporządzenia z dnia 23 kwietnia 2018 r., które regulują kwestie ubiegania się o świadectwo przeszkolenia stopnia podstawowego i świadectwo stopnia wyższego na statki eksploatowane na wodach polarnych. Sąd wskazuje jednocześnie, że wbrew twierdzeniom skarżącej określony w dziale VI rozporządzenia z 23 kwietnia 2018 r. (§ 93 i § 94) sposób dokumentowania, jak i zaliczania praktyki pływania, ma zastosowanie we wszystkich przypadkach określonych w rozporządzeniu, gdzie posiadanie praktyki pływania warunkuje uzyskanie bądź odnowienie dokumentów, zarówno dyplomów, świadectw jak i świadectw przeszkoleń. Wydaje się, że zapis § 94 ust. 10, umożliwiający zaliczanie praktyki pływania na jachtach komercyjnych o pojemności brutto 200 i powyżej, jako właściwej do uzyskania świadectw przeszkoleń, jak i niektórych morskich dokumentów kwalifikacyjnych, nie został umieszczony w przywołanym rozporządzeniu przypadkowo. § 94 pkt 10 rozporządzenia, którego naruszenie zarzuca skarżąca stanowi, że praktykę pływania na jachtach komercyjnych zalicza się jako praktykę na morskich statkach handlowych, jeżeli odbywała się na jachtach komercyjnych o pojemności brutto 200 i powyżej w dziale pokładowym lub na jachtach komercyjnych o mocy maszyn głównych 750 kW i powyżej w dziale maszynowym. Potwierdzenie pojemności brutto jachtu, mocy maszyn głównych oraz rodzaju żeglugi następuje poprzez przedłożenie przez wnioskodawcę kopii dokumentów bezpieczeństwa jachtu wydanych przez państwo bandery. Do dnia 27 kwietnia 2018 r., czyli do dnia wejście w życie aktualnie obowiązującego rozporządzenia z 23 kwietnia 2018 r. zaliczenie praktyki pływania na jachtach morskich (jako właściwej do uzyskania dyplomów, świadectw i świadectw przeszkoleń) nie było możliwe. Zapisy obecnie obowiązującego rozporządzenia, wskazujące na możliwość zaliczenia praktyki, nabytej na jachtach komercyjnych o określonej pojemności brutto, korespondują z wymaganiami kwalifikacyjnymi, stawianymi członkom załóg jachtów komercyjnych. W § 4 rozporządzenia z dnia 29 stycznia 2018 r. wskazano bowiem, że do zajmowania stanowisk na jachtach komercyjnych o pojemności brutto (GT) do 200 jednostek odpowiednie są kwalifikacje turystyczne, uzupełnione o świadectwa przeszkoleń w zakresie: indywidualnych technik ratunkowych, ochrony przeciwpożarowej stopnia podstawowego, bezpieczeństwa własnego i odpowiedzialności wspólnej i elementarnych zasad udzielania pierwszej pomocy medycznej. Zajmowanie stanowisk na jachtach komercyjnych, których pojemność brutto (GT) przekracza 200 jednostek wymaga posiadania odpowiednich morskich dokumentów kwalifikacyjnych, wydawanych na podstawie rozporządzenia z 23 kwietnia 2018 r. albo rozporządzenia z 29 stycznia 2018 r. Posiadane przez skarżącą dokumenty kwalifikacyjne uprawniają ją do zajmowania stanowisk na jachtach komercyjnych, co nie jest równoznaczne z posiadaniem morskich dokumentów kwalifikacyjnych, tj. wydanych na podstawie rozporządzenia 1 albo rozporządzenia 2. W świetle powyższego uznać należy, że jeżeli na jachtach komercyjnych o pojemności brutto 200 i powyżej, wymaga się obecnie posiadania morskich dokumentów kwalifikacyjnych, to również praktyka pływania nabywana na takich jachtach może być uznana do uzyskania i odnowienia tych dokumentów. Praktyka na jachtach komercyjnych o pojemności brutto poniżej 200 nie jest uznawana jako odpowiednia do uzyskania lub odnowienia jakichkolwiek dyplomów, świadectw lub świadectw przeszkoleń, wydawanych w oparciu o obowiązujące rozporządzenie z dnia 23 kwietnia 2018 r. Organ prawidłowo ocenił, że udokumentowana przez skarżącą praktyka pływania, nabyta na jachcie komercyjnym [...] oraz [...] (przy czym na podstawie załączonej do wniosku dokumentacji nie można stwierdzić jednoznacznie, czy jest jachtem komercyjnym) nie mogła zostać uznana za właściwą również z uwagi na fakt, że pojemność brutto jachtu odpowiednio wynosi 61,60 i 35 jednostek i w myśl § 94 ust. 10 rozporządzenia 1 była niewystarczająca (wymagana pojemność brutto to 200 i powyżej). Sąd nie dopatrzył się naruszenia § 2 pkt 21 ww. rozporządzenia 1, którego naruszenie zarzuca skarżąca. Przepis stanowi, że wody zalodzone - wody morskie inne niż wody polarne, na których lód pochodzenia morskiego lub lądowego występuje sezonowo. Skoro [...] i [...] podlegają regulacjom Kodeksu Polarnego, jachty te nie mogły odbywać żeglugi określonej w rozporządzeniu jako wody zalodzone. Organ wskazując na definicję wód zalodzonych (§ 2 pkt 21) oraz na wymóg odbywania praktyki pływania na wodach zalodzonych przyjął, że ta żegluga musi odbywać się w okresie kiedy lód występuje w danym rejonie żeglugi. Przeciwnie twierdzi skarżąca. Tymczasem interpretacja organu znajduje również odzwierciedlenie w postanowieniach Kodeksu Polarnego, w których mowa jest o definicji rożnych typów lodów, kategoriach statków przeznaczonych do żeglugi w lodach, a także definiowane są wody wolne od lodu czyli bez obecności żadnego lodu. Zgodnie z powoływanym przez stronę rozdziałem 12 pkt 12.3.1 Kodeksu Polarnego, dookreślono jednak wymagania w zakresie posiadania przez członków załogi przeszkoleń specjalistycznych, dotyczących statków eksploatowanych na wodach polarnych. W tabeli wskazano, że w przypadku warunków lodowych bez lodu (tzw. "wody wolne od lodu"), nie są wymagane dodatkowe przeszkolenia na żadnych statkach. Z drugiej strony § 2 rozporządzenia 2 definiuje pojęcia praktyki: praktyka morska (pkt 9), praktyka na postoju (pkt 10), czy pojęcie rzeczywistej praktyki na morzu (pkt 12) jako okres pływania na jachcie morskim będącym w morzu uwzględniający okresy kotwiczenia i postoje związane z rejsem. W konsekwencji wymóg odbywania praktyki pływania na wodach zalodzonych nie może być uznana, gdy żegluga odbywa się w okresie kiedy lód nie występuje w danym rejonie żeglugi, bowiem nie jest w istocie praktyką. Powyższe wskazuje, że organ prawidłowo ustalił na podstawie kopii dokumentów bezpieczeństwa jachtu i ocenił, że jacht [...] oraz [...] nie był i nie jest dopuszczony do żeglugi na wodach zalodzonych. W konsekwencji, nie można także uznać, by praktyka nabyta na jachcie [...] była wymaganą przepisami prawa praktyką pływania na poziomie operacyjnym lub zarządzania w myśl Konwencji STCW. Organ prawidłowo zatem ustalił, że skarżąca nie posiada kwalifikacji, o których mowa w art. 70 ust. 1 pkt 1 ustawy, uzyskiwanych na podstawie rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 29 stycznia 2018 r. zwanego "rozporządzeniem 2" w trakcie pełnienia funkcji sternika morskiego w rejsach objętych wnioskiem. Należy zauważyć, że rozporządzenie to weszło w życie 8 czerwca 2018 r., z kilkoma wyjątkami, które weszły w życie 21 lutego 2019 r. - m.in. § 46 ust. 4 pkt 3 Z kolei przedstawione i udokumentowane przez skarżącą rejsy na jachcie s/y "[...]" odbywały się w okresach od 18 lipca 2017 r. do 3 sierpnia 2017r., od 4 lipca 2018 r. do 11 lipca 2018 r., a także w okresie od 23 sierpnia 2018 r. do 11 września 2018r., , czyli również przed dniem wejścia w życie rozporządzenia 2. W związku z faktem, że praktyka pływania objęta wnioskiem odbyła się przed dniem wejścia w życie ww. rozporządzenia, a do nich odsyła delegacja ustawowa wyrażona w art. 70 ust. 4 ustawy, organ nie mógł uznać - wbrew zarzutom skarżącej, że funkcja sternika motorowego objęta jej wnioskiem pełniona była zgodnie z art. 69 ust. 1 ustawy. Na tej podstawie brak uzasadnienia dla zarzutu skarżącej co do naruszenia § 5 ust. 2 rozporządzenia 2, skoro z chwilą jego wejścia w życie 8 czerwca 2018 r., a zatem także w dacie złożenia wniosku 25 listopada 2019 r., rozróżnia się następujące poziomy odpowiedzialności: 1) poziom pomocniczy; 2) poziom operacyjny; 3) poziom zarządzania. Podobnie nietrafiony jest zarzut naruszenia § 9 ust.1 ww. rozporządzenia, który stanowi, że dokumentami kwalifikacyjnymi w dziale pokładowym dla członków załóg jachtów komercyjnych są: 1) świadectwo marynarza jachtowego - poziom pomocniczy; 2) dyplom jachtowego kapitana na jachtach o pojemności brutto (GT) do 200 jednostek - poziom zarządzania - ograniczony; 3) dyplom jachtowego oficera wachtowego na jachtach o pojemności brutto (GT) do 3000 jednostek - poziom operacyjny; 4) dyplom jachtowego kapitana na jachtach o pojemności brutto (GT) do 500 jednostek - poziom zarządzania; 5) dyplom jachtowego kapitana na jachtach o pojemności brutto (GT) do 3000 jednostek - poziom zarządzania. Nie sposób zgodzić się z twierdzeniem, by skarżąca pełniła funkcje oficerskie na poziomie operacyjnym lub zarządzania, skoro nie posiada ona dokumentu kwalifikacyjnego - dyplomu jachtowego kapitana na jachtach o pojemności brutto (GT) do 200 jednostek, do którego się odwołuje i w stosunku do którego określono poziomy odpowiedzialności. Dopiero w rozporządzeniu 2 zostały wprowadzone poziomy odpowiedzialności na jachtach komercyjnych. Stąd dopiero dokumenty wydane na podstawie rozporządzenia 2 z odniesieniami do Konwencji STCW, mogą świadczyć o pełnieniu funkcji na odpowiednim poziomie odpowiedzialności Art. 70 ust. 1 ustawy, używający słowa "również" przewiduje posiadanie kwalifikacji niezbędnych do zajmowania stanowisk na jachtach komercyjnych wyłącznie w przypadkach: posiadania dyplomu - dla stanowisk oficerskich; posiadania świadectwa - dla stanowisk nieoficerskich oraz posiadania świadectwa przeszkolenia. Skarżąca nie spełniła jednak przesłanek do wydania świadectwa przeszkolenia stopnia podstawowego na statki eksploatowane na wodach polarnych zarówno w oparciu o art. 70 ust. 1, jak i art. 69 ust. 1 i 2 ustawy, skoro posiadane przez nią kwalifikacje (określone w art. 69 ust. 1 pkt 1) uprawniały ją do prowadzenia jachtu "[...]". Dopiero wprowadzone w rozporządzeniu 2 poziomy odpowiedzialności na jachtach komercyjnych wskazują, że praktyka uzyskiwana przed wejściem w życie tych przepisów oraz na podstawie dokumentów innych niż wydane na podstawie tych przepisów (nie odnoszących się do Konwencji STCW) nie potwierdza pełnienia służby na odpowiednich poziomach odpowiedzialności. Jak trafnie zauważył organ, zgodnie z informacjami zawartymi w karcie bezpieczeństwa jachtu "[...]", w części dotyczącej minimalnego składu załogi, funkcję oficerów pokładowych na jednostce pływającej może sprawować osoba posiadająca patent jachtowego sternika morskiego, wydany na podstawie rozporządzenia Ministra Sportu i Turystyki z dnia 9 kwietnia 2013 r. w sprawie uprawiania turystyki wodnej (Dz. U. poz. 460, z późn. zm.). Skarżąca natomiast posiada patent jachtowego sternika morskiego oraz uzyskała patent kapitana jachtowego [...] czerwca 2019 r., więc mogła pełnić funkcję oficera podczas rejsów na [...]. Przy czym, karta bezpieczeństwa nie wyodrębnia dla jachtu [...] stanowiska starszego oficera. Z kolei kolejna nabyta i udokumentowana praktyka odbywała się w okresie od 20 kwietnia 2019 r. do 3 maja 2019 r., od 12 lipca 2019 r. do 15 sierpnia 2019 r. oraz od 15 sierpnia 2019 r. do 1 września 2019 r. na jachcie "[...]" o pojemności brutto wynoszącej 35 jednostek, zgodnie z przedłożonym niemieckim certyfikatem rejestracyjnym. Brak jest podstaw do zarzutu wadliwej oceny tego dokumentu przez organ, ponieważ nie potwierdza on, by jacht "[...]" był użytkowany jako jacht komercyjny. Wskazane powyżej dokumenty uprawniały skarżącą do zajmowania stanowisk na jachtach morskich, poza uznaniem pełnienia funkcji oficerskich na poziomie operacyjnym lub zarządzania. Nie posiada bowiem dokumentu kwalifikacyjnego - dyplomu jachtowego kapitana na jachtach o pojemności brutto (GT) do 200 jednostek, w stosunku do którego określono poziomy odpowiedzialności. Skoro poziomy odpowiedzialności na jachtach komercyjnych zostały wprowadzone dopiero w rozporządzeniu 2 (z dnia 29 stycznia 2018 r.), a weszło ono w życie 8 czerwca 2018 r. i 21 lutego 2019 r., to dopiero dokumenty wydane na jego podstawie - z odniesieniami do Konwencji STCW - mogły świadczyć o pełnieniu funkcji na odpowiednim poziomie odpowiedzialności. Sąd podziela zatem stanowisko organu, że wniosek skarżącej z 18 listopada 2019 r. został prawidłowo rozpatrzony na podstawie ww. przepisów, a nie norm obowiązujących w okresie zdobywania praktyki pływania na jachcie. Zastosowanie wskazanych norm w zakresie uprawnień uzyskiwanych na podstawie rozporządzenia 2 (jachtów komercyjnych) jest bowiem powiązane z wdrożeniem ww. Konwencji STCW, co uzasadnia wykładnia celowościowa i spójność systemu prawa z implementowanymi regulacjami międzynarodowymi. Natomiast inne dokumenty, które uprawniają do prowadzenia jachtów komercyjnych, w tym posiadany przez skarżącą patent żeglarski uprawniający do uprawiania żeglugi na jachtach komercyjnych, nie odnoszą się i nie odnosiły do poziomów odpowiedzialności, zgodnie z wymogami Konwencji STCW. Uzyskiwanie świadectw przeszkolenia, o które ubiega się skarżąca, jest uregulowane na poziomie międzynarodowym. Przepisy rozporządzenia 1 implementują ostatnie zmiany do Konwencji STCW w zakresie obowiązkowego przeszkolenia członków załóg statków eksploatowanych na wodach polarnych. Zmiany te zostały podyktowane nowymi wymaganiami bezpieczeństwa w stosunku do statków pływających na wodach polarnych, wprowadzonymi do Konwencji SOLAS. Z kolei praktyka pływania, dokumentująca pływanie na statkach eksploatowanych na wodach polarnych lub wodach zalodzonych, powinna być nabywana na stanowiskach na poziomie operacyjnym lub zarządzania. Zgodnie z wymogami Konwencji STCW w sekcji A-l/1 pkt 1.2.1 oraz pkt 1.3.1 i wskazanych tam prawideł, poziom zarządzania oznacza poziom odpowiedzialności związany z pełnieniem służby na statkach morskich na stanowisku kapitana, starszego oficera, starszego mechanika lub drugiego mechanika, a poziom operacyjny oznacza poziom odpowiedzialności związany z pełnieniem służby na stanowisku oficera wachtowego na pokładzie, w maszynowni lub oficera mechanika wyznaczonego do pełnienia wachty w maszynowni okresowo bezzałogowej, lub radiooperatora na statku morskim. Z kolei prawidło 1/1 pkt 1.26 odnosi się do praktyki pływania, która oznacza służbę na pokładzie statku odpowiednią do wydawanego lub odnawianego dyplomu lub innej kwalifikacji. W myśl prawidła 1/1 ust. 1 pkt 30 Konwencji STCW, do pełnienia służby na statkach morskich uprawnione są osoby posiadające dyplomy lub świadectwa wydane zgodnie z postanowieniami rozdziałów II, III, IV lub VII załącznika, uprawniające ich posiadaczy do pełnienia służby wykonywania funkcji wskazanych na przywołanym w nim poziomie odpowiedzialności. W związku z tym należy podkreślić, że ustawodawca musi zapewnić zgodność kwalifikacji członków załóg statków morskich z wymaganiami stawianymi przez Konwencję STCW. Na gruncie niniejszej sprawy nie można było stwierdzić, że jacht "[...]" oraz jacht "[...]" podlegały wymaganiom Konwencji STCW, czy też Konwencji SOLAS. Należy się zatem zgodzić ze stanowiskiem organu wyrażonym w odpowiedzi na skargę, że po pierwsze, minimalne kwalifikacje, które zostały określone w karcie bezpieczeństwa, jako właściwe do prowadzenia jachtu nie są kwalifikacjami "konwencyjnymi". Po drugie, jacht nie mieści się w definicji w zakresie stosowania Konwencji SOLAS, a tym samym w zakresie Międzynarodowego kodeksu dla statków żeglujących na wodach polarnych, zwanego dalej "Kodeksem Polarnym". Zgodnie z rozdziałem XIV Konwencji SOLAS dla statków eksploatowanych po wodach polarnych ze względów bezpieczeństwa i ochrony środowiska morskiego ma zastosowanie Kodeks Polarny. Natomiast zgodnie z prawidłem XIV/2 Konwencji SOLAS postanowienia Kodeksu Polarnego stosowane są do statków certyfikowanych zgodnie z rozdziałem I tej Konwencji. Jak wskazał organ, postanowienia prawidła I/2 i I/3, z nielicznymi wyjątkami, Konwencję SOLAS stosuje się do statków handlowych powyżej 500 GT pojemności brutto. Tymczasem jacht "[...]" oraz jacht "[...]" nie podlega pod przepisy Konwencji SOLAS, w przypadku którego na podstawie dokumentacji nie można do końca stwierdzić, czy jest jachtem komercyjnym, w rozumieniu przepisów ustawy o bezpieczeństwie morskim, jak i rozporządzenia. Sąd nie dopatrzył się zatem zasadności zarzutów naruszenia § 85 oraz § 109 rozporządzenia 1. Z zaskarżonej decyzji wynika jednoznacznie, że § 85 rozporządzenia określa szczegółowe warunki uzyskania świadectwa przeszkolenia stopnia podstawowego na statki eksploatowane na wodach polarnych, natomiast § 109 ust. 1 rozporządzenia określa warunki przejściowe do uzyskania tego świadectwa. Natomiast warunkiem uzyskania świadectw przeszkolenia na statki eksploatowane na wodach polarnych jest ukończenie przeszkolenia na to świadectwo określone w § 85 ust. 2 rozporządzenia. Zgodnie z § 109 ust. 1 rozporządzenia, osoby, które posiadają 3 - miesięczną praktykę pływania na poziomie operacyjnym lub zarządzania w dziale pokładowym na statkach eksploatowanych na wodach polarnych lub wodach zalodzonych, rozpoczętą przed dniem 1 lipca 2018 r. i nabytą w okresie 5 lat przed dniem złożenia wniosku są zwolnione z obowiązku ukończenia przeszkolenia wymaganego do uzyskania świadectwa przeszkolenia stopnia podstawowego na statki eksploatowane na wodach polarnych i mogą uzyskać to świadectwo przeszkolenia, o ile wystąpią do dyrektora urzędu morskiego ze stosownym wnioskiem przed dniem 1 lipca 2020 r Powyższe przepisy rozporządzenia implementują ostatnie zmiany do Konwencji STCW w zakresie obowiązkowego przeszkolenia członków załóg statków pływających na wodach polarnych. Zmiany te zostały podyktowane nowymi wymaganiami bezpieczeństwa w stosunku statków pływających na wodach polarnych wprowadzonymi do Konwencji SOLAS. Z ustaleń faktycznych wynika, że nabyta i udokumentowana przez skarżącą praktyka pływania w okresie od 18 lipca 2017 r. do 3 sierpnia 2017 r., od 4 lipca 2018 r. do 11 lipca 2018 r., a także okresie od 23 sierpnia 2018 r. do 11 września 2018 r., odbywała się na jachcie [...] o pojemności brutto 61,60 jednostek. Tymczasem jacht ten nie był dopuszczony do żeglugi na wodach zalodzonych. Jak ustalił prawidłowo organ, wpisy w karcie bezpieczeństwa (nr [...] ) wyraźnie wskazują uprawnienia do uprawiania żeglugi na wodach wolnych od lodu. Co więcej, organ I instancji zwrócił dodatkowo uwagę, że jacht [...] od 11 sierpnia 2018 r. nie powinien być użytkowany ze względu na niedopełnienie obowiązku zgłoszenia jednostki do okresowej, rocznej inspekcji - jacht nie posiadał ważnych dokumentów bezpieczeństwa. Natomiast z samej karty bezpieczeństwa wyraźnie wynika, że pojemność brutto jachtu wynosi 61,60 jednostek. Zastosowana przez organy wykładnia celowościowa uzasadniona jest tym, że § 109 rozporządzenia 1 jest przepisem przejściowym. Za istotę tego przepisu należy uznać fakt, że osoba ubiegająca się o takie świadectwo, może zostać zwolniona ze szkolenia z uwagi na fakt, że wcześniej takiego obowiązku nie było. Dlatego doświadczenie w pływaniu w specyficznym rejonie (praktyka pływania) ma zastąpić takie szkolenie. Oznacza to, że osoba uzyskująca takie świadectwo powinna być zaznajomiona z warunkami panującymi, na obszarach polarnych oraz wodach zalodzonych w każdych warunkach, w szczególności w okresach występowania zalodzenia. Skoro jacht "[...]" oraz jacht "[...]" nie był uprawniony do uprawiania żeglugi na wodach, gdzie lód występował, to nie można uznać opisywanej przez skarżącą praktyki pływania, jako odpowiedniej do uzyskiwanego świadectwa. Wykładnię tą potwierdza, prawidło 1/1 pkt 1.26 Konwencji STCW, gdzie praktyka pływania oznacza właśnie służbę na pokładzie statku, odpowiednią do wydawanego lub odnawianego dyplomu lub innej kwalifikacji. Niezależnie od spełniania warunku - w tym przypadku posiadania praktyki pływania na wodach polarnych lub wodach zalodzonych - ustawodawca określił możliwość uznania praktyki pływania uzyskiwanej na jachtach komercyjnych, zgodnie z cyt. § 94 ust. 10 rozporządzenia 1, zaliczaną, jako praktykę na morskich statkach handlowych, jeżeli odbywała się na jachtach komercyjnych pojemności brutto 200 i powyżej w dziale pokładowym lub na jachtach komercyjnych o mocy maszyn głównych 750 kW i powyżej w dziale maszynowym. Tymczasem, praktyka skarżącej odbywała się na jachcie o pojemności brutto 61,60 jednostek. Przytoczony w skardze wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 kwietnia 2016 roku, (sygn., II GSK 2342/14) dotyczący praktyki pływania nabytej w całości na jachcie morskim nie odzwierciedla sytuacji skarżącej, gdyż wydany został na podstawie przepisów poprzednio obowiązującego stanu prawnego (rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 7 sierpnia 2013 r. w sprawie wyszkolenia i kwalifikacji członków załóg statków morskich (Dz. U. poz. 937, z późn. zm.). Ustawa oraz rozporządzenie 1 w zakresie, jaki został przywołany w orzeczeniu, różnią się od obecnie obowiązujących przepisów, dlatego wyrok nie jest adekwatny do stanu faktycznego niniejszej sprawy. Z jednej strony skarżąca próbuje udowodnić, że do jachtów komercyjnych stosuje się przepisy Konwencji STCW, a z drugiej strony nie posiada kwalifikacji określonych w tej Konwencji. Każda próba "wpisania" regulacji dotyczących jachtów komercyjnych pod regulacje postanowienia Konwencji STCW skutkowałoby nałożeniem dodatkowych obowiązków wynikających z Konwencji STCW na jachty komercyjne, co ewidentnie nie jest celem tych przepisów. Kodeks Polarny i świadectwa przeszkolenia stopnia podstawowego na statki eksploatowane na wodach polarnych są przeznaczone dla statków eksploatowanych na wodach polarnych (tj. dostosowanych do podróży w tych właśnie rejonach) i podlegających pod przepisy Konwencji SOLAS. Powyższe znajduje także odzwierciedlenie w postanowieniach Kodeksu Polarnego, w których mowa jest o definicji różnych typów lodów, kategoriach statków przeznaczonych do żeglugi w lodach, a także definiowane są wody wolne od lodu czyli bez obecności żadnego lodu. W powoływanym przez skarżącą rozdziale 12 pkt 12.3.1 Kodeksu Polarnego, dookreślono wymagania w zakresie posiadania przez członków załogi przeszkoleń specjalistycznych, dotyczących statków eksploatowanych na wodach polarnych. W tabeli wskazano, że w przypadku warunków lodowych bez lodu (tzw. "wody wolne od lodu"), nie są wymagane dodatkowe przeszkolenia na żadnych statkach. W myśl wyżej wskazanego (w § 85 i § 109) rozporządzenia 1 wymagana praktyka pływania powinna się odbyć w dziale pokładowym na poziomie operacyjnym lub zarządzania na statkach eksploatowanych na wodach polarnych lub wodach zalodzonych. Warunkiem uzyskania świadectw przeszkolenia na statki eksploatowane na wodach polarnych określonym w § 85 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia 1 jest ukończenie przeszkolenia na to świadectwo, natomiast świadectwo stopnia wyższego może uzyskać osoba, która ukończyła przeszkolenie na to świadectwo, posiada ważne świadectwo przeszkolenia stopnia podstawowego na statki eksploatowane na wodach polarnych, oraz co najmniej 2 - miesięczną praktykę pływania na poziomie operacyjnym lub zarządzania w dziale pokładowym na statkach eksploatowanych na wodach polarnych lub wodach zalodzonych. Zgodnie z § 109 ust. 1 i 2 rozporządzenia 1, osoby, które posiadają 3-miesięczną praktykę pływania na poziomie zarządzania w dziale pokładowym na statkach eksploatowanych na wodach polarnych lub wodach zalodzonych, rozpoczętą przed dniem 1 lipca 2018 r. i nabytą w okresie 5 lat przed dniem złożenia wniosku, są zwolnione z obowiązku ukończenia przeszkoleń wymaganych do uzyskania świadectw przeszkoleń stopnia podstawowego na statki eksploatowane na wodach polarnych i mogą uzyskać te świadectwa przeszkolenia, o ile wystąpią do dyrektora urzędu morskiego ze stosownym wnioskiem przed dniem 1 lipca 2020 r. Praktyka pływania natomiast powinna być odpowiednia do świadectwa, o które ubiega się skarżąca. Zdaniem Sądu organ podjął czynności konieczne do należytego rozpatrzenia niniejszej sprawy, dokonał w tym zakresie niezbędnych ustaleń faktycznych. Ocena zgromadzonego materiału dowodowego nie była dowolna. Organ w toku prowadzonych czynności w pełni zrealizował wymogi stawiane przez przepisy prawa, w szczególności art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako bezzasadną.