II OSK 95/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie Sędzia NSA Robert Sawuła Sędzia del. WSA Tomasz Świstak (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Anita Lewińska-Karwecka po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej S. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 sierpnia 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 616/17 w sprawie ze skargi S. K. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] znak: [...] w przedmiocie wykonania zastępczego w egzekucji oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z 24 sierpnia 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 616/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę S.K. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie (dalej MWINB) z [...] lutego 2017 r. w przedmiocie wykonania zastępczego w egzekucji, utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. (dalej PINB) z [...] listopada 2016 r. Wymienione postanowienia poprzedzone zostały wydaniem decyzji z [...] listopada 2012 r., mocą której PINB nakazał S.K., jako zarządcy budynku mieszkalnego jednorodzinnego nr [...], zlokalizowanego na działce ewidencyjnej numer [...] w miejscowości Ł.: 1. przeprowadzenie kontroli okresowej polegającej na sprawdzeniu stanu technicznego wymienionego budynku w zakresie instalacji i urządzeń służących ochronie środowiska; przewodów kominowych (dymowych, spalinowych i wentylacyjnych); przydatności do użytkowania przedmiotowego budynku, estetyki budynku oraz jego otoczenia; zbadanie instalacji elektrycznej, w zakresie stanu sprawności połączeń, osprzętu, zabezpieczeń i środków ochrony od porażeń, oporności izolacji przewodów oraz uziemień instalacji i aparatów; 2. przedstawienie w siedzibie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. protokołów wskazanych w punkcie nr I niniejszej decyzji oraz ekspertyzy stanu technicznego wymienionego budynku. Wobec niewykonania przez Skarżącą powyższego obowiązku, tytułem wykonawczym z [...] lipca 2013 r. PINB wszczął postępowanie egzekucyjnego wobec Skarżącej. Postanowieniem z [...] listopada 2016 r. PINB jako organ egzekucyjny zlecił innej osobie wykonanie obowiązku określonego w tytule wykonawczym z [...] lipca 2013 r. na koszt i niebezpieczeństwo Skarżącej. Organ zwrócił się także do kilkudziesięciu firm z zapytaniem ofertowym, w wyniku czego na dziennik podawczy organu wpłynęła jedna oferta w przedmiocie wykonania obowiązku w ramach wykonania zastępczego. Po rozpatrzeniu zażalenia Skarżącej na powyższe postanowienie organu powiatowego, postanowieniem z [...] lutego 2017 r. MWINB utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. WSA w Krakowie oddalił skargę Skarżącej na postanowienie organu odwoławczego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła S.K., zaskarżając go w całości i zarzucając na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej "P.p.s.a.") naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a to: 1. art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 29 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm., dalej "u.p.e.a.") w zw. z art. 59 § 1 pkt 4 u.p.e.a. w zw. z art. 62 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm., dalej "Pr. bud.") poprzez niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi Skarżącej, mimo naruszenia przez organ w zaskarżonym postanowieniu art. 29 § 1 u.p.e.a., polegającego na błędnym przyjęciu, że uwzględnienie zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego w zakresie wskazanym przez Skarżącą stanowi badanie zasadności prowadzonego postępowania egzekucyjnego, podczas gdy organ I instancji błędnie uznał, że Skarżąca jest osobą wyłącznie zobowiązaną do realizacji obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego w sytuacji, gdy nie jest ona jedynym właścicielem nieruchomości, której dotyczy obowiązek objęty tym tytułem wykonawczym, jak też jej jedynym zarządcą; 2. art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 6 § 1 u.p.e.a. w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi Skarżącej mimo naruszenia przez organ przepisów postępowania, polegającego na przekroczeniu zasady swobodnej oceny dowodów i uznanie, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie dawał podstawy do uznania, że Skarżąca uchylała się od realizacji obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego, podczas gdy niemożność jego wykonania wynikała wyłącznie z przyczyn od niej niezależnych, czego konsekwencją było zastosowanie wobec Skarżącej środka egzekucyjnego w postaci wykonania zastępczego, mimo braku ku temu podstaw; 3. art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi Skarżącej mimo naruszenia przez organ przepisów postępowania, polegającego na przekroczeniu zasady swobodnej oceny dowodów i uznaniu, że obowiązek, którego dotyczy zaskarżone postanowienie dotyczy rozbiórki, podczas gdy z tytułu wykonawczego wprost wynika, że obowiązek polega na przeprowadzeniu kontroli okresowej budynku; 4. art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 136 § 1 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. w zw. z art. 128 § 2 w zw. z art. 129 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi Skarżącej mimo naruszenia przez organ przepisów postępowania polegającego na wydaniu rozstrzygnięcia mimo niedysponowania przez organ kompletnym materiałem dowodowym oraz poprzez nieuzupełnienie postępowania dowodowego, mimo że w sprawie nie został sporządzony kosztorys zamierzonych prac mających na celu zastępcze wykonania obowiązku objętego tytułem egzekucyjnym, a organ I instancji obliczył wartość tych prac oraz wartość zaliczki na potrzeb tych prac wyłącznie na podstawie oferty jednego z wykonawców; 5. art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 128 § 2 w zw. z art. 129 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi Skarżącej mimo naruszenia przez organ przepisów postępowania, polegającego na wydaniu przez organ postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie organu I instancji w sytuacji, gdy zachodziły podstawy do uchylenia tego postanowienia; 6. art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7 § 2 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi Skarżącej mimo naruszenia przez organ przepisów postępowania polegającego na błędnym uznaniu, że środek egzekucyjny w postaci wykonania zastępczego doprowadzi bezpośrednio do wykonania obowiązku, w sytuacji gdy będzie to niemożliwe z przyczyn niezależnych od Skarżącej; 7. art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 134 P.p.s.a. poprzez nieodniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia do wszystkich zarzutów wskazanych w skardze oraz w piśmie Skarżącej z dnia 7 sierpnia 2017 r. W oparciu o powyższe zarzuty Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, względnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia organu i zobowiązanie go do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego. Na wypadek uznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, że istota sprawy nie jest dostatecznie wyjaśniona, Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Krakowie. Skarżąca kasacyjnie wniosła także o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów wymienionych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej na okoliczności tam wskazane. Skarżąca kasacyjnie wniosła ponadto o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącej od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Skarga kasacyjna zawiera także wniosek o przyznanie pełnomocnikowi Skarżącej kasacyjnie wynagrodzenia za pomoc prawną świadczoną z urzędu według norm przepisanych. Na rozprawie w dniu [...] listopada 2019 r. pełnomocnik Skarżącej kasacyjnie wnosił i wywodził jak w skardze kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie sądowoadministracyjne zostało wszczęte po dniu [...] sierpnia 2015 r., a zatem do uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego znajduje zastosowanie art. 193 zdanie drugie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. dalej "P.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem, uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Powołany przepis stanowi lex specialis wobec art. 141 § 4 P.p.s.a. i jednoznacznie określa zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku, gdy oddala skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji. Stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Podstawy te determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego. W niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu tej sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej, które są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami. Skarga kasacyjna jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw. W sprawie nie doszło do naruszenia art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 29 § 1 u.p.e.a. w zw. z art. 59 § 1 pkt 4 u.p.e.a. w zw. z art. 62 ust. 1 i 3 Pr. bud. Trafnie podkreślił bowiem Sąd I instancji, że zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a. PINB, jako organ egzekucyjny, nie może kwestionować zgodności z prawem obciążenia Skarżącej obowiązkiem szczegółowo opisanym w tytule egzekucyjnym. Prawidłowe było także stanowisko organu odwoławczego, że okoliczności podnoszone przez Skarżącą dotyczące stosunków właścicielskich w przedmiotowym obiekcie budowlanym w istocie stanowią próbę zakwestionowania prawidłowości decyzji PINB z 29 listopada 2012 r. Mocą tej zaś decyzji organ przesądził, że to na Skarżącą jako zarządcę przedmiotowego obiektu budowlanego nałożone zostały określone obowiązki. Podkreślić w tym miejscu należy, iż tak z akt sprawy zakończonej decyzją z [...] listopada 2012 r., jak i uzasadnienia tej decyzji wynika, iż wydając ją organ miał wiedzę, iż S.K. jest jednym ze współwłaścicieli budynku oraz, iż na nieruchomości na której budynek tej się znajduje została ustanowiona służebność osobista dożywocia na rzecz Józefa Węglarza. W takiej właśnie sytuacji faktycznej i prawnej organ ocenił, iż to skarżąca jest zarządcą przedmiotowego obiektu budowlanego i to na jedynie na nią winien był nałożony obowiązek przeprowadzenia kontroli okresowej budynku i przedstawienia określonych protokołów i ekspertyzy stanu technicznego wymienionego budynku. Co za tym idzie o ile S.K. zamierzała zakwestionować nałożenie obowiązków wyłącznie na nią, to winna to uczynić w odwołaniu od decyzji, a nie w zażaleniu na postanowienie o zastosowaniu środka egzekucyjnego w postaci wykonania zastępczego. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a. w toku postępowania egzekucyjnego nie ma możliwości badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem egzekucyjnym (por. wyrok NSA z 13 marca 2019 r., sygn. II OSK 3594/18, ten i kolejne powołane w niniejszym uzasadnieniu wyroki dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl.). Niedopuszczalność egzekucji administracyjnej, o której mowa w art. 29 § 1 in fine u.p.e.a., zachodzi bowiem w sytuacji wystąpienia okoliczności wykluczających możliwość prowadzenia egzekucji ze względów formalnych - podmiotowych lub przedmiotowych, a nie merytorycznych (zob. wyrok NSA z 26 czerwca 2019 r., II FSK 2568/17). Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej w rozpoznawanej sprawie bez znaczenia pozostają okoliczności podnoszone przez Skarżącą kasacyjnie, że jednym z użytkowników przedmiotowej nieruchomości jest Józef Węglarz. Nie podlegają one bowiem badaniu w postępowaniu egzekucyjnym. Stąd też Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił zawartych w skardze kasacyjnej wniosków o przeprowadzenie dowodu ze wskazanych przez Skarżącą dokumentów. Dokumenty te pozostają w rozpoznawanej sprawie bez znaczenia. Dotyczą one bowiem stosunków własnościowych w przedmiotowym budynku istniejących już w dacie wydania decyzji nakładającej obowiązki, co - jak wskazano powyżej - nie może podlegać badaniu w postępowaniu egzekucyjnym. Przypomnieć przy tym trzeba, że zaskarżony skargą kasacyjną wyrok Sądu I instancji zapadł w następstwie rozpoznania skargi od postanowienia z dnia [...] lutego 2017 r. w przedmiocie zastosowania środka egzekucyjnego w postaci wykonania zastępczego. Z akt sprawy nie wynika zaś, aby Skarżąca zgłosiła zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Co za tym idzie niedopuszczalnym było badanie tak przez organy, jak i orzekający w sprawie Sąd I instancji podstawy egzekwowanego obowiązku w postępowaniu dotyczącym postanowienia w sprawie wykonania zastępczego. Powyższe wynika z zasady niekonkurencyjności środków zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie bowiem z art. 128 § 4 u.p.e.a., zobowiązanemu służy prawo zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 i 34) oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny. Tak w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, jak i piśmiennictwie podkreślano wielokrotnie, że w zażaleniu na postanowienie o zastosowaniu określonego środka egzekucyjnego nie jest dopuszczalne powoływanie okoliczności wskazanych w art. 33 u.p.e.a., tj. dotyczących zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego (zob. wyroki NSA z 13 października 2011 r., II OSK 1441/10; z 11 lutego 2014 r., II OSK 2186/12; z 10 kwietnia 2015 r., II OSK 2185/13 – publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, Kijowski Dariusz Ryszard (red.), Cisowska-Sakrajda Ewa, Faryna Małgorzata, Grześkiewicz Władysław, Kulesza Cezary, Łuczaj Waldemar, Pietrasz Piotr, Radwanowicz-Wanczewska Joanna, Starzyński Piotr, Suwaj Robert; Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz, wyd. II teza 2.3 do art. 122). Niezasadny okazał się także zarzut naruszenia art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 6 § 1 u.p.e.a. w zw. z art. 80 K.p.a. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej Skarżąca uchylała się bowiem od wykonania obowiązku w rozumieniu art. 6 § 1 u.p.e.a. To zaś dawało podstawę wierzycielowi do podjęcia czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych. Trafnie dostrzegł Sąd I instancji, że zaskarżone postanowienie zapadło po upływie czterech lat od nałożenia na Skarżącą obowiązku i ponad trzech lat od wystawienia tytułu wykonawczego. Nie uszło uwadze Sądu, że w tym czasie Skarżąca kasacyjnie nie podjęła żadnych czynności zmierzających do wykonania obowiązku, w tym do przeciwstawienia się oporowi zajmującego część budynku dożywotnika. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że Skarżąca, jako współwłaściciel budynku, dysponuje środkami prawnymi pozwalającymi jej na dokonanie w nim niezbędnych prac. Skarżąca może realizować swoje uprawnienia współwłaścicielskie w drodze powództwa wytoczonego przed sądem powszechnym. Z akt sprawy nie wynika zaś, aby Skarżąca podjęła jakiekolwiek tego rodzaju działania. Za gołosłowne należało przy tym uznać twierdzenia skargi kasacyjnej, że Skarżąca podejmowała działania mające na celu uzyskanie dostępu do części nieruchomości zajmowanej przez Józefa Węglarza. Zatem za uchylanie się od wykonania obowiązku należało uznać niewykonywanie przez Skarżącą tegoż obowiązku oraz niepodjęcie jakichkolwiek działań w celu umożliwienia jego wykonania. W sprawie nie doszło także do naruszenia art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 80 K.p.a. Skarżąca kasacyjnie naruszenie powyższych przepisów upatruje w przekroczeniu zasady swobodnej oceny dowodów i uznaniu, że obowiązek, którego dotyczy zaskarżone postanowienie dotyczy rozbiórki, podczas gdy z tytułu wykonawczego wprost wynika, że obowiązek polega na przeprowadzeniu kontroli okresowej budynku. Przypomnieć należy, że decyzją z [...] listopada 2012 r. PINB nakazał Skarżącej przeprowadzenie kontroli okresowej budynku. W uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego znajdują się zaś odniesienia do obowiązku rozbiórki. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego odniesienia te mają charakter oczywistej omyłki pisarskiej, która pozostaje bez wpływu na prawidłowość podjętego przez organ rozstrzygnięcia. Zauważyć należy przy tym, że w części historycznej uzasadnienia decyzji organu II instancji prawidłowo zacytowana została treść decyzji PINB z dnia [...] listopada 2012 r. w zakresie obowiązku, jaki został nałożony na Skarżącą. Nie ulega zatem wątpliwości, że odniesienia do obowiązku rozbiórki mają charakter oczywistej omyłki pisarskiej. Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się ponadto w sprawie naruszenia art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 136 § 1 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. w zw. z art. 128 § 2 w zw. z art. 129 u.p.e.a. Trafne jest stanowisko Sądu I instancji, że organ I instancji był w rozpoznawanej sprawie uprawniony do oparcia swoich szacunków na jednej ofercie i odstąpienia od sporządzenia kosztorysu. Słusznie Sąd zauważył, że wykonanie zastępcze nie dotyczy skomplikowanych robót budowlanych, lecz badań technicznych w niewielkim budynku mieszkalnym i sporządzenia ekspertyzy. Dla potrzeb oszacowania kosztów wystarczająca jest zaś wiedza organu oraz zgłoszona przez potencjalnego wykonawcę oferta. Odnosząc się do twierdzeń skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego jest wyspecjalizowanym organem. Oznacza to, że organ ten posiada odpowiednie kompetencje z zakresu budownictwa. Kompetencje te pozwoliły zaś organowi I instancji na oszacowanie kosztów w rozpoznawanej sprawie. Nie jest z kolei zrozumiały zarzut naruszenia art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7 § 2 u.p.e.a. Zgodnie z zarzucanym art. 7 § 2 U.p.e.a., organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Skarżąca kasacyjnie upatruje naruszenia powyższych przepisów w niedostrzeżeniu przez Sąd, że organ przyjął, że środek egzekucyjny w postaci wykonania zastępczego doprowadzi bezpośrednio do wykonania obowiązku, w sytuacji gdy będzie to niemożliwe z przyczyn niezależnych od Skarżącej. Zgodnie z uzasadnieniem skargi kasacyjnej te przyczyny to konflikt z J. W., który nie dopuszcza nikogo do zajmowanej przez siebie części budynku. Wymieniony przepis art. 7 § 2 U.p.e.a. wprowadza zasadę efektywności egzekucji. Zasada ta musi być naczelną zasadą stosowania środków egzekucyjnych, gdyż celem egzekucji administracyjnej jest doprowadzenie do wykonania obowiązku, od którego zobowiązany uchyla się. Oczywiście zastosowany środek egzekucyjny powinien być jak najmniej uciążliwy dla zobowiązanego, jednakże ta najmniejsza uciążliwość nie może niweczyć celu egzekucji administracyjnej (zob. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2017 r., sygn. II OSK 1021/15). W rozpoznawanej sprawie organy słusznie uznały, że wobec niewykonania przez Skarżącą ciążącego na niej obowiązku (pomimo nałożenia grzywny w celu przymuszenia) konieczne było wydanie postanowienia o wykonaniu zastępczym. Wydanie postanowienia o wykonaniu zastępczym w pełni realizuje też cel egzekucji administracyjnej, jakim jest doprowadzenie do wykonania obowiązku. Bez znaczenia pozostaje przy tym okoliczność, że zgodnie z twierdzeniami Skarżącej zamieszkujący piętro domu J. W. utrudnia innym osobom dostęp do zajmowanej przez siebie części budynku. Niezasadny okazał się także zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 134 P.p.s.a. Uzasadnienie wyroku powinno zawierać m.in. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy i zarzutów podniesionych w skardze. Korelatem tego jest wypowiedź sądu administracyjnego co do przyjętego stanu sprawy jako podstawy orzekania oraz odpowiedź na zarzuty, co jednak nie oznacza konieczności roztrząsania i analizowania sprawy w aspekcie każdego twierdzenia strony zawartego w petitum i uzasadnieniu skargi (por. wyrok NSA z 12 marca 2019 r., sygn. II FSK 971/17). Prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga szczegółowego odniesienia się przez sąd pierwszej instancji do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, a jedynie w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego (por. wyrok NSA z 12 marca 2019 r., sygn. II OSK 1054/17). Dopiero pominięcie przez wojewódzki sąd administracyjny istotnych zarzutów i argumentów skargi wraz z wykazaniem ich istotności przez skarżącego kasacyjnie może stanowić uzasadnioną podstawę do uchylenia wyroku sądu administracyjnego I instancji (por. wyrok NSA z 13 marca 2019 r., sygn. II GSK 506/17). Przenosząc powyższe do realiów rozpoznawanej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że uzasadnienie wyroku Sądu I instancji spełnia wymagania przewidziane przez art. 141 § 4 P.p.s.a. oraz pozwala na rekonstrukcję toku myślenia Sądu. Uzasadnienie pozwala także na dokonanie kontroli instancyjnej wyroku. Sąd wskazał przy tym, dlaczego ta część zarzutów skargi, która nie odnosi się bezpośrednio do kontrolowanego postanowienia, nie podlegała rozpoznaniu. Skoro zatem zgodny z prawem był wyrok Sądu I instancji oddalający skargę na postanowienie MWINB z dnia 14 lutego 2017 r. to niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 128 § 2 w zw. z art. 129 u.p.e.a. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż to wynagrodzenie, należne od Skarbu Państwa (art. 250 P.p.s.a.), przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 P.p.s.a. Zasadą jest bowiem, że Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga o kosztach postępowania tylko pomiędzy stronami. W pozostałym zakresie stosowne wnioski powinny być kierowane do właściwych w sprawie wojewódzkich sądów administracyjnych.