II SAB/Bd 82/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Korycka (spr.) Sędziowie sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz asesor WSA Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 października 2022 r. sprawy ze skargi M. A. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy 1. zobowiązuje Wojewodę [...] do rozpoznania wniosku skarżącego M. A. z dnia [...] czerwca 2021 r., w terminie 30 dni od daty otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że Wojewoda [...] dopuścił się bezczynności w sprawie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] czerwca 2021 r.; 3. stwierdza, że bezczynność Wojewody [...] miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 4. przyznaje od Wojewody [...] na rzecz skarżącego M. A. sumę pieniężną 1500 (jeden tysiąc pięćset) złotych; 5. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego M. A. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Skargą z dnia [...] maja 2022 r. M. A. (dalej: "skarżący") zarzucił Wojewodzie [...] (dalej też: "Wojewoda", "organ") bezczynność w sprawie z wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że w dniu [...] czerwca 2021 r. (data pisma) złożył w M. Urzędzie Wojewódzkim wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, że w dniu [...] sierpnia 2021 r. Wojewoda M. zawiadomił skarżącego o swojej niewłaściwości w sprawie i przekazaniu sprawy Wojewodzie [...], oraz że po przekazaniu wniosku Wojewodzie [...] nie załatwił on sprawy w terminie 1 miesiąca, ani nie zawiadomił skarżącego o niezałatwieniu sprawy w terminie, pozostając tym samym w bezczynności co najmniej od dnia [...] września 2021 r., pomimo wniesienia przez skarżącego skargi w trybie art. 227 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: "kpa") i ponaglenia. Skarżący zaznaczył, że do czasu wejścia w życie nowelizacji ustawy o cudzoziemcach, tj. do dnia [...] stycznia 2022 r. organ pozostawał w bezczynności 161 dni. Powyższe stanowi, jak zarzucił skarżący, o naruszeniu w sprawie art. 12 § 1 i 2 w zw. z art. 35 § 1, 2 i 3 w zw. z art. 36 § 1 i 2 kpa, art. 7 kpa i art. 8 § 1 kpa. W związku z tym skarżący zażądał w skardze: zobowiązania organu do wydania decyzji i udzielenia skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy w terminie 1 tygodnia, stwierdzenia bezczynności organu i, że bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, przyznania skarżącemu od organu sumy pieniężnej w wysokości [...] zł (z uwagi na: bezpodstawne przedłużanie postępowania przez organ II instancji pomimo braku konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie; utratę zaufania skarżącego do władzy publicznej wobec braku uwzględnienia zasad proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania; obawę skarżącego o legalność jego pobytu w Polsce i niemożność jej opuszczenia) i zasądzenia kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podkreślając, że organ rozpatruje wnioski zgodnie z kolejnością ich wpływu, że nie jest adresatem tego zarzutu, który został skierowany w skardze do organu II instancji oraz, że skarżący przebywa na terenie Polski wystarczająco długo by móc poznać przepisy dotyczące legalizacji pobytu cudzoziemców, że do dnia [...] marca 2022 r. posiadał kartę pobytu i do końca jej ważności mógł realizować podróże do Strefy Schengen, a poza tym cudzoziemiec może w dowolnym momencie opuścić Polskę. Ponadto organ zwrócił uwagę na znaczną ilość wniosków cudzoziemców o zezwolenie na pobyt czasowy, problemy organizacyjno-kadrowe organu i podejmowane działania mające na celu zwiększenie efektywności pracy organu oraz związany z tym brak podstaw do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa. Organ powołał się również na przepis art. 100c ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (Dz.U. z 2022 r. poz. 583 ze zm., dalej: "ustawa o pomocy obywatelom Ukrainy"). W dacie wydania w sprawie wyroku i orzekając na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm. – dalej "ppsa") Sąd nie posiadał informacji odnośnie załatwienia przez Wojewodę sprawy z wniosku skarżącego (w aktach brak było też dowodu potwierdzającego załatwienie sprawy). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiot skargi stanowi bezczynność Wojewody [...] w rozpatrzeniu wniosku skarżącego o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Wniesiona skarga, została poprzedzona ponagleniem, o którym mowa w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.). Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ppsa kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania między innymi w sprawach podlegających rozstrzygnięciu w drodze decyzji administracyjnej. W orzecznictwie przyjmuje się, że z bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub wprawdzie prowadzi postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Podkreślenia także wymaga, że dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma znaczenia, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność ta została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu. Celem skargi na bezczynność jest doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub podjęcia czynności, ale bez przesądzania o treści czy skutkach tych działań. Na gruncie przepisów kpa, pojęcie bezczynności zostało zdefiniowane w art. 37 § 1 pkt 1 jako niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36. W myśl art. 35 kpa, organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (§ 1). Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (§ 2). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3). O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia (art. 36 § 1 kpa). Na mocy art. 36 § 2 kpa ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu. Powyższe przepisy ustalające terminy załatwienia sprawy skorelowane są wprost z zasadą szybkości postępowania wyrażoną w art. 12 kpa, której to realizację gwarantują. Wskazać również należy, mając na względzie przedmiot sprawy oraz zmiany stanu prawnego mające miejsce po złożeniu przez skarżącego przedmiotowego wniosku o udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, iż od dnia 29 stycznia 2022 r. zmianie uległa ustawa z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 2354 ze zm., dalej: "ustawa o cudzoziemcach - patrz art. 17 ustawy z dnia 17 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw, Dz.U. z 2022 r., poz. 91, dalej: "ustawa zmieniająca"). Do ustawy o cudzoziemcach dodano m.in. art. 112a (art. 1 pkt 13 ustawy zmieniającej) wprowadzający szczegółowe terminy załatwiania wniosków o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy. Przepis art. 112a ustawy o cudzoziemcach aktualnie stanowi, że decyzję w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy [i pracę] wydaje się w terminie 60 dni (ust. 1), który biegnie od dnia, w którym nastąpiło ostatnie ze zdarzeń wskazanych w ust. 2, generalnie związanych ze złożeniem kompletnego wniosku. Obecnie ustawa ta przewiduje również termin (90 dni) na przeprowadzenia postępowania odwoławczego (art. 112a ust. 4 i 5). Podobnie sytuacja kształtuje się w przypadku postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, o którym mowa w art. 139a ust. 1 lub art. 139o ust. 1 (art. 112a ust. 3 ustawy o cudzoziemcach). Zgodnie z art. 7 ustawy zmieniającej, do postępowań wszczętych na podstawie zmienianej ustawy o cudzoziemcach i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe, z uwzględnieniem art. 8-11 i art. 13. Przepis art. 13 ustawy zmieniającej stanowi zaś, że w postępowaniach prowadzonych na podstawie zmienianej ustawy o cudzoziemcach, wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy mają zastosowanie przepisy art. 7 ust. 3, art. 106 ust. 2a i 2b, art. 106a ust. 3 i 4, art. 112a, art. 203 ust. 2a i 2b oraz art. 210 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą (ust. 1). Jeżeli w postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy zmienianej w art. 1 wojewoda wezwał cudzoziemca lub jednostkę przyjmującą, o której mowa w art. 3 pkt 5b ustawy zmienianej w art. 1, do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy do przedłożenia dokumentów niezbędnych do potwierdzenia danych zawartych we wniosku i okoliczności uzasadniających ubieganie się o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej, nie stosuje się przepisów art. 106 ust. 2a i 2b, art. 106a ust. 3 i 4 i art. 203 ust. 2a i 2b ustawy zmienianej w art. 1. W tym przypadku terminy załatwiania spraw, o których mowa w art. 112a ust. 1 lub art. 210 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, biegną od dnia upływu terminu wyznaczonego przez wojewodę, a jeżeli termin ten upłynął przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy - od dnia jej wejścia w życie (ust. 2). Zgodnie natomiast z art. 13 ust. 3, jeżeli terminy załatwiania spraw, o których mowa w art. 112a lub w art. 210 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, rozpoczęły swój bieg przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, biegną one od nowa od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Z powyższego wynika, że wprowadzony do porządku prawnego ustawą zmieniającą art. 112a ustawy o cudzoziemcach reguluje kwestię terminu załatwienia spraw o udzielenie zezwolenia cudzoziemcowi na pobyt czasowy. Regulacja ta ma zastosowanie do postępowań prowadzonych na podstawie ustawy o cudzoziemcach, wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie ustawy zmieniającej, tj. do dnia 29 stycznia 2022 r. Stosowanie do art. 112a ust. 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach w zw. z art. 13 ust. 2 i 3 ustawy zmieniającej zezwolenie na pobyt czasowy w postępowaniach wszczętych przed dniem 29 stycznia 2022 r., wydaje się w terminie 60 dni, który biegnie od nowa od dnia 29 stycznia 2022 r. Oznacza to więc, że w przypadku postępowania administracyjnego wszczętego przed dniem 29 stycznia 2022 r. – jak miało to miejsce w kontrolowanej sprawie – ustawowy 60-dniowy termin załatwienia sprawy pozwolenia na pobyt czasowy biegnie od nowa od dnia 29 stycznia 2022 r., a zatem upływa z dniem 29 marca 2022 r. Taki stan rzeczy, w ocenie Sądu, nie oznacza jednak, że wniesiona w sprawie skarga jest nieuzasadniona. Rolą sądu administracyjnego rozpatrującego skargę wniesioną na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ppsa jest bowiem przeprowadzenie kontroli szybkości postępowania organu w toku całego postępowania, a więc od chwili wniesienia przez stronę wniosku zawierającego żądanie wydania decyzji do momentu wniesienia skargi kwestionującej opieszałość organu. W toku tak rozumianej kontroli sąd musi uwzględnić wszystkie czynności przeprowadzane przez organ w postępowaniu jak i zmieniające się przepisy, w tym dotyczące terminów załatwiania sprawy. W kontrolowanej sprawie według stanu prawnego obowiązującego przed dniem 29 stycznia 2022 r. kwestia terminów załatwienia przez organ sprawy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy regulowana była przepisami ogólnymi z art. 35 i art. 36 kpa. W dacie złożenia przez skarżącego wniosku o udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i przez kolejne miesiące, aż do wejścia w życie – z dniem 29 stycznia 2022 r. – dodanego ustawą zmieniającą 112a, przepisy ustawy o cudzoziemcach nie określały bowiem innych, niż wskazane w kpa, terminów załatwienia sprawy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Zatem w tym okresie, aż do 28 stycznia 2022 r., termin do załatwienia sprawy zezwolenia na pobyt czasowy wynosił, co do zasady, jeden miesiąc, ewentualnie dwa miesiące w przypadkach szczególnie skomplikowanych. Mimo to Wojewoda [...] od dnia przekazania mu według właściwości niniejszej sprawy, tj. od dnia 25 sierpnia 2021 r., nie podjął w sprawie jakichkolwiek czynności (poza wskazaniem skarżącemu sygnatury akt sprawy), ignorując wniesioną przez skarżącego skargę w trybie art. 227 kpa, dwukrotne kierowane do organu prośby o wydanie decyzji oraz złożone ponaglenie. Jak wynika z akt sprawy, w następstwie złożenia przez skarżącego wniosku z dnia 24 czerwca 2021 r., jedyne czynności w sprawie podjął Wojewoda M. wzywając skarżącego pismem z dnia [...] lipca 2021 r. do uzupełnienia braków formalnych wniosku. Po uzupełnieniu wniosku i poinformowaniu organu o zmianie miejsca pobytu przez skarżącego, a w następstwie tego po przekazaniu przez Wojewodę M. – zawiadomieniem z dnia [...] sierpnia 2021 r. - wniosku skarżącego według właściwości do Wojewody [...] w dniu [...] sierpnia 2021 r. (data wpływu wniosku do [...] Urzędu Wojewódzkiego w B. Wydziału Spraw Obywatelskich i Cudzoziemców), w sprawie Wojewoda [...] nie podjął "żadnych czynności" zmierzających do rozpatrzenia wniosku skarżonego. Pomimo upływu terminów, o których mowa w art. 35 kpa, Wojewoda nie wydał rozstrzygnięcia, ani nie dopełnił obowiązku zawiadomienia strony o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy. Mając to na uwadze, stwierdzić należy, że w chwili wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności. W sprawie nie tylko nie budzi jakichkolwiek wątpliwości wielomiesięczna bezczynność Wojewody [...] istniejąca do dnia [...] stycznia 2022 r., a więc do dnia omówionej powyżej zmiany stanu prawnego, ale również materiał dowodowy zgromadzony w sprawie wskazuje, że zarzut bezczynności jest uzasadniony nawet przy uwzględnieniu terminu wynikającego z art. 13 ust. 3 ustawy zmieniającej. Nie można bowiem nie dostrzegać, iż organ w dalszym ciągu nie załatwił sprawy w okresie biegnącego po [...] stycznia 2022 r. "od nowa" 60-dniowego terminu, a nawet brak jest podstaw do przyjęcia, iż podejmował w tym okresie jakiekolwiek działania zamierzające do załatwienia sprawy. W tym stanie rzeczy żądanie skargi w zakresie stwierdzenia bezczynności Wojewody [...] zasługiwało na uwzględnienie, o czym orzeczono na postawie art. 149 § 1 pkt 3 ppsa, w pkt 2 sentencji wyroku. Jednocześnie należy wyjaśnić, że powołany przez organ art. 100c ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy nie może mieć wpływu na ww. kwalifikację zwłoki organu i możliwość jej stwierdzenia przez Sądu. Nawet bowiem abstrahując od okoliczności, że ww. przepis został umieszony w ustawie o pomocy obywatelom Ukrainy, a więc ustawie, której zakres przedmiotowy odnosi się do obywateli Ukrainy, o których mowa w art. 1 tej ustawy, to nie może budzić żadnych wątpliwości, że zgodnie z zasadą niedziałania prawa wstecz ("lex retro non agit") przepis ten nie znajduje zastosowania do kontroli i oceny stanów bezczynności, które miały miejsce przed jego wejściem w życie. Regulacje zawarte w art. 100c ww. ustawy wykładać należy w ten sposób, że nie wyłączają one dopuszczalności dokonywania przez Sąd administracyjny oceny stanów bezczynności czy też przewlekłości w postępowaniach wskazanych w ust. 1 pkt 1-3 toczących się przed wejściem w życie tej regulacji i nadal, a jedynie wprowadzają zawieszenie terminów załatwiania tych kategorii spraw na okres od wejścia w życie ustawy (15 kwietnia 2022 r.) do [...] grudnia 2022 r. i uniemożliwiają podejmowanie wobec organów środków dyscyplinujących z tytułu bezczynności lub przewlekłości zaistniałej w tym okresie, to jest pomiędzy [...] kwietnia 2022 r., a [...] grudnia 2022 r. Zauważyć też należy, że Wojewoda [...] pomiędzy wejściem w życie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy, a wniesieniem skargi ani nie "zaprzestał czynności" w kontrolowanym postępowaniu, ani nie "dokonywał ich z opóźnieniem" w rozumieniu ww. regulacji, lecz w ogóle nie podejmował żadnych czynności w sprawie. Ponieważ z akt sprawy nie wynika, aby organ rozpatrzył wniosek skarżącego o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy, a do dnia rozpatrzenia skargi organ nie poinformował też Sądu o rozpatrzeniu przedmiotowego wniosku, to tym samym należy przyjąć, że wniosek skarżącego pozostaje w dalszym ciągu nierozpatrzony i taki stan rzeczy istniał w dniu rozpatrzeniem skargi. W związku z tym i wobec stwierdzonej bezczynności Sąd, stosownie do art. 149 § 1 pkt 1 ppsa, zobowiązał organ do rozpoznania wniosku skarżącego w terminie 30 dni od otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt 1 sentencji wyroku), uznając że postulowany przez pełnomocnika skarżącego termin 1 tygodnia jest zbyt krótki dla prawidłowe rozpatrzenie wniosku. Sąd uznał, stosowanie do art. 149 § 1a ppsa, że stwierdzona w sprawie bezczynność Wojewody [...] miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (pkt 3 sentencji wyroku). Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest zatem wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne, a rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być pozbawione racjonalnego uzasadnienia. W orzecznictwie sądowym zgodnie przyjmuje się także, iż naruszenie prawa rażące oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Uwzględniając powyższe kryteria stwierdzić należy, że w kontrolowanej sprawie bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Na rażące naruszenie prawa w okolicznościach sprawy wskazuje zasadniczo całkowita bierność Wojewody [...] w sprawie (brak podjęcia jakiejkolwiek czynności zmierzającej do rozpatrzenia wniosku skarżonego i to pomimo podjęcia już przez Wojewodę M. czynność mających na celu uzupełnienie braków wniosku) oraz jej długość (sprawę zainicjował wniosek skarżącego z dnia [...] czerwca 2021 r., który do chwili wniesienia skargi z dnia [...] maja 2022 r., a następnie wydania wyroku w sprawie tj. dnia [...] października 2022 r. nie został rozpatrzony), a także okoliczność zupełnego zignorowania podejmowanych przez skarżącego działań zmierzających do zwalczenia bierności organu i podjęcia przez niego aktywności celem załatwienia sprawy. Sąd uwzględnił też przedmiot i charakter sprawy, którą nie cechuje szczególnie skomplikowany charakter. Zdaniem Sądu powoływane przez organ braki kadrowe oraz duży wpływ spraw nie stanowią, w okolicznościach sprawy, uzasadnionego usprawiedliwienia dla zwłoki w rozpatrzeniu przedmiotowej sprawy, mając na względzie znaczne opóźnienie w rozpatrzeniu wniosku skarżącego, całkowitą bierność Wojewody [...] w sprawie oraz okoliczność, że wobec dostrzegalnego już od dłuższego czasu zjawiska wpływu znacznej ilości wniosków o zezwolenie na pobyt stanowi, na organie spoczywa tym bardziej powinność stworzenia organizacyjnych warunków niezbędnych do rozpatrywania wniosków w rozsądnym terminie. Przyjęta kwalifikacja stopnia naruszenia prawa, w okolicznościach sprawy, uzasadnia zasądzenie na rzecz skarżącego sumy pieniężnej. Stosownie do art. 149 § 2 ppsa, sąd może orzec ten środek z urzędu lub na wniosek, przy czym zgodnie z art. 134 ppsa nie jest związany żądaniem strony. Charakter omawianego uprawnienia ma służyć nie tylko zdyscyplinowaniu organu administracji publicznej, ale także wynagrodzić stronie wadliwe działanie tegoż organu, w czym przejawia się kompensacyjny charakter sumy pieniężnej. Sąd uznał, że w sprawie adekwatne było zasądzenie na rzecz skarżącego kwoty 1500 zł. Jej wysokość jest miarkowana stosownie do okresu bezczynności, stanowiąc dla strony rodzaj rekompensaty za związane tym niedogodności i czas nieuzasadnionego oczekiwania przez skarżącego na działania organu. Kwota ta jest, w ocenie Sądu, stosowna w ustalonym stanie faktycznym, natomiast wnioskowana w skardze suma pieniężna byłaby zbyt wygórowana. Wobec powyższego, w tej części żądań skargi, Sąd przyznał sumę niższą, o czym orzekł w pkt 4 sentencji wyroku, zgodnie z art. 149 § 2 ppsa. Należy przy tym podkreślić, że podjęte orzeczenie nie przesądza o zamknięciu skarżącemu możliwości dochodzenia dalszych roszczeń. Stwierdzenie bezczynności otwiera mu bowiem drogę do dochodzenia w procesie cywilnym ewentualnego odszkodowania i zadośćuczynienia (art. 417 zn. 1 § 3 w zw. z art. 448 Kodeksu cywilnego). Wówczas będzie on zobligowana udowodnić w kontradyktoryjnym procesie fakt poniesienia szkody i jej wysokość, związek przyczynowy między szkodą a zwłoką organu oraz doznanie ewentualnej krzywdy (art. 6 Kodeks cywilny), zaś Skarb Państwa będzie miał zapewnione pełne prawo do obrony swych racji (tak WSA w Łodzi w wyroku z dnia 9 czerwca 2022 r., sygn. akt III SAB/Łd 42/22 - dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie w art. 200 i art. 205 § 2 ppsa, uwzględniając poniesione przez skarżącego celowe koszty w łącznej kwocie 597 zł, na które składają się: wpis od skargi (100 zł); wynagrodzenie należne profesjonalnemu pełnomocnikowi według stawek minimalnych (480 zł) i opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł).