II SA/Bk 688/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder, asesor sądowy WSA Barbara Romanczuk, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 listopada 2020 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi "L." Sp. z o.o. Sp. K. w B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za usunięcie, strzeżenie i przechowywanie zatrzymanego pojazdu z odpadami oddala skargę. UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. postanowieniem z dnia [...] września 2020 r., nr[...[ , uchyliło pkt 3 postanowienia Starosty Ł. z dnia [] lipca 2020 r., nr [...], w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie, strzeżenie i przechowywanie pojazdu w wyznaczonym miejscu i ustaliło, że wniesienie opłaty powinno nastąpić w terminie 14 dni od dnia uzyskania przez postanowienie przymiotu ostateczności oraz w pozostałej części utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy. Postanowienie SKO w Ł. wydane zostało przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy. Starosta Ł. postanowieniem z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...[, (sprostowanym postanowieniem nr [...]z dnia 14 sierpnia 2020 r.) ustalił dla S. Sp. z o.o. Sp. K. w B. opłatę w wysokości 14.200 zł. za usunięcie, strzeżenie i przechowywanie zatrzymanego pojazdu z odpadami umieszczonego w miejscu wyznaczonym w "Planie Gospodarki Odpadami Województwa P. na lata 2016-2022", teren regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych (RIPOK) ZPiUO w C., gm. M., powiat ł., w okresie od 5 marca do 24 lipca 2020 r. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła S. Sp. z o.o. Sp. K. w B. Po rozpoznaniu zażalenia, SKO w Ł. postanowieniem z dnia [...] września 2020 r., nr [...], uchyliło pkt 3 zaskarżonego postanowienia i ustaliło, że wniesienie opłaty powinno nastąpić w terminie 14 dni od dnia uzyskania przez postanowienie przymiotu ostateczności oraz w pozostałej części utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że w dniu 5 marca 2020 r. funkcjonariusze Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w B. Oddział Wydziału Inspekcji w S. zatrzymali do kontroli zestaw pojazdów przewożących odpady, składający się z samochodu ciężarowego [...] numer rejestracyjny [...[ z przyczepą o numerze rejestracyjnym B. W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzili naruszenie przepisów ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1162 z póź. zm.), dlatego zatrzymali ww. zestaw pojazdów i stosownie do przepisu art. 24a ust. 2 i ust. 2a pkt f ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 797 z póź. zm.) skierowali go do miejscowości C., gm. M., powiat ł., czyli do miejsca spełniającego warunki magazynowania odpadów wyznaczonego w Planie Gospodarki Odpadami Województwa P. na lata 2016-2022. Następnie Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w B. Delegatura w S. pismem z dnia [...] marca 2020 r., nr D., poinformował Zakład Gospodarowania Odpadami Sp. z o.o. z siedzibą w Ł., że transportującym odpady i jednocześnie odbiorcą odpadów, (transportowanych samochodem ciężarowym [...[ numer rejestracyjny [...] z przyczepą o numerze rejestracyjnym [...[), była firma S. Sp. z o.o. Sp. K. w B. ul. B. Pismem z dnia 24 lipca 2020 r., nr [...[, Wojewódzki Inspektorat Transportu Drogowego w B. Wydział Inspekcji Oddział w S. zezwolił na wydanie D. B. pojazdu [...] numer rejestracyjny [...] z przyczepą o numerze rejestracyjnym [...]. W ocenie organu, wyżej opisane okoliczności uprawniały Starostę Ł. do wydania postanowienia w sprawie ustalenia opłaty w wysokości 14.200 zł. Skarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 24a ust. 6, ust. 7, ust. 8 i ust. 9 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 797 z póź. zm.). Do uiszczenia opłat jest obowiązany podmiot wykonujący transport odpadów, zaś do ich ustalenia uprawniony jest starosta właściwy ze względu na miejsce, o którym mowa w ust. 2. Zdaniem organu Starosta Ł. był uprawniony do ustalenia wysokości opłaty oraz prawidłowo ustalił okres strzeżenia i przechowywania przedmiotowego samochodu z przyczepą. Do ustalenia wysokości opłaty organ I instancji zastosował stawki ustalone w § 1 ust. 1 pkt 6 Uchwały nr [...] Rady Powiatu Ł. z dnia [...] grudnia 2019 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego przechowywanie na parkingu strzeżonym oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu (opubl. Dz. Urz. Woj. Podl. z 2019 r., poz. 6132), która została wydana na podstawie art. 130a ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 110 z póź. zm.). Jednocześnie organ odwoławczy stwierdził, że zapis punktu 3 sentencji skarżonego postanowienia, powinien brzmieć "wniesienie opłaty powinno nastąpić w terminie 14 dni od dnia uzyskania przez postanowienie przymiotu ostateczności", dlatego uchylił zaskarżone postanowienie w części oznaczonej w sentencji punktem 3 i orzekł co do istoty. W ocenie organu w sprawie nie zachodziła konieczność ustalenia podmiotu odpowiedzialnego za zagospodarowanie odpadów, gdyż w rozpatrywanej sprawie powodem zatrzymania pojazdu transportującego odpady była przyczyna wynikająca z przepisu art. 24a ust. 1 ww. ustawy, tj. naruszenie przepisów o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, co wynika z pisma Głównego Inspektora Ochrony Środowiska Departament Kontroli Gospodarowania Opadami w W. nr [...] z dnia [...] lipca 2020 r. Z pisma tego wynika również, że transport odpadów zostanie odesłany na L. z dołączonym dokumentem zgłoszenia nr [....] i w związku z tym ustały przyczyny uzasadniające dalsze przechowywanie pojazdów na parkingu. Zezwoleniem nr [...[ z dnia [...] lipca 2020 r. wydanym przez WITD w B. przedmiotowy samochód ciężarowy wraz z przyczepą został zwolniony z miejsca przechowywania i strzeżenia położonego w miejscowości C., gm. M., zatem nie zachodzi potrzeba ustalenia daty zwrotu pojazdu z wykorzystaniem akt sprawy P. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego Wydział Inspekcji w S. znak [...] ani dokumentów załączonych do pisma z dnia 31 sierpnia 2020 r. Dalej organ wyjaśnił, że powodem zatrzymania pojazdu transportującego odpady była przyczyna wynikająca z przepisu art. 24a ust. 1 ww. ustawy, tj. naruszenie przepisów o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Z akt pisma Głównego Inspektora Ochrony Środowiska Departament Kontroli Gospodarowania Opadami w W. z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...] wynika, że zachodziła konieczność uzgodnienia z L. Agencją Ochrony Środowiska stanowiska w przedmiocie powrotnego wwozu odpadów a L., zatem nietrafne jest twierdzenie skarżącej, że zatrzymanie pojazdu wraz z przyczepą oraz przechowywanie i strzeżenie go w okresie od 5 marca do 24 lipca 2020 r., było niezasadne. W ocenie organu odwoławczego błędne jest również twierdzenie skarżącej, że naruszeniem prawa jest obciążenie jej opłatą za przechowanie i strzeżenie pojazdu przewożącego odpady. Z przepisu art. 24a ust. 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 797 z póź. zm.) wynika, że do uiszczenia opłat obowiązany jest podmiot wykonujący transport odpadów, czyli skoro S. Sp. z o.o. Sp. K. w B. transportowała odpady z L. do P., to na niej ciąży obowiązek uiszczenia opłaty. Skargę na powyższą decyzję, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wniosła S. Sp. z o.o. Sp. K. w B., w której zaskarżonej decyzji zarzuciła: - naruszenie normy art. 1 ust. 1 i art. 2 w zw. z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r o samorządowych kolegiach odwoławczych poprzez zaniechanie kontroli i badania przedmiotowego postanowienia Starosty Ł. co do zgodności z zasadą legalizmu działania organów administracji (art. 6 k.p.a.) polegające na ustaleniu, iż wymierzenie opłaty za usunięcie, strzeżenie i przechowywanie zatrzymanego samochodu jest zgodne z prawem bez dokonania przez SKO badania zgodności z prawem okoliczności zatrzymywania samochodu i niedokonywania zwrotu samochodu w warunkach i terminie wynikającym z art. 24 a ust. 5 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, co godzi w interes majątkowy skarżącej, która jest zobowiązana ponosić nienależne opłaty administracyjne; - naruszenie norm art. 7 i art. 7a k.p.a. poprzez brak przeprowadzenia i rozpatrzenia dowodów przedstawionych przez skarżącą prowadzące do ustalenia, iż w sprawie nie zachodzi konieczność badania warunków i terminu zwrotu pojazdu wymienionych w art. 24a ust. 5 ustawy o odpadach bowiem jak wywodzi SKO w sprawie zachodziła konieczność uzgodnienia z organem l. stanowiska w przedmiocie powrotnego wywozu odpadów a podstawą zatrzymania pojazdu jest art. 24a ust. 1 ustawy o odpadach, podczas gdy przepis art. 24 rozporządzenia WE nr 1013/2006 określa procedurę i termin zwrotu odpadów, w sprawie nie istniała potrzeba prowadzenia uzgodnień w tym przedmiocie, przepis art. 24a ust. 5 nie zawiera w swojej treści warunku prowadzenia uzgodnień organów administracyjnych bowiem wystarczającym warunkiem zwrotu pojazdu jest ustalenie podmiotu odpowiedzialnego za zagospodarowanie odpadów, w sprawie nie istniały inne naruszenia szczegółowych wymagań dla transportu warunkujące zwrot pojazdu (patrz: protokół zatrzymania) - tym samym SKO zaniechało rozpatrzenia i badania kwestii legalności okresu zatrzymania pojazdu i podstaw umieszczenia pojazdu w miejscu przechowywania w C.; - naruszenie norm art. 75, art. 77 i art. 78 k.p.a. poprzez ograniczenie postępowania dowodowego w sprawie oraz pominięcie wniosków dowodowych skarżącej co prowadzi do skutku pominięcia okoliczności dotyczących legalności i braku ustalenia zgodnego z prawem okresu zatrzymania pojazdu jako okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia w sprawie, tym samym SKO nie dokonał wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz pominął dowody co do okoliczności o istotnym znaczeniu dla sprawy; - naruszenie norm art. 77 k.p.a. poprzez pominięcie i nie przeprowadzenie dowodu z prawa, tj. przepisów rozporządzenia WE nr 1013/2006 (Dz.Urz.UE, seria L, nr 190,) - tj., art. 24 i art. 25 co do zasad, trybu czynności i terminu postępowania w przypadku uznania przez organy administracyjne, iż przemieszczenie towaru jest przemieszczeniem odpadów, co prowadzi do skutku pominięcia przez SKO okoliczności dotyczących legalności i braku ustalenia zgodnego z prawem okresu zatrzymania pojazdu jako okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia w sprawie oraz prowadzi do braku ustaleń poczynionych przez SKO co do terminu zwrotu odpadów wynikających z przepisów prawa; - naruszenie norm art. 7 i art. 75 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez ograniczenie postępowania dowodowego w sprawie i nie dokonanie przez SKO ustaleń jakie przyczyny decydowały o zatrzymaniu pojazdu do terminu 24 lipca 2020 r., ograniczenie badania w tym przedmiocie do pisma GIÓŚ z dnia [...] lipca 2020 r. znak [...], bez rozpatrzenia i zestawienia tej kwestii z zasadą legalizmu i terminami wynikającymi z art. 24 rozporządzenia WE nr 1013/2006 zakreślającym termin 30 dniowy zwrotu odpadów oraz zestawienia tej kwestii z przepisami krajowymi - art. 24 a ust 5 ustawy o odpadach określającymi warunki zwrotu pojazdu - co prowadzi do skutku pominięcia przez SKO okoliczności dotyczących legalności i braku ustalenia zgodnego z prawem okresu zatrzymania pojazdu jako okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia w sprawie, tym samym SKO nie dokonał wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz pominął dowody co do okoliczności o istotnym znaczeniu dla sprawy a także naruszył działania organu zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w pkt 2 dotyczącym utrzymania w mocy postanowienia organu I instancji, a ponadto wniosła o przeprowadzenie dowodów z dokumentów (wniosek dowodowy skarżącej z dnia 31 sierpnia 2020 r. w sprawie Starosty Ł. nr [...] - w aktach sprawy akt[...] ), co do okoliczności ustalenia podmiotu zobowiązanego do zagospodarowania odpadów na datę zatrzymania pojazdu, naruszeń przepisów o ruchu drogowym będących do usunięcia przez skarżącą. W uzasadnieniu skargi skarżąca rozbudowała podniesione zarzuty oraz wyjaśniła, że w niniejszej sprawie nie występuje spór co do okoliczności faktycznych, tj. okresu w jakim przedmiotowy pojazd był zatrzymany i przechowywany w miejscowości C. Istota sporu dotyczy kwestii, czy wobec braku zgodności z prawem czynności organów administracji (w ocenie skarżącej), skarżąca winna ponosić opłaty administracyjne za okres przechowywania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na mocy art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym. Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie, z punktu widzenia kryterium legalności, jest zaskarżone postanowienie SKO w Ł. z dnia [...] września 2020 r., nr [...] , które uchyliło pkt 3 postanowienia Starosty Ł. z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...] i ustaliło, że wniesienie opłaty powinno nastąpić w terminie 14 dni od dnia uzyskania przez postanowienie przymiotu ostateczności oraz w pozostałej części utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy. Materialnoprawną podstawę dla wydania przedmiotowych postanowień stanowiły przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 797 ze zm.). W sprawie nie budzi wątpliwości, że zgodnie z art. 24a ust. 6 ustawy o odpadach, za usunięcie, strzeżenie i przechowywanie pojazdu w miejscu, o którym mowa w ust. 2, pobiera się opłaty, oraz że do uiszczenia opłat jest obowiązany podmiot wykonujący transport odpadów (ust. 7), którym w niniejszej sprawie jest skarżąca (skarżącą jest S. Sp. z o.o. Sp. K. w B.– jak trafnie przyjął organ I instancji, a nie S. Sp. z o.o. w B.– jak określa ten podmiot organ odwoławczy; wadliwość ta pozostaje jednak bez wpływu na rozstrzygnięcie organu odwoławczego, gdyż sentencja jego decyzji jest taka, że utrzymuje w mocy decyzję organu I instancji, a zatem finalnie decyzja ta jest skierowana do podmiotu prawidłowo określonego), ani że starosta właściwy ze względu na miejsce, o którym mowa w ust. 2, ustala, w drodze postanowienia, wysokość opłat za usunięcie, strzeżenie i przechowywanie pojazdu w tym miejscu, uwzględniając wydatki z tym związane zgodnie ze średnią ceną rynkową usług w zakresie usuwania, strzeżenia i przechowywania pojazdów na obszarze jego działania; w postanowieniu starosta ustala termin i sposób wniesienia opłat (ust. 8). Nie ma też sporu co do tego, w jakim okresie pojazd był przechowywany i w jakim miejscu. Spór dotyczy, jak wskazała sama skarżąca, kwestii, czy wobec braku zgodności z prawem organów administracji (w jej ocenie), skarżąca winna ponosić opłaty administracyjne za okres przechowania. Przy czym za brak działania zgodnie z prawem skarżąca uznaje również działania Starosty Ł. i SKO w Ł., polegające, w jej ocenie, na braku zbadania przez te organy zasadności zatrzymania pojazdu i braku jego zwolnienia już w dniu zatrzymania, co by spowodowało, że nie pojawiłaby się kwestia opłat za przechowanie pojazdu (wraz z przyczepą). Zdaniem Sądu wszystkie podniesione w skardze zarzuty są niezasadne. Zauważenia bowiem wymaga, że przedmiotowy pojazd wraz z przyczepą zostały umieszczone w dniu 5 marca 2020 r. na terenie regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych (RIPOK) ZPiUO w C., wyznaczonym w "Planie Gospodarki Odpadami Województwa P. na lata 2016-2022", przez funkcjonariuszy Inspektoratu Transportu Drogowego w B. Oddział Wydziału Inspekcji w S., zaś Zakład Gospodarowania Odpadami Sp. z o.o. w Ł. został tylko o tym powiadomiony pismem Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w B. Delegatura w S. z dnia [...] marca 2020 r. Było to zgodne z art. 24a ust. 1 pkt 1-3 ustawy o odpadach, z którego wynika, że pojazd wraz z odpadami może zostać zatrzymany m.in. przez Inspekcję Transportu Drogowego oraz organy Inspekcji Ochrony Środowiska, oraz skierowany do najbliższego dostępnego miejsca wyznaczonego w wojewódzkim planie gospodarki odpadami spełniającego warunki magazynowania odpadów (ust. 2), a skierowanie polega m.in. na nadzorowaniu przejazdu tego pojazdu przez funkcjonariuszy lub inspektorów podmiotów, o których mowa w ust. 1 (ust. 2a pkt 1). Jak z powyższego zatem wynika, dysponentem pojazdu wraz z przyczepą, w zakresie jego zatrzymania i skierowania do przechowania, był Inspektorat Transportu Drogowego w B. Oddział Wydziału Inspekcji w S. Tak samo zezwolenie na odbiór pojazdu z parkingu strzeżonego Nr [...] z dnia 24 lipca 2020 r. zostało wystawione przez Wojewódzki Inspektorat Transportu Drogowego w B. Wydział Inspekcji Oddział w S., po wcześniejszym powiadomieniu Starosty Ł. (w dniu 21 lipca 2020 r.) przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska Departamentu Kontroli Gospodarowania Odpadami z dnia [...] lipca 2020 r., że ustały przyczyny uzasadniające dalsze przechowywanie pojazdu na parkingu. Powyższe również oznacza, że dysponentem w zakresie wydania pojazdu nie był Starosta Ł. tylko Wojewódzki Inspektorat Transportu Drogowego w B. Wydział Inspekcji Oddział w S. Z art. 24a ust. 5 ustawy o odpadach wynika, że pojazd wraz z odpadami umieszcza się w miejscu wyznaczonym zgodnie z ust. 2 do czasu usunięcia naruszeń szczegółowych wymagań dla transportu odpadów lub ustalenia podmiotu odpowiedzialnego za zagospodarowanie tych odpadów. Z przepisu tego strona skarżąca wywodzi, że to Starosta Ł., w sprawie ustalenia opłaty za przechowanie pojazdu, winien badać, kiedy nastąpiło usunięcie naruszeń szczegółowych wymagań dla transportu odpadów oraz ustalenia podmiotu odpowiedzialnego za zagospodarowanie tych odpadów. Zdaniem Sądu stanowisko skarżącej jest niezasadne. Skoro Starosta ten nie był dysponentem pojazdu i przyczepy w zakresie umieszczenia ich na parkingu strzeżonym, ani nie był też dysponentem w zakresie udzielenia zezwolenia na ich wydanie, to nie był też uprawniony do badania zasadności i terminów ich przechowywania. Z przywołanych przepisów nie wynika bowiem, aby Starosta Ł. był organem nadzorującym organy Inspekcji Transportu Drogowego czy też organy Inspekcji Ochrony Środowiska. Rola starosty w sprawach związanych z przechowaniem pojazdów, w rozumieniu art. 24a ustawy o odpadach, sprowadza się do utworzenia miejsca przechowywania pojazdów (ust. 4), ustalenia opłat za usunięcie, strzeżenie i przechowywanie pojazdu (ust. 8), zawiadomieniu uprawnionego o możliwości odebrania pojazdu w sytuacji, gdy ustały przyczyny uzasadniające przechowywanie pojazdu w miejscu, o którym mowa w ust. 2 (ust. 11). Natomiast organ odwoławczy trafnie podniósł, że do orzekania w kwestii stwierdzonego naruszenia przepisów o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (o którym mowa w art. 24a ust. 1 pkt 3 ustawy o odpadach) właściwy był Główny Inspektor Ochrony Środowiska, dla którego SKO w Ł. nie jest organem nadrzędnym. Zgodnie bowiem z art. 3 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1162 ze zm.), organem odpowiedzialnym za wykonanie rozporządzenia nr 1013/2006 (rozporządzenie (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz.Urz.UE, seria L, nr 190), w rozumieniu art. 53 tego rozporządzenia, jest Główny Inspektor Ochrony Środowiska, który jest w szczególności organem właściwym w sprawach przywozu odpadów na teren kraju, wywozu odpadów poza teren kraju i tranzytu odpadów przez ten kraj. Organ ten pełni również funkcję korespondenta w rozumieniu art. 54 rozporządzenia nr 1013/2006 (ust. 2). Ponadto zauważenia wymaga, ż organy wymienione w ust. 1 i 3 (Główny Inspektor Ochrony Środowiska, Krajowa Administracja Skarbowa, organy Straży Granicznej i Inspekcji Transportu Drogowego oraz wojewódzkich inspektorów ochrony środowiska) współdziałają w zakresie międzynarodowego przemieszczania odpadów oraz zapobiegają nielegalnemu międzynarodowemu przemieszczaniu odpadów, w szczególności przez wymianę informacji i doświadczeń, w tym w zakresie klasyfikacji towarów jako spełniających przesłanki do uznania ich za odpady (ust. 4). Nie ma pośród nich ani starosty ani organu nad nim przełożonego, jakim jest właściwe SKO. Wobec powyższego ani Starosta Ł., ani SKO w Ł. nie były organami uprawnionymi do badania zasadności zatrzymania i skierowania przedmiotowego pojazdu i przyczepy na parking strzeżony, ani też do ustalania terminu ich wydania. Nie zachodziła w związku z tym potrzeba dopuszczania zawnioskowanych przez stronę skarżącą dowodów na powyższe okoliczności. Reasumując, zdaniem Sądu, podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, gdyż postępowanie przed organem II instancji zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i należyty, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Zostały także prawidłowo zinterpretowane, mające zastosowanie w sprawie, przepisy. Sąd nie doszukał się też innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.