III SA/Łd 555/20

SENTENCJA Dnia 13 listopada 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.), , Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, , po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2020 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. na informację Centrum Obsługi Przedsiębiorcy w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozostawienia protestu bez rozpatrzenia od oceny merytorycznej projektu 1. stwierdza, że pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Centrum Obsługi Przedsiębiorcy w Ł.; 2. zasądza od Centrum Obsługi Przedsiębiorcy w Ł. na rzecz "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. kwotę 200,- (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Informacją z [...] r. Centrum Obsługi Przedsiębiorcy, na podstawie art. 59 ust. 1 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020 2020 (t.j. Dz. U. z 2020r. poz. 818 ze zm.), poinformowało A. Spółkę z o.o. w P., że wniesiony w dniu 24 czerwca 2020 r. protest od etapu oceny merytorycznej projektu o nazwie: "Produkcja olejków CBD z użyciem technologii ekstrakcji w stanie nadkrytycznym z wykorzystaniem CO2", oznaczonego numerem wniosku o dofinansowanie: RPLD.02.03.01-10-0078/19, złożonego w dniu 5 września 2019 r. w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Łódzkiego na lata 2014 - 2020, Osi priorytetowej II: Innowacyjna i konkurencyjna gospodarka, Działania II.3: Zwiększenie konkurencyjności MŚP, II.3.1: Innowacje w MŚP, konkursu numer: RPLD.02.03.01-IP.02-10-055/19, nie podlega rozpatrzeniu. COP wskazał, że zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, protest pozostawia się bez rozpatrzenia, jeżeli mimo prawidłowego pouczenia, o którym mowa w art. 45 ust. 5, został wniesiony: 1) po terminie. 2) przez podmiot wykluczony z możliwości otrzymania dofinansowania, 3) bez spełnienia wymogów określonych w art. 54 ust. 2 pkt 4. Zdaniem COP złożony przez wnioskodawcę protest nie spełnia pierwszego z powyższych warunków, ponieważ został wniesiony po terminie. Zgodnie z art. 54 ust. 1 ustawy wdrożeniowej wnioskodawca może wnieść protest w terminie 14 dni od dnia doręczenia informacji o wyniku oceny projektu. Powołując się na § 7 ust. 5 Regulaminu konkursu nr RPLD.02.03.01-IP.02-10-055/19, organ wskazał, że termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało - wysłane w formie dokumentu elektronicznego do Instytucji Pośredniczącej, a nadawca otrzymał urzędowe poświadczenie odbioru; - nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2188 z póżn. zm.); - złożone w polskim urzędzie konsularnym. COP nie zgodził się ze stanowiskiem wnioskodawcy zawartym w proteście, że za dzień doręczenia pisma z wynikiem oceny projektu należy uznać 10 czerwca 2020 r., w którym otrzymał on skan pisma z informacją o wyniku oceny projektu. Wskazał, że w przypadku ww. projektu informacja o wyniku oceny projektu (pismo z dnia 11 marca 2020r. o sygn.: WP.UG-02.03.01-055-0078/20-2) została nadana do wnioskodawcy w dniu 11 marca 2020 r. za pośrednictwem Poczty Polskiej. Zgodnie z informacją widniejącą na potwierdzeniu odbioru (zwrotce), z powodu niemożności doręczenia, w dniu 12 marca 2020 r. umieszczono w podawczej skrzynce pocztowej adresata zawiadomienie (awizo) o pozostawieniu przesyłki w urzędzie pocztowym, wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie 7 dni. Następnie, z powodu niepodjęcia pisma w terminie 7 dni, przesyłkę awizowano powtórnie w dniu 20 marca 2020 r. W dniu 30 marca 2020 r. podjęto decyzję o zwrocie przesyłki. Powyższe pismo zostało zwrócone (doręczone do COP w dniu 8 kwietnia 2020 r.) przez Pocztę Polską z adnotacją, że przesyłka nie została odebrana. Zgodnie z art. 44 § 4 k.p.a., doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 art. 44, czyli w rozpatrywanym przypadku - z dniem 26 marca 2020 r. Tym samym 14 - dniowy termin na wniesienie protestu upływał w dniu 9 kwietnia 2020 r. Organ wyjaśnił, że w dniu 18 kwietnia 2020 r. wszedł w życie zapis art. 98 ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 r. o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U.2020.695 z dnia 17 kwietnia 2020 r.), zgodnie z którym nieodebranych pism podlegających doręczeniu za potwierdzeniem odbioru przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, których termin odbioru określony w zawiadomieniu o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru przypadał w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, nie można uznać za doręczone w czasie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii oraz przed upływem 14 dni od dnia zniesienia tych stanów. Organ wskazał, że przepis ten zaczął wywoływać skutki prawne, co do terminów doręczeń pism za potwierdzeniem odbioru, począwszy od dnia 18 kwietnia 2020 r, tj. już po upływie terminu, jaki przysługiwał wnioskodawcy na złożenie odwołania (termin na wniesienie protestu - tak jak wyjaśniono powyżej - upłynął w dniu 9 kwietnia 2020 r.), zatem w niniejszym wypadku nie mógł mieć także zastosowania. Odnosząc się natomiast do stwierdzenia protestującego, iż ze zdziwieniem odebrał fakt, że korespondencja, którą otrzymał drogą mailową w dniu 10 czerwca 2020r. była jedyną w zakresie całego procesu oceny, która nie została równolegle wysłana drogą mailową, COP wyjaśnił, że zgodnie z § 7 ust. 7 Regulaminu konkursu nr RPLD.02.03.01-IP.02-10-055/19, IP doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez pracowników, przez inne upoważnione osoby lub organy lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej w postaci poczty elektronicznej. Z kolei treść § 7 ust. 9, punkty a) - g) Regulaminu określa przypadki, w których IP doręcza korespondencję wyłącznie za pośrednictwem poczty elektronicznej. Wśród przypadków wymienionych w powołanym wyżej zapisie nie wskazano informacji o wyniku oceny projektu, co oznacza, iż pismo z wynikiem oceny merytorycznej zostało prawidłowo przesłane do wnioskodawcy za pośrednictwem Poczty Polskiej. Należy także nadmienić, iż zgodnie z § 7 ust. 12 Regulaminu konkursu, wnioskodawca składa we wniosku o dofinansowanie oświadczenie dotyczące świadomości skutków niezachowania form komunikacji w nim wskazanych. W związku z powyższym COP wskazał, że nie można uznać, że doręczenie informacji o wyniku oceny ww. projektu nastąpiło w dniu 10 czerwca 2020 r. Wobec powyższego COP uznał, że protest adresowany do Centrum Obsługi Przedsiębiorcy, zarówno przesłany przez wnioskodawcę za pośrednictwem poczty elektronicznej, jak i nadany na Poczcie Polskiej w dniu 24 czerwca 2020 r. został złożony 76 dni po przysługującym wnioskodawcy terminie. Pozostawienie protestu bez rozpatrzenia, w świetle stwierdzonych okoliczności jest uzasadnione. W skardze A. sp. z o.o. w P. zarzuciła naruszenie § 7 ust. 7 w zw. z § 7 ust. 8 w zw. § 7 ust. 12 w zw. z § 22 Regulaminu konkursu nr RPŁD.02.03.01-IP.02-10- 070/20 w ramach Osi priorytetowej II: INNOWACYJNA I KONKURENCYJNA GOSPODARKA Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Łódzkiego na lata 2014-2020 i art. 39 (1) k.p.a. poprzez przyjęcie, że protest został wniesiony po terminie, podczas gdy skarżący otrzymał informację o wyniku oceny projektu w dniu 10 czerwca 2020 r. na adres e-mail podany, zgodnie z warunkami wskazanymi w Regulaminie konkursu i dopełnił 14 dniowego terminu składając protest w dniu 24 czerwca 2020 r. Spółka wniosła o stwierdzenie, że pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. Spółka wskazała, że przystępując do konkursu wyraziła zgodę na doręczenia dokumentów za pomocą środków komunikacji elektronicznej na adres elektroniczny wskazany we wniosku o dofinansowanie (§ 7 ust. 8 Regulaminu konkursu). Wynik oceny projektu otrzymała 10 czerwca 2020 r. na adres e-mail, który wskazała we wniosku o dofinansowanie. Spółka podniosła, że (§ 7 ust. 11 Regulaminu konkursu wskazano, że w sprawach nieuregulowanych w Regulaminie w zakresie doręczeń i sposobu obliczania terminów stosuje się przepisy rozdziału 10 Działu I k.p.a. Zdaniem skarżącej treść art. 39 (1) k.p.a. wskazuje, że zamiarem ustawodawcy było przyznanie stronie pierwszeństwa przy wyborze sposobu doręczenia pism. Podkreśliła, że wcześniejszą korespondencję w sprawie otrzymywałem drogą mailową. Ponadto strona skarżąca wskazała, że w marcu 2020 r. na terenie Polski odnotowano oficjalnie początek zdarzeń powodujących zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi związanych z epidemią koronawirusa (SARS-CoV-2). W dniu 14 marca 2020 r. ogłoszony został na terenie całego kraju stan zagrożenia epidemicznego, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 13 marca 2020 r. (Dz. U. 2020 r., poz. 433) w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego. W dniu 20 marca 2020 r. został ogłoszony na terenie Polski stan epidemii, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz.U. z 2020 r., poz. 491). Na podstawie m.in. ww. rozporządzeń wprowadzono szereg ograniczeń, w tym w szczególności w zakresie prowadzenia działalności, czy poruszania się. Nie ulega wątpliwości, że wystąpienie m.in. na terenie Polski epidemii wywołanej przez SARS -CoV-2 nosi znamiona siły wyższej. Fakt wystąpienia siły wyższej to kolejna okoliczność, którą należy wziąć pod uwagę. Wystąpienie ww. zjawiska nie może bowiem wywoływać skutków dla strony. Wystąpienie na terytorium Polski stanu zagrożenia epidemicznego zbiegło się w czasie z nadaniem do skarżącej jako wnioskodawcy pisma zawierającego informację o wyniku oceny projektu. Jak podaje Centrum Obsługi Przedsiębiorcy pismo zostało nadane w dniu 11 marca 2020 r. za pośrednictwem Poczty Polskiej. Pismo to nie zostało jednak nigdy spółce doręczone za pośrednictwem Poczty Polskiej, co więcej nie otrzymałem również informacji o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej, tzw. awiza. Pismo to nie zostało również wysłane w dniu 11 marca 2020 r. na podany zgodnie z regulaminem konkursu adres poczty elektronicznej, choć wcześniej instytucja stosowała taką praktykę. W piśmie procesowym z dnia 9 listopada 2020 r. strona skarżąca m.in. podniosła, że nie może przejść bez echa specyfika czasu, kiedy organ dokonywał oceny i nie doręczył spółce informacji o negatywnej ocenie projektu. Zgodnie z sugestiami ze stron organów władzy państwowej spółka decydując się na minimalizowanie ryzyka zakażenia wirusem SARS CoV2 pracowała w trybie zdalnym, w ramach tak zwanego home office będąc do dyspozycji organu i czyniąc starania o zapewnienie jak najlepszej i najsprawniejszej formy komunikacji z organem, na co wskazała szczegółowo w treści protestu z dnia 23 czerwca 2020 roku. Jako nie znajdujące potwierdzenia w przepisach prawa wydaje się w tym stanie rzeczy obciążanie spółki skutkami wystąpienia pandemii wywołanej przez wirus SARS CoV2, a tym samym przenoszenie na A. sp. z o.o. odpowiedzialności za okoliczności wywołane przez zjawisko siły wyższej. W odpowiedzi na skargę COP wniosła o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Stosownie do treści art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; dalej jako: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Akty poddane kontroli sądów administracyjnych zostały wymienione w art. 3 § 2 p.p.s.a. W myśli przepisu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Stosownie do art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Do takich ustaw szczególnych zalicza się ustawę z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U z 2018 r. poz. 1431 ze zm., dalej jako ustawa wdrożeniowa lub "u.z.r.p."), która określa m.in. sposób wyboru projektów do dofinansowania oraz procedurę odwoławczą w sprawach dotyczących oceny projektów finansowanych ze środków regionalnego programu operacyjnego. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne w procedurach wynikających z ustawy wdrożeniowej wyznacza art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 64 ustawy wdrożeniowej. Stosownie do tego przepisu, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 64 ustawy wdrożeniowej, w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy p.p.s.a. określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 p.p.s.a. Ustawa wdrożeniowa wprowadza też pewne modyfikacje w stosunku do rozwiązań przewidzianych w p.p.s.a., m.in. skrócone zostały terminy do wniesienia skargi i skargi kasacyjnej, wprowadzono termin do rozpatrzenia skargi, a także przewidziano tryb jej wniesienia bezpośrednio do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Powyższe rozwiązania zmierzały do uzyskania efektu szybkości postępowania, idącego dalej niż to umożliwia realizacja przepisów p.p.s.a. Z przepisu art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej wynika, że wnioskodawca może wnieść skargę do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a., w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia w następstwie rozpoznania protestu w trybie: - ogólnym (art. 58 ust. 1 pkt 2 u.z.r.p.); - negatywnej ponownej oceny projektu (art. 58 ust. 4 pkt 2 u.z.r.p.); - pozostawienia protestu bez rozpatrzenia na skutek nieuzupełnienia wymogów formalnych określonych w art. 54 ust. 2 pkt 1, 2, 3 lub 6 u.z.r.p.; - pozostawienia protestu bez rozpatrzenia z przyczyn wskazanych w art. 59 ust. 1 pkt 1, 2 lub 3 u.z.r.p.; - pozostawienia protestu bez rozpatrzenia z przyczyn wskazanych w art. 66 ust. 2 pkt 1 u.z.r.p. Wniesienie skargi, o której mowa w ust. 1, warunkowane jest otrzymaniem przez wnioskodawcę informacji o nieuwzględnieniu protestu (art. 58 ust. 1 pkt 2 u.z.r.p.), ponownej negatywnej ocenie (art. 58 ust. 4 pkt 2 u.z.r.p.) albo pozostawieniu protestu bez rozpatrzenia (art. 54 ust. 3 i 4, art. 59 ust. 1, art. 66 ust. 2 pkt 1 u.z.r.p.), co oznacza, że wnioskodawcą legitymowanym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego w tym przedmiocie jest podmiot, który złożył wniosek o dofinansowanie projektu. Skarga jest wnoszona przez wnioskodawcę w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji wraz z kompletną dokumentacją w sprawie bezpośrednio do wojewódzkiego sądu administracyjnego (art. 61 ust. 2 u.z.r.p.). W wyniku rozpoznania skargi sąd może: 1) uwzględnić skargę, stwierdzając, że: a) ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 39 ust. 1, b) pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 55 albo art. 39 ust. 1; 2) oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia; 3) umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli jest ono bezprzedmiotowe. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest informacja Centrum Obsługi Przedsiębiorcy z 29 czerwca 2020 r. o pozostawieniu bez rozpatrzenia protestu A. Spółki z o.o. w P. od etapu oceny merytorycznej projektu o nazwie: "Produkcja olejków CBD z użyciem technologii ekstrakcji w stanie nadkrytycznym z wykorzystaniem CO2", oznaczonego numerem wniosku o dofinansowanie: RPLD.02.03.01-10-0078/19, złożonego w dniu 5 września 2019 r. w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Łódzkiego na lata 2014 - 2020, Osi priorytetowej II: Innowacyjna i konkurencyjna gospodarka, Działania II.3: Zwiększenie konkurencyjności MŚP, II.3.1: Innowacje w MŚP, konkursu numer: RPLD.02.03.01-IP.02-10-055/19. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej informacji stanowił art. 59 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, zgodnie z którym protest pozostawia się bez rozpatrzenia, jeżeli mimo prawidłowego pouczenia, o którym mowa w art. 45 ust. 5, został wniesiony po terminie. W myśl art. 54 ust. 1 ustawy wdrożeniowej wnioskodawca może wnieść protest w terminie 14 dni od dnia doręczenia informacji, o której mowa w art. 45 ust. 4. W rozpoznawanej sprawie do COP wniesiony został w dniu 24 czerwca 2020 roku pisemny protest A. Spółki z o.o. w P.. Organ stwierdził, że protest został wniesiony po terminie. COP przyjął, że zgodnie z informacją widniejącą na potwierdzeniu odbioru (zwrotce), z powodu niemożności doręczenia korespondencji skarżącej, w dniu 12 marca 2020 r. umieszczono w podawczej skrzynce pocztowej adresata zawiadomienie (awizo) o pozostawieniu przesyłki w urzędzie pocztowym, wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie 7 dni. Następnie, z powodu niepodjęcia pisma w terminie 7 dni, przesyłkę awizowano powtórnie w dniu 20 marca 2020 r. W dniu 30 marca 2020 r. podjęto decyzję o zwrocie przesyłki. Powyższe pismo zostało zwrócone (doręczone do COP w dniu 8 kwietnia 2020 r.) przez Pocztę Polską z adnotacją, że przesyłka nie została odebrana. Zgodnie z art. 44 § 4 k.p.a., doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 art. 44, czyli w rozpatrywanym przypadku - z dniem 26 marca 2020 r. Zdaniem organu, wobec powyższego 14 - dniowy termin na wniesienie protestu upływał w dniu 9 kwietnia 2020 r. Tymczasem protest adresowany do Centrum Obsługi Przedsiębiorcy, zarówno przesłany przez wnioskodawcę za pośrednictwem poczty elektronicznej, jak i nadany na Poczcie Polskiej w dniu 24 czerwca 2020 r. został złożony 76 dni po przysługującym wnioskodawcy terminie. Zdaniem Sądu powyższe stanowisko organu jest nieprawidłowe. W tym miejscu przypomnieć należy, że stosownie do art. 44 k.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej – w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego (§ 1 pkt 1). Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4). Przepis art. 44 k.p.a. umożliwia osiągnięcie w toku postępowania skutku doręczenia, warunkującego sprawność i prawną skuteczność podejmowanych przez organ czynności. Stwarza możliwość przyjęcia fikcji prawnej doręczenia przez uznanie, że nastąpiło doręczenie pisma, które de facto nie miało miejsca. Warunkiem zasadniczym zastosowania tego przepisu, oprócz zaistnienia wskazanych w nim przesłanek, jest prawidłowe zaadresowanie przesyłki zawierającej doręczane pismo, domniemanie doręczenia nie może mieć zastosowania do pisma błędnie zaadresowanego. Pojęcie adresu obejmuje zarówno oznaczenie lokalizacji, pod jaką ma mieć miejsce doręczenie, jak i oznaczenie imienne adresata. W niniejszym przypadku przesyłka zawierająca informację COP z dnia 11 marca 2020 r. została skierowana pod niewłaściwie oznaczony adres pocztowy. Prawidłowo oznaczono miasto, ulicę, natomiast błędnie oznaczono numer lokalu, tj. zamiast ul. P. 161C (tak wnioskodawca podał we wniosku) wpisano na kopercie, jak i na przyłączonym do niej blankiecie zwrotnego poświadczenia odbioru: ul. P. 161. W konsekwencji nie można rozstrzygnąć wątpliwości, czy pismo zostało prawidłowo zaadresowane, a co za tym idzie, czy możliwe jest przyjęcie fikcji doręczenia. Rozstrzygnięcie tych wątpliwości na niekorzyść strony nie jest możliwe do zaakceptowania, ze względu na skutki wynikające z przyjęcia fikcji doręczenia. Instytucja ta musi być stosowana z zachowaniem reżimu wynikającego z przepisów prawa, w tym z poszanowaniem wymogu właściwego oznaczenia adresu strony. Oczywiście, Sąd nie wyklucza, że w przypadku jej faktycznego odbioru nie miałyby one żadnego znaczenia dla skuteczności doręczenia. Inaczej jednak należy stwierdzony stan faktyczny kwalifikować w przypadku zastosowania instytucji z art. 44 k.p.a. W tej sytuacji COP nie miał podstaw do przyjęcia, że doręczenie zaskarżonej informacji nastąpiło w terminie ustalonym na podstawie art. 44 § 3 k.p.a. i ustalania początku biegu terminu do wniesienia protestu z uwzględnieniem daty wynikającej z przyjętej fikcji doręczenia. Przechodząc do dalszej części rozważań, dotyczących kwestii biegu terminów w postępowaniu administracyjnym w kontekście wprowadzonego stanu epidemii związanej z COVID-19, należy wskazać, że na podstawie art. 18 ustawy z dnia 3 kwietnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach wspierających realizację programów operacyjnych w związku z wystąpieniem COVID-19 w 2020 r. (Dz.U. z2020 r., poz. 694) nastąpiło wydłużenie terminów w procedurze odwoławczej. I tak zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, w przypadku gdy na skutek wystąpienia COVID-19 niemożliwe lub utrudnione jest wniesienie protestu, jego uzupełnienie lub poprawienie w nim oczywistych omyłek, w terminach, o których mowa odpowiednio w art. 54 ust. 1 lub 3 ustawy wdrożeniowej - właściwa instytucja może, na uzasadniony wniosek wnioskodawcy, przedłużyć termin odpowiednio na wniesienie protestu, jego uzupełnienie lub poprawienie w nim oczywistych omyłek. W przypadku gdy na skutek wystąpienia COVID-19 wniesienie protestu w formie pisemnej jest niemożliwe lub znacznie utrudnione, protest może zostać wniesiony w postaci elektronicznej pozwalającej na jej utrwalenie na trwałym nośniku lub w systemie teleinformatycznym. W przypadku, o którym mowa w ust. 2, właściwa instytucja, w informacji, o której mowa w art. 45 ust. 4 ustawy wdrożeniowej, określa sposób wnoszenia protestów (art. 18 ust. 2 i 3 ustawy). Zauważyć w tym miejscu należy, że ustawa z dnia 3 kwietnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach wspierających realizację programów operacyjnych w związku z wystąpieniem COVID-19 w 2020 r. weszła wprawdzie w życie z dniem 18 kwietnia 2020 r., jednakże z mocy art. 35 tej ustawy art. 18 wszedł w życie z mocą od dnia 1 lutego 2020 r., a więc przed doręczeniem skarżącej w trybie awizo informacji COP z dnia 11 marca 2020 r. Oznacza to, że COP powinien uwzględnić również stanowisko skarżącej przedstawione w proteście i rozważyć możliwość wydłużenia terminu do wniesienia protestu, w sytuacji gdy skan pisma z informacją o wyniku oceny projektu skarżąca otrzymała dopiero w dniu 10 czerwca 2020 r. Ponadto w ustawie z dnia 16 kwietnia 2020 r. o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 przewidziano ograniczenie możliwości uznania za doręczone pism nieodebranych w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii (Dz.U. z 2020 r., poz. 695). Zgodnie bowiem z art. 98 ust. 1 tej ustawy, który wszedł w życie z dniem 18 kwietnia 2020 r.- nieodebranych pism podlegających doręczeniu za potwierdzeniem odbioru przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, których termin odbioru określony w zawiadomieniu o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru przypadał w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, nie można uznać za doręczone w czasie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii oraz przed upływem 14 dni od dnia zniesienia tych stanów. Natomiast w myśl art. 98 ust. 2 pkt 4, przepisu ust. 1 nie stosuje się do: przesyłek wysyłanych do ani wysyłanych przez: a) sądy i Trybunały, b) prokuraturę i inne organy ścigania, c) komornika sądowego. Stan zagrożenia epidemicznego w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2 został wprowadzony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez Ministra Zdrowia w rozporządzeniu z 13 marca 2020 r. (Dz. U. poz. 433) i obowiązywał od 14 marca 2020 r. Odwołano go rozporządzeniem z 20 marca 2020 r. (Dz. U. poz. 490). Stan epidemii ogłoszono w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. (Dz. U. poz. 491). Należy zatem przyjąć, że od dnia 14 marca 2020 r. z mocy prawa nastąpiła niemożność uznania za doręczone pism podlegających doręczeniu za potwierdzeniem odbioru przez operatora pocztowego, w związku z czym w rozpoznawanej sprawie z uwagi na przyjętą przez organ datę doręczenia zaskarżonego rozstrzygnięcia (26 marca 2020 r.) stwierdzić należy, że termin do wniesienia protestu nie rozpoczął biegu. Wprawdzie COP przyjął, że art. 98 ww. ustawy nie ma zastosowania w sprawie, bowiem zaczął wywoływać skutki prawne dopiero z dniem 18 kwietnia 2020 r. Jednakże mając na uwadze, że stan zagrożenia epidemicznego w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2 ogłoszono na okres od 14 marca 2020 r., a następnie przekształcono w go w stan epidemii, który trwa nadal, a ponadto mając również na uwadze, że istotna zmiana powyższego przepisu nastąpiła dopiero z dniem 20 sierpnia 2020 r. poprzez dodanie w ust. 2 pkt 4 art. 98 ustawy litery d, zgodnie z którą ust. 1 art. 98 nie stosuje się do przesyłek wysyłanych do ani wysyłanych przez organy administracji, należy przyjąć, że w rozpoznawanej sprawie nie mogło nastąpić doręczenie przesyłki w dniu 26 marca 2020 r. Tym bardziej w trybie art. 44 k.p.a. Z powyższych przyczyn pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione. Natomiast za nieuzasadniony należy uznać zarzut skargi dotyczący nieprawidłowego doręczenia informacji o wyniku oceny projektu z dnia 11 marca 2020 r. drogą pocztową zamiast za pośrednictwem poczty elektronicznej. Zgodnie bowiem z § 7 ust. 7 Regulaminu konkursu nr RPLD.02.03.01-IP.02-10-055/19, IP doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez pracowników, przez inne upoważnione osoby lub organy lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej w postaci poczty elektronicznej. Z kolei treść § 7 ust. 9, punkty a) - g) Regulaminu określa przypadki, w których IP doręcza korespondencję wyłącznie za pośrednictwem poczty elektronicznej. Rację ma COP, że wśród przypadków wymienionych w powołanym wyżej zapisie nie wskazano informacji o wyniku oceny projektu, co oznacza, iż pismo z wynikiem oceny merytorycznej zostało prawidłowo przesłane do wnioskodawcy za pośrednictwem Poczty Polskiej. Podstawę do rozpoznania niniejszej sprawy na posiedzeniu niejawnym stanowił art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, dalej "ustawa COVID-19", innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych zgodnie, z którym przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 t.j. ze zm.). W tej sytuacji Sąd, na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. b w zw. z art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej oraz w związku z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy COVID-19 (w związku z intensyfikacją epidemii) orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia Centrum Obsługi Przedsiębiorcy. O kosztach postępowania (pkt 2 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. W ponownie prowadzonym postępowaniu COP uwzględni przedstawioną powyżej ocenę prawną Sądu i dokonując weryfikacji wniesionego protestu, uwzględni fakt, iż protest został wniesiony w terminie. e.o.