II SA/Wa 1731/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Asesor WSA Karolina Kisielewicz (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] września 2018 r. nr [...]. UZASADNIENIE Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez J. K. decyzją z [...] lipca 2020 r. (nr [...]) Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] września 2018 r. (nr [...]) o odmowie wyłączenia stosowania w stosunku do skarżącej art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2019 r. poz. 288 ze zm.), na podstawie art. 8a tej ustawy. W uzasadnieniu Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji przytoczył przepis prawa będący podstawą wydania zaskarżonej decyzji i stwierdził, że wydanie decyzji o odmowie wyłączenia stosowania art. 15c, art. 22 i art. 24a powołanej ustawy jest dopuszczalne, jeżeli strona (były funkcjonariusz) spełnia przesłanki formalne wymienione w pkt 1 i 2 ust. 1 art. 8a a ponadto jej przypadek jest "szczególnie uzasadniony". Oznacza to, zdaniem organu, że krótkotrwałość służby na rzecz państwa totalitarnego i rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków w służbie po 12 września 1989 r., nie uzasadniają wydania decyzji o odmowie wyłączenia stosowania przepisów ustawy. Jednocześnie Minister powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 grudnia 2019 r. sygn. akt I OSK 1895/19 w którym przyjęto, że "ustawodawca nie wskazał trzech odrębnych przesłanek (...) lecz jedną przesłankę szczególnie uzasadnionych przypadków, którą należy rozważać z uwzględnieniem kryteriów krótkotrwałej służby przed dniem 31 lipca 1990 r. oraz rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia. Organ podał, że "krótkotrwałość" służby, "rzetelność" wykonywania zadań i obowiązków oraz "szczególnie uzasadniony przypadek" to zwroty "świadomie niedookreślone przez ustawodawcę". Minister przywołał leksykalne synonimy: "krótkotrwałości" (chwilowy, doraźny, niedługi, niestały, nietrwały, okresowy, przejściowy, przemijający, tymczasowy, krótkookresowy, czasowy, trwający krótko, niedługo trwający, nieustabilizowany, szybki, epizodyczny). Zdaniem organu, krótkotrwałość służby należy oceniać przede wszystkim w ujęciu bezwzględnym (jako długość okresu służby na rzecz totalitarnego państwa), a dodatkowo proporcjonalnie (w stosunku do całości okresu służby byłego funkcjonariusza). Organ dodał, że dokonując tej oceny należy mieć na uwadze, że w toku prac komisji sejmowych nad projektem ustawy zaopatrzeniowej podnoszono kwestię nadmiernej uznaniowości w ocenie "krótkotrwałości" służby, jako jednej z przesłanek zawartych w art. 8a ustawy. Rozważano m.in. o wprowadzeniu jednoznacznej definicji tego pojęcia poprzez wskazanie procentowego stosunku pełnionej na rzecz totalitarnego państwa służby do całego okresu służby. Jednakże ostatecznie zdecydowano o pozostawieniu organowi wydającemu decyzję swobody w ocenie tejże przesłanki przy uwzględnieniu konkretnych okoliczności rozpoznawanej sprawy. Odnosząc się do przepisu art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy - rzetelności wykonywania zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r. organ przytoczył słowa "rzetelny" (m. in. gorliwy, niestrudzony, solidny, staranny, sumienny) i stwierdził, że rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków służbowych oznacza ich realizację na najwyższym poziomie. Funkcjonariusz rzetelnie wykonujący zadania i obowiązki to funkcjonariusz który nie tylko nienagannie realizuje obowiązków, ale także wykazuje inicjatywę w służbie oraz gotowość do realizacji zadań dodatkowych. Zdaniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, "narażenie zdrowia i życia", o którym mowa w art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy, należy traktować jako "czynnik podnoszący wartość rzetelnej służby funkcjonariusza", przy czym chodzi tu o zagrożenie inne niż normalne następstwo pełnienia służby, przy założeniu, że w jej istotę wpisane jest ryzyko zagrożenia życia i zdrowia, a więc zagrożenie rzeczywiste i wyjątkowe. Organ podkreślił, że wykonywanie zadań i obowiązków służbowych w sposób rzetelny i z najwyższym zaangażowaniem oraz otrzymywanie z tego tytułu awansów, wyróżnień czy też innych gratyfikacji, nie świadczy jeszcze o zaistnieniu przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku", bowiem z istoty każdej służby wynika powinność funkcjonariusza do realizowania powierzonych mu zadań z najwyższą starannością. Organ, przenosząc te rozważania natury ogólnej, na grunt rozpatrywanej sprawy, stwierdził, że nieco ponad 10- miesięczna (od [...] września 1977r. do [...] lipca 1978 r.) służba skarżącej w jednej z instytucji (formacji) wymienionych w art. 13b ustawy, nie była służbą krótkotrwałą, zarówno w ujęciu bezwzględnym, jak i w odniesieniu do całego okresu jej służby (21 lat, 7 miesięcy i 6 dni). Minister podał, że przez okres ponad dziesięciomiesięczny skarżąca "z całą pewnością" dokładnie zaznajomiła się ze specyfiką realizowanych zadań oraz ich charakterem. W uzasadnieniu decyzji Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji powołał się na pismo Dyrektora Generalnego Służby Więziennej zawierające opinię o przebiegu służby skarżącej, z którego wynika, że J. K. rzetelnie realizowała zadania i obowiązki w służbie po dniu 12 września 1989 r., była awansowana na kolejne, wyższe stopnie policyjne i stanowiska służbowe, wyróżniana i odznaczana. Organ podał, że w aktach sprawy nie znajdują się dokumenty potwierdzające jej uczestnictwo w zdarzeniach, które mogły stanowić zagrożenie dla jej życia i zdrowia (jej uposażenie nie było podwyższone ze względu na służbę w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższana emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 86, poz. 734, ze zm.). Z tego wynika, zdaniem organu, że przypadek skarżącej nie jest "szczególnie uzasadniony". Uprawnienie z art. 8a ma bowiem charakter wyjątkowy i dotyczy wyłącznie osób, w przypadku których "krótkotrwałość" jest niezaprzeczalna a "rzetelność" służby oczywista, bezdyskusyjna i poparta nadzwyczajnymi osiągnięciami - w szczególności pełniona z narażeniem zdrowia i życia, bowiem tylko wówczas można uznać, że jest spełniony "szczególnie uzasadniony przypadek". J. K. w skardze do Sądu na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] lipca 2020 r. zarzuciła, że została wydana z naruszeniem art. 8a i art. 13b ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy oraz art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 81a k.p.a. przez nieprawidłową ocenę zgromadzonego materiału dowodowego oraz nierozważenie wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla wyniku sprawy. Skarżąca zarzuciła ponadto naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. przez błędne uzasadnienie decyzji, polegające m. in. na niedostatecznym odniesieniu się do przesłanek o których mowa w art. 8a ust. 1 pkt 1 i pkt 2, nieprawidłowym uznaniu, że służba w wymiarze 10 miesięcy i 12 dni jest służbą długotrwałą. J. K. podniosła, że legitymuje się blisko 21-letniem okresem służby w Służbie Więziennej. Skarżąca odwołała się do stenogramu z przebiegu prac legislacyjnych nad przepisem art. 8a (postulowany próg do 20% okresu służby jako służba krótkotrwała) i stwierdziła, że jej de facto 9 miesięczna służba w strukturach MSW (przez miesiąc przebywała na urlopie bezpłatnym) jest służbą krótkotrwałą (stanowi ok, 2,5% całości okresu jej służby). Skarżąca dodała, że organ pominął całkowicie "specyfikę, charakter i cel" pełnionej przez nią służby przed 31 lipca 1990 r. oraz przyczyny jej rozpoczęcia i zakończenia. J. K. stwierdziła, że "Biuro [...]" w którym pełniła służbę, było Centralnym Archiwum MSW. Nie wykonywała tam żadnych działań charakterystycznych dla "państwa totalitarnego". W uzasadnieniu skargi skarżąca przedstawiła przebieg swojej służby. Stwierdziła, że wielokrotnie spotykała się z uznaniem bezpośrednich przełożonych, była odznaczana za zasługi, a Minister Sprawiedliwości nadał jej przedterminowo w ramach wyróżnienia stopień podpułkownika Służby Więziennej. Zdaniem skarżącej, w sposób "szczególnie rzetelny : wykonywała swoje zadania i obowiązku w służbie po 12 września 1989 r., jej służba stanowi wzór dla młodych pokoleń. J. K. dodała, że Naczelny Sąd Administracyjny m. in. w wyroku z 13 grudnia 2019 r. sygn. akt I OSK 1895/19 stwierdził, że okolicznościami przesądzającymi o kwalifikacji służby danej osoby jako "służby na rzecz totalitarnego państwa" są wyłącznie ramy czasowe i miejsce pełnienia służby. Definicja ta, jak wynika z pozostałych unormowań ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym, nie jest jednak ukierunkowana na objęcie restrykcyjnymi unormowaniami ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym tych funkcjonariuszy, którzy wprawdzie pełnili służbę w czasie i miejscach wskazanych w ustawowej definicji, jednakże ich działalności nie można ocenić negatywnie z punktu widzenia aksjologii demokratycznego państwa prawnego i chronionych przez to państwo praw słusznie nabytych do zaopatrzenia społecznego. Definicja ustawowa "służby na rzecz totalitarnego państwa" przedstawia się jako kryterium wyjściowe w analizie sytuacji prawnej indywidualnych funkcjonariuszy mające w istocie konstrukcję ustawowego domniemania o istnieniu podstawy prawnej do obejmowania wszystkich funkcjonariuszy pełniących służbę w czasie i miejscach wskazanych w ustawowej definicji, restrykcyjnymi unormowaniami w zakresie ustalania wysokości świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego". Z aksjologicznego punktu widzenia uzasadnione jest zatem przyjęcie, że przepis art. 8a ust. 1 ustawy ma zastosowanie do osób, których aktywność ograniczała się do zwykłych, standardowych działań podejmowanych w służbie publicznej tj. służbie na rzecz państwa jako takiego, a jedynie wykonywanej w okresie i aparacie organizacyjnym "państwa totalitarnego. Z tych wszystkich powodów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] września 2018 r. oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. Minister Spraw Wewnętrznych i administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga J. K. zasługuje na uwzględnienie. W zaskarżonej decyzji Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji uznał, że nie ma podstaw do wyłączenia stosowania wobec skarżącej przepisów art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej. Organ podniósł, że nieco ponad 10-miesięćzna służba skarżącej przed dniem 31 lipca 1990 r. nie była krótkotrwała (art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy), a jej przypadek nie jest "szczególnie uzasadniony". Stanowisko organu nie jest prawidłowe. Przepis art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej stanowi, że minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze decyzji, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, może wyłączyć stosowanie art. 15c, art. 22a i art. 24a tej ustawy w stosunku do osób pełniących służbę na rzecz totalitarnego państwa w rozumieniu art. 13b tej ustawy (tj. służbę od dnia 22 lipca 1944 r. do 31 lipca 1990 r. w cywilnych i wojskowych instytucjach i formacjach wymienionych enumeratywnie w tym przepisie), ze względu na: 1) krótkotrwałą służbę przed dniem 31 lipca 1990 r. oraz 2) rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia. Rozważania w tej sprawie należy poprzedzić stwierdzeniem, że Naczelny Sąd Administracyjny m. in. w wyroku z dnia 13 grudnia 2019 r. sygn. akt I OSK 1895/19 dokonując wykładni art. 8a ust. 1 ustawy stwierdził, że "w istocie (...) ustawodawca nie wskazał trzech odrębnych przesłanek określających treść normy materialnoprawnej podlegającej zastosowaniu, lecz jedną przesłankę szczególnie uzasadnionych przypadków, którą należy rozważać z uwzględnieniem kryteriów krótkotrwałej służby przed dniem 31 lipca 1990 r. oraz rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia". Naczelny Sąd Administracyjny zastrzegł, że jednoczesne spełnienie kryteriów "krótkotrwałej służby przed dniem 31 lipca 1990 r." oraz "rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia" jest istotnym argumentem służącym obaleniu domniemania służby charakteryzującej się zindywidualizowanym zaangażowaniem w działalność bezpośrednio ukierunkowaną na realizowanie ustrojowo zdeterminowanych zadań i funkcji właściwych państwu totalitarnemu, i tym samym może uprawniać do przyjęcia, że spełniona została przesłanka "szczególnie uzasadnionych przypadków", chyba że w realiach konkretnej sprawy zostanie wykazane, że mimo spełnienia powyższych kryteriów, funkcjonariusz był zaangażowany w działalność bezpośrednio ukierunkowaną na realizowanie ustrojowo zdeterminowanych zadań i funkcji właściwych państwu totalitarnemu, a zatem brak podstaw, aby przy przyjęciu "szczególnie uzasadnionych przypadków" wyłączać w stosunku do niego unormowania ustawowe odbierające mu prawo niesłusznie nabyte. Prowadzi to do wniosku, że brak spełnienia któregoś z kryteriów wskazanych w punktach 1 i 2 art. 8a ust. 1 ustawy nie wyłącza automatycznie spełnienia przesłanki "szczególnie uzasadnionych przypadków", lecz wymaga zbadania, czy służba określonej osoby, mimo że nie była "krótkotrwałą służbą przed dniem 31 lipca 1990 r." bądź nie charakteryzowała się "rzetelnym wykonywaniem zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia", była służbą charakteryzującą się bezpośrednim zaangażowaniem w realizację zadań i funkcji państwa totalitarnego, czy też nie miała takiego charakteru, tj. była np. działalnością ograniczającą się do zwykłych, standardowych działań podejmowanych w służbie publicznej, tj. służbie na rzecz państwa jako takiego, a tym samym nie ma – z punktu widzenia aksjologicznych podstaw demokratycznego państwa prawnego - konotacji pejoratywnych. W tym drugim przypadku dopuszczalne jest przyjęcie, że wystąpiły w sprawie "szczególnie uzasadnione przypadki" obalające domniemanie służby charakteryzującej się zindywidualizowanym zaangażowaniem w działalność bezpośrednio ukierunkowaną na realizowanie ustrojowo zdeterminowanych zadań i funkcji właściwych państwu totalitarnemu (szerzej na ten temat w powołanym wyroku). Należy dodać, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 21 maja 2020 r. sygn. akt I OSK 1669/19 stwierdził, że o szczególnie uzasadnionym przypadku mogą świadczyć pewne wyjątkowe czy szczególne okoliczności związane z przesłankami zastosowania art. 8a ust. 1 pkt 1 i 2 tego przepisu. A zatem nie tylko, wybitne osiągnięcia w służbie, ale także np. okoliczności związane z samą służbą przed 31 lipca 1990 r., a więc np. wyjątkowo krótki okres służby przed tą datą czy nawet rodzaj wykonywanych zadań albo treść czynności służbowych mogących mieć mniej lub bardziej bezpośredni związek z działaniami charakterystycznymi dla państwa totalitarnego (por. również wyrok NSA z dnia 2 lipca 2020 r. sygn. akt I OSK 3207/19). Organ oceniając spełnienie przez byłego funkcjonariusza przesłanek do wydania decyzji o której mowa w art. 8a ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy, powinien zbadać te wszystkie okoliczności. Naczelny Sąd Administracyjny m. in. w wyroku z 5 listopada 2020 r. sygn. akt I OSK 532/20 odnosząc się do kryterium "rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia", wywiódł, że kryterium to należy rozumieć w sposób standardowo przyjęty w języku polskim. Rzetelnie działanie to działanie, które powinien cechować normalne wykonywanie obowiązków przez każdego człowieka. Nie ma podstaw do kwestionowania rzetelności wykonywania obowiązków, jeżeli brak dowodów na działanie nierzetelne, takich jak np. nagany czy inne przewidziane prawem sankcje negatywne będące reakcją na sposób działania określonej osoby. Dla stwierdzenia rzetelności działania nie jest konieczne legitymowanie się nagrodami czy wyróżnieniami dotyczącymi przebiegu służby, chociaż niewątpliwie nagrody takie i wyróżnienia mogą ugruntowywać w przekonaniu o rzetelności wykonywania zadań i obowiązków. Dla oceny rzetelności tego rodzaju działań nie jest również konieczne wykazywanie działania z narażeniem zdrowia i życia, chociaż niewątpliwie również takie działania (ustawodawca posługuje się w tym przypadku zwrotem "w szczególności") mogą przemawiać za rzetelnością wykonywania zadań i obowiązków. Analiza art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym wykazuje, że wskazanie na "narażenie życia i zdrowia", po określeniu w art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym zasadniczego kryterium - "rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków", nie zawęża "rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków" wyłącznie do służby pełnionej z narażeniem zdrowia i życia. Zwrot "w szczególności z narażeniem zdrowia i życia" odnoszący się do generalnego kryterium "rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r." stanowi dodatkowy element oceny sposobu wykonywania służby po wskazanej dacie, ukierunkowując organ na szczególne uwzględnienie sytuacji, w których rzetelności w wykonywanej służbie towarzyszyło właśnie realnie istniejące zagrożenie życia i zdrowia - w związku z pełnionymi rzetelnie zadaniami i obowiązkami. Zwrot ten nie wyklucza natomiast w żadnym wypadku konieczności oceny rzetelności wykonywania zadań i obowiązków służbowych w przypadku nie stwierdzenia okoliczności faktycznego narażania zdrowia i życia. Nie sposób też przyjąć, że wolą ustawodawcy było zastosowanie tego przepisu jedynie wobec funkcjonariuszy wybitnie zasłużonych w służbie, którzy narażali życie, utracili zdrowie lub legitymują się wybitnymi osiągnięciami w służbie, a bezwzględne pominięcie tych funkcjonariuszy, którzy krótko, epizodycznie na początku swojej kariery zawodowej, pełnili służbę na rzecz totalitarnego państwa, a następnie długotrwale rzetelnie wykonywali obowiązki służbowe, sądząc, że sumienna służba spowoduje wypracowanie okresu uprawniającego do godziwej emerytury. Zaakceptowanie powyższego stanowiska godziłoby w zasadę sprawiedliwości społecznej wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP. Należy odnotować, że w dniu 16 września 2020 r. Sąd Najwyższy w składzie siedmiu sędziów, po rozpoznaniu w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych zagadnienia prawnego w sprawie o sygn. akt III UZP 1/20, podjął uchwałę o następującej treści: Kryterium "służby na rzecz totalitarnego państwa", określone w art. 13b ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy, powinno być oceniane na podstawie wszystkich okoliczności sprawy, w tym także na podstawie indywidualnych czynów i ich weryfikacji pod kątem naruszenia podstawowych praw i wolności człowieka. Poczynione uwagi prowadzą do wniosku, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji dokonał nieprawidłowej wykładni art. 8a ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy. W konsekwencji nie ustalił i ocenił wszystkich okoliczności istotnych w sprawie i w ten sposób naruszył art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Ponownie rozpatrując sprawę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji dokona wnikliwej oceny okoliczności służby skarżącej, ustali charakter i warunki pełnienia służby przez skarżącą, a następnie oceni, czy w świetle zaprezentowanej przez Sąd wykładni art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej, w sprawie mamy do czynienia ze szczególnie uzasadnionym przypadkiem pozwalającym pozytywnie załatwić wniosek strony. Organ rozważy, w kontekście "szczególnie uzasadnionego przypadku", czy służba skarżącej przed 31 lipca 1990 r. charakteryzowała się bezpośrednim zaangażowaniem w realizację zadań i państwa totalitarnego oraz odnieść się do okoliczności podniesionych przez nią we wniosku o wydanie decyzji, dotyczących jej służby. Oceny tej organ dokona również w kontekście czasu trwania służby na rzecz totalitarnego państwa przed 31 lipca 1990 r. W ocenie Sadu, w sytuacji, gdy okres służby w organach wymienionych w art. 13b ustawy jest stosunkowo krótki do okresu całej służby byłego funkcjonariusza (a z taką sytuacją w ocenie Sądu mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie), można uznać, że spełniona została przesłanka z art. 8a ust 1 pkt 1 ustawy. Jak już powiedziano, wnikliwa ocena przebiegu całej służby skarżącej w zestawieniu z czasem jej pełnienia przed 30 lipca 1990 r. powinna stanowić punkt wyjścia do rozważań, czy przypadek skarżącej jest "szczególnie uzasadniony" w rozumieniu art. 8a ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy. Uzasadnienie decyzji powinno być wyczerpujące, tak aby strona nie miała wątpliwości, dlaczego Minister rozstrzygnął w taki, a nie winny sposób. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) oraz art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 8a ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy, uchylił zaskarżoną przez J. K. decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz poprzedzająca ją decyzja z [...] września 2018 r. Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na zgodny wniosek stron (art. 119 pkt 2 powołanej ustawy).