II SA/Po 172/20

SENTENCJA Dnia 30 września 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Asesor WSA Jan Szuma Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Walkowiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2020 roku sprawy ze skargi A. K., M. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę. UZASADNIENIE Starosta [...], decyzją z dnia [...] listopada 2019 r., znak: [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] Sp. z o.o. pozwolenia na rozbudowę i przebudowę budynku produkcyjno-magazynowo-biurowego zakładu przetwórstwa papieru i tektury falistej na opakowania (rozbudowa obiektu o nawę nr [...] oraz przebudowa nawy nr [...]) oraz budowę zbiornika retencyjno-odparowującego wody opadowe i roztopowe na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] w [...], gm. [...]. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli A. i M. K. wskazując, że są właścicielami działki nr [...] przy ul. [...] w [...] i nie zgadzają się z powyższym rozstrzygnięciem, ponieważ nie zostali uznani za strony ww. postępowania. Zarzucili, iż pominięcie ich jako strony postępowania uniemożliwiło im zapoznanie się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. W ich ocenie obszar oddziaływania zakładu w tej sprawie powinien zostać wyznaczony głównie w oparciu o generowany przez zakład [...] nieustanny hałas. Jest to bowiem najbardziej uciążliwa immisja dotykająca de facto wszystkich mieszkańców [...]. Źródła swojego interesu prawnego dopatrują się w przepisach art. 140 i 144 Kodeksu cywilnego. Podnieśli, że istniejąca (i wciąż rozbudowująca) się fabryka uniemożliwia im korzystanie z domu oraz działki zgodnie z ich przeznaczeniem. Ponadto należąca do nich nieruchomość w skutek sąsiedztwa cały czas rozbudowującego się zakładu traci na wartości. Zakład powoduje wzmożony hałas, zapach oraz ruch samochodowy w różnych porach dnia i nocy. Wojewoda decyzją z [...] grudnia 2019 r. o nr [...], po rozpoznaniu odwołania A. i M. K., umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu wyjaśniono, że zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, będącym lex specialis w stosunku do art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Stosownie do art. 3 pkt. 20 Prawa budowlanego za obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Zauważono, że przez znajdowanie się nieruchomości w sferze oddziaływania obiektu budowlanego w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego należy rozumieć w ten sposób, iż przez oddziaływanie to naruszone zostaną konkretne normy prawa materialnego, np. przepisy techniczno - budowlane, z których dany podmiot wywodzi swój interes prawny, jako strona postępowania. Od tak wyznaczonego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, tj. stan, w którym podmiot wprawdzie jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej jednak nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami powszechnie obowiązującymi, mogącymi stanowić podstawę żądania określonych czynności organu administracji publicznej. Zdaniem organu odwoławczego działka której właścicielami są wnioskodawcy nr [...] w [...], nie znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Obszar ten zamyka się w granicach działki inwestora tj. na nieruchomości nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] w [...], gm. [...]. Przedmiotowa inwestycja nie graniczy z działką skarżących. Ponadto nieruchomości na których zlokalizowano ww. przedsięwzięcie oddalone są od działki nr [...] o ok. 300 m. Zauważono, że przedmiotem inwestycji jest rozbudowa hali produkcyjno-magazynowej o nawę nr 8 oraz przebudowa wewnętrzna dwukondygnacyjnej części nawy nr 7 oraz budowa zbiornika retencyjno-odparowującego wody opadowe i roztopowe. Nawa składać się będzie z części halowej, jednoprzestrzennej, która zostanie przeznaczona na składowanie półproduktów i produktów gotowych oraz na magazynowanie wykrójników, służących do produkcji opakowań oraz z pomieszczenia nowej sprężarkowni, a także części z antresolą, która na parterze zostanie przeznaczona na magazynowanie kleju i taśmy, oleju oraz na pomieszczenie gospodarcze (na myjki, zamiatarki i środki myjące), antresola zostanie przeznaczona na magazyn techniczny. Nawę nazwano produkcyjno-magazynową ze względu na konieczność powiększenia powierzchni odkładczej wynikającej z technologii produkowania opakowań tekturowych, powiększenia ilości doków umożliwiających wydawanie wyrobu gotowego oraz ze względu na nową organizację magazynowania wykrójników. Wojewoda zauważył też, że opisu technicznego do projektu zagospodarowania terenu wynika jednoznacznie, że w projektowanej rozbudowie nie przewiduje się nowej produkcji, ani nowych miejsc pracy. Projektowana wentylacja mechaniczna nawiewno-wywiewna zaopatrzona zostanie w tłumiki i wentylatory cichobieżne, przez co planowana inwestycja spełniać będzie ww. przepisy dotyczące dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Niniejsza inwestycja spełnia zatem założenia zawarte w § 14 ust. II pkt 8 ww. planu miejscowego (Uchwała nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r) oraz § 6 pkt 12 ww. planu (Uchwała nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2001 r.). Organ odwoławczy zważył też, iż planowana inwestycja nie narusza odległości określonych przepisami § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065) (odległość budynków na działce budowlanej od granicy z sąsiednią działką budowlaną), § 13 ww. rozporządzenia (projektowana inwestycja nie niesie ze sobą ograniczeń związanych z przesłanianiem obiektów), § 57 ww. rozporządzenia (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi). Planowane przedsięwzięcie nie pozbawia nieruchomości należących do skarżących dostępu do szeroko rozumianych mediów (woda, prąd, telekomunikacja), jak również nie pozbawia dostępu do drogi publicznej. Z projektu budowlanego, w tym z projektu zagospodarowania terenu wynika, iż wody deszczowe będą rozprowadzone po terenie oraz zbierane w bezodpływowym zbiorniku retencyjno-odparowywującym. Ponadto z oświadczeń projektantów (karta nr 2 projektu budowlanego) wynika, że dokumentacja projektowa dotycząca ww. inwestycji jest wykonana zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, a zatem spełnia wymogi określone w art. 5 Prawa budowlanego. Projektant zgodnie z § 13a rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1935) zamieścił w projekcie budowlanym informację, że obszar oddziaływania obiektu mieści się w całości na działkach należących do inwestora. Wojewoda uznał, że w związku z powyższym ww. przedsięwzięcie nie może powodować negatywnych skutków dla właścicieli sąsiednich nieruchomości np. poprzez ograniczenie możliwości zabudowy ich działek lub negatywne oddziaływanie na środowisko. Skarżący w żaden sposób nie wykazali, iż nastąpiło naruszenie ich interesu prawnego. Stwierdzono, że podnoszone przez odwołujących okoliczności wzmożonego ruchu samochodowego, sprzętu i osób trzecich, hałasu w różnych porach dnia, nie mogą być uznane za naruszenie ich interesu prawnego, a jedynie interesu faktycznego, ponieważ posadowienie ww. budynku zrealizowane będzie w odległościach przewidzianych obowiązującymi przepisami, a inwestycja zgodna jest z zapisami ww. miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz wymaganiami ochrony środowiska. Zaznaczono, że kwestia uciążliwości odczuwanych przez skarżących związanych z ruchem pojazdów, może być jedynie przedmiotem postępowania prowadzonego przed sądem powszechnym, z uwagi na ich cywilny charakter. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich w związku z naruszeniem art. 140 oraz 144 Kodeksu cywilnego stwierdzono, że jest on bezzasadny na gruncie postępowania administracyjnego, gdyż kwestia uciążliwości komunikacyjnych nie ma zgodnie z art. 1 pkt 1 k.p.a. charakteru sprawy administracyjnej. Stąd, zdaniem organu odwoławczego, nie ma prawnych przesłanek, które dawałyby podstawę do uznania ww. skarżących jako stronę postępowania i rozpatrzenia podnoszonych w odwołaniu zarzutów, a zatem merytoryczne zarzuty pozostają bez znaczenia na podjęte w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie. A. i M. K., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika wnieśli skargę na powyższą decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisu art. 138 § 1 pkt 3 i art. 105 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (K.p.a) oraz przepisu art. 28 ust. 2 w związku z przepisem art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez nieuznanie skarżących za strony postępowania administracyjnego i umorzenie postępowania administracyjnego. Ponadto podniesiono, iż decyzja została wydana również z naruszeniem przepisów art. 7, 8, 10 oraz 77 § 1 K.p.a. Skarżący wskazali , iż przedmiotowe postępowanie administracyjne dotyczy rozbudowy zakładu spółki [...] Sp. z o.o. rozumianego jako całość, nie zaś jako odrębne, niepowiązane ze sobą zabudowania. Ta okoliczność powinna być brana pod uwagę przez organy administracji architektoniczno-budowlanej z urzędu przy ustalaniu zakresu stron postępowania. Organy administracyjne wydające decyzje w sprawach dotyczących tego zakładu powinny mieć zatem na względzie ciągłe zwiększanie uciążliwości zakładu na otoczenie i kumulowanie się wszelkich immisji powodowanych przez zakład. Analizie należy poddać oddziaływanie całego obiektu budowlanego (fabryki [...] Sp. z o.o.) a nie wyłącznie zakres oddziaływania jego rozbudowy objętej zaskarżoną decyzją o pozwoleniu na budowę. Zauważono, że spółka [...] Sp. z o.o. uzyskała w dniu [...] grudnia 2019 r. decyzję Wójta Gminy [...] o środowiskowych uwarunkowaniach nr [...], która dotyczy rozbudowy zakładu (inwestycja na innych działkach niż te, które są objęte niniejszym postępowaniem) zwiększającego prawie dwukrotnie jej zdolności produkcyjne. W toku tego postępowania przygotowano raport o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia, który wyraźnie wskazuje na bardzo szeroki zakres oddziaływania zakładu spółki [...] Sp. z o.o. i potwierdza potrzebę całościowego spojrzenia na pojęcie "obszaru oddziaływania obiektu" także w niniejszym postępowaniu. O ile istnieje możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na otoczenie, biorąc pod uwagę indywidualne cechy projektowanego obiektu i sposób zagospodarowania terenu otaczającego działkę inwestora, to osoby legitymujące się tytułem prawnym do działek położonych na tak wyznaczonym "obszarze oddziaływania obiektu" powinny być stroną w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę. Skoro postępowania administracyjne mają w szczególności zapewnić ochronę interesów prawnych stron, to wątpliwości w zakresie legitymacji do udziału w postępowaniu w charakterze strony należy rozstrzygać na korzyść domagającej się uznania jej za stronę postępowania. Zaznaczono tez, że rozbudowa zakładu [...] Sp. z o.o. ma miejsce na terenie obszaru chronionego krajobrazu (uchwała nr [...] Sejmiku Województwa z dnia [...] września 2016 roku) "Kompleks leśny [...]" i jest co do zasady sprzeczna z założeniami jakie przyświecają tworzeniu tego rodzaju obszarów. W ocenie skarżących obszar oddziaływania zakładu w tej sprawie powinien zostać wyznaczony głównie w oparciu o generowany przez zakład [...] nieustanny hałas. Jest to bowiem najbardziej uciążliwa immisja dotykająca de facto wszystkich mieszkańców [...]. Interes prawny Skarżących w niniejszej sprawie wynika głównie z przepisów art. 140 i 144 Kodeksu cywilnego. Stwierdzono, iż do obszaru oddziaływania obiektu, w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, zalicza się także teren, na którym uciążliwości związane z przedsięwzięciem mieszczą się granicach dopuszczalnych, określonych przez przepisy prawa. Przymiot strony zgodnie z art. 28 ust. 2 tej ustawy nie jest zależny od tego, czy oddziaływanie zamierzonej inwestycji na nieruchomości sąsiednie przekracza w tym względzie normy, lecz wynika też z samego faktu oddziaływania na przestrzeń objętą prawem do nieruchomości. Hałas pochodzący z agregatów oraz klimatyzatorów zakładu [...] Sp. z o.o. ogranicza przeznaczenie działek sąsiadujących z zakładem, uniemożliwiając ich odpowiednie zagospodarowanie. Oddziaływanie zakładu [...] Sp. z o.o. w sposób bezpośredni ogranicza zarówno możliwości wykorzystania nieruchomości Skarżących na cele wypoczynkowe jak i budowlane. Ciągły szum/hałas generowany przez urządzenia chłodnicze i wentylacyjne uniemożliwia jakąkolwiek formę rekreacji na sąsiednich działkach. Zwrócono również uwaga na emisje charakterystycznego zapachu oraz natężony ruch samochodów ciężarowych emitujących hałas i kurz. Zaznaczono, że uciążliwość związana z hałasem, czy emisją zanieczyszczeń, może wynikać - tak jak w tym przypadku - nie tylko z ich poziomu, ale także z ich ciągłego bądź natarczywego charakteru. Odpowiadając na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga jest zasługiwała na uwzględnienie Na podstawie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r.,poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) dalej w skrócie: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg między innymi na decyzje administracyjne. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W rozpoznawanej sprawie kwestią wymagającą rozstrzygnięcia jest sytuacja procesowa skarżących w postępowaniu dotyczącym zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia [...] Sp. z o.o. pozwolenia na rozbudowę i przebudowę budynku produkcyjno-magazynowo-biurowego zakładu przetwórstwa papieru i tektury falistej na opakowania (rozbudowa obiektu o nawę nr 8 oraz przebudowa nawy nr 7) oraz budowę zbiornika retencyjno-odparowującego wody opadowe i roztopowe na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] w [...], gm. [...]. W postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę normą materialnoprawną określającą krąg stron postępowania jest art. 28 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawa budowlanego (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1186 ) w zw. z art. 28 Kodeksu postępowania administarcyjnego. Przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego zawęża pojęcie strony, o którym mowa w art. 28 K.p.a. Nadal jednak przymiot strony powiązany jest z istnieniem interesu prawnego lub obowiązku określonego podmiotu, o którym mowa w art. 28 K.p.a. Stosownie do art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Pojęcie "obszaru oddziaływania obiektu" zdefiniowane zostało w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu ( z dniem [...] września 2020 r. nastąpiła zmiana brzmienia tego przepisu, niemniej Sąd ocenia prawidłowość zaskarżonej decyzji z uwzględnieniem stanu prawnego aktualnego na dzień jej wydania). Wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu powinno nastąpić z uwzględnieniem funkcji, formy, konstrukcji projektowanego obiektu i innych jego cech charakterystycznych oraz sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji. O obszarze oddziaływania za każdym razem będą decydować indywidualne cechy obiektu budowlanego, jego przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenu. Przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stanowi lex specialis wobec art. 28 K.p.a. Przyjęcie, że art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego jest przepisem szczególnym prowadzi do nadania mu wykładni zawężającej. Nie ulega wątpliwości, że wprowadzenie powyższej szczególnej regulacji do Prawa budowlanego miało na celu zawężenie kręgu podmiotów, które mogą skutecznie kwestionować zamierzenie inwestycyjne do tych, które mają w sprawie interes prawny i tylko w takim zakresie w jakim zamierzenie to koliduje z ich uzasadnionym interesem. Co do zasady krąg stron w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę winien być określony na podstawie tych dziedzin prawa administracyjnego, które stosuje organ administracji architektoniczno-budowlanej, oceniając projekt budowlany przed wydaniem decyzji na podstawie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Jednocześnie należy uwzględnić, że jeżeli z przepisów odrębnych wynika ograniczenie w zagospodarowaniu działek sąsiadujących z terenem inwestycji z uwagi na wymóg zachowania konkretnych odległości od projektowanego obiektu, wówczas właściciel działki sąsiedniej legitymuje się przymiotem strony w pozwoleniu na budowę. Wniosek taki należy też wyprowadzić z treści art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego. Zatem dla wykazania przymiotu strony w takim postępowaniu nie jest wystarczające np. przywołanie norm prawa cywilnego, wyznaczających zakres i ochronę prawa własności, gdyż organy administracji architektoniczno-budowlanej w procesie budowlanym nie stosują art. 144 Kodeksu cywilnego, bowiem nie mogą odmówić udzielenia pozwolenia na budowę jedynie z tego powodu, że sporna inwestycja oddziałuje na tereny sąsiednie przez immisje w rozumieniu tego przepisu ogólnego prawa cywilnego. Wobec braku wyraźnego wskazania przez ustawodawcę przepisów, na podstawie których dochodzi do wyznaczenia terenu w otoczeniu obiektu budowlanego, przyjąć należy, że są to wszystkie powszechnie obowiązujące przepisy prawa wprowadzające określonego rodzaju ograniczenia, czy też utrudnienia w zakresie zagospodarowania tego terenu, a w szczególności: przepisy techniczno-budowlane, w tym przeciwpożarowe, przepisy z zakresu ochrony środowiska, ochrony zabytków, przepisy prawa miejscowego), czy też przepisy dotyczące własności i innych praw rzeczowych określone w Kodeksie cywilnym i innych ustawach (por. wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2009 r., II OSK 626/08, wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2010 r., II OSK 1872/09 i wyrok NSA z dnia 16 marca 2011 r., II OSK 472/10). W orzecznictwie zwraca się też uwagę, iż stroną takiego postępowania powinny być nie tylko osoby których prawa zostają naruszone określonym rozwiązaniem projektowym, ale też takie na których nieruchomości obiekt projektowany może oddziaływać, nawet jeśli z projektu budowlanego wynika, że spełniono wszystkie wymagania wynikające z przepisów ustawy prawo budowlane. Jeżeli istnieją przepisy prawa materialnego, które nakładają na inwestora określone obowiązki czy ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową jego działki względem działki sąsiedniej to właściciel (użytkownik wieczysty, zarządca) tej działki jest stroną postępowania o pozwolenie na budowę i to niezależnie od tego czy projekt budowlany w ocenie organu spełnia wymagania określone przepisami prawa materialnego oraz aktów wykonawczych i czy zachowane są odległości nakazane rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (por. wyroki NSA z dnia: 28 marca 2007r., sygn. akt II OSK 208/06, 15 lipca 2016r., sygn. akt II OSK 2759/14, 15 grudnia 2016r., sygn. akt II OSK 807/15 - dostępne na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dlatego też o ile występuje możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na otoczenie ze względu na indywidualne cechy projektowanego obiektu, zagospodarowanie terenu otaczającego działkę inwestora, podmiot legitymujący się tytułem prawnym do działki, położonej na tak wyznaczonym obszarze oddziaływania obiektu jest stroną w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę (por. wyrok NSA z 20 lutego 2020 r. o sygn. akt II OSK 3753/18 – dostępny na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu organ odwoławczy, zasadnie uznały, że inwestycja objęta pozwoleniem na budowę – polegająca na rozbudowie i przebudowie budynku produkcyjno-magazynowo-biurowego zakładu przetwórstwa papieru i tektury falistej na opakowania (rozbudowa obiektu o nawę nr 8 oraz przebudowa nawy nr 7) oraz budowę zbiornika retencyjno-odparowującego wody opadowe i roztopowe na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] w [...], gm. [...], nie spowoduje ograniczeń lub utrudnień w użytkowaniu i zagospodarowaniu działki nr [...] przy ul. [...] w [...], która leży około 300 m od granicy terenu inwestycji. Z akt sprawy wynika, iż objęty rozbudową i przebudowa istniejący budynek produkcyjno-magazynowo-biurowego położony jest na działkach o nr [...], [...], [...], [...], [...],[...], [...], [...], [...]. Działkę należącą do skarżących od ww. budynku oddziela kolejny budynek produkcyjny należący do inwestor oraz dwie drogi publiczne i zabudowa mieszkaniową jednorodzinna położona pomiędzy tymi drogami. Ponadto rozbudowa przedmiotowego budynku produkcyjno-magazynowo-biurowego oraz budowa zbiornika retencyjno-odparowującego wody opadowe i roztopowe ma być realizowana na działkach o nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], w kierunku północny względem istniejącego już budynku produkcyjno-magazynowo-biurowego, a więc w kierunku przeciwnym wobec lokalizacji działki nr [...]. W tym miejscu zauważyć należy, iż zgodnie z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego obszar oddziaływania obiektu wyznaczany jest względem obiektu o którym mowa w art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, a nie względem zakładu (przedsięwzięcia) w ramach którego dany obiekt jest realizowany. Zgodnie z art. 3 pkt 1 powołanej ustawy przez obiekt budowlany - należy rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Niewątpliwe obiekt budowlany ( w tym wypadku budynek) może być funkcjonalnie związany, ze względu na sposób jego użytowania, z innym, odrębnymi pod względem konstrukcyjnymi, obiektami budowlanymi zlokalizowanymi na danym terenie (np. w ramach jednego zakładu produkcyjnego, osiedla mieszkaniowego czy też zespołu budynków szpitalnych lub związanych z oświatą) niemniej, ustalenie obszaru oddziaływania obiektu budowanego ( w rozumieniu art. 3 ust. 6 Prawa budowlanego) lub przebudowywanego ( art. 3 ust. 7a Prawa budowlanego) związane jest ściśle z tym obiektem budowlanym, którego dotyczą te roboty budowlane. Tym samym nie mają skarżący racji, iż w rozpoznanej sprawie ustalający obszar oddziaływania organ powinien uwzględniać obszar oddziaływani całego zakładu produkcyjnego w ramach, którego realizowana ma być przedmiotowa inwestycja. Na terenie tego zakładu zlokalizowanych jest wiele obiektów budowlanych, a oddziaływanie każdego z nich w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego na tereny sąsiednie rozpatrywane jest oddzielnie. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż Wojewoda przeanalizował założenia projektowe planowanej inwestycji, jej parametry techniczne i rozważył, czy po planowanej rozbudowie i przebudowie planowany budynek będzie oddziaływał na działki sąsiednie w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Organ uwzględnił przeznaczenie planowanej nowej części przedmiotowego budynku, w której nie będzie organizowana nowa nowej produkcji, ani nowych miejsc pracy. Mając na uwadze przewidziane parametry przedmiotowego budynku po jego rozbudowie i przebudowie oraz istotną odległość terenu inwestycji od działki [...], odgrodzonej nadto drogami publicznymi i innymi budynkami , stwierdzić należy, że planowana inwestycja nie może oddziaływać, w znaczeniu prawnym, na nieruchomość należąca do skarżących. nie mogą oddziaływać na nią w znaczeniu prawnym. Brak jest przepisu prawa materialnego, które powodowałyby prawne, a nie jedynie faktyczne ograniczenie możliwości zagospodarowania i użytkowania działki skarżących w związku ze sporną inwestycją. Samo subiektywne odczucie skarżących, że inwestycja oddziałuje na ich nieruchomość, nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania inwestycji. Nie jest tak, że obszar oddziaływania to teren, w którym da się odczuć jakiekolwiek uciążliwości spowodowane funkcjonowaniem jakiegoś obiektu. Takie rozumienie odwołuje się do oddziaływania faktycznego, którego nie można utożsamiać z oddziaływaniem polegającym na wprowadzeniu ograniczeń prawnych. Jeszcze raz zauważyć trzeba, iż skarżący utożsamiają obszar oddziaływania objętego przebudową i rozbudową budynku z faktycznym oddziaływaniem całego, funkcjonującego już zakładu, co jak wskazano wyżej na gruncie art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego jest błędne. Ocena obszaru oddziaływania odnosi się jedynie do obiektu budowlanego objętego robotami budowlanymi. Skarżący powołują się na już występujące immisje z terenu zakładu i podnoszą obawy, iż rozbudowa doprowadzi do ich natężenia. W tym miejscu zauważyć należy, iż w przypadku przekroczenia norm hałasu lub zanieczyszczeń powietrza skarżący mogą domagać się podjęcia działań przez właściwe organy w postępowaniach prowadzonych na podstawie ustawy - Prawo ochrony środowiska. Ochrona taka może być udzielona jednak w przypadku realnego, a nie potencjalnego zagrożenia ponadnormatywną emisją hałasu czy ponadnormatywną emisją zanieczyszczeń. W przypadku gdyby doszło do naruszenia interesu prawnego skarżącej różnego rodzaju oddziaływaniami na jej nieruchomości może ona domagać także ich zaprzestania w drodze powództwa przed sądem powszechnym opartym na przepisach prawa cywilnego (art. 222 § 2 k.c. w związku z art. 144 k.c). Okoliczności takie nie mogą być natomiast brane pod uwagę przy wyznaczaniu obszaru oddziaływania inwestycji, a tym samym nie mogą uzasadniać przyznania skarżącym statusu strony w postępowaniu, którego przedmiotem jest wydanie pozwolenia na budowę (por. ponownie wyrok NSA z 20 lutego 2020 r. o sygn. akt II OSK 3753/18 – dostępny na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Zauważyć też należy, iż strona skarżąca nie przedstawiła żadnych konkretnych przepisów prawa materialnego, ani też okoliczności potwierdzonych opiniami i analizami, które by kwestionowały ustalenia organu odwoławczego w zakresie obszaru oddziaływania planowanej inwestycji. Nie przedstawiła dokumentu, z którego wynikałoby, że w związku z realizacją planowanej rozbudowy i przebudowy istniejącego już budynku produkcyjno-magazynowo-biurowego zaistnieją immisje, które utrudnią lub wręcz uniemożliwią korzystanie, zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem z nieruchomości będącej własnością strony. Uzupełniająco zaznaczyć też trzeba, iż powołany w skardze wyrok tutejszego Sądu z 22 października 2015 r. o sygn. akt II SA/Po 514/15 i zwarte w uzasadnieniu tego wyroku rozważania dotyczyły wykładani art. 28 K.p.a. na gruncie postępowania w sprawie dotyczącej decyzji o warunkach zabudowy. Jak wskazano wyżej art. 28 ust 2 Prawa budowlanego modyfikuje zasady ustalenia kręgu stron postępowania wynikające z art. 28 K.p.a. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że Wojewoda zasadnie nie znalazł podstaw do uznania, iż działki strony skarżących znajdują się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji tj. rozbudowy i przebudowy budynku produkcyjno-magazynowo-biurowego zakładu przetwórstwa papieru i tektury falistej na opakowania (rozbudowa obiektu o nawę nr 8 oraz przebudowa nawy nr 7) oraz budowę zbiornika retencyjno-odparowującego wody opadowe i roztopowe na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] w [...], gm. [...] w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, a w konsekwencji, iż brak jest podstaw z art. 28 ust. 2 tej ustawy do uznania uch za stronę postępowania. Jako, iż zgodnie z art. 127 §1 K.p.a. odwołanie od decyzji wydanej w pierwszej instancji przysługuje jedynie stronie postępowa, Wojewoda zasadnie umorzył postępowanie odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt w 3 w zw. z art. 105 § 1 K.p.a. Wobec powyższego na podstawie art. 151 P.p.s.a. skarga podlegała oddaleniu.