VII SAB/Wa 1/07

SENTENCJA Sygnatura akt VII SAB/Wa 1/07 POSTANOWIENIE Dnia 21 marca 2007r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Machlejd po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2007r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. i M. F., M. G. i K. Z. na Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie: skarga na działalność organu w trybie art. 227 kpa postanawia: odrzucić skargę R. i M. F., M. G. i K. Z. UZASADNIENIE Skarżący w dniu 08.12.06r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym) złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność i niewłaściwe działanie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie przeprowadzenia kontroli inwestycji budowlanej polegającej na uregulowaniu odpływu wód deszczowych Przedszkola Samorządowego nr [...] i ul. [...] w K. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Stosownie do treści art. 13 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wojewódzkie sądy administracyjne rozpoznają wszystkie sprawy sądowoadministracyjne z wyjątkiem spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość Naczelnego Sądu administracyjnego, natomiast zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 powołanej ustawy, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów administracji w przypadkach określonych w pkt 1-4 powołanego artykułu. Ich właściwość dotyczy zatem niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. W przypadku skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Wniesienie skargi na bezczynność jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania danego aktu. Oznacza to, że skarga na bezczynność organów przysługuje tylko w tych sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1-3 ppsa), oraz w tych sprawach, w których mogą być podejmowane akty lub czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa. Skarga w niniejszej sprawie dotyczy naruszenia przez organy administracji art. 227 kpa. Zgodnie z powołanym przepisem, przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Skarga ta jest odformalizowanym środkiem obrony i ochrony różnych interesów jednostki, które nie dają podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego i nie może stanowić także podstawy do wszczęcia postępowania sądowego. Skargi tego rodzaju załatwiane są w jednoinstancyjnym postępowaniu kończącym się zawiadomieniem strony o sposobie załatwienia sprawy. W oparciu o orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdzić należy, iż w razie nierozpatrzenia skargi wniesionej na podstawie art. 227 kpa stronie nie służy skarga na bezczynność organu ( zob. postanowienie NSA 18.02.1997r., III SAB 1/97, LEX 29038, postanowienie NSA z 23.07.2001r, II SAB 213/00, LEX 54555). Do postępowania skargowego określonego w przepisach działu VIII kodeksu postępowania administracyjnego nie ma zastosowania art. 3 § 2 pkt 8 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uznać zatem należy, iż postępowanie w sprawach skarg i wniosków nie podlega kontroli Wojewódzkich Sądów Administracyjnych. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Mając powyższe na uwadze należało uznać skargę za niedopuszczalną i orzec jak w sentencji postanowienia.