II SA/Bd 440/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędziowie: sędzia WSA Jarosław Wichrowski asesor WSA Katarzyna Korycka (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 listopada 2020 r. sprawy ze skargi I. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2020 r., nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] października 2020 r. nr [...] Prezydent M. [...] odmówił skarżącej I. N. przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, wnioskowanego na niepełnosprawnego w stopniu znacznym męża W. N., wskazując że w przypadku osoby wymagającej opieki nie można ustalić od kiedy istnieje niepełnosprawność, a więc w sprawie nie została spełniona przesłanka z art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 220 ze zm., dalej powoływana jako "ustawa o świadczeniach rodzinnych" lub w skrócie "u.ś.r."), że skarżąca ma ustalone prawo do zasiłku dla opiekuna oraz, że W. N. pozostaje w związku małżeńskim, co wyczerpuje przesłanki negatywne z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. i art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. Od powyższej decyzji skarżąca wniosła odwołanie, domagając się jej uchylenia w całości oraz orzeczenia co do istoty sprawy przez ustalenie skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Skarżąca zarzuciła organowi I instancji – mające istotny wpływ na wynik sprawy - naruszenie: - przepisów prawa materialnego, przez błędną wykładnię art. 17 ust. 1b u.ś.r. i niezasadne uznanie, że niepełnosprawność W. N. powstała po 18. roku życia i w związku z tym Pani I. N. jako jego opiekunowi nie przysługuje świadczenie pielęgnacyjne, - przepisów prawa materialnego, przez błędną wykładnię art. 17 ust. 1b u.ś.r. z pominięciem okoliczności, że na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 roku o sygn. akt K 38/13, został on uznany za niekonstytucyjny w zakresie, w jakim różnicuje on prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną ze względu na datę powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki, a przez co narusza to art. 190 ust. 1 Konstytucji RP - prawa materialnego, tj. art. 27 ust. 5 u.ś.r. przez jego błędną interpretację i uznanie, że pobieranie zasiłku dla opiekuna przez skarżącą stanowi negatywne kryterium do przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego, - prawa materialnego, tj. art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b w zw. art. 17 ust. 5 pkt 5 u.ś.r. przez jego błędną interpretację i pominięcie, iż w razie zbiegu uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego oraz zasiłku dla opiekuna osoba uprawniona ma prawo wyboru jednego ze świadczeń. W wyniku rozpatrzenia ww. odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. (zwane dalej "SKO") decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przyznało skarżącej świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym mężem W. N. od [...] stycznia 2020 r. na stałe, w wysokości: 1) od [...] stycznia 2020 r. do [...] stycznia 2020 r. - [...] zł, 2) od [...] lutego 2020 r. - [...] zł miesięcznie. SKO nie podzieliło stanowiska organu I instancji o podstawie do odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia w oparciu o okoliczność, iż W. N. pozostaje w związku małżeńskim, podkreślając że na żonie W. N. ciąży obowiązek alimentacyjny wyprzedzający obowiązek alimentacyjny krewnych. SKO wskazało, że również druga wskazana przez organ I instancji przesłanka odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia, tj. okoliczność przyznania skarżącej prawa do zasiłku dla opiekuna, na dzień orzekania przedmiotową decyzją SKO, nie jest już aktualna, z uwagi na uchylenie przez SKO decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] - decyzji przyznającej zasiłek dla opiekuna. SKO nie podzieliło też stanowiska organu I instancji o podstawie do odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia w oparciu o przesłankę z art. 17 ust. 1b u.ś.r. (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 111), wskazując że kryterium momentu powstania niepełnosprawności utraciło przymiot konstytucyjności w następstwie wyrok Trybunału Konstytucyjnego (TK) z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt I 38/13, co oznacza że orzekając w kwestii przyznania świadczenia pielęgnacyjnego nie uwzględnia się przepisu art. 17 ust. 1b u.ś.r. w zakresie w jakim różnicuje on prawo do świadczenia pielęgnacyjnego dla osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności. Reasumując SKO stwierdziło, że w sprawie nie występują przeszkody wskazane przez organ I instancji, uniemożliwiające przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Jednocześnie SKO wskazało, że skarżąca spełnia przesłanki do przyznania wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego. Nie podejmuje ona bowiem zatrudnienia w związku z opieką nad mężem i sprawuje nad nim opiekę. Mąż skarżącej zaś legitymuje się orzeczeniem Miejskiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności we [...] z dnia [...] października 2017 r. o znacznym stopniu niepełnosprawności. Powyższe stanowiło – jak podkreśliło SKO - podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji organu I instancji w całości i przyznania skarżącej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego od dnia [...] stycznia 2020 r. na stałe. SKO wyjaśniło przy tym, że początkowa data przyznania świadczenia pielęgnacyjnego determinowana jest datą uchylenia w trybie art. 155 ustawy z dnia [...] czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej powoływanej w skrócie jako "k.p.a.") decyzji przyznającej skarżącej prawo do zasiłku dla opiekuna, która skutkuje na przyszłość (decyzja uchylająca z dnia [...] stycznia 2020 r.). W skardze na powyższą decyzję, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji SKO w części objętej punktem 1 decyzji, tj. w części przyznającej świadczenie pielęgnacyjne od dnia [...] stycznia 2020 r. na czas nieokreślony oraz o ustalenie skarżącej prawa do przedmiotowego świadczenia od dnia [...] sierpnia 2019 r. na czas nieokreślony, zarzucając SKO naruszenie art. 24 ust. 2 u.ś.r., mające wpływ na wynik sprawy, poprzez jego błędne zastosowanie i przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego od dnia [...] stycznia 2020 r., a nie od dnia [...] sierpnia 2019 r., tj. od miesiąca złożenia wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Skarżąca podkreśliła, że już w treści wniosku o ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, złożonego w dniu [...] sierpnia 2019 r., wniosła o uchylenie decyzji przyznającej stronie prawo do zasiłku dla opiekuna (decyzja nr [...]). Wskazała, że organ I instancji posiadał wszelkie kompetencje oraz dokumenty, które pozwalały ustalić na jej rzecz prawo do świadczenia pielęgnacyjnego począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek strony, zgodnie z treścią art. 24 ust. 2 u.ś.r. Zdaniem skarżącej brak było więc w sprawie podstaw prawnych, aby ograniczyć jej świadczenie pielęgnacyjne do ram czasowych od dnia [...] stycznia 2020 r. na czas nieokreślony, lecz zasadnym było przyznanie jej wnioskowanego świadczenia, stosownie do treści art. 24 ust. 2 u.ś.r. od dnia [...] sierpnia 2019 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Istotę sporu w sprawie, w następstwie decyzji reformatoryjnej SKO, stanowiła wyłącznie kwestia daty początkowej, od której należało przyznać skarżącej świadczenie pielęgnacyjne. Skarżąca zakwestionowała bowiem legalność przyznania jej przez SKO wnioskowanego świadczenia od daty uchylenia decyzji ustalającej dla strony prawo do zasiłku dla opiekuna tj. od dnia [...] stycznia 2020 r., domagając się przyznania świadczenia pielęgnacyjnego począwszy od miesiąca, w którym wpłynął do organu wniosek strony o przyznanie przedmiotowego świadczenia, tj. od dnia [...] sierpnia 2019 r. Odnośnie natomiast wszystkich wskazanych przez organ I instancji przesłanek odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, SKO stwierdziło, że nie miały one zastosowania w sprawie, a więc że nie było podstaw do odmowy przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego w oparciu o przesłanki wykluczające z art. 17 ust. 1b u.ś.r., art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. i art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r., które to stanowisko Sąd uznał za prawidłowe i przyjął jako swoje. Jednocześnie w sprawie nie budziło wątpliwości, że skarżąca nie podejmuje zatrudnienia w związku z opieką nad mężem i sprawuje nad nim opiekę, a mąż skarżącej legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, co oznacza spełnienie warunków koniecznych do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, o których mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r. Wobec powyższego, odnosząc się do wskazanej spornej w sprawie kwestii, tj. możliwości przyznania świadczenia pielęgnacyjnego począwszy od miesiąca, w którym złożony został wniosek o przyznanie przedmiotowego świadczenia (od [...] sierpnia 2019 r.), a więc za okres w którym obowiązywała decyzja ustalająca na rzecz skarżącej prawo do zasiłku dla opiekuna od dnia [...] października 2017 na stałe (decyzja SKO z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...], zmieniona decyzją Prezydenta M. [...] z dnia [...] listopada 2018 r. [...] nr [...]), podnieść należy, że zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje innym osobom (niż wymienione w pkt 1-3), na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Stosownie do art. 17 ust. 5 pkt 1 lit b u.ś.r., świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, świadczenia pielęgnacyjnego lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów. Natomiast w myśl art. 27 ust. 5 u.ś.r., w przypadku zbiegu uprawnień do następujących świadczeń: 1) świadczenia rodzicielskiego lub 2) świadczenia pielęgnacyjnego, lub 3) specjalnego zasiłku opiekuńczego, lub 4) dodatku do zasiłku rodzinnego, o którym mowa w art. 10, lub 5) zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów - przysługuje jedno z tych świadczeń wybrane przez osobę uprawnioną - także w przypadku gdy świadczenia te przysługują w związku z opieką nad różnymi osobami. Bezsporne w przedmiotowej sprawie jest, że w dacie złożenia przez skarżącą wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, tj. [...] sierpnia 2019 r., pobierała ona - na mocy decyzji SKO z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] uchylającej decyzję Prezydenta M. [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku dla opiekuna oraz przyznającej skarżącej zasiłek dla opiekuna od dnia [...] października 2017 r. na stałe, następnie zmienionej decyzją Prezydenta M. [...] z dnia [...] listopada 2018 r. znak: [...] nr [...] - zasiłek dla opiekuna, przyznany na podstawie ustawy o ustalaniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów. Ma racje skarżąca, że zgodnie z art. 24 ust. 2 u.ś.r. prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego. Co do zasady więc wniosek skarżącej złożony w dniu [...] sierpnia 2019 r. o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego powinien skutkować przyznaniem pomocy począwszy od miesiąca złożenia wniosku, tj. od [...] sierpnia 2019 r. Stan taki nie mógł mieć jednak miejsca w okolicznościach przedmiotowej sprawy. Nie można pominąć tego, że okoliczności faktyczne i prawne w niniejszej sprawie wymusiły zastosowanie przez SKO w pierwszej kolejności ograniczenia ustawowego wynikającego z ww. art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. Na dzień złożenia wniosku o świadczenie pielęgnacyjne istniała bowiem negatywna przesłanka do przyznania pomocy w żądanym zakresie, spowodowana ustalonym dla skarżącej prawem do zasiłku dla opiekuna. Świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje zaś, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów. Stanowi o tym wprost art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. Ustawodawca przewidział jednak sytuację dotyczącą zbiegu tych świadczeń w art. 27 ust. 5 u.ś.r., dając stronie możliwość swobodnego wyboru jednego z nich. W myśl przywołanych unormowań nie można więc w tym samym czasie korzystać z prawa do obu wymienionych świadczeń. Treść normy prawnej zawartej w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. potwierdza, że uprawnionemu przysługuje tylko jedno z tych świadczeń, zgodnie z jego wyborem, o którym mowa w art. 27 ust. 5 u.ś.r. Wykładnia systemowa ww. przepisów jest zatem jasna i jednoznaczna w treści. Unormowania te mają zapobiec kumulatywnemu pobieraniu świadczeń przysługujących z tego samego powodu, czyli z tytułu niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawnym w stopniu znacznym członkiem rodziny, wymagającym stałej lub długotrwałej opieki. Tym samym, nie jest możliwe przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego na okres, w którym skarżąca posiadała jednocześnie prawo do zasiłku dla opiekuna, określone wcześniejszą decyzją, która nie została wzruszona, ani uchylona za ten okres. Dopiero uchylenie lub zmiana decyzji przyznającej zasiłek dla opiekuna na dany okres, w przepisanym trybie, pozwala na przyznanie w miejsce poprzednio pobieranego świadczenia – świadczenia nowo wybranego. Ograniczenie ustawowe do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. w zw. z art. 27 ust. 5 u.ś.r. należy stosować w pierwszeństwie przed warunkami określonymi w art. 24 ust. 2 u.ś.r., mającymi zastosowanie tylko w sytuacji stwierdzenia spełnienia w miesiącu złożenia wniosku wszystkich przesłanek pozytywnych i braku występowania przesłanek negatywnych do uwzględnienia wniosku. Skoro nie jest możliwe kumulatywne pobieranie obu świadczeń, to warunkiem przyznania nowego świadczenia jest rezygnacja z uprzednio przyznanego świadczenia, która nie może sprowadzać się tylko do deklaracji na przyszłość, ale jej wyrazem musi być ustanie dotychczasowego prawa, poprzez uchylenie lub zmianę wcześniejszej decyzji. Okres, na jaki strona może ubiegać się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego nie jest więc determinowany wyłącznie datą wpływu wniosku o to świadczenie, ale też uzależniony jest od terminu przysługiwania dotychczasowego zbieżnego uprawnienia. Z powyższego wynika, że dopiero zniesienie w formie prawnej negatywnej przesłanki z art. 17 ust. 5 pkt 1lit. b u.ś.r. daje możliwość przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Ustawodawca, jak podkreślono, przewidział w przepisie art. 27 ust. 5 u.ś.r., możliwość swobodnego wyboru jednego z wymienionych w nim świadczeń. Organ w sprawach przyznania świadczeń rodzinnych nie działa z urzędu, lecz wyłącznie na wniosek strony. W sprawie skarżąca, działając przez profesjonalnego pełnomocnika złożyła w dniu [...] sierpnia 2019 r. wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, wnosząc jednocześnie w przypadku przyznania prawa do ww. świadczenia o uchylenie decyzji Prezydenta M. [...] z dnia [...] listopada 2018 r. [...] nr [...]. Zauważyć należy, że wskazana decyzja Prezydenta M. [...] z dnia [...] listopada 2018 r. zmieniała jedynie decyzję SKO z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...], natomiast to na mocy tej ostatniej decyzji został przyznany skarżącej przez SKO zasiłek dla opiekuna od dnia [...] października 2017 na stałe. Jednocześnie udzielone przez skarżącą do akt sprawy pełnomocnictwo dla reprezentującego ją pełnomocnika nie obejmowało umocowania do działania w imieniu skarżącej w sprawie dotyczącej zasiłku dla opiekuna, a jedynie uprawniało do działania w jej imieniu w zakresie świadczeń rodzinnych. Co istotne, na wezwanie SKO (pismo z dnia [...] grudnia 2019 r.) o sprecyzowanie jakiej decyzji dotyczy zawarty w piśmie z dnia [...] sierpnia 2019 r. wniosek o uchylenie decyzji i w jakim trybie ma to nastąpić oraz o przedłożenie pełnomocnictwa wykazującego umocowanie do działania w imieniu skarżącej także w sprawie zasiłku dla opiekuna, profesjonalny pełnomocnika wskazał pismem z dnia [...] stycznia 2020 r., że wniosek dotyczy decyzji zmieniającej Prezydenta M. [...] z dnia [...] listopada 2018 r. oraz decyzji SKO z dnia [...] stycznia 2018 r. przyznającej prawo do zasiłku dla opiekuna. Jednocześnie profesjonalny pełnomocnik nie przedłożył na wezwanie organu pełnomocnictwa wykazującego umocowanie do działania w imieniu skarżącej w sprawie zasiłku dla opiekuna. W związku z tym, SKO zwróciło się pismem z dnia [...] stycznia 2020 r. do skarżącej o potwierdzenie czy składa wniosek o uchylenie przez SKO w trybie art. 155 k.p.a. decyzji SKO z dnia [...] stycznia 2018 r. przyznającej prawo do zasiłku dla opiekuna, informując jednocześnie, że właściwym do uchylenia decyzji zmieniającej Prezydenta M. [...] z dnia [...] listopada 2018 r. jest Prezydent M. [...]. W odpowiedzi przesłanej do SKO w dniu [...] stycznia 2020 r. skarżąca wskazała, że składa wniosek o uchylenie przez SKO decyzji SKO z dnia [...] stycznia 2018 r. Dopiero zatem w dniu [...] stycznia 2020 r. został w sprawie złożony skutecznie wniosek o uchylenie decyzji przyznającej skarżącej prawo do zasiłku dla opiekuna. Uchylenie tej decyzji wymagało bezwzględnie wyraźnej zgody skarżącej, co w okolicznościach sprawy nastąpiło dopiero w dniu [...] stycznia 2020 r. Podkreślić należy, że po złożeniu przez skarżącą ww. wniosku o uchylenie decyzji z dnia [...] stycznia 2018 r. przyznającej skarżącej prawo do zasiłku dla opiekuna, SKO już w dniu [...] stycznia 2020 r. uchyliło decyzję z dnia [...] stycznia 2018 r. Dopiero zatem w dniu [...] stycznia 2020 r. nastąpiło wyeliminowanie przeszkody do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, o której mowa w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r., na co miał bezpośredni wpływ sposób działania w sprawie i konstruowania wniosków przez skarżącą i reprezentującego ją profesjonalnego pełnomocnika. W związku tym, dopóki w przedmiotowej sprawie nie została usunięta z obrotu prawnego decyzja o przyznaniu zasiłku dla opiekuna, dopóty niemożliwe było pozytywne rozpatrzenie wniosku skarżącej z dnia [...] sierpnia 2019 r. Ograniczenia ustawowe wynikające z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. w niniejszej sprawie ustały dopiero z chwilą wydania przez SKO w trybie art. 155 k.p.a. decyzji z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] uchylającej decyzję SKO z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] o uchyleniu decyzji Prezydenta M. [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku dla opiekuna i przyznaniu skarżącej zasiłku dla opiekuna od dnia [...] października 2017 r. na stałe. Z uwagi na skutki decyzji wydanej na podstawie art. 155 k.p.a. – na przyszłość (ex nunc), organ II instancji w zaskarżonej decyzji reformacyjnej prawidłowo przyznał świadczenie pielęgnacyjne począwszy od dnia [...] stycznia 2020 r. Skarżąca bowiem dopiero w tym dniu spełniła przesłanki materialnoprawne do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Skoro więc skarżąca w trakcie miesiąca, tj. od dnia [...] stycznia 2020 r., nabyła prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, a do tego momentu pobierała inne świadczenie, wykluczające możliwość jednoczesnego pobierania świadczenia pielęgnacyjnego, należało przyznać skarżącej świadczenie pielęgnacyjne od dnia [...] stycznia 2020 r. Kwestię sposobu obliczania kwoty świadczenia pielęgnacyjnego za niepełny miesiąc przysługiwania prawa do niego przewidział ustawodawca w art. 17 ust. 4 u.ś.r. Jednocześnie, jak wykazano, nie było podstaw do przyznania skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego od dnia [...] sierpnia 2019 r., tj. począwszy od miesiąca, w którym został złożony wniosek o przyznanie przedmiotowego świadczenia, gdyż w tym czasie, aż do dnia [...] stycznia 2020 r., istniała negatywna materialnoprawna przesłanka z art. 17 ust. 5 pkt 1lit. b u.ś.r., wykluczająca możliwość otrzymania przez skarżącą wnioskowanego świadczenia. Z tych względów, wskazujących na zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.). Jednocześnie należy wskazać, że na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842) sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.