I FSK 572/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Kołaczek, Sędzia NSA Artur Mudrecki (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Roman Wiatrowski, Protokolant Marek Kleszczyński, po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 7 grudnia 2010 r. sygn. akt I SA/Lu 471/10 w sprawie ze skargi J. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 18 marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące styczeń - maj 2009 r. oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE 1. Wyrok Sądu pierwszej instancji Wyrokiem z dnia 7 grudnia 2010r., sygn. akt I SA/Lu 471/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę J.W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 18 marca 2010 r. 2. Przedstawiony przez Sąd pierwszej instancji tok postępowania 2.1. Zaskarżoną decyzją z dnia 18 marca 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej w L. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w L. z dnia 21 grudnia 2009 r. określającą J. W. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za kwiecień 2009r., zwrot na rachunek bankowy za maj 2009r. oraz kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za miesiące: styczeń, luty, marzec i maj 2009r. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że dokonane przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego - nie kwestionowane przez stronę - rozliczenie podatku VAT za okres od stycznia do maja 2009r. znajdowało pełne uzasadnienie w zgromadzonym materiale dowodowym oraz w obowiązujących przepisach podatkowych. Kwestią sporną w przedmiotowej sprawie było opodatkowanie stawką 0% zaliczek otrzymanych przez stronę na poczet eksportu towaru dokonanego w dniu 21 czerwca 2009r. na rzecz kontrahenta ukraińskiego, nie ujętych przez podatnika w rozliczeniach podatku VAT za miesiące od lutego do maja 2009r. Z akt sprawy wynikało, ze J. W. zawarł z V. V. (zamieszkałym na Ukrainie) w dniu 23 stycznia 2009r. umowę kupna-sprzedaży linii do produkcji elementów do karniszy z pełnym oprzyrządowaniem stanowiącym całość do produkcji wyrobów karniszowych - metalowych za kwotę 700.000 zł. Ustalono, że dnia 29 maja 2009r. towar w postaci linii do produkcji elementów do karniszy zgłoszono do procedury wywozu, zgłoszenie celne zostało zarejestrowane tego samego dnia. Towar objęty tym zgłoszeniem w dniu 21 czerwca 2009r. opuścił obszar celny Wspólnoty. W świetle wyjaśnień złożonych przez stronę, kwoty, które wpłynęły na jej konta firmowe – w lutym, marcu, kwietniu i maju 2009r. stanowiły częściową zapłatę za sprzedaż linii do produkcji karniszy (w tym walcarki) zgodnie z umową kupna-sprzedaży z dnia 23 stycznia 2009r. Maszyna do produkcji karniszy została wytworzona przez J. W. we własnym zakresie, systemem gospodarczym w 2003r. miała być przeznaczona na potrzeby działalności gospodarczej - spółki zawiązanej przez stronę z T.S. i P. W. Na podstawie zeznań strony i świadków ustalono, że przyszli wspólnicy – T.S. i P. W., przyjęli propozycję J. W. zawiązania spółki, udzielili stronie pożyczki w łącznej kwocie 450.000 zł na wytworzenie maszyny do produkcji karniszy, a samą stronę zobowiązali do wyprodukowania i uruchomienia tejże maszyny. Z uwagi jednak na zmianę koniunktury na rynku nie doszło do rozpoczęcia działalności (zawiązania w/w spółki), a maszyna po próbach technicznych została zakonserwowana, zabezpieczona i odstawiona do magazynu. Przedmiotowa maszyna nie była użytkowana w żadnej produkcji, nie stanowiła składników majątku którejkolwiek z firm prowadzonych przez J. W. Jak zeznał J. W., po znalezieniu na Ukrainie zainteresowanego kupnem ww. maszyny dokonał jej sprzedaży, jako swojego majątku prywatnego, na podstawie umowy cywilno-prawnej z racji, że nie była ona środkiem trwałym żadnej z prowadzonych przez niego firm. Strona oświadczyła również, że po otrzymaniu od nabywcy zapłaty za przedmiotową maszynę rozliczyła się z pożyczkobiorcami. Organ, nie zgodził się z zarzutami naruszenia art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54 poz. 535 ze zm. ) ( dalej: ustawa o VAT ), poprzez uznanie strony za podatnika VAT w odniesieniu do dokonanej jednorazowo (nie z zamiarem częstotliwym, nie w sposób ciągły) czynności sprzedaży linii do produkcji karniszy "wytworzonej" osobiście przez podatnika. W tym konkretnym przypadku zarówno organ pierwszej instancji jak i organ odwoławczy nie kwestionowali oczywistego faktu, jakim niewątpliwie było prowadzenie przez stronę działalności gospodarczej w zakresie produkcji karniszy (działalność zgłoszona - produkcja pozostałych wyrobów z tworzyw sztucznych) oraz jednorazowe wytworzenie linii do produkcji karniszy bez zamiaru wykonywania przez stronę takich właśnie czynności produkcyjnych w sposób częstotliwy. Do podjęcia decyzji w temacie opodatkowania podatkiem VAT zaliczek otrzymanych przez podatnika z tytułu dokonanej sprzedaży eksportowej ww. linii do produkcji karniszy ocenie podlegał nie tylko sam zamiar podatnika do kontynuowania takiej właśnie działalności produkcyjnej, ale całokształt okoliczności towarzyszących sprzedaży przedmiotowej linii produkcyjnej. Ze zgromadzonego materiału dowodowego (pisma strony, protokoły przesłuchania strony i świadków) wynikało niezbicie, że strona "wytworzyła" systemem gospodarczym linię do produkcji elementów do karniszy z pełnym oprzyrządowaniem stanowiącym całość do produkcji wyrobów karniszowych- metalowych na potrzeby działalności gospodarczej. J. W. zachował się w tym przypadku jak profesjonalny producent skomplikowanych urządzeń, cechujący się znajomością specjalistycznej wiedzy technicznej oraz wiedzy z dziedziny wyrobów z tworzyw sztucznych, a więc wiedzy ściśle związanej również z prowadzoną przez stronę jako osoba fizyczna działalności gospodarczej. Bezsporny był również fakt, że przedmiotowa linia do produkcji karniszy wyprodukowana została przez stronę na potrzeby działalności gospodarczej - przyszłej, nie zawiązanej spółki z innymi osobami. Fakt, że przedmiotowa linia produkcyjna od jej wyprodukowania czyli od 2003r., aż do dnia sprzedaży a więc 23 stycznia 2009r. (umowa kupna sprzedaży) nie była wykorzystywana przez stronę i jego rodzinę do celów prywatnych znalazł potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Dyrektor Izby Skarbowej w L. argumentował, że organ podatkowy pierwszej instancji prawidłowo zinterpretował art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT. Nie można bowiem uznać, jak twierdziła strona, że jednorazowa (bez zamiaru powtarzania tej czynności w przyszłości) sprzedaż wyprodukowanej przez stronę profesjonalnej linii produkcyjnej, która miała służyć działalności gospodarczej, a nie potrzebom osobistym (nie stanowiła majątku osobistego), nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy o VAT i przepisów Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (dalej: Dyrektywy 2006/112/WE). Linia do produkcji karniszy pozostawała w ścisłym związku z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz dotyczyła majątku służącego działalności gospodarczej, a nie majątku prywatnego strony. W związku z powyższym bez znaczenia pozostawała jednorazowość i niepowtarzalność dokonanej przez stronę czynności. Bez znaczenia dla sprawy był również fakt braku zamiaru odsprzedaży przedmiotowej linii produkcyjnej w momencie jej wytworzenia, gdyż sam fakt wytworzenia jej dla celów działalności gospodarczej powoduje, że jej zbycie wykonywane zostało również w ramach tej działalności. Konsekwencją zaś powyższego było zasadne opodatkowanie podatkiem VAT (0%) zaliczek otrzymanych przez stronę na poczet eksportu, wyprodukowanej przez nią samą na potrzeby działalności gospodarczej linii do produkcji karniszy. 2.2. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona zarzuciła naruszenie przepisów, tj.: - art. 121, art. 122, art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) (dalej: O.p.), poprzez nie wyjaśnienie stanu faktycznego w sposób wyczerpujący, nie zebranie wszystkich istotnych dowodów w sprawie, a w rezultacie błędne ustalenie stanu faktycznego; - art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, poprzez nieuprawnione uznanie Józefa Wawera za czynnego podatnika podatku od towarów i usług w odniesieniu do dokonanej jednorazowo czynności sprzedaży linii do produkcji karniszy; - art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, poprzez oparcie ustaleń na twierdzeniu, że sprzedaż linii do produkcji karniszy "wytworzonej" osobiście przez podatnika została dokonana w sposób "ciągły" i w celach zarobkowych oraz, że po stronie podatnika istniał zamiar wykonywania tego typu sprzedaży w sposób częstotliwy, co było niezbędne dla ustalenia czy podatnik w podanym zakresie (sprzedaż linii produkcyjnej) prowadzi działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu i z tytułu tej sprzedaży podlegał opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, co w konsekwencji spowodowało wydanie niekorzystnego dla skarżącego rozstrzygnięcia. 2.3. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wnosił o jej oddalenie. 3. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił. Sąd przyjął, że spór koncentrował się wokół problemu, czy jednorazowa czynność polegająca na sprzedaży linii służącej produkcji elementów do karniszy pozwala w świetle obowiązujących przepisów prawa podatkowego uznać skarżącego za podatnika podatku od towarów i usług, a ponadto przyjąć, iż czynność taka stanowi przejaw działalności gospodarczej, rodzącej określone skutki podatkowe. Z uwagi na charakter sporu Sąd przywołał art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT. Następnie, wyraził zdanie, że materiał dowodowy zgromadzony w rozpoznawanej sprawie wskazywał, że przedmiotowa linia do produkcji karniszy (maszyna) została wytworzona w 2003r. przez skarżącego J. W. we własnym zakresie, systemem gospodarczym i w przyszłości miała być przeznaczona na potrzeby działalności gospodarczej - spółki zawiązanej przez skarżącego oraz z udziałem innych osób (T. S. i P. W.). W ramach wspólnych uzgodnień przyszłych wspólników, skarżący podjął się wytworzenia (wyprodukowania) maszyny do produkcji karniszy oraz jej uruchomienia. Zmiana sytuacji rynkowej (załamanie się koniunktury) spowodowała, że nie doszło do rozpoczęcia działalności (zawiązania w/w spółki), a maszynę po próbach technicznych zakonserwowano, zabezpieczono i odstawiono do magazynu skarżącego. Nie ulega wątpliwości, że przedmiotowej maszyny nie użytkowano i wykorzystywano zgodnie z jej przeznaczeniem. Jak wynikało z akt sprawy, w tym z protokołu kontroli podatkowej (k. 80 i 81 akt adm.) faktycznym przedmiotem działalności gospodarczej skarżącego była produkcja karniszy. W tym celu skarżący kupował niezbędne materiały. W tych okolicznościach, zdaniem Sądu, organy podatkowe słusznie przyjęły, że sprzedaż eksportowa linii produkcyjnej pozostawała w ścisłym związku z prowadzoną przez skarżącego działalnością gospodarczą. Sprzedaży tej dokonano tylko dlatego, że z przyczyn ekonomicznych (zmiany sytuacji rynkowej) nie doszedł do skutku zamiar wspólnego przedsięwzięcia gospodarczego. Skoro linia produkcyjna miała być wykorzystywana do działalności gospodarczej, prawidłowe było stanowisko orzekających organów, że w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, skarżący posiada status podatnika z tytułu jednorazowej czynności prawnej polegającej na odpłatnym zbyciu tejże linii w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, odpowiadającej definicji zawartej w art. 15 ust. 2. Według Sądu, jednorazowość oraz niepowtarzalność dokonanej przez skarżącego czynności, nie miała znaczenia z punku widzenia dyspozycji tego ostatniego przepisu. W tych warunkach zachowanie się skarżącego, po pierwsze, jako profesjonalnego producenta (wytwórcy) skomplikowanej linii produkcyjnej, która wraz z towarzyszącymi jej urządzeniami miała być wykorzystywana do produkcji elementów do karniszy, po drugie, jako sprzedawcy tejże linii, w sytuacji, kiedy skarżący zajmował się produkcją karniszy, dostawą elementów do tego rodzaju towarów, jednorazowa czynność polegająca na sprzedaży przedmiotowej linii pozwalała w świetle przytoczonych przepisów prawa podatkowego uznać skarżącego za podatnika podatku od towarów i usług, a ponadto przyjąć, iż czynność taka stanowiła przejaw działalności gospodarczej, rodzącej określone skutki podatkowe. Sąd podkreślił, że rozważania organu w części dotyczącej wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia poparte zostały dodatkowo orzecznictwem ETS oraz sądów krajowych, co odpowiadało dyrektywom płynącym z treści art. 124 oraz art. 210 par 4 O.p. 4. Skarga kasacyjna 4.1. W skardze kasacyjnej, sporządzonej przez pełnomocnika skarżącego, zaskarżony powyższy wyrok w całości, zarzucając naruszenie: 1. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1) lit c i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) (dalej: u.p.p.s.a.) w zw. z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. polegające na tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie badając legalność zaskarżonych decyzji oddalił skargę, nie uwzględniając, że organy podatkowe wydając zaskarżone decyzje przekroczyły zasadę swobodnej oceny dowodów oraz błędnie ustaliły stan faktyczny, dokonując ustaleń wzajemnie sprzecznych, a tym samym Sąd zaakceptował błędnie ustalony stan faktyczny sprawy uznając, że: - "złożona" przez podatnika linia do produkcji karniszy "ma związek z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą prowadzoną na własny rachunek, a polegającą wyłącznie na produkcji elementów karniszy", przy jednoczesnym uznaniu, że planowana działalność gospodarcza miała wprawdzie nastąpić, ale po zawiązaniu spółki z dwoma wspólnikami, a więc przez innego podatnika podatku VAT; - skarżący jest "profesjonalnym producentem (wytwórcą) skomplikowanej linii produkcyjnej, która wraz z towarzyszącymi jej urządzeniami miała być wykorzystana do produkcji elementów do karniszy", przy jednoczesnym ustaleniu, że nigdy przedtem skarżący żadnej maszyny (linii produkcyjnej) nie "wytworzył", ani handlem maszynami się nie zajmował, skoro, jak ustalono, zajmował się wyłącznie produkcją elementów do karniszy; - dokonano jednorazowej czynności prawnej polegającej "na odpłatnym zbyciu tejże linii w ramach prowadzonej działalności gospodarczej", przy jednoczesnym ustaleniu, że sporna linia "nie stanowiła składników mienia przedsiębiorstwa należącego do Skarżącego i wchodziła w skład jego majątku prywatnego"; - sprzedaż ("czynność") była wprawdzie "jednorazowa oraz niepowtarzalna", ale "profesjonalna linia produkcyjna miała służyć nie osobistym, prywatnym, czy konsumenckim potrzebom skarżącego, ale realizacji jego planów o charakterze inwestycyjnym w ramach daleko idącej zaplanowanej działalności gospodarczej" z jednoczesnym przyznaniem, że czynności tych miał dokonywać inny podmiot, który, co bezsporne, nigdy nie został zarejestrowany jako podatnik podatku VAT; 2. przepisów prawa materialnego, tj.: a) błędną wykładnię art. 15 ust. 1 w zw. z ust. 2 ustawy o VAT oraz art. 2 ust. 1 lit. a i art. 9 Dyrektywy 2006/112/WE poprzez uznanie, że czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług jest także osoba fizyczna, która dokonała jednorazowej czynności sprzedaży linii do produkcji karniszy, "wytworzonej" osobiście, bez zamiaru wykonywania tego typu czynności w sposób częstotliwy w sytuacji, gdy prawidłowa wykładnia ww. przepisów prowadzi do wniosku, że uznanie za podatnika podatku VAT jest możliwe tylko wówczas, gdy: - działalność podatnika, w danym zakresie (w tym wypadku w zakresie handlu maszynami), przybierać musi formę zawodową (profesjonalną), czyli stałą (powtarzalność czynności i zamiar ich kontynuacji), a w konsekwencji zorganizowaną, - w przypadku działalności gospodarczej w zakresie handlu zamiar częstotliwego wykonywania czynności ujawniony być musi już w momencie nabycia towaru, a nie w momencie jego sprzedaży, a ponadto, gdy z wykładni tej wynika, że nie jest działalnością handlową sprzedaż majątku osobistego (prywatnego), który nie został nabyty w celach odsprzedaży (w celach handlowych), lecz wytworzony na ewentualne potrzeby innego podatnika podatku VAT, który nigdy żadnej działalności gospodarczej nie rozpoczął. b) niewłaściwe zastosowanie art. 15 ust. 1 w zw. art. 5 ust. 1 pkt 1) i 2) cyt. ustawy o VAT oraz art. 2 ust. 1 lit. a cyt. Dyrektywy poprzez uznanie, że skarżący był czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług dokonując sprzedaży "wytworzonej" przez siebie linii produkcyjnej. 4.2. Wskazując na powyższe podstawy wniesiono o: - uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie; - zasądzenie na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. 5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 5.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. 5.2. Zgodnie z art. 183 § 1 u.p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, jednak z urzędu bierze pod rozwagę przesłanki nieważności postępowania, określone w art. 183 § 2 powołanej ustawy. W niniejszej sprawie nie dostrzeżono naruszeń przepisów prawa mogących świadczyć o nieważności postępowania sądowego, tym samym sprawa ta może być rozpoznana w granicach zarzutów skargi kasacyjnej, które – zgodnie z art. 176 w związku z art. 174 powołanej ustawy – mogą dotyczyć naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie albo naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. 5.3. W sprawie sformułowano zarzuty naruszenia przepisów postępowania jak i prawa materialnego. Mając jednakże na uwadze argumentacje uzasadniającą te zarzuty można nakreślić w sprawie kwestię sporną. Jej istotą jest to, czy Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił za organami podatkowymi, że jednorazowa czynność polegająca na sprzedaży linii służącej produkcji elementów do karniszy była wykonana w ramach działalności gospodarczej a tym samym pozwalała uznać skarżącego w stosunku do tej czynności za podatnika podatku od towarów i usług. 5.4. W powstałem kwestii spornej rację należy przyznać Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w sprawie dokonano prawidłowej wykładni art. 15 ust. 1 w zw. z ust. 2 ustawy o VAT oraz art. 2 ust. 1 lit. a i art. 9 Dyrektywy 2006/112/WE oraz właściwie zastosowano art. 15 ust. 1 w zw. art. 5 ust. 1 pkt 2) ustawy o VAT i art. 2 ust. 1 lit. a cyt. Dyrektywy. W myśl art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. W świetle ust. 2 tego przepisu, działalnością gospodarczą, jest wszelka działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Jak należy rozumieć wskazane przepisy wyjaśniono w wyroku składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07. Sąd tej dokonując analizy przepisów prawa krajowego jak i prawa europejskiego, w tym art. 4 ust. 1 i 2 VI Dyrektywy (będącego odpowiednikiem art. 9 ust. 1-2 Dyrektywy 112, który to powołał autor skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie) stwierdził, że zarówno z brzmienia przepisu art. 4 ust. 1 i 2 VI Dyrektywy, jak i art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT wynika nader wyraźnie, że warunkiem niezbędnym do uznania danego podmiotu za podatnika VAT jest ustalenie, że działa on niezależnie jako producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik czy wykonujący wolny zawód. Innymi słowy, jeśli dana czynność wykonana została poza zakresem działań producenta, handlowca, usługodawcy, pozyskującego zasoby naturalne, rolnika czy wykonującego wolny zawód to w świetle art. 4 ust. 1 i 2 VI Dyrektywy z tytułu wykonania takiej czynności dany podmiot nie może być uznany za podatnika VAT i to bez względu na to, czy czynność tę wykonał jednorazowo, ale w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy, czy też wielokrotnie. Taka zaś właśnie sytuacja występuje w przypadku sprzedaży przez daną osobę jej majątku prywatnego. 5.5. Mając na uwadze ramy nakreślone przez przepisy prawa materialnego za niezasadne należy uznać zarzuty naruszenia art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1) lit c i § 2 u.p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. Prawidłowo bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że jednorazowa czynność polegająca na sprzedaży przedmiotowej linii pozwalała w świetle przytoczonych przepisów prawa podatkowego uznać skarżącego za podatnika podatku od towarów i usług, a ponadto przyjąć, iż czynność taka stanowi przejaw działalności gospodarczej, rodzącej określone skutki podatkowe. Podkreślany przez autora skargi kasacyjnej fakt jednokrotnej sprzedaży maszyny czy też brak zamiaru wykonywania tej czynności w sposób częstotliwy nie przesądza, że skarżący nie czynił tego w ramach działalności gospodarczej. Sam zamiar podatnika, w świetle przywołanych wyżej unormowań prawa materialnego nie jest jedynym wyznacznikiem działania w charakterze podatnika VAT. Nie można również stwierdzić aby tak wskazywały, omówione w wyroku o sygn. akt I FPS 3/07, kryteria jakimi należy się kierować przy określaniu, że w takim przypadku mamy do czynienia z działalnością gospodarczą, a nie z zarządem majątkiem prywatnym. W tej sytuacji stwierdzenie, czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej spawy. Za tym, że w niniejszej sprawie sprzedaż nastąpiła w wyniku wykonywania działalności gospodarczej przemawiają ustalone przez organy podatkowe okoliczności: 1. Faktycznym przedmiotem działalności gospodarczej skarżącego była produkcja karniszy. W tym celu skarżący kupował niezbędne materiały (między innymi polipropylen, sprężynki, malen, tarnoform). Fakt ten, podobnie jak sprzedaż elementów do karniszy (dostawa tych elementów) nie był kwestionowany przez stronę skarżącą, ani w zastrzeżeniach do protokołu kontroli, ani w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. 2. Maszyna do produkcji karniszy została wytworzona przez J.W. we własnym zakresie, systemem gospodarczym w 2003r. miała być przeznaczona na potrzeby działalności gospodarczej, tj. spółki zawiązanej przez stronę z T. S. i P. W. 3. Z uwagi na to, że nie doszedł do skutku zamiar wspólnego przedsięwzięcia gospodarczego maszynę sprzedano. 4. Maszyna od jej wyprodukowania czyli od 2003r., aż do dnia sprzedaży a więc 23 stycznia 2009r. (umowa kupna sprzedaży) nie była wykorzystywana przez skarżącego i jego rodzinę do celów prywatnych. Powyższe okoliczności ustalono w oparciu o zeznania samej strony jak i świadków. Analiza zaskarżonej decyzji prowadzi przy tym do wniosku, że organ podatkowy wyczerpująco rozpatrzył cały materiał dowodowy. Ustosunkował się do każdego dowodu i dokonał oceny dowodów we wzajemnym ze sobą powiązaniu. Nie można się zgodzić z autorem skargi kasacyjnej aby ocena ta była dowolna. Wnioski wyciągnięte z poczynionych ustaleń faktycznych były prawidłowe. Skoro przedmiotowa linia do produkcji karniszy wyprodukowana została przez stronę na potrzeby działalności gospodarczej a charakter wyprodukowanej skomplikowanej maszyny oraz ścisły jej związek z prowadzoną przez skarżącego działalnością gospodarczą potwierdza fakt, iż nie stanowiła ona majątku osobistego strony, to uprawniona jest konstatacja, że profesjonalna linia produkcyjna miała służyć nie, prywatnym, czy konsumenckim potrzebom skarżącego, ale realizacji jego planów o charakterze inwestycyjnym w ramach daleko idącej zaplanowanej działalności gospodarczej. W tej sytuacji właściwa była ocena Sądu pierwszej instancji, co do uznania skarżącego w realizacji omawianej czynności za podatnika podatku od towarów i usług. 5.6. W świetle powyższego uznając, że przedmiotowa skarga kasacyjna nie dostarcza uzasadnionych podstaw do uwzględnienia zawartych w niej żądań, stwierdzić należało, że Sąd pierwszej instancji słusznie oddalił skargę na podstawie art. 151 u.p.p.s.a. 5.7. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 u.p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.