II SA/Gl 1393/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik (spr.), Sędziowie Asesor WSA Aneta Majowska, Sędzia WSA Krzysztof Nowak, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 18 listopada 2022 r. sprawy ze skargi A. R. na postanowienie Wojewody Śląskiego z dnia 18 lutego 2022 r. nr IFXIV.7840.10.25.2020 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie zmiany pozwolenia na budowę oddala skargę. UZASADNIENIE Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...] r., Nr [...], działając w trybie ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie j.t. Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 – dalej k.p.a.) oraz ustawy z dnia 7 lipca 1994 r – Prawo budowlane (obecnie j.t. Dz.U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm., dalej: p.b.), po rozpatrzeniu wniosku inwestora A. Sp. z o.o. z siedzibą w D. zmienił ostateczną decyzję Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 19 czerwca 2017 r., w której udzielono inwestorowi J. Sp. z o.o. z siedzibą w K. (przeniesioną na inwestora A. Sp. z o.o.) pozwolenia na budowę zespołu czterech budynków mieszkalnych wielorodzinnych, podpiwniczonych usytuowanych przy ul. [...] w K. , wraz z ciągami pieszymi, drogami dojazdowymi i miejscami postojowymi, wewnętrzną instalacją gazową na działkach nr [...] i in., w zakresie projektu zagospodarowania terenu oraz budynku D usługowo – mieszkalnego. W uzasadnieniu podano m. in., że inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i zostały spełnione przesłanki do uwzględnienia wniosku. Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia złożył A. R. (dalej: odwołujący się, skarżący), wyrażając swoje niezadowolenie. Wniósł również o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Podano m. in., że deweloper nie tylko celowo dążył do przyspieszenia rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, ale także do pominięcia udziału odwołującego się w sprawie. Nabywca wobec postawy dewelopera wystosował do organu wniosek o udzielenie informacji publicznej, wskutek czego w dniu 6 lipca 2020 r. pozyskano wiedzę o czynnościach związanych ze zmianą decyzji [...]. Deweloper na własne ryzyko pomijał brak uczestnictwa odwołującego w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego. Deweloper, jako profesjonalista, powinien wezwać go do udziału w sprawie, tym bardziej, że organ nie miał świadomości pełnego katalogu stron oraz okoliczność odwołania pełnomocnictwa. Szeroko opisał również stan faktyczny i konflikt w zakresie ww. inwestycji. Wojewoda Śląski postanowieniem z dnia 18 lutego 2022 r., znak IFXIV.7840.10.25.2020, wydanym na podstawie art. 59 §2 k.p.a., odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od powyższej decyzji. W uzasadnieniu podano m. in., że zaskarżona decyzja z dnia 14 listopada 2019 r. nie była skierowana do skarżącego, ponieważ nie był on stroną postępowania przeprowadzonego w przedmiotowej sprawie. Przywrócenie terminu do wniesienia odwołania byłoby możliwe tylko dla podmiotu, dla którego termin taki został określony. Tymczasem wnioskodawcy jakikolwiek termin do wniesienia odwołania nie został przyznany ani określony. Co prawda – zgodnie z utrwalonym orzecznictwem – mógłby on wnieść odwołanie w terminie przysługującym stronom biorącym udział w postępowaniu – ale po upływie tego terminu, przypisanego wyłącznie tym stronom, nie może być ten termin punktem odniesienia dla osób trzecich, niebędących stronami i nieuczestniczących w postępowaniu. Niniejszym orzeczona odmowa przywrócenia terminu do wniesienia odwołania nie wynika z zanegowania merytorycznych i faktycznych okoliczności, na które powołał się wnioskodawca lecz z uwagi na opisaną powyżej prawną bezpodstawność złożonego wniosku. Skargę na powyższe postanowienie złożył A. R. , kwestionując rozstrzygnięcie. Zarzucił m. in.: – naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 77 §1, art. 80, art. 107 §1 i 3 k.p.a., poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego; – wydanie zaskarżonego postanowienia z naruszeniem reguł wskazanych w art. 107 §1 i 3 k.p.a., poprzez brak precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej tego postanowienia; – naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 10 § 1, 28 k.p.a., poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia z pominięciem interesu i udziału skarżącego w postępowaniu o wydanie decyzji z dnia 14 listopada 2019 r.; – naruszenie art. 127a §1 k.p.a., poprzez uznanie za skuteczne złożenie przez A. Sp. z o.o. oświadczenia o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 14 listopada 2019 r., podczas gdy już od dnia 10 października 2019 r. skarżący był współwłaścicielem nieruchomości, której dotyczyła przedmiotowa decyzja, w tym także w dniu 10 października 2019 r. złożył odwołanie pełnomocnictwa do reprezentacji Skarżącego przez dewelopera, w szczególności, ale nie wyłącznie w postępowaniach administracyjnych mających związek z nieruchomością, co do której wydano przedmiotową decyzję - a co za tym idzie, decyzja Prezydenta Miasta K. powinna być nie tylko doręczona deweloperowi, ale także skarżącemu, co nie nastąpiło; – naruszenie art. 58 k.p.a., poprzez wydanie postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do złożenia odwołania, podczas gdy skarżący dochował terminu, w którym był w stanie dowiedzieć się o fakcie wydania decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 14 listopada 2019 r. – naruszenie art. 28 ust. 2 p.b., poprzez uznanie, że w niniejszej sprawie skarżącemu nie przysługuje status strony w postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 14 listopada 2019 r., podczas gdy skarżący był na dzień wydania decyzji współwłaścicielem działki, na której realizowana była inwestycja budowlana, w tym także nie upoważnił dewelopera do występowania w imieniu skarżącego w sprawach związanych z prawem i obowiązkami skarżącego, podczas gdy w obliczu argumentacji wskazanej w piśmie skarżącego z dnia 9 lipca 2020 r., a także w piśmie z dnia 13 lipca 2020 r. wyraźnie wskazano, że zostały naruszone prawa i obowiązki skarżącego, a to w obliczu postawy dewelopera, dążącej do wydania decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 14 listopada 2019 r. Mając na względzie powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie w całości postanowienia Wojewody Śląskiego oraz decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 14 listopada 2019 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Organ I instancji. W uzasadnieniu skarżący ponownie przywołał podnoszone w odwołaniu okoliczności faktyczne i prawne. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podał, że działał na podstawie i w granicach prawa, a rozstrzygnięcie znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. W uzasadnieniu powtórzył swą poprzednią argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2022 roku, poz. 329 ze zm. – dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też organ odwoławczy nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem, zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi. Zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. W razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (art. 58 §1 k.p.a.). Warunkiem skuteczności czynności procesowej wniesienia odwołania jest zatem zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Złożenie odwołania po terminie powodować może różne skutki procesowe w zależności od tego, czy odwołujący się złożył jednocześnie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania (art. 58 § 1 i 2 k.p.a.), czy też z prośbą taką nie wystąpił. W niniejszej sprawie prośba tego rodzaju została złożona. Procesowa instytucja przywracania terminu stwarza możliwość skutecznego dokonania czynności przez stronę w sytuacji, gdy upłynął już termin do jej podjęcia. Instytucja ta została unormowana co do zasady w art. 58 i 59 k.p.a. Przywrócenie terminu następuje na prośbę zainteresowanego, a przesłanką podjęcia takiego rozstrzygnięcia jest uprawdopodobnienie, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Ponadto, skuteczność prośby uzależniona jest od jej wniesienia w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu oraz od jednoczesnego dopełnienia uchybionej czynności (§ 2). Z kolei zgodnie z art. 58 § 3 k.p.a. przywrócenie terminu do złożenia prośby o przywrócenie terminu jest niedopuszczalne. Pewną modyfikację przewiduje obecnie art. 15zzzzzn2 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (j.t. Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm). Zgodnie z nim "W przypadku, o którym mowa w art. 58 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w terminie 30 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu." Dotyczy to przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego wskazanych tam terminów. Art. 15zzzzzn2 dodany został przez art. 1 pkt 24 ustawy z dnia 9 grudnia 2020 r. (Dz. U. z 2020 r., poz. 2255), zmieniającej ustawę dopiero jednak z dniem 16 grudnia 2020 r., zatem po złożeniu wniosku przez skarżącego. Tym samym zarzuty skargi nie mogą zostać podzielone. Uprawnionym do złożenia wniosku o przywrócenie terminu jest "zainteresowany" (art. 58 §1 k.p.a.). Pojęcie to nie oznacza osoby mającej tylko interes faktyczny w załatwieniu sprawy będącej przedmiotem postępowania administracyjnego lecz osobę uczestniczącą w postępowaniu administracyjnym, uprawnioną bądź zobowiązaną do dokonania czynności procesowej. Zainteresowanymi, w rozumieniu tego przepisu, będą zatem uczestnicy postępowania (strony, uczestnicy na prawach strony i inni uczestnicy), którzy są "zainteresowani" przywróceniem im prawa do podjęcia pewnych czynności procesowych (A. Wróbel, Komentarz do art. 58 k.p.a., Lex-el., teza 2). Zgodnie z wyrokiem NSA z 24 listopada 2010 r., II OSK 1762/09, strona postępowania administracyjnego, niebędąca jedyną stroną tego postępowania, która została w tym postępowaniu pominięta przez niedoręczenie jej decyzji organu pierwszej instancji, może wnieść odwołanie w terminie, który biegnie dla stron postępowania, którym decyzję doręczono, zaś po tym terminie nie służy jej prawo wniesienia odwołania lecz podanie o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Możliwość skorzystania z wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania służy jedynie stronie, której organ doręczył decyzję. Zatem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Sąd nie może rozpatrywać ww. sprawy merytorycznie i odnosić się do argumentacji w tym przedmiocie, bowiem zagadnienia te pozostają poza zakresem rozpoznania sprawy. Również nie podlega badaniu w niniejszym postępowaniu status skarżącego, jako strony postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 14 listopada 2019 r. Skarżący mógł ewentualnie korzystać z uprawnień, o których mowa w art. 145 §1 pkt 4 k.p.a., w ramach postępowania wznowieniowego. Nie doszło zatem do naruszenia art. 6-11, 28, 58, 59, 77 §1, 80, 107 § 1 i 3, 127a §1 k.p.a., 28 ust. 2 p.b., ani też innych przepisów, w tym wyżej przywołanych, uzasadniających uwzględnienie skargi. Z powyższych względów skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nastąpiło zgodnie z art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a. Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.