I OSK 2248/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Przybysz Sędziowie: sędzia NSA Zygmunt Zgierski sędzia del. WSA Maria Grzymisławska-Cybulska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 24 sierpnia 2021 r., sygn. akt II SA/Ol 444/21 w sprawie ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w [...] na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 24 sierpnia 2021 oddalił skargę Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w [...] na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości. Wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2020 r. [...] z siedzibą w [...] wniosła o wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości poprzez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej. We wniosku wskazano, że na dz. nr [...] znajduje się obecnie 27m kabla SN 15kV typu 3x HAKnFtA 1x120mm², który planuje się przebudować z niewielką korektą trasy. Po przebudowie na działce znajdować się będzie 27m kabla SN 15 kV typu 3 x XRUHAKXS 1x150mm². Decyzją z [...] marca 2021 r., nr [...] , Starosta [...] (dalej jako: "organ I instancji", "starosta"), działając na podstawie art. 124 i art. 124a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r., poz. 1990 ze zm., dalej jako: "u.g.n."), ograniczył sposób korzystania z części nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym, położonej w obrębie nr [...] miasta [...], oznaczonej według operatu ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...]o pow. [...] ha, stanowiącej współwłasność Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w [...] i osób fizycznych, w celu wykonania przez [...] S.A. (dalej jako: "wnioskodawca", "inwestor") prac polegających na przebudowie elektroenergetycznej linii kablowej SN 15 kV relacji [...]-[...]- pomiędzy [...], a stacją transformatorową [...]. Wskazano, że ograniczeniu sposobu korzystania będzie podlegała część nieruchomości o pow. 158 m² , tj. pas o szerokości od 4,5 m do 7,0 m i długości 27 m. Dojazd do działki nr [...]odbywać się będzie z działki stanowiącej drogę powiatową, oznaczoną według operatu ewidencji gruntów i budynków nr [...], poprzez działkę nr [...](objętą odrębnym postępowaniem). Powierzchnia zajęcia nieruchomości jest tożsama z powierzchnią pasa technologicznego (pasa zajęcia działki na czas planowanych prac). Powierzchnia strefy budowlano-montażowej, w której dopuszcza się prowadzenie robót związanych z usuwaniem awarii i konserwacyjnych po zrealizowaniu inwestycji, wynosi 158 m², tj. pas o szerokości od 4,5 m do 7,0 m i długości 27 m, natomiast pas ochronny, czyli obszar gruntu, z którego korzystanie przez właściciela będzie ograniczone, stanowi pas o szerokości 2,3 m oraz długości 27 m, i pow. 57 m². Dokładny przebieg projektowanej linii kablowej SN 15 kV wraz z obszarem zajęcia nieruchomości przedstawiono na załączniku graficznym, stanowiącym integralną część niniejszej decyzji. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" w [...] (dalej jako: "spółdzielnia", "skarżąca"), wnosząc o uchylenie powyższej decyzji z uwagi na niespełnienie warunków z art. 124 u.g.n. Skarżąca wywiodła, że przepis ten nie może mieć zastosowania do urządzeń infrastruktury już istniejących. Zastosowanie tej podstawy prawnej może odnosić się jedynie do przyszłych, planowanych inwestycji przesyłowych, a nie będących w trakcie użytkowania. Zaakcentowano, że wymiana przedmiotowej linii jest działaniem komercyjnym związanym z przyłączeniem nowych budynków wznoszonych w okolicy. W wyniku rozpatrzenia odwołania, decyzją z [...] kwietnia 2021 r., nr [...] , Wojewoda Warmińsko-Mazurski utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Z decyzją tą nie zgodziła się Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w [...] i zaskarżyła ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, który skargę tę oddalił. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" w [...], zaskarżając w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 24 sierpnia 2021r. sygn. akt II SA/Ol 444/21. Na podstawie art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – dalej jako: "p.p.s.a." Sądowi I instancji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie: - przepisu art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2020 poz. 1990 - dalej jako: "u.g.n." poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię, a w konsekwencji uznanie, że znajduje on zastosowanie w okolicznościach niniejszej sprawy, gdy zasadne zdaniem skarżącej winno być wydanie decyzji na podstawie art. 124b u.g.n. - przepisu art. 124b u.g.n. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji kiedy planowana inwestycja wymiany urządzeń sieci na nowe, stanowi remont poprzez modernizację już istniejącej sieci, a nie budowę nowej do której zastosowanie miałby przepis art. 124 u.g.n., - przepisu art. 64 ust.3 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP przez jego pominięcie, w sytuacji gdy zachodziła konieczność uwzględnienia ochrony i istoty własności, w sytuacji ograniczania tego prawa. Zarzucono też naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tzn.,: - art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. polegające na nie rozpoznaniu przez WSA w Olsztynie i dokonaniu oceny prawnej zarzutu, że ograniczenie prawa własności nieruchomości w trybie art. 124 u.g.n. może mieć zastosowanie jedynie do przyszłych, dopiero planowanych inwestycji przesyłowych, a nie do sieci już posadowionych w gruncie i nie ustosunkowanie się przez ten sąd w uzasadnieniu wyroku do tych zarzutów, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, - art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art, 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i w związku z art. 84 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego – dalej jako: "k.p.a." polegające na nie ustaleniu w toku postępowania, czy zakres prac związany z inwestycją opisany we wniosku inwestora, może w rzeczywistości prowadzić do zmiany zasadniczych parametrów technicznych modernizowanej sieci i czy stanowi faktycznie remont w świetle przepisu art. 124b u.g.n., czy przebudowę, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, - art. 151 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie skutkujące oddaleniem skargi w sytuacji gdy zachodziły okoliczności do jej uwzględnienia. Żądaniem skargi kasacyjnej objęto uchylenie zaskarżonego wyroku i uchylenie zaskarżonych decyzji, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Wniesiono o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. W niniejszej sprawie pełnomocnik strony skarżącej kasacyjnie, na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie wniosła o jej przeprowadzenie. W tej sytuacji rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 p.p.s.a. Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu I instancji w ramach zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał te zarzuty za niezasadne. I. Bezzasadnie Sądowi I instancji zarzucono błędną wykładnię art. 124 ust. 1 u.g.n. (zarzut I.1). Nietrafnie autor skargi kasacyjnej podnosi, że ograniczenie prawa własności nieruchomości w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n może mieć zastosowanie jedynie do przyszłych, dopiero planowanych inwestycji przesyłowych, a nie do sieci już posadowionych na gruncie. Nietrafnie autor skargi kasacyjnej przyjmuje, że ustawodawca w art. 124 ust. 1 u.g.n. ograniczył możliwość udzielenia zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej jedynie do zakładania (wznoszenia) nowych linii. Ani wykładnia językowa, ani systemowa czy celowościowa art. 124 ust. 1 u.g.n., nie prowadzą do rezultatu, wskazywanego w skardze kasacyjnej. Jest wręcz przeciwnie - zarówno wzgląd na interes właścicieli nieruchomości, których dotyczą postępowania o udzielenie zezwolenia na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. wzgląd na interes inwestorów ubiegających się o owe zezwolenia, jak i wzgląd na interes publiczny, przemawiają za przyjęciem, że zezwolenie wydane na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. może dotyczyć zarówno linii nowo tworzonych, jak i linii już istniejących, których dotyczy budowa, rozbudowa bądź przebudowa. Za możliwością wydania decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. w przypadku rozbudowy bądź przebudowy istniejącej linii elektroenergetycznej, opowiada się utrwalone orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przepis art. 124 ust. 1 u.g.n. obejmuje zarówno roboty inwestycyjne celu publicznego realizowane od podstaw, jak i polegające na przebudowie już istniejącej inwestycji celu publicznego w zakresie przekraczającym zwykłe prace konserwatorskie, bieżące remonty czy usuwanie awarii, których to robót dotyczy art. 124b ust. 1 u.g.n. Inna interpretacja uniemożliwiałaby przebudowę jakiejkolwiek linii energetycznej, skoro art. 124b u.g.n. dotyczy wyłącznie prac związanych z bieżącą konserwacją, remontem czy usuwaniem awarii (tak słusznie NSA w wyrokach z: 6.12.2016 r. I OSK 1509/16; 31.5.2017 r. I OSK 2618/16; 17.11.2017 r. I OSK 983/17; 7.2.2020 r. I OSK 2376/18, aprobowany przez M. Wolanina w: J. Jaworski, A. Prusaczyk, A. Tułodziecki, M. Wolanin, Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, C.H. Beck 2021, s. 702, nb 2). Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszym składzie poglądy te podziela. Obowiązkiem skarżącego kasacyjnie jest ścisłe określenie jednostki redakcyjnej aktu normatywnego, wobec którego zawiera się w treści skargi kasacyjnej zarzuty (wyrok NSA z: 5.10.2010 r. I GSK125/09; 23.11.2010 r. II FSK 1165/09; 1.12.2010 r. II FSK 1507/09; 8.12.2010 r. I GSK 619/09; 19.7.2013 r. I OSK 2766/09, cbosa, aprobowane przez J. Drachala, A. Wiktorowską, R. Stankiewicza w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu administracyjnym. Komentarz, C.H. Beck 2021, s. 860, nb 19). Zarzuty i ich uzasadnienie, winny być ujęte precyzyjnie i zrozumiale, gdyż - z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny I instancji nie naruszył innych przepisów (postanowienie Sądu Najwyższego z 26.10.2000 r. IV CKN 1518/00, OSNC 2001/3/39 i Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5.8.2004 r. FSK 299/04, OSP 2005/3/36). Sąd nie może zastępować strony i precyzować czy uzupełniać przytoczone podstawy kasacyjne, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę wymóg sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 176 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał zarzuty I.1 i 2 jedynie w zakresie art. 124b ust. 1 u.g.n., bowiem jedynie na s. 4 w akapicie 4 in fine autor skargi kasacyjnej wskazał ustęp 1 art. 124b u.g.n. jako właściwy wzorzec kontroli spośród 5 ustępów art. 124b u.g.n. Niezasadne okazały się oba zarzuty naruszenia art. 124b ust. 1 u.g.n., przy czym autor skargi kasacyjnej nietrafnie postrzega planowaną inwestycję, jako stanowiącą "remont przez modernizację już istniejącej sieci". Prawo budowlane w obecnym stanie prawnym nie posługuje się pojęciem modernizacji, które mieści się raczej w definicji przebudowy, polegającej na zmianie parametrów użytkowych lub technicznych obiektu (art. 3 pkt 7a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane – dalej jako: "p.b"). Rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy sprowadza się do ustalenia, czy planowane przez Spółkę prace są remontem linii elektroenergetycznej, czy też stanowią one jej przebudowę. Legalną definicję remontu zawiera art. 3 pkt 8 p.b., zgodnie z którym przez remont należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych, niż użyto w stanie pierwotnym. By określone czynności zakwalifikować jako remont, prace należy wykonać w obiekcie, który już istnieje i nie mogą one prowadzić do zmiany pierwotnego stanu obiektu (nie będąc jednocześnie jego konserwacją). Remont nie może stanowić przebudowy, rozbudowy, nadbudowy czy zmiany przeznaczenia obiektu. Przebudowa zdefiniowana została w art. 3 pkt 7a p.b. i przez pojęcie to należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji; w przypadku dróg są dopuszczalne zmiany charakterystycznych parametrów w zakresie niewymagającym zmiany granic pasa drogowego. Istotnym elementem różnicującym oba pojęcia jest zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, która wyklucza remont, a która stanowi o istocie przebudowy. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że w wyniku remontu nie może powstać obiekt budowlany o innych parametrach technicznych lub użytkowych, niż obiekt pierwotny (wyroki NSA z: 8.4.2011 r. II OSK 610/10; 25.1.2008 r. II OSK 1945/06). W ustawie nie występuje legalna definicja parametrów użytkowych lub technicznych. Jako zmianę parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu, posiłkując się wykładnią językową należy przyjąć, że są to wielkości liczbowe wyznaczające stan układu fizycznego albo charakterystyczne wielkości różnych urządzeń, procesów. Parametrem użytkowym i technicznym będą zatem wszelkie wielkości, wyrażane w jednostkach miary czy też wagi elementów użytkowych i technicznych, które występują w przypadku danego obiektu budowlanego. Jeżeli w wyniku wykonywanych robót budowlanych nastąpi zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem parametrów charakterystycznych dla kształtu całego obiektu budowlanego, takich jak jego kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość lub liczba kondygnacji, będziemy mieli do czynienia z przebudową. Jeżeli wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegać będzie na odtworzeniu stanu pierwotnego, niebędącą bieżącą konserwacją, będzie to remont. Porównując definicje remontu i przebudowy, zawarte w Prawie budowlanym, należy uznać, że planowane przez Spółkę prace na nieruchomości skarżącej będą przebudową. Istotne bowiem jest to, że w wyniku przebudowy istniejącej linii kablowej, na działce nr [...]w miejsce obecnie znajdującego się kabla SN 15kV typu 3x HAKnFtA 1x120mm², znajdować się będzie kabel SN 15 kV typu 3x XRUHAKXS 1x150mm². Nastąpi zatem zmiana parametrów technicznych, a ponadto żądanie wniosku [...] obejmowało również planowaną korektę przebiegu trasy linii. Nieusprawiedliwiony okazał się zarzut naruszenia art. 64 ust. 3 i art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. nr 78 poz. 483; sprost. z 2001 r. nr 28 poz. 319; zm. z 2006 r. nr 200 poz. 1471; z 2009 nr 114 poz. 946, dalej Konstytucja RP). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jednoznacznie wskazuje się, że unormowanie zawarte w art. 124 ust. 1 u.g.n. jest szczególnym rodzajem wywłaszczenia polegającym na ograniczeniu prawa własności, o jakim mowa w art. 64 ust. 3 Konstytucji RP (przykładowo wyroki z: 6.11.2014 r. I OSK 221/14; 4.3.2016 r. I OSK 1353/14; 17.1.2018 r. I OSK 1683/17, cbosa). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie nie dojdzie do naruszenia ochrony konstytucyjnego prawa własności, gdyż ograniczenie to następuje zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (na co trafnie wskazał Sąd I instancji – w uzasadnieniu wyroku II SA/Ol 444/21). Interes inwestora realizującego inwestycję celu publicznego, jak i słuszny interes Skarżącej, której prawo zostało ograniczone zgodnie z ustaleniami Planu, pozwalają na zastosowanie art. 124 ust. 1 u.g.n. przy realizacji przedmiotowej inwestycji. Wydanie decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. w sytuacji, gdy wywłaszczany nie wyraża na to zgody - ma charakter wyjątkowy i wymaga przekonywującego wykazania, że interes społeczny przemawiający za realizacją tej inwestycji jest ważny i znaczący, oraz że wymaga ograniczenia uprawnień Spółdzielni i tymi wskazówkami kierowały się organy obu instancji rozpoznające wniosek na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego ustabilizował się pogląd, że w przypadku prawa własności art. 31 ust. 3 Konstytucji winien pełnić rolę podstawową, natomiast art. 64 ust. 3 traktować należy wyłącznie jako konstytucyjne potwierdzenie dopuszczalności wprowadzenia ograniczeń tego prawa (wyrok TK z: 12.1.1999 r. P 2/98, OTK 1999/1/2, dalej wyrok P 2/98, pkt III.2; podobnie przykładowo m. in. 25.2.1999 r. K 23/98, OTK 1999/2/25, pkt III.2; 11.5.1999 r. P 11/98, OTK 1999/4/74, pkt III.4.A; 26.3.2002 r. SK 2/01, OTK-A 2002/2/15, pkt III.5, aprobowane przez L. Garlickiego i S. Jarosz-Żukowską w: red. L. Garlicki, M. Zubik, Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz, Wyd. Sejmowe 2016, t. II, s. 616, uw. 36). O ile bowiem art. 64 ust. 3 ogranicza się jedynie do wskazania przesłanki formalnej (ustawa) i nieprzekraczalnej granicy ingerencji (istota prawa własności), o tyle art. 31 ust. 3 wymienia - jak przyjmuje także TK - taksatywne kryteria dopuszczalności ograniczeń korzystania ze wszystkich konstytucyjnych wolności i praw - także prawa własności, do których należą: ustawowa forma ograniczenia, istnienie konieczności ograniczeń (brak innych środków skutecznie służących temu celowi), funkcjonalny związek ograniczenia z realizacją wartości wskazanych enumeratywnie w art. 31 ust. 3 (w szczególności porządek publiczny; P 2/98, pkt III.2.3; wyrok z 8.10.2013 r. SK 40/12, OTK-A 2013/7/97, pkt III.3.4.1; tamże, s. 616-617, uw. 36). Koncepcja wyłączności ustawy dla normowania prawnego statusu jednostki nie jest kwestionowana w doktrynie i orzecznictwie. Regulacja ustawowa musi odpowiadać dwóm wymaganiom "jakościowym": musi się cechować odpowiednim stopniem precyzji (określoności); musi się cechować odpowiednim stopniem kompletności - na poziomie ustawy muszą zostać unormowane wszystkie podstawowe elementy ograniczenia danego prawa lub wolności (wyrok TK z 18.2.2014 r. K 29/12, OTK-A 2014/2/11, pkt III.3; L. Garlicki, K. Wojtyczek - op. cit., s. 78-79, uw. 28). Art. 124 ust. 1 ugn wymagania te spełnia, a wyrok II SA/Ol 444/21 nie stanowi przykładu wykładni rozszerzającej tego przepisu. Zarzuty z drugiej podstawy kasacyjnej, z uwagi na ich charakter, należało rozpoznać łącznie. Zaskarżony wyrok nie narusza art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Sąd I instancji w sposób dostateczny wskazał, że podziela pogląd NSA (wskazując wyrok sygn. I OSK 2376/18), że art. 124 u.g.n. obejmuje zarówno roboty inwestycyjne celu publicznego realizowane od podstaw, jak i polegające na przebudowie już istniejącej inwestycji celu publicznego. Zarzut naruszenia art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. nie zasługiwał na uwzględnienie. W kontrolowanej sprawie nie były wymagane wiadomości specjalne, wymagające opinii biegłego. Organy obu instancji w sposób właściwy dokonały aktu subsumcji, a Sąd I instancji trafnie ów akt aprobował. Skoro nie doszło do naruszenia prawa materialnego ani procesowego w stopniu przemawiającym za uchyleniem zaskarżonej decyzji, Sąd I instancji trafnie oddalił skargę (art. 151 p.p.s.a.). Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu zgodnie z art. 184 p.p.s.a.