II SO/Op 17/18

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Bogusz po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku [...] o wymierzenie grzywny Rektorowi A za nieprzekazanie skargi na bezczynność w sprawie udostępnienia informacji publicznej postanawia 1) umorzyć postępowanie, 2) zwrócić skarżącemu kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. UZASADNIENIE [...], reprezentowany przez radcę prawnego P. Ł., złożył w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu wniosek o wymierzenie Rektorowi A grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), zwanej dalej "P.p.s.a.", z tytułu nieprzekazania w terminie skargi na bezczynność tegoż organu. Uzasadniając żądanie wskazał, że stosownie do art. 54 § 1 P.p.s.a., wniósł do WSA w Opolu skargę z dnia 2 października 2018 r. na bezczynność Rektora A, w związku ze złożonym wnioskiem z dnia 24 lipca 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej. Pełnomocnik skarżącego pismem z dnia 24 października 2018 r. działając na zasadzie art. 60 P.p.s.a., cofnął wniosek z dnia 18 października 2018 r. o wymierzenie organowi grzywny. Uzasadniając powyższe wskazał, że cofnięcie wniosku jest zasadne wobec uzyskania w Sądzie informacji o zarejestrowaniu sprawy o sygn. akt II SAB/Op 95/18, w przedmiocie skargi na bezczynność Rektora A, która obejmuje cytowany wyżej wniosek z dnia 24 lipca 2018 r. Podniósł, że w przeciwnym razie, postępowanie sądowe i tak zostałoby umorzone z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Zwrócił się również o zwrot uiszczonego w sprawie wpisu sądowego od wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Postępowanie sądowe należało umorzyć. Stosownie do art. 55 § 1 w zw. z art. 54 § 2 P.p.s.a., w razie nieprzekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Przy czym z mocy art. 64 § 3 P.p.s.a. do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie natomiast z art. 60 P.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego cofnął wniosek o wymierzenie grzywny organowi za nieprzekazanie sądowi skargi wraz z aktami sprawy. W związku z tą okolicznością, Sąd nie dopatrzył się zaistnienia przesłanek kwalifikujących cofnięcie wniosku jako niedopuszczalne. Analiza akt administracyjnych oraz przedmiot sprawy nie daje bowiem podstaw do oceny, by cofnięcie przedmiotowego wniosku zmierzało do obejścia prawa bądź do utrzymania w mocy aktu administracyjnego dotkniętego wadą nieważności. W tym stanie rzeczy postępowanie sądowe należało umorzyć, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w związku z art. 64 § 3 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął wniosek. O powyższym Sąd orzekł, jak w punkcie 1 sentencji postanowienia. Orzeczenie wyrażone w punkcie 2 postanowienia, uzasadnia art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. na podstawie, którego Sąd zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.