I OSK 1210/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mariola Kowalska Sędziowie sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) sędzia del. WSA Agnieszka Miernik Protokolant asystent sędziego Karolina Kubik po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2022 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P.R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 stycznia 2021 r., sygn. akt II SA/Wa 1274/20 w sprawie ze skargi P. R. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 13 marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 13 stycznia 2021 r. (sygn. akt II SA/Wa 1274/20), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P. R. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 13 marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej. W motywach w/w wyroku Sąd Wojewódzki wskazał, że w dniu 9 października 2018 r. P. R. został zarejestrowany w Urzędzie Pracy [...] jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych (decyzja Prezydenta [...] z dnia 9 października nr [...]). W związku z powyższym, w/w miał wyznaczony na dzień 30 grudnia 2019 r. w Powiatowym Urzędzie Pracy termin obowiązkowej wizyty, na którą jednak się nie stawił. W dniu 5 stycznia 2020 r. do organu I instancji wpłynął od skarżącego mail, w którym strona poinformowała, że w związku z niestawieniem się w urzędzie w dniu 30 grudnia 2019 r. wysłała listem poleconym usprawiedliwienie swojej nieobecności. W dniu 7 stycznia 2020 r. do organu I instancji wpłynęło także pismo P. R., powiadamiające, że nie stawił się on w urzędzie ze względu na atak choroby przewlekłej i związane z tym dolegliwości bólowe. Tym niemniej, decyzją z dnia 15 stycznia 2020 r. nr [...], Prezydent [...] - działając na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. a i pkt 4 oraz ust. 4c i ust. 4ca oraz art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2019 r. poz. 1482 ze zm., zwanej dalej: u.p.z.i.r.p.) oraz art. 104 k.p.a. - orzekł o utracie przez P. R., z dniem 30 grudnia 2018 r., statusu osoby bezrobotnej a decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Od powyższej decyzji P. R. wniósł odwołanie, podnosząc, iż wspomniane powiadomienie o nieobecności w urzędzie, wysłał do organu listem poleconym w dniu 2 stycznia 2020 r., a więc z zachowaniem terminu. Rozpatrując sprawę w trybie instancji odwoławczej, Wojewoda Mazowiecki, decyzją z dnia 13 marca 2020 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Podkreślił, że podstawę rozstrzygnięcia stanowił fakt, iż odwołujący się nie stawił się w Powiatowym Urzędzie Pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił organu w ciągu 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. W takim zaś przypadku musiała nastąpić utrata przez stronę statusu osoby bezrobotnej na okres 120 dni a odzyskanie tego statusu mogłoby nastąpić po upływie co najmniej 120 dni od dnia niestawienia się w Urzędzie, przy spełnieniu ustawowych warunków do nabycia takiego statusu. Wyżej przedstawiona decyzja Wojewody Mazowieckiego z dnia 13 marca 2020 r. nr [...]stała się następnie przedmiotem skargi P. R., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a w której to skardze skarżący podnosił, iż nie wiedział, że specyfika powiadomienia Powiatowego Urzędu Pracy o przyczynie nieobecności jest jakaś inna niż normalnie obowiązująca w sprawach cywilnych i administracyjnych. Wiedział bowiem o konieczności zawiadomienia Urzędu w terminie 7 dni, co zrobił w możliwy dla niego sposób i z pełnym przekonaniem, że tak można. Akcentował też, że podjął z Urzędem kontakt drogą elektroniczną i uważa, iż organ winien do niego napisać, (cyt.): "jeśli coś było nie tak". Wtedy zrobiłby wszystko, tak jak należy. Dodał przy tym, że gdy był rejestrowany jako osoba bezrobotna, został poinformowany o konieczności zawiadomienia Urzędu o nieobecności w terminie 7 dni, bez wskazania jednak, w jaki sposób należy to zrobić. Zaznaczył także, iż w okresie utraty statusu osoby bezrobotnej wielokrotnie korzystał z opieki zdrowotnej i podpisywał oświadczenie, że podlega ubezpieczeniu zdrowotnemu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wnosił o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Oddalając skargę – na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: "p.p.s.a.") – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnił, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2019 r. poz. 1482 ze zm., dalej u.p.z.i r.p.). Zgodnie zaś z art. 33 ust. 3 zd. 1 w/w ustawy, bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. Stosownie natomiast do art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z.i.r.p., starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawianie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy odpowiednio na okres wskazany w pkt 3, w zależności od liczby niestawiennictw. Powołany przepis przewiduje zatem w stosunku do bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa, sankcję pozbawienia statusu bezrobotnego w zależności od ilości niestawiennictw, tj. na: 120 dni w przypadku pierwszego niestawiennictwa, 180 dni w przypadku drugiego niestawiennictwa oraz 270 dni w przypadku trzeciego i kolejnego niestawiennictwa. W świetle więc powyższych regulacji – zdaniem Sądu Wojewódzkiego - organy obu instancji wydały w pełni legalne decyzje. Prawidłowo bowiem ustaliły, że pomimo faktu, iż skarżący w terminie 7 dni od dnia wyznaczonej mu kolejnej obowiązkowej wizyty w Urzędzie Pracy, tj. w dniu 5 stycznia 2020 r. - za pośrednictwem poczty elektronicznej - poinformował organ I instancji, że w związku ze swoim niestawiennictwem wysłał listem usprawiedliwienie tej okoliczności oraz, że w dniu 2 stycznia 2020 r. - za pośrednictwem poczty - nadał do organu I instancji pismo informujące, że nie stawi się w urzędzie ze względu na atak choroby przewlekłej i dolegliwości bólowe, to jednak wskazana korespondencja wpłynęła do organu dopiero w dniu 7 stycznia 2020 r., a zatem po upływie owego 7-dniowego terminu. Ponadto - w ocenie Sądu Wojewódzkiego – istotne w tym przypadku znaczenie miał przede wszystkim fakt, że podana przez stronę przyczyna niestawiennictwa nie mogła być uznana za "uzasadnioną" - w rozumieniu art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z.i.r.p. – gdyż skarżący, poza własnym oświadczeniem, nie przedstawił żadnego dokumentu, który potwierdzałby, że w dniu 30 grudnia 2019 r. tj. w dniu wyznaczonej wizyty w urzędzie nagle zachorował lub też nastąpiło nagłe nasilenie choroby, na którą przewlekle choruje. Z uwagi na brak precyzji przepisów ustawy w tym zakresie Sąd Wojewódzki odwołał się w tym miejscu do orzecznictwa sądowoadministracyjnego, zauważając, że przyjmuje ono, iż przyczyna niestawiennictwa bezrobotnego w urzędzie pracy musi być możliwa do weryfikacji i może to być tylko taka przyczyna, którą stanowi nieprzewidziana, niespowodowana przez bezrobotnego i obiektywna przeszkoda, uniemożliwiającą zgłoszenie się przez zainteresowanego w urzędzie pracy. Może nią zatem być m.in. nagła (niespodziewana) choroba, brak możliwości dojazdu z powodu przerw w komunikacji lub inne nagłe zdarzenie typu pożar czy powódź. Uwzględniając powyższe stanowisko judykatury, Sąd Wojewódzki podzielił więc stanowisko organów, zgodnie z którym podane przez skarżącego okoliczności nie mogły być zakwalifikowane do katalogu "uzasadnionych przyczyn" (w przedstawionym powyżej rozumieniu tego pojęcia). Skarżący usprawiedliwiał bowiem swoją nieobecność w urzędzie w dniu 30 grudnia 2019 r. atakiem choroby przewlekłej i związanymi z tym dolegliwościami bólowymi bez podania przy tym jakichkolwiek dowodów, wskazujących, że faktycznie taki nagły, wyjątkowy atak choroby nastąpił i że rzeczywiście uniemożliwił on stronie funkcjonowanie do tego stopnia, że skarżący nie mógł się stawić do urzędu. Ponadto – jak zaakcentował Sąd - o przyczynie niestawiennictwa skarżący poinformował organ I instancji po upływie 7-dniowego terminu, a co oznaczało, że w zakreślonym przez ustawę terminie, nie usprawiedliwił on swojej nieobecności w urzędzie. Sąd I instancji podkreślił także, że skarżący został pouczony o przysługujących mu prawach oraz obowiązkach, w tym m.in. o obowiązku zgłaszania się w wyznaczonych przez urząd terminach, o obowiązku powiadomienia urzędu w terminie 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa oraz o skutkach niedopełnienia tych obowiązków. Fakt ten potwierdzał bowiem jego własnoręczny podpis złożony w dniu rejestracji na dokumentach: "Informacja dla osób zgłaszających się w celu rejestracji jako osoba bezrobotna", "Karta rejestracyjna bezrobotnego część C oświadczenie bezrobotnego", "Karta wizyt w Centrum Aktywizacji Zawodowej". W tej sytuacji, stwierdzając, że analiza akt i wydanych w tym postępowaniu decyzji nie wskazywała, aby w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które uzasadniałyby uchylenie zaskarżonej decyzji, Sąd Wojewódzki przyjął, że nieusprawiedliwione niestawiennictwo skarżącego w urzędzie świadczyło o braku jego gotowości do podjęcia zatrudnienia, a co uzasadniało pozbawienie go statusu bezrobotnego na okres 120 dni - na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 4 w związku z pkt 3 lit. a) u.p.z.i.r.p. W skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższy wyrok w całości, P. R. zarzucił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie naruszenie: I. przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), to jest: 1. art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych i przepisu § 1 pkt 1 i 2 oraz § 3 Zarządzenia nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w Naczelnym Sądzie Administracyjnym działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem Miasta [...] obszarem czerwonym w zw. z art. 45 ust. 1 i 2 Konstytucji - poprzez naruszenie prawa do sądu skarżącego, w wyniku wydania zarządzenia o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne bez poinformowania o tym skarżącego w terminie umożliwiającym reakcję strony przed dniem wydania orzeczenia, w skutek czego uniemożliwiono skarżącemu przedstawienia przed datą posiedzenia niejawnego dodatkowej argumentacji, zgłoszenia swoich żądań, wniosków i wyjaśnień, które, w sytuacji zapewnienia jej prawa do jawnego posiedzenia sądowego, złożyłby na rozprawie, 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 15 k.p.a. - poprzez brak stwierdzenia naruszeń prawa i odmowę uchylenia zaskarżonej decyzji w sytuacji, w której była ona wydawana z naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego polegające na wydaniu rozstrzygnięcia decyzji organu II instancji w oparciu o okoliczności faktyczne, których organ I instancji w swojej decyzji nie uwzględnił i uznał za nieistniejące. Powyższe naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem w powiązaniu z faktem, że skarżącemu nie zapewniono czynnego udziału w postępowaniu (zarzut nr 3 poniżej), skarżący dopiero z decyzji organu II instancji, tj. decyzji ostatecznej, dowiedział się o ocenie przez organy administracji swojego uzasadnienia nieobecności na obowiązkowym spotkaniu z Urzędzie Pracy [...], a tym samym nie miał możliwości podważenia tych błędnych ustaleń organów administracji w tym zakresie. Gdyby natomiast skarżący mógł się odnieść do stanowiska organów w tym zakresie oceny przedstawionych okoliczności nieobecności mógłby przedstawić dodatkowe wyjaśnienia lub dokumenty, które mogłyby doprowadzić do kierunkowo odmiennego rozstrzygnięcia administracyjnego. Tym samym, uwzględnienie tego naruszenia przepisów przez Sąd mogłoby prowadzić do kierunkowo odmiennego w swojej treści wyroku, a zatem przedmiotowe naruszenie sądu polegające na braku uchylenia decyzji pomimo powyższego naruszenia przepisów przez Wojewodę Mazowieckiego miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia WSA w Warszawie, 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 151 p.p.s.a. – w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. - poprzez brak stwierdzenia naruszeń prawa i odmowę uchylenia przez Sąd zaskarżonej decyzji w sytuacji, w której Wojewoda Mazowiecki nie wypełnił w toku postępowania zmierzającego do wydania zaskarżonej decyzji dyspozycji art. 10 § 1 k.p.a., tj. nie umożliwił skarżącemu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, a tym samym naruszył prawo skarżącego do czynnego udziału w postępowaniu. Powyższe naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyby bowiem Wojewoda Mazowiecki umożliwił skarżącemu zapoznanie się z materiałem dowodowym, skarżący mógłby wskazać okoliczności potwierdzające jego stan zdrowotny, który uzasadniałby jego niestawiennictwo na wyznaczonym terminie obowiązkowej wizyty w Państwowym Urzędzie Pracy w dniu 30 grudnia 2019 r. Tym samym uwzględnienie tego naruszenia przepisów przez Sąd mogłoby prowadzić do kierunkowo odmiennego w swojej treści wyroku, 4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. - poprzez brak stwierdzenia naruszeń prawa i odmowę uchylenia przez Sąd zaskarżonej decyzji w sytuacji, w której Wojewoda Mazowiecki nie dochował obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i tym samym dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego poprzez brak przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania dowodowego na potwierdzenie lub zaprzeczenie okoliczności uzasadniających brak stawiennictwa skarżącego w wyznaczonym terminie w Państwowym Urzędzie Pracy i poprzestanie w tym zakresie wyłącznie na oświadczeniu skarżącego z dnia 2 stycznia 2020 r. (które wpłynęło do organu 7 stycznia 2020 r.) gdy tymczasem w świetle powyższych przepisów k.p.a. obowiązkiem Wojewody Mazowieckiego było pełne i wyczerpujące zebranie materiału dowodowego dotyczącego tej okoliczności i jego rozpatrzenie. Tym samym Wojewoda Mazowiecki zobowiązany był co najmniej do wezwania skarżącego celem przedstawienia przez niego dodatkowych wyjaśnień w sprawie lub dokumentów potwierdzających i uzasadniających brak stawiennictwa skarżącego w wyznaczonym terminie w Państwowym Urzędzie Pracy. Powyższe naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem w jego rezultacie Wojewoda Mazowiecki wydał swoje rozstrzygnięcie na nieprawidłowo ustalonym stanie faktycznym, który gdyby został uzupełniony mógłby zawierać elementy skutkujące kierunkowo odmiennym rozstrzygnięciem Wojewody Mazowieckiego. Tym samym uwzględnienie tego naruszenia przepisów przez Sąd mogłoby prowadzić do kierunkowo odmiennego w swojej treści wyroku, a zatem przedmiotowe naruszenie sądu polegające na braku uchylenia decyzji pomimo powyższego naruszenia przepisów przez Wojewodę Mazowieckiego miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia WSA w Warszawie, 5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ("u.p.z.i r.p.) oraz art. 64 § 2 k.p.a. - poprzez brak stwierdzenia naruszeń prawa i odmowę uchylenia przez Sąd zaskarżonej decyzji w sytuacji, w której Wojewoda Mazowiecki uznał, że skarżący nie wniósł w terminie uzasadnienia przyczyn swojego niestawiennictwa, bowiem korespondencja elektroniczna skarżącego do Państwowego Urzędu Pracy z dnia 5 stycznia 2020 r. nie zawierała żadnych wyjaśnień odnośnie przyczyny niestawiennictwa, gdy tymczasem brak ten należało uznać za brak pisma w rozumieniu art. 64 § 2 k.p.a. a tym samym okoliczność ta nie uzasadnia uznania, że skarżący nie przedstawił uzasadnienia niestawiennictwa w terminie, a tym samym art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z.i r. p. nie powinien znaleźć w tej sprawie zastosowania. Powyższe naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż w jego rezultacie Wojewoda Mazowiecki uznał zaistnienie przesłanki utraty przez bezrobotnego tego statusu zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z.i r.p., gdy tymczasem powinien stwierdzić, że wpłynięcie za pośrednictwem operatora pocztowego listu z wyjaśnieniem nieobecności skarżącego w dniu 7 stycznia 2020 r. stanowiło pismo uzupełniające braki formalne pisma z 5 stycznia, a tym samym uzasadnienie przyczyny niestawiennictwa zostało zgłoszone w terminie. Tym samym uwzględnienie tego naruszenia przepisów przez Sąd mogłoby prowadzić do kierunkowo odmiennego w swojej treści wyroku, a zatem przedmiotowe naruszenie sądu polegające na braku uchylenia decyzji pomimo powyższego naruszenia przepisów przez Wojewodę Mazowieckiego miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia WSA w Warszawie, 6. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z. i. r.p.- poprzez brak uznania naruszeń prawa i odmowę uchylenia przez Sąd zaskarżonej decyzji w sytuacji, w której Wojewoda Mazowiecki uznał, że przesłanki uzasadnionych przyczyn niestawiennictwa, o których mowa w art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z.i r.p. nie spełnia długotrwała i przewlekła choroba bezrobotnego. Tymczasem, pojęcie uzasadnionej przyczyny w rozumieniu tego przepisu obejmuje zdarzenia obiektywne, niezależne od woli i aktywności bezrobotnego, które dla bezrobotnego były nieprzewidywalne (co wynika z orzecznictwa NSA w tym temacie), do których należy zaliczyć niespodziewany atak długotrwałej i przewlekłej choroby, na którą to przyczynę niestawiennictwa wskazał skarżący. Powyższe naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem w jego wyniku Wojewoda Mazowiecki uznał za zasadne pozbawienie skarżącego statusu bezrobotnego, a gdyby nie powyższe naruszenie wydałby kierunkowo odmienne rozstrzygnięcie. Tym samym brak uchylenia przez Sąd tej decyzji pomimo wskazanych powyżej naruszeń prawa, miało istotny wpływ na wynik te sprawy, 7. art. 145 § 1 pkt 1 lit c oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z.i .r.p. oraz art. 1 pkt 1, art. 5 § 1 oraz art. 57 § 5 k.p.a. - poprzez brak uznania naruszeń prawa i odmowę uchylenia przez Sąd zaskarżonej decyzji w sytuacji, w której Wojewoda Mazowiecki stwierdził brak powiadomienia o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa przez skarżącego w przewidzianym terminie, kiedy tymczasem powiadomienie to zostało w terminie złożone w placówce pocztowej wyznaczonego operatora, a tym samym termin ten został zachowany. Tym samym uwzględnienie tego naruszenia przepisów Wojewody Mazowieckiego przez Sąd mogłoby prowadzić do kierunkowo odmiennego w swojej treści wyroku, a zatem przedmiotowe naruszenie sądu polegające na braku uchylenia decyzji pomimo powyższego naruszenia przepisów przez Wojewodę Mazowieckiego miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia WSA w Warszawie, 8. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z.i r.p. oraz art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej - poprzez przyjęcie, że dochowanie terminu powiadomienia o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa na obowiązkowym stawiennictwie w Powiatowym Urzędzie Pracy polega na doręczeniu w terminie ustawowym informacji do urzędu, gdy tymczasem taka wykładnia przepisów jest sprzeczna z zasadą demokratycznego państwa prawa i wynikającą z niej zasadą proporcjonalności nakładanych na obywateli obowiązków. Zgodna z art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej wykładnia art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z.i r.p. wskazuje, że termin wskazany w tym ostatnim przepisie powinno uważać sie za zachowany, jeżeli w jego ramach bezrobotny nada pismo do Powiatowego Urzędu Pracy w sposób wskazany w art. 57 k.p.a. Powyższe naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem gdyby Sąd prawidłowo ocenił błędność wykładni przepisów dokonaną przez Wojewodą Mazowieckiego wydałby kierunkowo odmienne rozstrzygnięcie, 9. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 151 p.p.s.a. p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 oraz art. 107 §1 pkt 6, art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez błędne, niezgodne ze zgromadzonymi w sprawie dowodami, ustalenie stanu faktycznego polegające na: (i) przyjęciu, że skarżący nie przedstawił w terminie informacji o przyczynach swojego niestawiennictwa, gdy tymczasem z materiału dowodowego wynika, że informacja ta została złożona w urzędzie 2 i 5 stycznia 2020 r., a więc w terminie; (ii) przyjęciu, że w sprawie nie miały miejsca uzasadnione przyczyny niestawiennictwa Skarżącego w dniu 30 grudnia 2019 r., gdy tymczasem skarżący przedstawił wyjaśnienia, a których wskazał na nagły atak przewlekłej choroby i wynikające z niego bolesności. Powyższe naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem w związku z powyższymi błędnym ustaleniem stanu faktycznego Wojewoda Mazowiecki uznał, że spełnione są przesłanki do zastosowania art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z.i r.p., gdy tymczasem przesłanki te nie zostały spełnione i przepis ten nie powinien być stosowany. Tym samym Wojewoda Mazowiecki winien wydać odmienną kierunkowo decyzję. Powyższe naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem gdyby Sąd prawidłowo ocenił błędność ustalenia stanu faktycznego dokonanego przez Wojewodą Mazowieckiego wydałby kierunkowo odmienne rozstrzygnięcie. 10. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. - poprzez brak stwierdzenia naruszeń prawa i odmowę uchylenia przez Sąd zaskarżonej decyzji w sytuacji, w której Wojewoda Mazowiecki nie uchylił decyzji organu I instancji w sytuacji, w której Prezydent [...] w decyzji organu I instancji dopuścił się szeregu naruszeń przepisów prawa: (i) naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. - poprzez brak wezwania skarżącego do zapoznania się z materiałem dowodowym, a tym samym brak zapewnienia jego czynnego uczestniczenia w postępowaniu; (ii) naruszeniu art. 7 oraz art. 77 § 1 i 107 § 1 k.p.a. - poprzez brak pełnego i wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie w związku z brakiem przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania dowodowego mającego wyjaśnić przyczynę niestawiennictwa skarżącego w dniu 30 grudnia 2019 r. w Państwowym Urzędzie Pracy, a tym samym oparcie rozstrzygnięcia na błędnie ustalonym stanie faktycznym; (iii) naruszeniu art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z.i r.p. w zw. z art. 64 § 2 k.p.a. - poprzez uznanie, że skarżący w terminie nie przedstawił przyczyn uzasadniających jego niestawiennictwo 30 grudnia 2019 r. w Państwowym Urzędzie Pracy, gdy tymczasem w dniu 5 stycznia 2020 r. do Państwowego Urzędu Pracy wpłynęło pismo w tym zakresie zawierające braki formalne, a tym samym Prezydent [...] powinien był uznać, że Skarżący dochował terminu zgłoszenia usprawiedliwienia niestawiennictwa w Powiatowym Urzędzie Pracy i wezwać skarżącego do uzupełnienia braków formalnych tego pisma; (iv) naruszenie art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z.i r.p. w zw. z art. 1 pkt 1, art. 5 § 1 oraz art. 57 § 5 k.p.a. - poprzez uznanie, że skarżący nie zachował terminu powiadomienia organu o uzasadnionej przyczynie swojej nieobecności w dniu 30 grudnia 2019 r. na obowiązkowej wizycie w Urzędzie Pracy [...], gdy tymczasem skarżący dochował terminu złożenia powiadomienia poprzez nadanie jej w 7 dniowym terminie za pośrednictwem polskiego placówki pocztowej operatora wyznaczonego; (v) naruszenie art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z.i r.p. - poprzez pozbawienie skarżącego utraty statusu bezrobotnego w związku z niestawiennictwem skarżącego na obowiązkowej wizycie w Urzędzie Pracy [...], gdy tymczasem skarżący w terminie wskazanym w przepisach powiadomiło uzasadnionej przyczynie swojego niestawiennictwa; (vi) naruszenie art. 7, 77 § 1 oraz art. 107 §1 pkt 6, art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez błędne, niezgodne ze zgromadzonymi w sprawie dowodami, ustalenie stanu faktycznego polegające na: - przyjęciu, że skarżący nie przedstawił w terminie informacji o przyczynach swojego niestawiennictwa, gdy tymczasem z materiału dowodowego wynika, że informacja ta została złożona w urzędzie 2 i 5 stycznia 2020 r., a więc w terminie; - przyjęciu, że w sprawie nie miały miejsca uzasadnione przyczyny niestawiennictwa skarżącego w dniu 30 grudnia 2019 r., gdy tymczasem skarżący przedstawił wyjaśnienia, a których wskazał na nagły atak przewlekłej choroby i wynikające z niego bolesności. Powyższe naruszenia prawa Prezydenta [...] były w ocenie skarżącego wystarczające do uchylenia decyzji organu 1 instancji. Tym samym Wojewoda Mazowiecki prowadząc postępowanie odwoławcze naruszył art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., zgodnie z którym w takiej sytuacji Wojewoda Mazowiecki powinien uchylić decyzję organu I instancji i albo zwrócić mu sprawę do ponownego rozpatrzenia, albo orzec merytorycznie w sprawie lub umorzyć postępowanie w sprawie. Tymczasem Wojewoda Mazowiecki utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. W rezultacie Sąd zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. powinien uchylić zaskarżoną decyzję, bowiem została wydana z naruszeniem przepisów postępowania. Powyższe naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż w jego wyniku Sąd oddalił skargę skarżącego. Gdyby natomiast sąd prawidłowo ocenił naruszenia przepisów postępowania przez organy administracyjne uchyliłby decyzję organu II instancji. 11. art. 133 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. - poprzez błędne, niezgodne z aktami sprawy przedstawienie stanu faktycznego sprawy i tym samym wydanie wyroku w oparciu o okoliczności nie wynikające z akt sprawy, tj.: (i) uznanie, że skarżący w terminie 7 dni nie poinformował właściwego urzędu o przyczynach niestawiennictwa w dniu 30 grudnia 2019 r., gdy tymczasem z akt sprawy jednoznacznie wynika, że taka informacja została złożona w dnia 2 i 5 stycznia 2020 r.; (ii) uznanie, że przedstawione przez skarżącego przyczyny niestawiennictwa to przewlekła i długotrwała choroba, gdy tymczasem z akt sprawy jednoznacznie wynika, że wskazaną przyczyną był nagły atak przewlekłej choroby. Powyższe naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem w związku z powyższymi błędnym ustaleniem stanu faktycznego WSA w Warszawie oddalił skargę skarżącego uznając za spełnione przesłanki do zastosowania art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z.i r.p., gdy tymczasem przesłanki te nie zostały spełnione i przepis ten nie powinien być stosowany. II. prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) - poprzez niewłaściwe zastosowanie: 12. art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z.i r.p. i uznanie za zasadne odebranie statusu bezrobotnego skarżącemu, bowiem nie przedstawił on uzasadnionych przyczyn swojego niestawiennictwa w dniu 30 grudnia 2019, gdy tymczasem takie okoliczności w postaci nagłego ataku choroby przewlekłej i związanym z tym dolegliwości bólowymi skarżący przedstawił, 13. art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z i r.p. - polegające na uznaniu, że skarżący nie dochował terminu powiadomienia Powiatowego Urzędu Pracy o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa, gdy tymczasem pismo skarżący terminu tego dochował. III. prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) - poprzez błędną wykładnię: 14. art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z.i r.p. w zw. z art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej -poprzez przyjęcie, że dochowanie terminu powiadomienia o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa na obowiązkowym stawiennictwie w Powiatowym Urzędzie Pracy polega na doręczeniu w terminie ustawowym informacji do urzędu, gdy tymczasem taka wykładnia przepisów jest sprzeczna z zasadą demokratycznego państwa prawa i wynikającą z niej zasadą proporcjonalności nakładanych na obywateli obowiązków. Zgodna art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej wykładnia art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z.i r.p. wskazuje, że termin wskazany w tym ostatnim przepisie powinno uważać się za zachowany, jeżeli w jego ramach bezrobotny nada pismo do Powiatowego Urzędu Pracy w sposób wskazany w art. 57 k.p.a. Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne, skarżący wnosił o: uchylenie zaskarżonego wyroku i zaskarżonej decyzji a także poprzedzającej ją decyzji Prezydenta [...], alternatywnie – uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania w tym przyznanie kosztów zastępstwa procesowego świadczonego z urzędu. Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona. Natomiast w piśmie z dnia 17 marca 2022 r. Wojewoda Mazowiecki, wyrażając zgodę na rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym, zajął stanowisko merytoryczne w stosunku do szeregu zarzutów kasacyjnych, ostatecznie wnosząc o oddalenie skargi kasacyjnej. W piśmie procesowym natomiast z dnia 21 marca 2022 r. skarżący nie wyraził zgody na rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym a wyraził zgodę na jej rozpoznanie na rozprawie zdalnej. Reprezentujący go pełnomocnik oświadczył przy tym, że posiada możliwości techniczne uczestniczenia w tego rodzaju rozprawie. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I Izby Ogólnoadministracyjnej z dnia 8 kwietnia 2022 r. została wyznaczona na dzień 22 czerwca 2022 r. rozprawa zdalna. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się wyłącznie do badania zasadności zarzutów kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej. Zarzuty te zostały oparte na obu podstawach kasacyjnych, określonych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., to jest na obrazie prawa materialnego oraz istotnym naruszeniu przepisów postępowania i – w zakresie części przepisów procesowych – zarzuty te należało uznać za uzasadnione. Przedmiotowa sprawa sądowa została zainicjowana skargą, wniesioną przez P. R.. Dotyczyła ona decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia 13 marca 2020 r. nr [...], wydanej na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 33 ust. 4 pkt 4 w związku z art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. a i art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, mocą której to decyzji organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia 15 stycznia 2020 r. nr [...] orzekającą o utracie przez skarżącego, z dniem 30 grudnia 2018 r., statusu osoby bezrobotnej. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Po wpłynięciu do Sądu w/w skargi, jak wynika z akt sprawy, w dniu 18 grudnia 2020 r., Przewodniczący II Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wydał zarządzenie o skierowaniu sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów w dniu 13 stycznia 2021 r. oraz jednocześnie polecił, aby o terminie w/w posiedzenia zostały zawiadomione strony i ich pełnomocnicy. Istotne jest zaś przy tym to, że o ile powyższe zawiadomienie zostało doręczone pełnomocnikowi organu w dniu 7 stycznia 2021 r (k. 39 akt sądowych), o tyle pełnomocnik skarżącego takie zawiadomienie otrzymał dopiero w dniu 21 stycznia 2021 r. a zwrotny dowód doręczenia w/w zawiadomienia wpłynął do Sądu Wojewódzkiego dopiero w dniu 28 stycznia 2021 r. (k. 43 akt sądowych). Podkreślić też w tym miejscu trzeba, że brak jest w aktach sprawy jakiegokolwiek dowodu, z którego wynikałoby, iż pełnomocnik strony został powiadomiony o terminie posiedzenia Sądu w inny jeszcze sposób a przed dniem 13 stycznia 2021 r. W związku z powyższym, skład orzekający pragnie wyjaśnić, że jest rzeczą niewątpliwą, iż powodem wydania przez Przewodniczącego Wydziału II WSA w Warszawie omawianego zarządzenia była (jak wynika to zresztą z samej jego treści) intensyfikacja rozwoju epidemii i wprowadzenie dodatkowych ograniczeń, nakazów i zakazów związanych z objęciem Miasta [...] obszarem czerwonym, o którym mowa w § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 października 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. poz. 1758 z zm.). W zarządzeniu tym powołano się również na stosowne zarządzenia Prezesów Naczelnego Sądu Administracyjnego i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wydane w tym zakresie. Na postawie zaś art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.), przewodniczący wydziału uzyskał dodatkowe uprawnienie polegające na możliwości zarządzenia przeprowadzenia posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Powyższy przepis – jak przyjmuje orzecznictwo i doktryna – należy oczywiście traktować jako "szczególny" - w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 p.p.s.a. – a zatem dający prawną podstawę do odstąpienia od rozpoznania sprawy w sposób jawny. Prawo do publicznej rozprawy nie ma bowiem charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, a co przewiduje także art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, który stanowi o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz gdy jest to konieczne ze względu na ochronę zdrowia (vide: uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2020 r. sygn. akt II OPS 6/19 i sygn. akt II OPS 1/20). W tych warunkach zatem – co do zasady - rozpoznanie przedmiotowej sprawy przez Sąd Wojewódzki przy zastosowaniu art. 15zzs4 ust. 3 cyt. ustawy z dnia 2 marca 2020 r. nie powinno budzić żadnych wątpliwości. Powyższe dotyczy jednak tylko takiej sytuacji, gdy powiadomienie o terminie rozpoznania sprawy przez sąd wojewódzki strona postępowania ( w tym przypadku pełnomocnik skarżącego) otrzymałaby w stosownym terminie a nie dopiero po dniu, na który posiedzenie to zostało wyznaczone. Podkreślić bowiem w tym miejscu trzeba, że rozpoznanie skargi przez sąd wojewódzki ( w odróżnieniu od rozpoznania skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny, który jest związany zarzutami kasacyjnymi, wniesionymi w ściśle określonym terminie), odbywa się na zasadzie art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd I instancji nie jest więc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. W związku z tym strona skarżąca może aż do momentu wyrokowania przez sąd wojewódzki zwracać uwagę sądu na różne - wg niej – istotne kwestie, czy też składać różne wnioski. Brak zatem wykonania w niniejszym przypadku prawidłowo dokonanego zawiadomienia pełnomocnika skarżącego o terminie posiedzenia Sądu I instancji uniemożliwiał stronie skorzystanie z wyżej wskazanych możliwości. W realiach zaś analizowanej sprawy okoliczność ta miała istotne znaczenie, gdyż skargę do Sądu Wojewódzkiego P. R. sporządził i wniósł osobiście. Dopiero w toku postępowania sądowego został dla niego ustanowiony pełnomocnik z urzędu. Brak zatem właściwego zawiadomienia pełnomocnika strony o terminie wyznaczonego posiedzenia, na którym została rozpoznana skarga, praktycznie unicestwił korzyści, jakie strona uzyskała z faktu przyznania jej profesjonalnej pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Dodać także wypada w tym miejscu, że odpowiadając wcześniej na wezwanie z Sądu, pełnomocnik skarżącego zajął stanowisko, iż nie składa wniosku o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym a zatem w takiej sytuacji pełnomocnik skarżącego mógł spodziewać się, iż przed wydaniem wyroku będzie miał możliwość merytorycznego zajęcia stanowiska w sprawie. Z tych powodów więc należało uznać, że zaskarżony wyrok został wydany w warunkach istotnego naruszenia art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 (...) w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji w zw. z art. 151 p.p.s.a. Ponadto - zdaniem składu orzekającego – zaskarżony wyrok został wydany także z naruszeniem art. 133 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. Zwrócić bowiem należy uwagę, że skarżący po otrzymaniu odpowiedzi na skargę złożył dwa kolejne (własnoręczne ) pisma z dnia 10 sierpnia 2020 r. w których podkreślał, że nie wiedział, iż termin na poinformowanie o niestawiennictwie w Powiatowym Urzędzie Pracy ma charakter materialno-techniczny a nie proceduralny, gdyż przy podpisywaniu przez niego dokumentów w urzędzie nikt mu tej kwestii nie wyjaśnił. Podnosił również, iż cierpi na chorobę psychiczną przewlekłą (dwubiegunowość), która wprawdzie ma okresy stabilizacyjne, ale charakteryzuje się także nagłym pojawieniem się faz silnej depresji i (cyt.): "wzmożonej manii (stąd dawniejsza nazwa tej choroby <>)". Skarżący wskazywał zatem placówki zdrowia psychicznego, w których znajdują się dokumenty związane z jego chorobą oraz wnosił o dołączenie do akt sprawy sądowej pełnych akt postępowań administracyjnych (cyt.) "z Urzędu Pracy od momentu pierwszego zarejestrowania". Tymczasem, w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku brak jest odniesienia się Sądu Wojewódzkiego do powyższych kwestii. Jest to zaś o tyle istotne, że w sytuacji, w której Sąd, uzasadniając oddalenie skargi P. R., stwierdził, że (cyt.): "był on świadomy ciążących na nim obowiązków oraz konsekwencji wynikających z ich niewypełnienia", gdyż fakt ten potwierdzał jego własnoręczny podpis (cyt.) " złożony w dniu rejestracji na dokumencie: <>, <>, <>, to winien ustosunkować się do twierdzeń skarżącego, zawartych we wspomnianych pismach z dnia 10 sierpnia 2020 r. Brak zaś tego odniesienia się przez Sąd Wojewódzki dowodzi, że zaskarżony wyrok nie został wydany w oparciu o całość akt sprawy, którymi dysponował Sąd (art. 133 § 1 p.p.s.a.) oraz, że w takiej sytuacji nie można mówić o pełnym wyjaśnieniu podstawy rozstrzygnięcia (art. 141 § 4 p.p.s.a.). Poza tym, dokonując wykładni art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, a więc przepisu będącego materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji, Sąd Wojewódzki odwoływał się głównie do istniejącej w tej materii judykatury, podkreślając, że (cyt.): "o przyczynie niestawiennictwa skarżący poinformował organ I instancji po upływie 7-dniowego terminu, co oznacza, że w zakreślonym przez ustawę terminie, nie usprawiedliwił swojej nieobecności w urzędzie". Tymczasem – co należy podkreślić - orzecznictwo, dotyczące wykładni art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z.i r.p. nie jest w pełni jednolite, gdyż (jak zresztą zwracał na to uwagę autor skargi kasacyjnej) w części orzeczeń przyjęto, iż omawiany przepis nie nakazuje we wskazanym terminie usprawiedliwić przyczyn nieobecności w dniu wyznaczonym a jedynie strona ma podać uzasadnioną przyczynę tej nieobecności. Nie wymaga się więc usprawiedliwienia, a jedynie powiadomienia o uzasadnionej przyczynie nieobecności (vide: wyroki NSA z dnia 10 października 2014 r., sygn. akt I OSK 1023/13 i z dnia 10 kwietnia 2015 r., sygn. akt I OSK 2805/13). W związku z tym należy stwierdzić, że Sąd orzekający ma oczywiście prawo do własnego poglądu w kwestii wykładni stosowanego prawa materialnego, ale w sytuacji, w której zastosowana przez sąd orzekający wykładnia prawa nie jest jedyną, winien swoje stanowisko w tym względzie uzasadnić, zwłaszcza kiedy sprawa jest rozpoznawana w warunkach – jak wyżej wspomniano - szczególnych. W zaistniałych zatem okolicznościach, wypowiadanie się przez Naczelny Sąd Administracyjny co do pozostałych zarzutów kasacyjnych, należało uznać za co najmniej przedwczesne, a rozpoznając ponownie sprawę Sąd Wojewódzki będzie zobowiązany do wszechstronnej i rzetelnej oceny zaskarżonej decyzji, mając na uwadze wyżej przedstawione oceny i wnioski. W rezultacie, uznając skargę kasacyjną za usprawiedliwioną, Naczelny Sąd Administracyjny – z mocy art. 185 § 1 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji. Brak rozstrzygnięcia o kosztach postępowania kasacyjnego był uzasadniony faktem, że skarżący nie poniósł kosztów sądowych a przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną, świadczoną z urzędu, należało do kompetencji Sądu Wojewódzkiego. ----------------------- 20/26