II Ka 393/23

<p>Sygn. akt II Ka 393/23</p> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Wyrokiem z dnia 11 października 2023 r. Sąd Rejonowy w Kole, sygn. akt II W 440/23 obwinionego <span class="anon-block">G. P.</span> uznał za winnego tego, w dniu 4 czerwca 2023 r. o godz. 08:52 w m. <span class="anon-block">S.</span>, <span class="anon-block">(...)</span> kierując po drodze publicznej pojazdem m-ki <span class="anon-block">V. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> nie zastosował się do znaku D-42 i przekroczył dopuszczalną prędkość w obszarze zabudowanym o nie więcej niż o 50 km/h jadąc z prędkością nie większą niż 100 km/h przy ograniczeniu do 50 km/h, tj. popełnienia wykroczenia z art. 92a § 2 kw i za to wymierzył mu karę grzywny w wysokości 1200 złotych.</p> <p>Apelację od powyższego wyroku złożył obwiniony <span class="anon-block">G. P.</span> zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na treść orzeczenia (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt. 3 k.p.k.</a>) w szczególności:</p> <p>1)  błędne ustalenia sądu zakresie dokonania pomiaru prędkości samochodu, w szczególności wynikające ze sposobu dokonania tego pomiaru przez policjantkę wyskakującą zza krzaków;</p> <p>2)  nieuwzględnienie, że za samochodem obwinionego jechał inny kierowca, który do doganiał;</p> <p>3)  nieuwzględnienie, że obwiniony od 25 lat jeździ zawodowo, ostrożnie;</p> <p>4)  oparcie się tylko na zeznaniach świadka i instrukcji urządzenia pomiarowego bez opinii biegłego, która zdaniem obwinionego była w tej sprawie konieczna.</p> <p>Podnosząc te zarzuty obwiniony składał wnioski, które w sumie miały prowadzić do zmiany zaskarżonego wyroku i uniewinnienie obwinionego.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd odwoławczy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja obwinionego <span class="anon-block">G. P.</span> okazała się całkowicie bezzasadna i jako taka nie mogła być uwzględniona.</p> <p>Wbrew twierdzeniom skarżącego sąd I instancji po prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu dokonał właściwej oceny dowodów, a stanowisko swoje przekonująco uzasadnił.</p> <p>Ocena materiału dowodowego w zakresie czynów przypisanych obwinionemu przez Sąd Rejonowy dokonana została z uwzględnieniem reguł sformułowanych w przepisach <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5)">art. 5 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a>, stosowanych również w postępowaniu w sprawach o wykroczenia. Co więcej, jest ona oceną wszechstronną i bezstronną, jest zgodna z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego.</p> <p>Przypomnieć w tym miejscu należy, że zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> organy po-stępowania, a więc także i sąd, kształtują swe przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego.</p> <p>Zgodnie z panującym w orzecznictwie poglądem, przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a>, wtedy gdy:</p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a>) i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 2;art. 2 § 2)">art. 2 § 2 k.p.k.</a>),</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>stanowi wynik rozważenia wszystkich tych okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a>),</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>jest wyczerpująco i logicznie, z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, uargumentowane w uzasadnieniu wyroku - <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1;art. 424 § 1 pkt. 1;art. 424 § 1 pkt. 2)">art. 424 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k.</a> (vide: wyrok składu 7 sędziów</p> </dd> </dl> <p>Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 1990 roku, publ. OSNKW 1991/9/41).</p> <p>Te kryteria oceny mają zastosowanie również przy orzekaniu w sprawach o wykroczenia.</p> <p>Wbrew twierdzeniom zawartych w apelacji sąd I instancji dokonał szczegółowej analizy przeprowadzonych dowodów i przekonująco uzasadnił na jakich dowodach się oparł dokonując ustaleń i dlaczego uznał za wiarygodne zeznania świadka funkcjonariusza policji <span class="anon-block">A. B.</span>, a dlaczego odmówił wiary wyjaśnieniom obwinionego we wskazanym prze ten sąd zakresie.</p> <p>Zeznania złożone przez tego świadka były konsekwentne i spójne. Wbrew twierdzeniom skarżącego uznać należy, iż sąd I dokonał analizy całego materiału dowodowego przy zachowaniu wymogów z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 8)">art. 8 k.p.w.</a>, co doprowadziło do uznania jego wyjaśnień w znacznej mierze, w szczególności w zakresie możliwości przekroczenia prędkości i możliwości zmierzenia prędkości innemu samochodowi jadącemu przed obwinionym za niewiarygodne.</p> <p>Ponadto sąd odwoławczy nie dopatrzył się błędów logicznych, lekceważenia dowodów, opierania się na dowodach nieprzekonujących czy na faktach w istocie nieudowodnionych. Sąd Rejonowy swoje stanowisko wyczerpująco i logicznie, z uwzględnieniem wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego uargumentował w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1;art. 424 § 1 pkt. 1)">art. 424 § 1 pkt. 1 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 82;art. 82 § 1)">art. 82 § 1 k.p.w.</a>).</p> <p>Nielogiczne są próby skarżącego negowania swojego sprawstwa, w szczególności próby wywodzenia, iż nie ma pewności czy to prędkość właśnie jego samochodu została zmierzona.</p> <p>Wywodom skarżącego przeczą właśnie wiarygodne zeznania funkcjonariusza policji <span class="anon-block">A. B.</span>. Zeznania te poparte są zapisem na płycie DVD, protokołem oględzin płyty i wydrukiem zdjęcia wskazującego na wykonanie pomiaru (k.10-12). Dowody te nie pozostawiają żadnej wątpliwości, że pomiar prędkości dotyczy właśnie samochodu, którym kierował obwiniony.</p> <p>Sąd odwoławczy zgadza się z wywodami sądu I instancji, że urządzenie, którym dokonano pomiaru prędkości pojazdu obwinionego jest jednym z najnowocześniejszych urządzeń tego typu pozostającym w dyspozycji policji i w chwili pomiaru miało ważne świadectwo legalizacji pierwotnej. Słusznie sąd ten zwraca uwagę na, że z instrukcji obsługi laserowego miernika prędkości jasno wynika, aby upewnić się, że wynik dokonanego pomiaru nie będzie błędny TruCAM II monitoruje zarówno stan urządzenia jak i proces pomiaru. Gdy urządzenie wykryje stan błędu, wyświetli komunikat o błędzie zamiast wyniku pomiaru. Stąd słuszny wniosek sądu I instancji, ze nie ma możliwości, by urządzenie działało nieprawidłowo i podawało zawyżoną czy zaniżoną prędkość namierzanego pojazdu, ponieważ urządzenie wykrywa błędy pomiaru, informując o tym operatora urządzenia. Ponadto przyrząd jest przystosowany do pracy w niekorzystnych warunkach atmosferycznych niezależnie od pory dnia lub nocy, dokonuje pomiaru w pełnym zakresie pomiarowym, w odległości do 1200 m</p> <p>Słusznie sąd I instancji wziął pod uwagę, że margines błędu pomiarowego, który według instrukcji wynosi 2 km/godz. i uwzględnił to na korzyść obwinionego przy ustaleniu stanu faktycznego w sprawie i dokonywaniu opisu czynu.</p> <p>Ocena dokonanego pomiaru i urządzenia służącego do wykonywania tej czynności należy do sądu i jest dokonywana na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego. Czynność ta nie wymaga wiadomości specjalnych biegłych z jakiejkolwiek dziedziny, dlatego zarzut obwinionego w tym zakresie jest bezpodstawny.</p> <p>Jeśli chodzi o zarzut nieuwzględnienia dotychczasowego sposobu bezpiecznej jazdy przez 25 lat przez obwinionego, to przy dokonywaniu ustaleń faktycznych dotyczących zarzutu nie ma to istotnego znaczenia, natomiast dotychczasową niekaralność obwinionego sąd I instancji słusznie uznał za okoliczność łagodzącą przy wymiarze kary grzywny.</p> <p>Reasumując, dokonana przez sąd I instancji ocena dowodów okazała się trafna, a prawidłowo poczynione ustalenia faktyczne pozwoliły na niebudzące wątpliwości przypisanie obwinionemu wykroczenia.</p> <p>Kierunek apelacji obwinionego obligował sąd odwoławczy do kontroli zaskarżonego orzeczenia, także co do orzeczonej kary (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 447;art. 447 § 1)">art. 447 § 1 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 109)">art. 109 k.p.w.</a>).</p> <p>Mając na uwadze dyrektywy sądowego wymiaru kary (art. 33 k.w.), okoliczności przedmiotowe i podmiotowe czynu obwinionego, które trafnie wyeksponował sąd rejonowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jak również jego właściwości i warunki osobiste, orzeczoną karę grzywny należy uznać za adekwatną i sprawiedliwą reakcję na zachowanie obwinionego</p> <p>Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, sąd odwoławczy – nie znajdując przy tym uchybień określonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 104)">art. 104 k.p.w.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 440)">art. 440 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 109;art. 109 § 2)">art. 109 § 2 k.p.w.</a>, podlegających uwzględnieniu z urzędu i powodujących konieczność zmiany bądź uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia – na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1)">art. 437 § 1 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 109;art. 109 § 2)">art. 109 § 2 k.p.w.</a> orzekł jak w wyroku.</p> <p>O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1)">art. 636 § 1 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 119)">art. 119 k.p.w.</a> i § 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty sądowej od wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz.U.2017 poz. 2467) oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 1;art. 3;art. 3 ust. 1;art. 8;art. 21;art. 21 pkt. 2)">art. 1 i art. 3 ust. 1, art. 8 i art 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych</a> (t.j. Dz.U.1983 poz. 223 z późn. zm.).</p> <p>Karol Skocki</p> </div>