II SA/Gl 1102/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Asesor WSA Tomasz Dziuk,, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie świadczenia rodzicielskiego oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Wójt Gminy P., działając na podstawie art. 2 ust.5, art.3 pkt.11, art. 17c, art. 20, art. 24, art. 32 ust. 1d ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2220 ze zm.) przyznał A. K. (dalej: Strona, Skarżąca) świadczenie rodzicielskie – w przypadku urodzenia jednego dziecka przy jednym porodzie, D. J. w kwocie 1000zł miesięcznie na okres od 26 maja 2019 r. do 24 maja 2020 r., przy czym świadczenie za maj 2019 r. – w kwocie 193,60zł, a za maj 2020 r. – w kwocie 7774,20zł. W oświadczeniu z dnia 18 października 2019 r. strona oświadczyła, iż wnosi o wstrzymanie świadczenie rodzicielskiego, świadczenie rodzinnego od 1 października 2019 r.). Pismem z dnia 31 stycznia 2020 r., działająca z upoważnienia Wojewody Śląskiego starszy inspektor wojewódzki Wydziału Rodzinnego i Polityki Społecznej Śląskiego Urzędu Wojewódzkiego w K. poinformowała Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w P. , że w sprawach dotyczących A. K. – świadczenia rodzicielskiego na okres [...] przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego mają zastosowanie od 1 września 2019 r. Jak wynika ze zgromadzonej dokumentacji ojciec dziecka – P.J. zamieszkuje na ternie [...], gdzie od [...] r. wykonuje działalność zawodową. Stąd też w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji świadczeń. W tych okolicznościach organ pierwszej instancji pismem z dnia 9 marca 2020. zawiadomił o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zweryfikowania prawa do świadczenia rodzicielskiego i uchylenia decyzji z dnia [...]r. Nr [...], a następnie decyzją z dnia [...] r. nr [...], przywołując w podstawie prawnej art. 2 ust. 5, art. 3 ust. 11, art. 17c, art. 20, art. 23a, art. 32 ust. 1 i ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych uchylił od dnia 1 września 2019 r. wskazaną w zawiadomieniu decyzję z dnia [...] r. Nr [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że w myśl art. 32 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, organ właściwy oraz wojewoda mogą bez zgody strony zmienić lub uchylić ostateczną decyzję administracyjną, na mocy której strona nabyła prawo do świadczeń rodzinnych, jeżeli uległa zmianie sytuacja rodzinna lub dochodowa rodziny mająca wpływ na prawo do świadczeń rodzinnych, członek rodziny nabył prawo do świadczeń rodzinnych w innym państwie w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego albo osoba nienależnie pobrała świadczenie rodzinne. Zgodnie z przepisem art. 23a tej ustawy w przypadku, gdy wojewoda ustali, iż zastosowanie mają przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, organ właściwy uchyla decyzję przyznającą świadczenie za okres, w którym osoba podlega ustawodawstwu w zakresie świadczeń rodzinnych w innym państwie, w związku zastosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Wobec przyznania Stronie świadczenia decyzją z dnia [...] r. oraz ustalenia, że od dnia [...] r. mają w sprawie zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego , zgodnie z art. 23a ust. 5 ustawy orzeczono jak w sentencji przedmiotowej decyzji. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła, reprezentowana przez fachowego pełnomocnika, Skarżąca. Zaskarżonej decyzji zarzuciła obrazę przepisów prawa materialnego i procesowego, a w szczególności: - art. 23a ust. 5 w związku z art. 32 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez bezpodstawne ich zastosowanie i uchylenie decyzji z dnia [...] r. w sytuacji gdy ojciec dziecka nie pobierał za granicą jakiegokolwiek świadczenia na dziecko, podczas gdy zgodnie z orzecznictwem do uchylenia decyzji organu polskiego przyznającego świadczenie w oparciu o wymienioną podstawę prawną niezbędne jest ustalenie, że rodzic dziecka uprawniony był do uzyskania świadczenia na rzecz dziecka za granicą oraz że świadczenie to pobierał (nadto precyzyjne ustalenie daty jego pobierania), - art. 6, art. 7, art. 9, art. 11, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez ich niezastosowanie i w konsekwencji niedokonanie czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego (w szczególności faktu niepobierania przez ojca dziecka świadczeń za granicą), - art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania Skarżącej do władzy publicznej, w szczególności oparcie negatywnego stanowiska wyłącznie na udzielonej przez Wojewodę informacji o wykonywaniu za granicą pracy przez ojca dziecka, bez dokładnej weryfikacji okresów pracy oraz faktu nieuzyskiwania świadczeń na dziecko w kraju, w którym wykonywana był praca, - art. 107 § 3 w związku z art. 11 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez lakoniczne i ogólnikowe uzasadnienie zaskrzonej decyzji negatywnej dla Strony. W konsekwencji Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania wszczętego w celu jej wydania, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Dodatkowo Skarżąca wniosła o przesłuchanie jako świadków w postępowaniu jej i P. J. na okoliczność okresu przebywania za granicą w celach zarobkowych oraz niepobierania tam świadczeń. W uzasadnieniu odwołania rozwinęła postawione zarzuty, przywołując odpowiednie przepisy oraz orzecznictwo sądów administracyjnych. Stwierdziła też, że organ w decyzji wydanej w trybie nadzwyczajnym, nie jest uprawniony do wskazywania daty, od której następuje uchylenie dotychczasowej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 23a ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych uchylił zaskarżoną doń decyzję oraz orzekł o uchyleniu za okres od [...] r. do dnia [...] r. decyzji Dyrektora Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w P. z dnia [...] r., działającego z upoważnienia Wójta Gminy P. . W pierwszej kolejności Kolegium przywołało przepisy stanowiące podstawę orzekania w niniejszej sprawie. Następnie stwierdził, że w każdym przypadku gdy wojewoda ustali, że mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznych, organ właściwy uchyla decyzję przyznającą świadczenie rodzinne za okres, w którym osoba podlega ustawodawstwu w zakresie świadczeń rodzinnych w innym państwie. Powyższe wiąże się ze zmianą właściwości rzeczowej organu do rozpoznania wniosku o przyznanie świadczenia. Według art. 23a ust. 6 w przypadku, gdy wojewoda ustali, że mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, wydaje decyzję zgodnie z art. 21 od dnia, w którym osoba podlega ustawodawstwu innego państwa. W niniejszym przypadku decyzja Wójta Gminy P. wynikała z ustalenia wojewody (pismo z dnia 31 stycznia 2020 r.), że ojciec dziecka Strony od 1 września 2019 r. w zakresie świadczeń rodzinnych polega ustawodawstwu innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej. Słusznie zatem organ pierwszej instancji uznał, że wymienione pismo Wojewody Śląskiego wypełnia warunek aktualizujący po stronie organu obowiązek uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia rodzicielskiego. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ odwoławczy podkreślił, że w sprawie ma zastosowanie tryb uchylenia decyzji zawarty w art. 23a ust. 5, a nie w art. 32 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Są to dwa różne tryby uchylenia decyzji. Dodatkowo organ dodał, ze decyzję w przedmiocie przyznania świadczenia rodzicielskiego za okres objęty przepisami o koordynacji wydaje wojewoda. Stąd też, skoro kompetencja do przyznania świadczenia rodzicielskiego od dnia 1 września 2019 r. do 24 maja 2020 r. nie przysługiwała Dyrektorowi Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w P., a wojewodzie, należało orzec jak w sentencji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, działająca przez pełnomocnika, Skarżąca zarzuciła decyzji organu drugiej instancji orzekającemu w sprawie co do istoty, naruszenie prawa materialnego, które miała wpływ na wynik sprawy oraz przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: - art. 23a ust. 5 w związku z art. 32 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez ich bezpodstawne zastosowanie i uchylenie we stosunku do Skarżącej decyzji Dyrektora Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w P. , w sytuacji gdy w okolicznościach niniejszej sprawy nie wynika, iż zaistniały przesłanki uchylenia decyzji przyznającej świadczenie rodzicielskie, gdyż ojciec dziecka nie pobierał za granicą jakiegokolwiek świadczenia na dziecko, podczas gdy według orzecznictwa dla uchylenia decyzji organu polskiego przyznającego świadczenie konieczne jest ustalenie, że rodzic dziecka uprawniony był do uzyskania świadczenia na rzecz dziecka za granicą, a nadto konieczne jest precyzyjne ustalenie daty jego pobierania, a uchylenie decyzji nie może nastąpić z mocą wsteczną.; - art. 6, art. 7, art. 9, art. 11, art. 75 §1, art. 77 § 1, art. 78, art. 80 w związku z art. 15 I art. 136 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez ich niezastosowanie i w konsekwencji niedokonanie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a także poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, w szczególności nieustalenie faktu niepobierania przez ojca dziecka świadczeń za granicą - art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania Skarżącej do władzy publicznej, a w szczególności oparcie negatywnego stanowiska wyłącznie na udzielonej przez Wojewodę informacji o wykonywaniu pracy za granicą przez ojca dziecka, bez dokładnej weryfikacji okresów pracy oraz faktu nieuzyskiwania świadczeń na dzieci w kraju, w którym wykonywana była praca, - art. 107 § 3 w związku z art. 11 w związku z art. 140 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez lakoniczne i ogólnikowe uzasadnienie, w którym organ wskazał przepisy podnoszące się do sprawy, nie wskazując przy tym podstawy prawnej, w oparciu o którą rodzic uprawniony by uzyskać świadczenie w państwie obcym ani daty, od której miał wykonywać pracę za granicą, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia przez organ drugiej instancji podstawowych zasad postępowania administracyjnego, w szczególności zasady prawdy obiektywnej, zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej, zasady udzielania informacji i zasady przekonywania, zasady dwuinstancyjności a nadto do naruszenia podstawowych zasad konstytucyjnych Skarżącej i jej rodziny, w tym prawa do szczególnej ochrony państwa przewidzianej w art. 71 ust. 1 zdanie pierwsze Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Uwzględniając powyższe Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz o umorzenie postępowania oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu rozwinęła postawione zarzuty, powtarzając co do zasady argumentacje prezentowaną w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie podtrzymało swoje stanowisko, wyrażone w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Rozpoznając sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, a to zgodnie z treścią art. 15 zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19...(Dz.U. z 20202 r. , poz. 374 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem brak jest podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa dającym podstawę do jej wzruszenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lub pkt 2 wymienionej powyżej ustawy. Podnieść należy, że świadczenia rodzinne przysługują osobom, jeżeli zamieszkują na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres zasiłkowy, w którym otrzymują świadczenia rodzinne, chyba że przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego lub dwustronne umowy międzynarodowe o zabezpieczeniu społecznym stanowią inaczej (art. 1 ust. 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych). W myśl definicji zawartej w przepisie art. 3 pkt 15a omawianej ustawy, ilekroć jest w niej mowa o przepisach o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, rozumieć trzeba przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz. UE L 166 z 30 kwietnia 2004, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5, t. 5, str. 72) oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczące wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz. UE L 284 z 30.10.2009, str. 1). Zawarte w powyższych aktach prawnych przepisy pozwalają na wyeliminowanie skutków jednoczesnego podlegania systemom zabezpieczenia społecznego różnych państw, przede wszystkim w związku ze zmianami miejsca pracy lub zamieszkania. Przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego muszą zatem gwarantować pracownikom przemieszczającym się we Wspólnocie, osobom pozostającym na ich utrzymaniu oraz osobom pozostałym przy życiu po ich śmierci utrzymanie nabytych lub będących w trakcie nabywania praw i korzyści. Aby nie doszło do nieuzasadnionego łączenia świadczeń w przypadku zbiegu prawa do zasiłków rodzinnych w myśl ustawodawstwa właściwego państwa i w myśl ustawodawstwa państwa miejsca zamieszkania członków rodziny, rozporządzenia nr 883/2004 i nr 987/2009 zawierają normy kolizyjne pozwalające rozwiązać konflikt narodowych systemów zabezpieczenia społecznego (m.in zakaz kumulacji świadczeń w art. 10 rozporządzenia wykonawczego oraz odstępstwa od tej zasady wskazane w artykułach: 67 i art. 68 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 883/2004. Kwestie te poruszają także artykuły, 58 i 60 rozporządzenia wykonawczego). Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art. 23a ust. 2 i ust. 5 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 111). Zgodnie z art. 23a ust. 2 tej ustawy, w przypadku przebywania członka rodziny poza granicami Polski w państwie, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, po wydaniu przez organ właściwy decyzji przyznającej świadczenia rodzinne, organ właściwy występuje do wojewody o ustalenie, czy w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Z kolei, w myśl art. 23a ust. 5 cytowanej ustawy, w przypadku gdy wojewoda ustali, że w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, organ właściwy uchyla decyzję przyznającą świadczenia rodzinne, od dnia w którym osoba podlega ustawodawstwu państwa, w którym przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, mają zastosowanie. Z powyższego wynika więc, że uzyskanie przez organ gminy informacji wojewody, że - według ustaleń tego organu - w stosunku do danej osoby mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, obliguje organ do uchylenia decyzji przyznającej świadczenia od dnia, w którym osoba podlega ustawodawstwu państwa, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji. Stwierdzić przy tym należy, że organ pomocy społecznej nie ma swobody działania w tym zakresie, w szczególności nie jest uprawniony do badania zasadności ustaleń wojewody ani rozważania, jakie mogą być potencjalne skutki uchylenia decyzji. Organ gminy zobowiązany do zastosowania art. 23a ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych nie dokonuje przy tym analizy przesłanek, w oparciu o które wojewoda stwierdził, że w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji zabezpieczenia społecznego. Podkreślenia wymaga, że ustawodawca wyraźnie w wymienionym przepisie art. 23a ust. 5 ustawy wskazał, że to wojewoda (a nie jakikolwiek inny organ lub organy) samodzielnie ustala, czy w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Prawidłowość tego ustalenia może być poddana ocenie dopiero na etapie kontrolowania wydanych przez wojewodę decyzji w sprawie przyznania albo zwrotu nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych. Przy czym, uchylenie decyzji w trybie art. 23a ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych, nie niesie jeszcze ze sobą skutku w postaci obowiązku zwrotu pobranych świadczeń lub odmowy ich przyznania, lecz przenosi kompetencję do rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie świadczeń rodzinnych na rzecz innego, umocowanego do tego prawnie organu - czyli do wojewody (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 13 lipca 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 633/17 (Lex nr 2328410). Zgodnie bowiem z art. 23a ust. 6 ustawy o świadczeniach rodzinnych wynika, że w przypadku, o którym mowa w ust. 5, wojewoda wydaje decyzję w sprawie świadczeń rodzinnych zgodnie z art. 21 od dnia, w którym osoba podlega ustawodawstwu państwa, o którym mowa w ust. 1, w zakresie świadczeń rodzinnych w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Oznacza to, że od dnia, w którym osoba uprawniona do świadczeń rodzinnych lub członek rodziny tej osoby przebywa poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej w państwie, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, właściwym organem do orzekania w sprawie świadczeń rodzinnych jest wojewoda. W konsekwencji powyższego, w szczególności art. 23 a ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych, za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia przez organy orzekające wskazanych w skardze przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz zasad postępowania zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Najistotniejszym i decydującym dowodem w sprawie w kontekście zastosowania art. 23a ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych stanowiły bowiem bezsporne ustalenia dokonane przez Wojewodę Śląskiego i ujawnione w piśmie z dnia z dnia 31 stycznia 2020 r., że P. J.- ojciec dziecka Skarżącej zamieszkuje na ternie [...], gdzie od [...] r. wykonuje działalność zawodową. Stosowanie zatem do postanowień art. 59 ust. 1 Rozporządzenia (WE) nr 987/2009 w przypadku, gdy w danym miesiącu kalendarzowym zmienia się miejsce zastosowania ustawodawstwo lub kompetencja do przyznawania świadczeń rodzinnych między państwami członkowskim, bez względu na terminy płatności świadczeń rodzinnych przewidziane w ustawodawstwie tych państw członkowskich instytucja, która wypłaciła świadczenia rodzinne na podstawie ustawodawstwa, zgodnie z którym przyznano te świadczenia na początku tego miesiąca, wypłaca je do końca danego miesiąca. Zasadnie zatem Wojewoda przyjął, że ojciec dziecka Skarżącej od dnia 1 września 2019 r. w zakresie świadczeń rodzinnych podlega innemu państwa członkowskiego Unii Europejskiej, ma mocy przepisów wspólnotowych będąc uprawnionym na ternie [...] do ubiegania się o świadczenia w odniesieniu do członków swojej rodziny. Ustalenie powyższego zgodnie z art. 23a ustawy o świadczeniach rodzinnych zobowiązywało Wójta Gminy P. do uchylenia własnej decyzji mocą, której przyznał Skarżącej świadczenie rodzicielskie. Nie oznacza to jednak, że Skarżąca pozbawiona zostanie ponownego rozpatrzenia sprawy w tym zakresie. Konsekwencją uchylenia Wójta Gminy pierwotnej decyzji w sprawie ustalenia prawa skarżącej do wymienionego świadczenia będzie przeprowadzenie nowego postępowania w tym zakresie przez Wojewodę Śląskiego. W świetle przedstawionego powyżej wywodu za bezpodstawne zatem należy uznać zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia art. 23a ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych, jak też braku wskazania w uzasadnieniu decyzji dostatecznie jasnych przyczyn uchylenia decyzji z dnia [...] r. oraz niewyjaśnienia czy doszło do zbiegu pobierania świadczeń. W świetle obowiązujących przepisów okoliczność ta - tj. ustalenie czy ojciec dziecka pobierał za granicą jakiekolwiek świadczenia na dziecko, na tym etapie postępowania pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia. Kwestia ta nie mogła bowiem być badane przez Wójta Gminy, a to z tego względu, że jak słusznie wskazano w zaskarżonej decyzji – nastąpiła zmiana organu właściwego do rozpatrzenia sprawy. Zgodnie bowiem z art. 23a ust. 6 ustawy - organem do rozstrzygania powyższych kwestii jest obecnie Wojewoda Śląski. Odnosząc się zarzutów skargi w kwestii naruszenia przez organ art. 6, art 7, art. 9, art. 11, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78, art. 80 i i 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez ich niezastosowanie i w konsekwencji niewłaściwe przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, bez uwzględniania przy załatwianiu sprawy podstawowych zasad postępowania administracyjnego z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz zgromadzenia wyczerpującego materiału dowodowego oraz jego wszechstronnej oceny i rozważenia wszelkich okoliczności faktycznych, to należy uznać, że są one chybione. Jak wskazano powyżej właściwe postępowanie w tym zakresie przeprowadzone zostanie dopiero przez właściwy organ. Należy bowiem podkreślić, że aby móc skutecznie podejmować działania w zakresie koordynacji, konieczne stało się wyznaczenie właściwych organów i instytucji każdego państwa członkowskiego, na których spoczywa obowiązek stosowania ustawodawstwa podlegającego koordynacji. Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut błędnego – zdaniem Skarżącej – uchylenia decyzji z mocą wsteczną. Wskazywane przez Skarżącą na poparcie jej stanowiska w tym zakresie orzecznictwo sądowe ukształtowało się na tle art. 32 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, który jednak nie miał w tym wypadku zastosowania. W orzecznictwie tym istotnie przyjęło się, że w sytuacji, kiedy upłynął okres, na jaki świadczenie zostało przyznane, brak jest podstaw do uchylenia lub zmiany decyzji przyznającej świadczenie pielęgnacyjne w trybie art. 32 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2011 r. sygn. akt I OSK 1035/11, czy z dnia 19 stycznia 2009 r. sygn. akt I OSK 535/08). Jak już jednak zaznaczono, w niniejszej sprawie przepis ten nie miał zastosowania bowiem decyzja wydana została w oparciu o art. 23a ust. 2 i ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Zaskarżona decyzja jest aktem, który nie rozstrzyga merytorycznie i nie przesądza o pozbawieniu Skarżącej uprawnień przyznanych decyzją Wójta Gminy z dnia [...] r. Nr [...]. Zaskarżona decyzja jest swego rodzaju aktem porządkującym stan faktyczny i prawny, powodującym przekazanie sprawy do rozpoznania organowi właściwemu, z uwagi na mające zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu administracyjnym oddalił skargę jako niezasadną.