II OSK 531/06

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędziowie sędzia NSA Andrzej Gliniecki sędzia NSA Zofia Flasińska Protokolant Agnieszka Kuberska po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej K. i F. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 24 stycznia 2005 r. sygn. akt SA/Rz 505/03 w sprawie ze skargi K. i F. D. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...] lutego 2003 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. przyznaje ze środków budżetowych - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie – na rzecz adwokatów B. S. z Kancelarii Adwokackiej w R. przy ulicy [...] oraz G. R. z Kancelarii Adwokackiej w W. przy ul. [...] kwotę 120 (słownie: sto dwadzieścia) złotych oraz kwotę 26,40 (słownie: dwadzieścia sześć złotych czterdzieści groszy) stanowiącą 22% podatku od towarów i usług – dla każdego z wyżej wymienionych tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 24 stycznia 2005 r. sygn. akt SA/Rz 505/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę K. i F. D. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...] lutego 2003 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego . Wyrok ten wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy : Decyzją z dnia [...] lutego 2003 r. [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] grudnia 2002 r., [...] nakazującą K. i F. D. rozbiórkę obiektu budowlanego /budynku gospodarczego/ o wymiarach 2,50 x 5,0 m., konstrukcji drewnianej z dachem jednospadowym krytym blachą ocynkowana i posadowionego na betonowej wylewce, wybudowanego w 1988 r. na działce nr [...] położonej w D. W uzasadnieniu decyzji organ drugiej instancji wskazał, że utrzymanie w mocy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. jest konsekwencją tego, że organ odwoławczy nie dopatrzył się naruszenia prawa w decyzji pierwszoinstancyjnej. Potwierdził, że wybudowanie budynku gospodarczego bez zezwolenia w odległości około 30 cm. od granicy z działką J. R. i około 4, 70 m. od jego drewnianego krytego blachą budynku mieszkalnego, narusza wynikające z warunków technicznych zasady sytuowania budynków z materiałów łatwo zapalnych (drewno) i skutkować musi nakazaniem rozbiórki tak wzniesionych obiektów, gdyż zachodzą warunki określone w art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.). Organ wskazał, że nie jest możliwe usankcjonowanie tego obiektu w miejscu obecnego usytuowania, gdyż jego lokalizacja nie spełnia warunków określonych w rozporządzeniu Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych (...) wobec nie zachowania minimalnej odległości 15 m.- wynikającej z § 14 ( tabela ) wskazanego rozporządzenia pomiędzy wzajemnymi budynkami. Natomiast takie usytuowanie drewnianych budynków, powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi i mienia i tym samym wyklucza możliwość jego legalizacji. Podniesiono także, iż sporny obiekt wybudowany został na działce Nr [...], zaś według wypisu z rejestru gruntów sporządzonego przez Starostwo Powiatowe w S. działka ta stanowi w całości własność Gminy Z. i przeznaczony jest pod drogę, lecz z tego powodu organ nie przyjął, że sporny obiekt zrealizowano na terenie nie przeznaczonym do tego w planie zagospodarowania przestrzennego. W skardze złożonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie K. i F. D. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji podnosząc, że sporny budynek gospodarczy, wybudowany został w 1988 r. i od tamtego czasu wykorzystywany jest do przechowywania sprzętu rolniczego. Wybudowany budynek nie przeszkadza sąsiadom, choć znajduje się przy ich granicy, dlatego za nietrafne w/w uznali decyzje nakazujące jego rozbiórkę skoro bezpośredni sąsiedzi nie wnoszą do jego usytuowania żadnych zastrzeżeń.. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie rozpoznając skargę na podstawie art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.), oddalił ją stosując art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). W motywach tego orzeczenia wyjaśniono, że w toczącym się postępowaniu administracyjnym i przed Sądem poza sporem pozostaje fakt wybudowania budynku gospodarczego w 1988 r. i stwierdzenie, że budowa ta nastąpiła bez prawem wymaganego pozwolenia lub zgłoszenia. Dla oceny zaskarżonej decyzji te dwie okoliczności mają zdaniem Sądu pierwszej instancji znaczenie podstawowe. Wybudowanie budynku w 1988 r. oznacza, że do oceny działań podjętych przez inwestora organy musiały zastosować ustawę z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. nr 38, poz. 229 ze zm.) ze względu na treść art. 103 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Z akt sprawy jak wyjaśniono wynika, że organy poprawnie zastosowały przepisy i z tego powodu trudno wskazać w tym zakresie zdaniem Sądu naruszenie prawa. Przywołano przepis art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. mający zastosowanie do samowoli budowlanej i uznano, że w przypadku objętym skargą spełnione są warunki w nim określone. Zdaniem Sądu wybudowanie jakiegokolwiek obiektu budowlanego z naruszeniem zasad wynikających z rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 17, poz. 62, ze zm.), a odnoszących się do naruszenia odległości miedzy budynkami (obiektami budowlanymi) jeżeli budynki te wykonane zostały z materiałów łatwo zapalnych (drewno) zawsze prowadzić musi do przyjęcia, że działanie takie wyczerpuje dyspozycję art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. Naruszenie zasad sytuowania obiektów budowlanych w takich warunkach należy traktować jak zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi, a to zmusza organy nadzoru do uchylenia stanu zagrożenia przez nakazanie rozbiórki. W tym więc znaczeniu jak konkludował Sąd pierwszej instancji zaskarżona decyzja utrzymująca w mocy decyzję orzekającą nakaz rozbiórki budynku będącego własnością K. i F. D. prawa nie naruszyła. Stwierdzenie tego faktu nie dawało podstaw do uchylenia decyzji będących przedmiotem skargi. Dodano również, iż dla oceny zaistniałej sytuacji nie ma znaczenia to czy sąsiedzi nie protestują i godzą się na usytuowanie budynków. Z tego więc powodu argumenty skargi wskazujące na brak protestów sąsiadów jako podstawę legalności wybudowanego budynku nie mogą być przez Sąd brane pod uwagę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli K. i F. D. zaskarżając go w całości. Jako podstawę skargi kasacyjnej wskazano zarzut naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie tzn. błąd w subsumcji, co wyraża się w tym, że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej, tj. błędnie zastosowano do istniejącego w przedmiotowej sprawie stanu faktycznego przepisy art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. nr 38, poz. 229) oraz rozporządzenie Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zamiast art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. nr 38, poz. 229). Ponadto zarzucono naruszenie prawa materialnego poprzez nieuwzględnienie art. 10 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. nr 38, poz. 229) przewidującego możliwość odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych lub norm w razie konieczności wprowadzenia rozwiązań dających lepsze efekty społeczno-gospodarcze, a także § 13 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, Zarzucono także naruszenia prawa procesowego poprzez nie wzięcie pod uwagę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych rozpoznawanej sprawy w celu stwierdzenia, czy naruszono prawo materialne i czy miało ono wpływ na wynik sprawy (art. 145 §1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 141 § 4) Powołując się na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie celem ponownego rozpatrzenia sprawy, względnie zmianę zaskarżonego wyroku w całości i uchylenie obu poprzedzających go decyzji administracyjnych . Wniesiono ponadto na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U nr 153, poz. 1270 ze zm.) o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazując treść art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. i poglądy zawarte w orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreślono, iż nakaz przymusowej rozbiórki z przyczyn określonych w art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 r. Nr 38 poz. 229 ze zm.) powinien być stosowany tylko wówczas, gdy brak jest możliwości usunięcia określonych w tym przepisie zagrożeń lub pogorszeń na zasadzie art. 40 tej ustawy. W wypadku samowoli budowlanej, przepis art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego znajdzie zastosowanie nie wtedy, gdy zajdzie taka możliwość, lecz wówczas, gdy występuje taka konieczność. W przedmiotowej sprawie zdaniem skarżących nie występuje konieczność rozbiórki obiektu budowlanego będącego własnością K. i F. D. W/w obiekt nie jest na trwałe związany z gruntem, posiada konstrukcję żelazną, a w drodze dalszej modernizacji w całości zostanie obity blachą .W związku z powyższym zmienią się ustalenia dotyczące rodzaju materiałów (łatwopalnych czy niepalnych, z których zbudowany jest obiekt), a także dotyczące bezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalnego pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Zgodnie z § 13 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dopuszcza się sytuowanie bezpośrednio przy granicy działki budynku gospodarczego ze ścianami z materiałów niepalnych i z dachem o pokryciu z materiałów niepalnych lub trudno zapalnych, jeżeli nie utrudni to prawidłowej zabudowy działki sąsiedniej, a ponadto jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Na terenach zabudowy zagrodowej w indywidualnych gospodarstwach rolnych zgodę na usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy wyraża terenowy organ administracji państwowej, właściwy w sprawach pozwoleń na budowę. W wypadkach określonych w ust. 1 ściany budynku gospodarczego, graniczące z działką sąsiednią, nie powinny mieć okien i drzwi, a wody opadowe z dachu od strony granicy działki nie mogą być odprowadzane na teren działki sąsiedniej. Budynki gospodarcze usytuowane bezpośrednio przy granicy działki nie mogą przylegać do budynków mieszkalnych na sąsiedniej działce. Podkreślono również, że Prawo budowlane z 1974 r. w art. 10 przewidywało możliwość odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych lub norm w razie konieczności wprowadzenia rozwiązań dających efekty społeczno-gospodarcze. Zgodę na takie odstępstwo wyraża organ lub jednostka określona przez ministra właściwego do wydania przepisów lub ustanowienia normy. Odstępstwo, o którym mowa w ust. 1, nie może spowodować pogorszenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia, ochrony środowiska oraz warunków higieniczno-sanitarnych i użytkowych. Zarzuty podnoszone przez skarżących w postępowaniu przed sądem administracyjnym, dotyczące niemożliwości zachowania należytych odległości od granicy z uwagi na rozmiary działki, braku zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi, a także brak protestu sąsiadów na usytuowanie budynku, oraz gotowość skarżących bezzwłocznego obicia ścian budynku blachą, w związku z przytoczonymi wyżej przepisami są zasadne. Winny one skutkować zmianą zaskarżonego wyroku i uchyleniem obu zaskarżonych decyzji administracyjnych i zakreśleniem skarżącym terminu obicia blachą budynku gospodarczego względnie uchyleniem zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie. W sprawie istotne jest zdaniem skarżących, iż budynek będący przedmiotem postępowania nie posiada fundamentów i jest posadowiony bezpośrednio na gruncie. Jedynie posadzka wewnątrz budynku wykonana jest z cienkiej warstwy betonu. Budynek nie posiada instalacji wewnętrznych. Sąsiedzi nigdy nie wnosili zastrzeżeń odnośnie lokalizacji budynku gospodarczego. Budynek wzniesiony około 18 lat temu przez ten czas nie stanowił jakiegokolwiek zagrożenia dla ludzi czy mienia. Skarżący kwestionują, aby budynek był zlokalizowany na gruncie Gminy Z. Na działce Nr ew. [...] ( wcześniej [...]) nie było żadnej drogi dojazdowej i nie mogło być z uwagi na bardzo małą powierzchnię działki. Postanowieniem z dnia 21 września 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie przywrócił termin do wniesienia skargi kasacyjnej . Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje : Na podstawie art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej zwaną ustawą procesową) Naczelny Sąd Administracyjny rozpatruje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z przesłanek określonych w art. 183 § 2 ustawy procesowej nie wystąpiła, stąd Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył rozpoznanie sprawy do zbadania zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej . Przystępując do rozpoznania zgłoszonych zarzutów skargi kasacyjnej odnieść przede wszystkim należy się do podstawowego zarzutu a to błędnego zastosowania w istniejącym stanie faktycznym art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. zamiast art. 40 tej ustawy przewidującego możliwość wdrożenia procedury legalizacyjnej . W podstawie prawnej zaskarżonej decyzji powołano art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.), który stanowi, że podlega przymusowej rozbiórce każdy wybudowany niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie jego budowy obiekt budowlany, jeżeli powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Dla zastosowania więc tego przepisu niezbędne jest wykazanie, że spełnione zostały równocześnie dwie przesłanki: 1) naruszenie prawa obowiązującego w czasie budowy, 2) powstanie jako skutku budowy niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia, przy czym dla uznania wystąpienia drugiej przesłanki wystarczy stwierdzenie jednego z wyżej wymienionych stanów. Nakaz przymusowej rozbiórki z przyczyn określonych w art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r., powinien być stosowany wówczas, gdy brak jest możliwości usunięcia określonych w tym przepisie zagrożeń lub pogorszeń przez wprowadzenie zmian i przeróbek na zasadzie art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r., który stanowi, iż w wypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37, właściwy terenowy organ administracji państwowej wyda decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem. Należy więc przyjąć, że w wypadku samowoli budowlanej norma art. 37 ust. 1 pkt 2 znajdzie zastosowanie wówczas gdy brak jest możliwości legalizacji samowoli poprzez nakazanie określonych zmian i przeróbek w samowolnie wniesionym obiekcie . Z takim właśnie przypadkiem braku możliwości legalizacji samowoli budowlanej spornego obiektu skarżących mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie przede wszystkim z uwagi na usytuowanie spornego obiektu niemal w granicy z działką J. R. Z niespornych przecież jak i niekwestionowanych przez skargę kasacyjną w tym zakresie ustaleń wynika, że budynek gospodarczy o wymiarach 2,50 x 5,0 m małżonków D. zrealizowano w odległości 30 cm. od granicy z działką J. R. i w odległości 4, 70 m od drewnianego krytego blachą budynku mieszkalnego w/w . Przedmiotowy budynek gospodarczy o wymiarach 2,50 x 5,0 m posiadając konstrukcję żelazną zbudowany został z drewna z dachem pokrytym blachą i posadowiony na betonowej wylewce stanowiącej jednocześnie wewnętrzną posadzkę. Budynek taki, co nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, wymagał przed jego realizacją uzyskania stosownego pozwolenia na budowę zgodnie z § 44 ust. 1 pkt 4 lit. d rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno – budowlanego (Dz. U. nr 8, poz. 48 ze zm.) . W tak prawidłowo ustalonym stanie faktycznym należało jak zasadnie przyjęto to w zaskarżonym wyroku zastosować art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, tj. orzec nakaz rozbiórki wskazanego wyżej obiektu budowlanego albowiem obiekt ten powodują niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia jak też niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Jak wynika z utrwalonych poglądów w judykaturze, realizacja obiektu budowlanego naruszającego warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki w stopniu wskazującym na możliwość niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia, zwłaszcza prowadzona bez wymaganego pozwolenia na budowę, stanowi okoliczność uzasadniająca nakazanie przymusowej rozbiórki tego obiektu na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Niedopuszczalne pogorszenie warunków użytkowych dla otoczenia o jakim mowa w tym przepisie ma miejsce także wówczas gdy samowolne wzniesiony obiekt budowlany zlokalizowany został w sposób uniemożliwiający lub istotnie ograniczający możliwość zabudowy sąsiedniej działki . Zrealizowanie spornego obiektu budowlanego jak to prawidłowo przyjęto w zaskarżonym wyroku nastąpiło niezgodnie z § 14 ( tabela ) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki ( Dz. U. 17 poz. 62 ze zm. ) określającym minimalne odległości budynków inwentarskich od budynków nie zabezpieczonych ścianą oddzielenia przeciwpożarowego bowiem przedmiotowy drewniany budynek gospodarczy samowolnie zrealizowany w odległości mniejszej niż 15 m od budynku mieszkalnego drewnianego krytego blachą ocynkowaną J. R. , powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi i mienia jak i niedopuszczalne pogorszenie warunków użytkowych, wykluczając zastosowanie przepisu art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. Ponadto nawet proponowane w skardze kasacyjnej obicie spornego drewnianego budynku gospodarczego blachą nie doprowadziło by do sytuacji pozwalającej na zastosowanie przepisu 40 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., gdyż nawet w takiej sytuacji usytuowanie przedmiotowego obiektu od budynku mieszkalnego J. R. naruszałoby w dalszym ciągu przepisy rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie a to § 12 ust. 2 tego rozporządzenia. Zatem nawet w takiej sytuacji niemożność zachowania minimalnej odległości 8 m przewidywanej w/w przepisem między tymi budynkami uniemożliwiałaby także zastosowanie procedury legalizacyjnej . Nie można tym samym w okolicznościach tej sprawy zarzucić Sądowi pierwszej instancji wadliwego zastosowania powołanego wyżej art. 37 ust. 1 pkt. 2 ustawy Prawo budowlane z 1974 zamiast art. 40 tej ustawy . Nieusprawiedliwiony jest również kolejny zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 10 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. odnoszący się do odstępstw od przepisów techniczno – budowlanych lub norm w razie konieczności wprowadzenia rozwiązań dających lepsze efekty społeczno-gospodarcze. Zgodę na odstępstwo oparte na wskazanym przepisie można uzyskać lecz wyłącznie w trakcie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. Niedopuszczalne jest stosowanie w/w normy w postępowaniu dotyczącym popełnionej samowoli budowlanej tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie . Ponadto nie zasługiwał na uwzględnienie kolejny zarzut skargi kasacyjnej naruszenia § 13 rozporządzenia z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki albowiem dopuszcza on sytuowanie bezpośrednio przy granicy działki budynku gospodarczego lecz ze ścianami niepalnymi, natomiast samowolnie wzniesiony budynek skarżących posiada ściany z drewna a więc materiałów łatwopalnych . Przy uwzględnieniu powyższych rozważań nie można uznać więc w okolicznościach przedmiotowej sprawy za usprawiedliwione zarzuty naruszenia prawa procesowego. Wyżej wskazana argumentacja jednoznacznie wskazuje, że brak było podstaw do zastosowania przez Sąd pierwszej instancji przepisu art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i eliminacji na tej podstawie kwestionowanych decyzji, które przecież odpowiadają prawu. Nie można także uznać, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie naruszył przepis art. 141 § 4 ustawy procesowej . Przepis art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm.) określa, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazanie co do dalszego postępowania. Jakkolwiek czynność sporządzenia uzasadnienia, dokonywana już po rozstrzygnięciu sprawy i mająca sprawozdawczy charakter, sama przez się nie może wpłynąć na to rozstrzygnięcie jako na wynik sprawy to jednak tylko uzasadnienie spełniające określone ustawą warunki stwarza podstawę do przyjęcia, że będąca powinnością Sądu administracyjnego kontrola działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem rzeczywiście miała miejsce i że prowadzone przez Sąd postępowanie odpowiadało przepisom prawa. Przepis ten w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego może stanowić podstawę także podważenia stanu faktycznego przyjętego przez Sąd pierwszej instancji. Niewątpliwie szczególne miejsce w uzasadnieniu wyroku Sądu zajmuje wskazanie podstawy rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. Powinno ono mieć charakter zwięzły ale pozwalający na skontrolowanie przez strony postępowania i ewentualnie Naczelny Sąd Administracyjny, czy Sąd pierwszej instancji nie popełnił błędu w swoim rozumowaniu . W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego motywy zaskarżonego wyroku odpowiadają prawu bowiem zawierają wszystkie wskazane w art. 141 § 4 ustawy procesowej elementy prawidłowego uzasadnienia. Należy podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji, co do niewadliwie ustalonego stanu faktycznego w tej sprawie a w konsekwencji prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego, dotyczących nakazania rozbiórki samowolnie wzniesionego budynku gospodarczego skarżących. Z tych względów wobec nieusprawiedliwionych zarzutów skargi kasacyjnej w oparciu o przepis art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U . Nr 153 poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji wyroku . Jednocześnie na podstawie art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 2 i § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) orzeczono w zakresie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu .