I SA/Łd 43/20

SENTENCJA Dnia 17 listopada 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Kowalski Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 listopada 2020 r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2019 oddala skargę. UZASADNIENIE I SA/Łd 43/20 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy L. z dnia [...] lipca 2019 r. w sprawie dokonania A. C. wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2019 rok w kwocie 476,00 zł. W uzasadnieniu wyjaśniono, że organ podatkowy l instancji - na podstawie art. 207 § 1 w zw. z art. 21 § 1 pkt 2 i § 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm. zm. - dalej jako O.p.), art. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 2, art. 6 ust. 1 pkt 2, art. 6a i art. 6c ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2019 r., poz. 1256 ze zm. - dalej jako u.p.r.), art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 2, art. 5, art. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r., póz. 1170 ze zm. - dalej jako u.p.o.l.), uchwały Rady Gminy L. Nr 111/16/18 z dnia 4 grudnia 2018 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości obowiązujących na terenie Gminy Lubochnia (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego z 2018 r., póz. 6595) oraz komunikatu Prezesa GUS z dnia 18 października 2018 r. w sprawie średniej ceny skupu żyta za okres 11 kwartałów będącej podstawą do ustalania podatku rolnego na rok podatkowy 2019 (M. P. z 2018 r., poz. 1004) - dokonał skarżącemu wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2019 r. w kwocie 476,00 zł, przyjmując za podstawę opodatkowania: podatkiem rolnym grunty rolne o powierzchni 0,0400 ha, stawka 271,80 zł, kwota podatku 11 ,00 zł, podatkiem od nieruchomości budynki pozostałe o powierzchni 65,00 m2, stawka 7,15 zł, kwota podatku 465,00 zł. Od decyzji organu I instancji strona wniosła odwołanie. Mając na uwadze zarzuty odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze zauważyło, że zasadnicza rozbieżność między organem podatkowym I instancji, a podatnikiem dotyczy zakwalifikowania opodatkowanego budynku do kategorii budynków "pozostałych" (stanowisko organu podatkowego), zamiast do kategorii budynków mieszkalnych (stanowisko skarżącego podatnika). Mając na uwadze powyższe podkreślono, że wypisu z rejestru gruntów, według stanu na dzień 1 stycznia 2019 r. wynika, iż A. C. jest właścicielem działki oznaczonej nr 30/2 o pow. 0,04 ha, położonej w jednostce ewidencyjnej L., obręb [...], której grunty sklasyfikowane zostały jako użytki rolne zabudowane. Organ odwoławczy wskazał, że w świetle przepisów u.p.r., grunty tak sklasyfikowane podlegają opodatkowaniu tym podatkiem. Podatek rolny został ustalony na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 2 u.p.r. SKO wskazało dalej, że dla terenu, którego dotyczy opodatkowanie decyzją, nie jest prowadzona ewidencja budynków. Dlatego też funkcja budynków winna być oceniana zgodnie z ich faktycznym przeznaczeniem (wykorzystywaniem). Podkreślono, że przedmiotowy budynek dotychczas nie był budynkiem mieszkalnym (stan taki istnieje od wielu lat, co też znajdowało potwierdzenie w decyzjach podatkowych za lata wcześniejsze), sporny budynek, to budynek po byłym sklepie należącym do Gminnej Spółdzielni "A.", sklep ten nie działał już od wielu lat z powodu zaprzestania działalności przez Spółdzielnię, a skarżący stał się właścicielem przedmiotowej nieruchomości w 2006 r. na mocy wyroku Sądu Rejonowego w T. (sygn. akt I C [...]). Cecha przeznaczenia budynku jako mieszkalnego została mu nadana samą wolą właściciela, popartą jego ogólnymi obserwacjami, że w okolicy są obecnie uznane za budynki mieszkalne byłe i aktualne sklepy, a także stwierdzeniami, iż budynek wykorzystywany jest na cele letniskowe. Zdaniem organu odwoławczego ogólność powyższych stwierdzeń nie pozwala jednak na ich akceptację. Przypomniano, że organ podatkowy pierwszej instancji w 2019 r., tj. po złożeniu informacji podatkowej na 2019 r., próbował po raz kolejny ustalić przy udziale podatnika aktualny charakter opodatkowanego budynku. Skarżący nie przybył na oględziny pomimo prawidłowego pouczenia. Uznano, że protokół oględzin i załączone do niego zdjęcia jednoznacznie wskazują, że budynek jest opuszczony, zaniedbany, brak śladów prowadzenia w nim prac remontowych, szyby w oknach powybijane i nic nie wskazuje, by budynek w takim stanie mógł służyć celom mieszkalnym (chociażby tymczasowym, np. domek letniskowy). Taki sam stan faktyczny został już stwierdzony przez organ I instancji w trakcie oględzin przeprowadzonych w dniu 1 marca 2012 r. Podkreślono, że trudno nie zgodzić się z poglądem skarżącego, że właściciel budynku decyduje o celu jego przeznaczenia. Problem polega jednak na tym, że opodatkowuje się budynek zgodnie z jego faktycznym wykorzystywaniem, a nie bierze się pod uwagę celu istniejącego jedynie w sferze projektu właściciela nieruchomości, który od wielu lat nie jest realizowany. Wobec faktu, że skarżący nie skorzystał także z możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji przez organ pierwszej instancji za niezasadne uznano zarzuty odwołania dotyczące naruszenia przez organ podatkowy przepisów postępowania. Jako chybione potraktowano także zarzuty naruszenia przez organ I instancji przepisów prawa materialnego. Wyjaśniono przy tym, iż ustalenia podatku od nieruchomości dokonano na podstawie informacji podatkowej (powierzchnia użytkowa 65 m2, wskazana przez podatnika w informacji z dnia 17 stycznia 2019 r. - taka sama jak wskazywana w latach wcześniejszych), w oparciu o uchwałę Nr 111/16/18 Rady Gminy Lubochnia - stawka dla budynków pozostałych wynosi 7,15/m2 (wbrew zarzutom odwołania nie jest to stawka przewidziana dla budynków związanych z działalnością gospodarczą). Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] listopada 2019 r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Autor skargi zarzucił decyzji Kolegium naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 7 i 77, 80, 107 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a, poprzez niezastosowanie w sprawie ww. przepisów i zaniechanie dokonania wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, niewyjaśnienie sprawy co do jej istoty oraz zaniechanie rozpatrzenia sprawy. Skarżący zarzucił też brak zapoznania przez organ II instancji z materiałem zgromadzonym w sprawie, co spowodowało brak możliwości pełnego wypowiedzenia się w danej sprawie. W dalszej części odwołania skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego, bez wskazania konkretnych przepisów. W odpowiedz na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podnosząc argumentację przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. W myśl art. 6 ust. 6 u.p.o.l. osoby fizyczne, (...), są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości ( ...... ). Skarżący zadośćuczynił temu obowiązkowi składając korektę informacji w sprawie podatku od nieruchomości za rok 2007 (formularz IN-1, k. 14 akt administracyjnych). W informacji tej wskazał, że podatkowi od nieruchomości podlega budynek oznaczony jako "pozostały" o powierzchni 65 metrów kwadratowych. Powziąwszy taką informację organy podatkowe zastosowały stawkę podatkową właściwą dla budynków pozostałych. Złożenie przedmiotowego oświadczenia przez skarżącego przyniosło zatem określone konsekwencje w sferze podatkowej klasyfikacji budynku i wysokości należnego podatku od nieruchomości. W tej sytuacji jakiekolwiek zmiany dotyczące przedmiotu opodatkowania (budynku) mogły nastąpić jedynie w trybie art. 6 ust. 3 u.p.o.l.. Zgodnie z przywołanym przepisem jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie. Z treści cytowanego przepisu wynika wprost, że ustawodawca w pierwszym rzędzie za zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania uznał zmianę sposobu wykorzystania budynku. Jeśli zatem skarżący domaga się zmiany opodatkowania budynku poprzez przyjęcie, że stanowi on budynek mieszkalny i nie należy już do kategorii budynków pozostałych to, aby jego starania okazały się uzasadnione musi wykazać jakie zmiany nastąpiły. Nie mogą to być zresztą zmiany jakiekolwiek, lecz takie, które wskazują, że budynek ma charakter mieszkalny. W szczególności istotne może w tej mierze stać się zgłoszenie zmiany sposobu użytkowania budynku podjęte na podstawie art. 71 ust. 2 Prawa budowlanego. Stanowić może inicjatywę strony w kierunku zmiany istotnej dla wysokości opodatkowania przedmiotowego obiektu. Jednak w toku przedmiotowego postępowania podatkowego skarżący, mimo wezwań organów, nie przedstawił danych wskazujących na zmianę sposobu użytkowania spornego budynku. Zresztą jak wynika z protokołu oględzin spornego budynku i załączonych doń zdjęć od lat żadne zmiany nie nastąpiły poza stwierdzonym przez organ "opuszczeniem, zaniedbaniem i brakiem jakichkolwiek śladów świadczących o tym, aby ktoś go zamieszkiwał" – protokół oględzin k. 34 akt administracyjnych. W tej sytuacji zasadnie organy uznały, że brak jest podstaw do przyjęcia, iż przedmiotowy budynek ma charakter mieszkalny. O ile jest oczywiste, co wielokrotnie podnosił skarżący, że o przeznaczeniu budynku decyduje jego właściciel o tyle - w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy - do rzeczywistej zmiany sposobu użytkowania tego budynku nie wystarczy gołosłowna deklaracja, lecz dowody pozwalające organowi na stosowną zmianę opodatkowania. Oczywiście nie jest takim dowodem okoliczność, że działka gruntu wraz z przedmiotowym budynkiem leży w niedalekiej odległości od popularnej miejscowości wypoczynkowej. Nie jest przy tym tak jak widzi to skarżący, iż podatek wymierzono na podstawie stanu technicznego budynku i danych historycznych, z których wynika, iż w latach 70 i 80 ubiegłego stulecia był wykorzystywany na sklep. Wbrew powyższemu twierdzeniu organy oparły rozstrzygnięcie o informację od samego skarżącego, o której mowa była wyżej i brak dowodów na to, że sposób użytkowania budynku uległ zmianie zaś budynek ma charakter mieszkalny. Nie ma również możliwości oparcia się o dane wynikające z rejestru budynków, gdyż przedmiotowy budynek nie jest w nim uwidoczniony. Nie ma też istotnego znaczenia w sprawie podnoszona przez skarżącego okoliczność, że w informacji w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego, leśnego za rok 2011 zamieścił on wzmiankę o zmianie przeznaczenia spornego budynku (k. 3 akt administracyjnych). Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest bowiem wyłącznie legalność decyzji dotyczących łącznego zobowiązania podatkowego za rok 2019. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) należało orzec jak w sentencji AKE.