III SA/Gd 696/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Jolanta Sudoł (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 7 kwietnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę. UZASADNIENIE M. S. (zwana dalej "wnioskodawczynią", "stroną" albo "skarżącą") złożyła w dniu 9 stycznia 2020 r. w Wydziale Spraw Społecznych Urzędu Miasta G. wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawnym członkiem rodziny - córki N. K. Prezydent Miasta decyzją z dnia 14 lutego 2020 r. odmówił wnioskodawczyni przyznania świadczenia, powołując w podstawie prawnej wydanego rozstrzygnięcia m.in. art. 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 111; powoływanej dalej w skrócie jako "u.ś.r."). W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że z wywiadu środowiskowego wynika, że wnioskodawczyni w sposób prawidłowy opiekuje się córką, a jej stała obecność przy niej jest niezbędna. Jednakże M. S. ma ustalone prawo do renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy z ZUS od 1 czerwca 1994 r. Zgodnie zaś z treścią art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do renty, renty socjalnej (...). Organ zauważył przy tym, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 26 czerwca 2019 r., sygn. akt SK 2/17 stwierdził, że art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych w zakresie, w jakim stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, jest niezgodny z Konstytucją RP. Przedmiotowy wyrok zróżnicował podmioty wyłącznie z możliwością uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego i uprzywilejował osoby sprawujące opiekę, które pobierają rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy w stosunku do innych podmiotów pobierających świadczenie z zabezpieczenia społecznego. Strona pobiera rentę z tytułu całkowitej niezdolności do pracy. Zmiana wprowadzona w ustawie o świadczeniach rodzinnych wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego nie daje organowi rozpatrującemu wniosek możliwości jego interpretacji na korzyść strony, gdyż wprost wyklucz z z grona osób, którym można przyznać świadczenie pielęgnacyjne, osoby pobierające rentę z tytułu całkowitej niezdolności do pracy. Po rozpatrzeniu wniesionego przez M. S. odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej także jako: "SKO", "organ odwoławczy") decyzją z dnia 7 kwietnia 2020 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 256) w związku art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., utrzymało w mocy zakwestionowaną decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, że wnioskodawczyni jest opiekunem prawnym dla całkowicie ubezwłasnowolnionej N. K. W załączeniu do wniosku strona przedłożyła orzeczenie Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności, wydane na stałe, stwierdzające, że N. K. jest osobą o znacznym stopniu niepełnosprawności od urodzenia. Córka strony otrzymuje rentę socjalną w wysokości 1.443 zł oraz zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 215,84 zł. Z ustaleń przeprowadzonego wywiadu środowiskowego wynika, że ojciec N. K. nie żyje. Do wniosku dołączono również orzeczenie o stopniu niepełnosprawności wnioskodawczyni – M. S. z dnia 9 kwietnia 2018 r., stwierdzające, że jest ona zaliczona do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, niepełnosprawność istnieje od dzieciństwa, a ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 16 września 2015 r.; może wykonywać pracę warunkach chronionych. Z akt sprawy wynika dodatkowo, że M. S. pobiera rentę z tytułu całkowitej niezdolności do pracy w wysokości 943 zł ( od listopada 2019 r. - zaświadczenie ZUS z dnia 9 stycznia 2020 r.), zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 215,84 zł, dodatek mieszkaniowy w kwocie 508,79 zł. Łącznie miesięczny dochód dwuosobowej rodziny wynosi 3.326,47 zł. Zgodnie natomiast z treścią art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego lub rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego, o którym mowa w ustawie z dnia 31 stycznia 2019 r. o rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym. Organ odwoławczy podkreślił, co zostało już też wskazane w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji, że w odniesieniu do art. art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., przepisu Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 26 czerwca 2019 r., sygn. akt SK 2/17 stwierdził, iż w zakresie w jakim stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, jest niezgodny z Konstytucją RP. Przepis ten utracił moc obowiązującą po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw, tj. z dniem 9 stycznia 2020 r. Z zebranych w sprawie dokumentów wynika, że wnioskodawczyni pobiera rentę z tytułu całkowitej niezdolności do pracy. Natomiast wskazany wyrok Trybunału Konstytucyjnego wyłączył osoby pobierające rentę z tytułu całkowitej niezdolności do pracy z możliwości uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego. Zatem nie został spełniony warunek wskazany ww. przepisami, albowiem wnioskodawczyni ma ustalone prawo do renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy. Organ odwoławczy podkreślił ponadto, że przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych mają charakter norm bezwzględnie obowiązujących, co oznacza, iż przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego jest uzależnione tylko i wyłącznie od spełnienia przesłanek określonych przepisami art. 17 u.ś.r. Sprawowanie opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, samo w sobie, nie rodzi uprawnień do uzyskiwania świadczenia pielęgnacyjnego. M. S. zaskarżyła powyższą decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wnosząc o uchylenie rozstrzygnięć zapadłych w jej sprawie, a także o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła błędne zastosowanie art.17 ust. 5 pkt 1 u.ś.r. w sytuacji, gdy przepis ten zgodnie z wyrokiem TK z dnia 26 stycznia 2019 r. o sygn. akt. SK 2/17 został uznany za niezgodny z Konstytucją w zakresie w jakim świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy, a nie został zastosowany przez organy w rozpatrywanej sprawie. Zarzuciła również naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.: - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych do rozstrzygnięcia sprawy. Zdaniem skarżącej nie może być ona pozbawiona pełnej kwoty wnioskowanego świadczenia, tylko dlatego, że sama jest chora. Narusza to zasadę równego traktowania. Przepis art. 17 ust. 5 pkt 1 u.ś.r. przewiduje możliwość przyznania świadczenia, jako różnicę między kwotą świadczenia pielęgnacyjnego, a wypłacaną rentą; - art. 7 k.p.a. i art. 8 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz zasady pogłębiania zaufania uczestnika postępowania do władzy publicznej. W uzasadnieniu skargi skarżąca opisując swoją życiową sytuację (w tym przypadłości, na które cierpi jej córka), wskazała że pomimo swoich ogromnych problemów zdrowotnych nadal bardzo chce opiekować się swoim niepełnosprawnym dzieckiem, któremu poświęciła i podporządkowała całe swoje życie, również osobiste. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej powoływanej jako "p.p.s.a.") uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Badając legalność zaskarżonej w tej sprawie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z uwzględnieniem tych kryteriów, Sąd doszedł do wniosku, że rozstrzygnięcie to odpowiada prawu, a wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć organów obu instancji stanowiły przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych. Zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Stosownie do art. 17 ust. 1b ustawy świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała: 1) nie później niż do ukończenia 18 roku życia lub 2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia. Natomiast zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego lub rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego, o którym mowa w ustawie z dnia 31 stycznia 2019 r. o rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że należy odmówić skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej ze względu na zaistnienie negatywnej przesłanki przyznania wnioskowanego świadczenia uregulowanej w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. - wnioskodawczyni ma ustalone prawo do renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy. Natomiast zdaniem skarżącej organy odwoławczy dokonał wadliwej wykładni tego przepisu, nie uwzględniając wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 26 czerwca 2019 r., wskazującego na konieczność wykładni systemowej art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., w sposób zgodny z podstawowymi gwarancjami konstytucyjnymi, w szczególności wynikającymi z zasady równości. Zatem istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy na gruncie obowiązujących przepisów opiekunowi (skarżącej) może przysługiwać świadczenie pielęgnacyjne, o którym mowa w art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych, pomimo tego, że podmiotem posiadającym rentę z tytułu całkowitej niezdolności do pracy. W ocenie Sądu występowanie w rozpoznawanej sprawie przesłanki negatywnej przyznania wnioskowanego świadczenia uregulowanej w z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., na która powołują się organy orzekające, ma w istocie charakter wtórny. Na przeszkodzie w ustaleniu skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego staje inna, pierwotna przesłanka. Skarżąca nie spełnia podstawowej, wyrażonej w art. 17 ust. 1 u.ś.r. przesłanki niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Skład orzekający podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 23 czerwca 2020 r., sygn. akt I OSK 237/20 (LEX nr 3050596), że przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego jest formą wynagrodzenia przez Państwo osoby, na której ciąży obowiązek alimentacyjny względem osoby niepełnosprawnej, w zamian za rezygnację albo niepodejmowanie zatrudnienia w związku z koniecznością opieki nad tą osobą niepełnosprawną. O rezygnacji z zatrudnienia czy też świadomym jego niepodejmowaniu można mówić w sytuacji, gdy osoba sprawująca opiekę jest obiektywnie zdolna do podjęcia zatrudnienia. Musi więc istnieć związek przyczynowy między rezygnacją z zatrudnienia przez opiekuna (nie podejmowania przez niego pracy) a koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny wskazanym w przepisie art. 17 u.ś.r. W rozpoznawanej sprawie skarżąca od 1 czerwca 1994 r. pobiera rentę z tytułu całkowitej niezdolności do pracy. Nie sposób w tej sytuacji uznać, że istnieje niezbędny związek przyczynowy pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia (rezygnacją z zatrudnienia), a koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną w stopniu znacznym córką. Nie uszło przy tym uwadze Sądu, że skarżąca legitymuje się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności wydanym 9 kwietnia 2018 r. przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w G., w którym wskazano, że może być ona zatrudniona w warunkach pracy chronionej. Jednakże, jak słusznie wskazał Sąd Apelacyjny w Lublinie w wyroku z dnia 21 listopada 2019 r., sygn. akt III AUa 930/18 (LEX nr 2753724), niepełnosprawność nie jest tożsama z całkowitą niezdolnością do pracy. Zgodnie z definicją zawartą w słowniku zamieszczonym w art. 2 pkt 10 ustawy z 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 426 ze zm.) niepełnosprawność - oznacza trwałą lub okresową niezdolność do wypełniania ról społecznych z powodu stałego lub długotrwałego naruszenia sprawności organizmu, w szczególności powodującą niezdolność do pracy. Niepełnosprawność oznacza zatem inną sytuację socjalną określonej osoby. W związku z niepełnosprawnością przysługują też inne świadczenia. Najogólniej rzecz ujmując mają one na celu umożliwienie dalszej pracy osobie niepełnosprawnej w warunkach chronionych. Stąd też w przypadku orzekania o niepełnosprawności obok oceny stanu zdolności do pracy uwzględnia się zdolność osoby do pełnienia ról społecznych, co nie odgrywa roli przy orzekaniu o niezdolności do pracy na gruncie ustawy emerytalnej. Wzajemne relacje pomiędzy tymi orzeczeniami najlepiej ilustruje przepis art. 5 pkt 1 ustawy o rencie socjalnej stanowiący, że orzeczenie lekarza orzecznika ZUS o całkowitej niezdolności do pracy ustalonej na podstawie art. 12 ust. 2 u.e.r.f.u.s. (tj. ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - przypis tut. Sądu) i niezdolności do samodzielnej egzystencji, ustalonej na podstawie art. 13 ust. 5 tej ustawy, jest traktowane na równi z orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, orzeczenie o całkowitej niezdolności do pracy, ustalone na podstawie art. 12 ust. 2 u.e.r.f.u.s. jest traktowane na równi z orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności (pkt 2), a orzeczenie o częściowej niezdolności do pracy - na równi z orzeczeniem o lekkim stopniu niepełnosprawności (pkt 3). Obowiązujące przepisy nie przewidują natomiast analogicznej relacji w odwrotną stronę, tzn. że orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności ma być traktowane na równi z orzeczeniem lekarza orzecznika ZUS o całkowitej niezdolności do pracy, ustalonej na podstawie art. 12 ust. 2 u.e.r.f.u.s., podobnie orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. Wiąże się to z różnymi w pewnym stopniu przesłankami orzeczenia o całkowitej niezdolności do pracy w rozumieniu przepisów rentowych i orzeczenia o niepełnosprawności w rozumieniu ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, trybem orzekania w tych sprawach oraz różnicami w zakresie celów, którym orzeczenia te mają służyć. Niezależnie od powyższego, nawet jeśli przyjąć, za organami orzekającymi, że zasadniczą przeszkodą w ustaleniu skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego jest występowanie przesłanki negatywnej wskazanej w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., to wskazać należy, że pomimo tego, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z 26 czerwca 2019 r., SK 2/17 orzekł, że art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. w zakresie, w jakim stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, został uznany za niezgodny z art. 71 ust. 1 zdanie drugie w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, to orzeczenie to nie ma zastosowania w okolicznościach rozpoznawanej sprawy. Słusznie bowiem organy obu instancji dostrzegły, że zakres orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego dotyczy osób otrzymujących rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy, a skarżąca otrzymuje rentę z tytułu całkowitej niezdolności do pracy. Przepisu powyższego nie można zatem pominąć i odmówić jego zastosowania, gdyż korzysta on bowiem w tym zakresie nadal z domniemania konstytucyjności. Zatem w obecnym stanie prawnym przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego na rzecz skarżącej (osoby otrzymującej rentę z tytułu całkowitej niezdolności do pracy) nie jest możliwe. Jak słusznie zauważył organy odwoławczy decyzja o przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego nie ma charakteru uznaniowego, lecz świadczenie to przysługuje tylko po spełnieniu określonych w przepisie przesłanek, czyli wbrew negatywnym przesłankom wynikającym z ustawy. W rozpoznawanej sprawie nie doszło więc do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, czy też innego naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie uchybienia, jak już zaznaczono na wstępie rozważań, uprawniają sąd administracyjny do wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwego aktu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Sąd wydał w niniejszej sprawie wyrok na posiedzeniu niejawnym na podstawie art.133 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. w zw. z art. 15 zzs⁴ ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.). Zarządzeniem Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku nr 49/2020 z dnia 19 października 2020 r. odwołano rozprawy, utrzymując działalność orzeczniczą Sądu w trybie rozpoznawania spraw na posiedzeniach niejawnych.