II SA/Bk 1139/14

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 grudnia 2014 r. wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi H. K.i J. K. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] września 2014 r. znak [...] w przedmiocie udzielenia zezwolenia na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości w celu założenia i przeprowadzenia odcina napowietrznej linii elektroenergetycznej p o s t a n a w i a: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Starosty S. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] UZASADNIENIE H. K. i J. K. wnieśli do tutejszego sądu administracyjnego skargę na decyzję Wojewody P. z dnia [...] września 2014 r. nr [...]utrzymującą w mocy decyzję Starosty S. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...]zezwalającą P. S. E. S.A. z siedzibą w K. – J. na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, stanowiącej własność skarżących, położonej w gminie B., powiat s., w obrębie S. S. składającej się z działki o nr geod: [...] o pow. 3,4006 ha oraz [...] o pow. 8,6537 ha w celu założenia i przeprowadzenia przez wymienioną nieruchomość kablowego odcinka linii elektroenergetycznej średniego napięcia 20 kV kierunek K., które polega na ułożeniu w ziemi przewodów linii kablowej na głębokości 1 m i na długości: ok. 33 m na działce [...] i ok. 80 m na działce [...], wybudowaniu jednego słupa krańcowego linii z głowicą kablową na działce [...]. Strona skarżąca zwróciła się jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, argumentując, że jej wykonanie umożliwia jej działania inwestycyjne wobec całej nieruchomości (tj. wobec pobudowanego na niej budynku mieszkalnego oraz budynków gospodarczych, w tym chlewni- w której aktualnie znajduje się ok. 300 szt. trzody chlewnej) i może spowodować trudno odwracalne skutki, jak również wyrządzić znaczną szkodę. Podniesiono, że nieruchomość skarżących ma priorytetowe znaczenie dla prowadzonego gospodarstwa rolnego, gdyż skarżący corocznie pozyskują z tej działki około 40 % karmy dla zwierząt, a ponadto posiadanie tych działek oraz utrzymanie ich w dobrej kulturze rolnej gwarantuje im płatności unijne w kwocie ponad 12.000 zł rocznie. Mając powyższe, skarżący stwierdzili, że następstwa prawne i faktyczne decyzji z dnia [...] czerwca 2014 r. wywołają skutki powodujące istotną i trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego będzie w ogóle niemożliwy, albo też- dopiero po dłuższym czasie i stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Podkreślili również, że zniszczenie upraw skutkować będzie koniecznością redukcji stanu trzody chlewnej, a w konsekwencji utratę jedynego źródła utrzymania. Zdaniem ww. nie ma też uzasadnienia dla zajmowanego przez wnioskodawcę siedliska (w tym domu mieszkalnego) skarżących. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wyjaśnić należy że pomimo tego, iż przedmiotem zaskarżenia w sprawie niniejszej jest decyzja Wojewody P. z dnia [...] września 2014 r. nr [...]utrzymującą w mocy decyzję Starosty S. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr[...], to Sąd postanowił także o wstrzymaniu decyzji organu I instancji, albowiem to ta decyzja posiada przymiot wykonalności. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, cytowanej dalej: p.p.s.a. (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. O takim potencjalnym niebezpieczeństwie jest mowa w powołanym wyżej przepisie i z tą sytuacją należy wiązać możliwość wyrządzenia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (tak: postanowienie NSA z dnia 8 sierpnia 2008 r. II OZ 800/08, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Dokonując oceny złożonego wniosku w kontekście opisanych wyżej przesłanek, Sąd doszedł do przekonania, że w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji. Jak wynika, bowiem z art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami w przypadkach określonych w art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji, o której mowa w ust. 1. Decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Skarżona w niniejszej sprawie decyzja zezwala na zajęcie działki skarżących w celu założenia i przeprowadzenia przez wymienioną działkę odcinka linii elektroenergetycznej średniego napięcia oraz wybudowania słupa krańcowego linii z głowicą kablową. Na podkreślenie zasługuje fakt, że nieruchomość objęta zaskarżoną decyzją ma charakter rolniczy i stanowi, jak zaakcentowano we wniosku, zaplecze żywieniowe dla około 300 sztuk trzody chlewnej. Skarżący corocznie pozyskują z niej ok. 40 % karmy dla zwierząt, a ponadto posiadanie tych działek oraz utrzymanie ich w dobrej kulturze rolnej gwarantuje płatności unijne w kwocie ponad 12.000 zł rocznie. Zniszczenie upraw, jak też podnoszą skarżący, skutkować będzie koniecznością redukcji stanu trzody chlewnej, a w konsekwencji utratę jedynego źródła ich utrzymania. W ocenie Sądu zajęcie nieruchomości skarżących w celu wykonania na niej opisanych wyżej prac, niewątpliwie może spowodować trudne do odwrócenia skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Uzasadnia to zatem, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji do czasu rozpoznania skargi. Nadmienić jednocześnie trzeba, że na obecnym etapie postępowania Sąd nie dokonywał kontroli zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, a jedynie badał, czy w rozpatrywanej sprawie zachodzą przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. Fakt uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji nie oznacza, zatem przesądzenia o zasadności wniesionej skargi. Nadto, zgodnie z art. 61 § 6 p.p.s.a. wstrzymanie wykonania decyzji upada wraz z wydaniem przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji, a więc wyroku uwzględniającego lub oddalającego skargę. Mając powyższe na względzie, na mocy art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.