VII SA/Wa 351/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz, , Sędzia WSA Leszek Kamiński, Asesor WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr), Protokolant Joanna Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2007 r. sprawy ze skargi A. i W.W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2006 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji nakazującej rozbiórkę. skargę oddala. UZASADNIENIE Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2003r. ([...]) na podstawie art. 157 § 1 i 2 kpa oraz art. 158 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 156 § 1 pkt 2 kpa, odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] Nr [...], z dnia [...] stycznia 1994r. utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] maja 1993r., Nr [...], nakazującej rozbiórkę budynku - hali magazynowej położonej przy ul. S. w W., w terminie do dnia 31 lipca 1993r. oraz stwierdził nieważność ww. decyzji Wojewody [...] w części dotyczącej wyznaczenia terminu rozbiórki. W uzasadnieniu organ wskazał, że postępowanie toczyło się ponownie w związku z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2002r., sygn. akt IV 357/01. Organ mając na uwadze treść ww. wyroku stwierdził, że w kontrolowanym rozstrzygnięciu Burmistrza [...] z dnia [...] maja 1993r. wskazano, że inwestycja realizowana jest w warunkach samowoli budowlanej. Ponadto jej lokalizacja jest niezgodna z planem ogólnym m. W. zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady m. [...] z dnia [...] września 1992r. (Dz. Urz. Woj. [...] ). Jednocześnie podniesiono, że wybudowanie hali spowoduje niedopuszczalne pogorszenie warunków użytkowych otoczenia oraz to, że inwestycja realizowana jest na przyłączu wodociągowym, tuż przy kanale deszczowym. Ponadto, sporna inwestycja realizowana jest w odległości 0,70 m. od granicy z działką sąsiednią przy ul. S. oraz w odległości 1,0 m. od granicy z działką przy ul. R. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że nie sposób jednoznacznie wykazać, że kontrolowane decyzje wydane zostały z rażącym naruszeniem prawa, w konsekwencji uznając, że samowolna realizacja inwestycji, naruszenie postanowień ww. planu ogólnego jak i warunków technicznych uzasadniało wydanie nakazu rozbiórki w oparciu o art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 - ustawy Prawo budowlane z 1974r. (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.). Natomiast określenie terminu rozbiórki hali magazynowej, jako nie znajdujące postawy w ww. ustawie - Prawo budowlane, obligowało organ do stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 1994r. w tym zakresie. Po rozpoznaniu wniosku A. i W.W. o ponowne rozparzenie sprawy, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2006r. ([...]), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 kpa utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] stycznia 2003r. W motywach rozstrzygnięcia organ podtrzymał stanowisko przedstawione w decyzji pierwszoinstancyjnej, podnosząc ponadto, że zarzuty zgłoszone we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, a dotyczące niewłaściwego oznaczenia w decyzji ulicy, na której usytuowany jest sporny obiekt, są bezprzedmiotowe. Jak wynika bowiem z materiału dowodowego, w szczególności - protokołu oględzin z dnia 26 maja 1993r, pism W. K. z dnia 21 maja 1993r, K. Z. z dnia 27 maja 1993r. oraz pisma A. i W.W. 10 czerwca 1993r.) przedmiotowa inwestycja realizowana była przy ul. S. w W. W skardze na powyższą decyzję A. i W. W. wnieśli o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] stycznia 2003r., w konsekwencji stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 1994r. oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] maja 1993r. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów kpa, a zwłaszcza art. 156 kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] w całości i pozostawienie w obrocie prawnym decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa pomimo, że przedmiotem postępowania administracyjnego, w którego następstwie stwierdzono samowolę budowlaną, w tym przedmiotem wizji lokalnej, był zupełnie inny obiekt, co wskazuje na brak podstaw do nakazania rozbiórki budynku przy ul. S. Skarżący zarzucili również bezzasadność odmowy zmiany rozstrzygnięcia w postępowaniu drugoinstancyjnym pomimo tego, że do akt sprawy złożone zostały dokumenty z których wynika, że obiekt przy ul. S. wybudowano w 1974r., zgodnie z przepisami prawa. Ponadto, w ocenie skarżących, w kontrolowanych decyzjach naruszono art. 156 §1 pkt 2 kpa poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że decyzja zawierająca błąd co do przedmiotu decyzji nie może być obarczona najcięższymi wadami prawnymi. Skarżący podnieśli, że sporna hala magazynowa znajduje się na działce o nr ew. [...] ( pow. 1570 m2 ) nieposiadającej oznaczenia adresowego jako ul. S., gdyż ten adres posiada działka nr ew. [...] o pow. 802 m2 , którą nabyła A. W. w dniu 10 października 1989r. jako działkę zabudowaną parterowym, murowanym, podpiwniczonym budynkiem powstałym w 1974r. i jego wymiary nie uległy zmianie od jego powstania. Hala magazynowa znajduje się natomiast przy ul. R., co oznacza, że nastąpiła omyłka w oznaczeniu obiektu, który miałby podlegać rozbiórce. W konsekwencji przedmiotem decyzji jest obiekt usytuowany przy ul. S. , wybudowany zgodnie z przepisami prawa, stanowiący ponadto majątek odrębny A. W., zatem decyzje zostały skierowane do osoby nie będącej stroną w sprawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zaważył, co następuje. Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1271). Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zarzuty w niej podnoszone sprowadzają się do zakwestionowania stanowiska Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego o braku przesłanek do stwierdzenia nieważności, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa, decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 1994r. utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] maja 1993r., nakazującej rozbiórkę budynku hali magazynowej, ze względu na - jak wskazano w skardze - błąd co do przedmiotu decyzji. Na wstępie podkreślić trzeba, że kontrolowane decyzje zostały wydane w postępowaniu nieważnościowym, stanowiącym nadzwyczajny tryb postępowania administracyjnego, które nie polega na ponownym prowadzeniu postępowania dowodowego, badaniu przyczyn i przesłanek podjęcia przez organ rozstrzygnięcia w postępowaniu zwykłym, lecz ogranicza się jedynie do skontrolowania, czy rozstrzygnięcie to nie jest dotknięte którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa. Należy mieć również na uwadze, że zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym stanowiskiem, naruszenie prawa ma charakter rażący, gdy rozstrzygnięcie zwarte w decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa poprzez proste ich zestawienie. Rażącym naruszeniem prawa jest tylko takie uchybienie, w wyniku którego powstają skutki społeczne niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności (por. wyrok WSA z dnia 21 grudnia 2005r., sygn. akt VII SA/Wa 706/05, LEX nr 196278 ) Organ działający w trybie nadzoru nie stwierdził naruszenia art. 156 § 1 kpa i stanowisko to należy podzielić. Poruszając się w zakreślonych wyżej granicach Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przeprowadził kontrolę wydanych w postępowaniu zwykłym decyzji i prawidłowo ocenił, że żadna z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 kpa nie występuje. Jak wynika z obszernego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, przedmiotem rozbiórki jest niewątpliwie wybudowana w warunkach samowoli budowlanej hala magazynowa, a nie -jak sugerują skarżący - inny obiekt budowlany wzniesiony w 1974r, zakupiony przez A.W. Podkreślić trzeba, że we wszystkich dokumentach, w tym również w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2002r., sygn. akt IV 357/01 przedmiotowy obiekt posiada oznaczenie adresowe przy ul. S. w W. Nadto, odnośnie wykonania rozbiórki spornej inwestycji, toczy się postępowanie egzekucyjne, w zakresie, którego został wydany dnia 20 sierpnia 2002r. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, w sprawie o sygn. akt IV SA 1066/00, z uzasadnienia, którego również wynika, że przedmiotowa hala magazynowa usytuowana jest przy ul. S. w W. W tym miejscu dodać należy, że okoliczność niewłaściwego oznaczenia w decyzji ulicy, na której usytuowany jest sporny obiekt, nie była kwestionowana przez skarżących w toku trwającego od 1994r. postępowania, a podniesiona została dopiero 05 czerwca 2006r., w piśmie skierowanym do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W ocenie Sądu, nawet gdyby przyjąć, że nastąpił błąd, co do wskazania właściwego adresu, to nie ulega wątpliwości, że całe postępowanie dotyczy hali magazynowej o pow. 1570 m2. Zatem, jeśli w ogóle można mówić o błędzie, to polegałby on jedynie na niedookreśleniu przedmiotu decyzji, a zatem naruszeniu art. 107 § 1 kpa, co jednak nie może być podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji rozbiórkowej. Ustalenie przez organ, że w sprawie nie występują określone w art. 156 §1 kpa podstawy stwierdzenia nieważności decyzji, stanowiło podstawę do wydania decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności kontrolowanego aktu (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 1994 r. sygn. akt I SA 1143/93, ONSA 1995/3 poz. 145 ). Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.