II SA/Kr 446/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Mirosław Bator SWSA Jacek Bursa (spr) SWSA Paweł Darmoń po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 listopada 2020 r. sprawy ze skargi J. M. i R. G.-M. na decyzję Wojewody z dnia [...] lutego 2020 roku, znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala UZASADNIENIE Starosta Tatrzański decyzją Nr [...] z dnia 22 maja 2019 r., znak: [...] po rozpatrzeniu wniosku z dnia 21 lutego 2019 r. P. W. i P. W. reprezentujących firma A o udzielenie pozwolenia na budowę inwestycji polegającej na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z obiektami towarzyszącymi obejmującymi: dojście do budynku, dojazd do garażu, miejsca postojowe wewnętrzne, miejsce do gromadzenia odpadów stałych, instalację kanalizacji deszczowej, mur oporowy; na działce ewid. Nr [...] obr. [...] położonej w miejscowości Zakopane", zatwierdził projekt i udzielił pozwolenia na budowę ww. inwestycji. Od decyzji tej odwołanie wnieśli S. R., P. R., J. M. i R. G., domagając się uchylenia decyzji i zawieszenie postępowania do zakończenia wcześniej wszczętych postępowań w Starostwie w Zakopanem znak: [...] i znak: [...] o pozwolenie na budowę na tej samej działce co w nin. postępowaniu Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 18.02.2020 r. Znak sprawy: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2, art. 104 kpa i art. 81 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U.2019.1186 ze zmianami) - zwanej dalej Pb, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu podano, iż projekt budowlany opracowany dla tego zamierzenia zgodny jest z ustaleniami obowiązującego na terenie tej inwestycji, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Śródmieście Zachód w Zakopanem, uchwalonego przez Radę Miasta Zakopane uchwałą Nr Vll/90/2011, z 31 marca 2011 r. ogłoszonego w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z 20 kwietnia 2011 r. Nr 207 pod pozycją 1671 wraz z późniejszymi zmianami. Inwestycja zlokalizowana jest w terenie oznaczonym zgodnie z § 8 planu, symbolem 25.MN, tj. w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. W ust. 2 pkt 1 podpunkt a) tego paragrafu przewidziano na tym terenie przeznaczenie podstawowe pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne na już wydzielonych geodezyjnie działkach oraz na nowo wydzielonych działkach o szerokości nie mniejszej niż 16 m. Natomiast w podpunkcie b) również jako przeznaczenie podstawowe usługi komercyjne realizowane jako wynajem pokoi dla turystów w budynkach mieszkalnych jednorodzinnych. W punkcie 2 ustępu jako przeznaczenie dopuszczalne, realizowane w ramach przeznaczenia podstawowego we wszystkich terenach plan dopuszcza: a) wbudowane usługi komercyjne, realizowane jako usługi podstawowe oraz gastronomia, b) drobna wytwórczość realizowana jako warsztaty rzemieślnicze, c) zieleń urządzoną z obiektami i urządzeniami małej architektury, d) obiekty budowlane infrastruktury technicznej oraz ciągi komunikacyjne i miejsca postojowe. Zamierzenie jest zgodne z przytoczonymi powyżej ustaleniami, gdyż planuje się do realizacji budynek mieszkalny jednorodzinny wraz z obiektami towarzyszącymi obejmującymi: dojście do budynku, dojazd do garażu, miejsca postojowe wewnętrzne, miejsce do gromadzenia odpadów stałych, instalację kanalizacji deszczowej, mur oporowy. W projektowanym obiekcie wydziela się powierzchnię usługową nie przekraczającą 30% powierzchni całkowitej budynku. Powierzchnię tę stanowi poziom poddasza w skład, którego wchodzą: pomieszczenia gospodarcze oraz 4 pokoje na wynajem dla turystów wraz z dojściami. Powierzchnia całkowita przeznaczona pod usługę to 249,10 m2 co stanowi około 28,5 % powierzchni całkowitej budynku (strona 5 projektu budowlanego). Stanowiący integralną cześć zaskarżonej decyzji projekt budowlany przewiduje budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z usługami w dopuszczonych parametrach wskazanych w ustawie Prawo budowlane (art. 3 pkt 2a). Nie można zatem orzekając w tej sprawie opierać się wyłącznie na domniemaniach skarżących polegających na przypuszczeniach o innym zamiarze użytkowania tego budynku. Poprzednie postępowania w sprawie pozwoleń na budowę na działce ewidencyjnej nr [...] obręb [...] położonej w miejscowości Zakopane, nie są przedmiotem oceny w tym postępowaniu odwoławczym. Spełniony został również wskaźnik powierzchni zabudowy, który stosownie do § 8 ust. 2 pkt 3 planu, nie powinien przekroczyć 60%, gdyż powierzchnia ta wynosi 40,86 % terenu inwestycji - działki nr [...] obręb [...] w Zakopanem (o powierzchni 748 m2). Utrzymano na poziomie 40,70 % powierzchnie biologicznie czynną wobec minimalnej 30 % określonej w § 8 ust. 2 pkt 4 planu (obliczenia strona 9 projektu budowlanego). Kubatura nadziemna budynku wynosi 2382,2 m3 (strona 58 projektu budowlanego), co uważa się za spełnione bowiem w § 8 ust. 2 pkt 6 lit b określono, że kubatura nadziemna budynku realizującego usługi komercyjne jako wynajem pokoi dla turystów w budynku mieszkalnym jednorodzinnym nie powinna przekraczać 2500 m3. Zachowana została wysokość usytuowania okapu dachu, zgodnie z § 8 ust. 2 pkt 6 lit. c, nie może przekroczyć 5 m. W analizowanym przypadku wynosi ona 4,06 m (rys. nr 12, str. 72). Również spełnione zostały ustalenia planu dotyczące szerokości okapu dachu określone w pkt. 6 lit d powyższego paragrafu tj. nie może być mniejsza niż 80 cm, ponieważ szerokości okapu wynoszą: 0,85 m - 1,35 m (rys. nr. 7, 8 str. 67, 68). Odnosząc się do wysokości projektowanego budynku, wskazano na obowiązującą definicję całkowitej wysokości budynku zawartą w § 3 ust. 1 pkt 171 mpzp, która wskazuje ustaloną w metrach wysokość od średniego poziomu terenu przy budynku do najwyższego punktu przekrycia budynku, chyba że w ustaleniach szczegółowych określono inny sposób jej pomiaru. Średni poziom terenu przy budynku to średnia arytmetyczna między najniższą i najwyższą rzędną istniejącego terenu, przylegającą bezpośrednio do budynku. (...). Przyjęta wysokość budynku to 10,94 m, jest zgodna z § 8 ust. 2 pkt 6 lit. e miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który określa całkowitą wysokość budynków mieszkalnych jednorodzinnych nie przekraczających 11 m. Podana wysokość jest prawidłowa co wynika z analizy projektu budowlanego (karty od 71-74). Najniższy punkt terenu istniejącego przylegający do budynku od strony południowo-wschodniej to 851,36 m n.p.m. a najwyższy przy budynku od strony zachodniej wynosi 852,44 m n.p.m. czyli średni poziom to 851,90 m n.p.m. Natomiast maksymalna wysokość budynku od strony wschodniej od terenu istniejącego to 11,48 m (851,36+11,48 = 862,84 m n.p.m.) a od strony zachodniej wynosi 10,40 m (852,44+10,40 = 862,84 m n.p.m.). Zatem wysokość budynku, którego kalenica jest na poziomie 862,84 m n.p.m. przy średniej arytmetycznej wysokości terenu istniejącego 851,90 m n.p.m. wynosi 10,94 metra (862,84-851,90 = 10,94 m). Przy ocenie powyższego wzięto pod uwagę faktyczny poziom określony na mapie do celów projektowych przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego Starosty Tatrzańskiego z 5 kwietnia 2018 r. Nr P. 1217.2018.704, z uwzględnieniem zmian w terenie (tj. wycinka drzew, rozbiórka altany ogrodowej oraz zwiększenie ilości pikiet wysokościowych - wyjaśnienia projektanta), zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie (Dz.U. Nr 25, póz. 133). Za treść mapy do celów projektowych odpowiada uprawniony geodeta, który sporządził mapę. Opracowania geodezyjno-kartograficzne do celów projektowych obejmują przygotowanie dokumentacji geodezyjnej niezbędnej do wykonania projektu budowlanego. Mapę do celów projektowych stanowi kopia aktualnej mapy zasadniczej z naniesioną dodatkową treścią, opatrzoną odpowiednią klauzulą. Za prawidłowe wykonanie mapy odpowiada uprawniony geodeta. Ustala on czy dane z zasobu geodezyjnego spełniają kryteria dokładnościowe. Geodeta dokonuje porównania mapy z terenem, wykonuje pomiary uzupełniające, wprowadza dodatkowe elementy związane z inwestycją i składa wyniki swojej pracy do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Złożona dokumentacja podlega weryfikacji w zakresie zgodności z przepisami prawa obowiązującymi w geodezji i kartografii. Po przyjęciu operatu do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego uprawniony geodeta składa stosowny wniosek o uwierzytelnienie dokumentów urzędową klauzulą. Organ administracji architektoniczne - budowlanej rozpatrujący sprawę o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę nie ma uprawnień by kwestionować dane zawarte na mapie. Przedłożone do wcześniejszych wniosków o pozwolenia na budowę mapy do celów projektowych nie są przedmiotem oceny a zmiany w terenie mogą zachodzić i geodeta oraz projektant uwzględnił je w niniejszej sprawie. Dokonując oceny zgodności projektu budowlanego z miejscowym planem podano, iż obiekt posiada cztery kondygnacje: piwnicę (kondygnację podziemną w całości przeznaczoną na garaż) oraz trzy kondygnacje naziemne w tym 2 kondygnacje w kubaturze dachu. Poziom poddasza jest pierwszą kondygnacją przedmiotowego budynku, której wszystkie cztery ściany znajdują się powyżej istniejącego i projektowanego terenu (określone w § 8 ust. 2 pkt. 6 lit. f mpzp warunki zostały spełnione - str. 33 projektu budowlanego). Zgodnie z § 8 ust. 2 pkt 6 lit. g mpzp określa realizację dachów jako dwuspadowych o kącie nachylenia głównych połaci pomiędzy 45° - 54°. Dopuszcza realizację dachów dwuspadowych z przyczółkami, dachów czteropołaciowych lub wielopołaciowych. Ustalenia planu w wyżej wymienionym paragrafie, ustępie, punkcie w literze h, dopuszczają otwarcia dachowe, przy czym szerokość jednej lukarny liczona w najszerszym miejscu nie może przekroczyć %. długości całej połaci dachowej. Projektowany budynek posiada symetryczny dach dwuspadowy o kącie nachylenia głównych połaci dachowych 47°. W dachu zaprojektowano jedno otwarcie dachowe w postaci lukarny o wielkości otwarcia 2,06 m, przy długości połaci dachu wynoszącej 4,13 m (strona 35 projektu budowlanego). Lokalizacja obiektu w tym linia okapu dachu od strony ulicy [...] została zaprojektowana z zachowaniem oznaczonej w mpzp nieprzekraczalnej linii zabudowy. Również wymagania wskazane w § 8 ust. 2 pkt 6 lit. j, lit. k i lit. l mpzp w zakresie stosowania materiałów elewacyjnych i kolorystyki pokryć dachowych oraz kolorystyki elewacji, zostały spełnione, ponieważ w projektowanym budynku zastosowano lokalne materiały wykończeniowe, architektura obiektu nawiązuje do tradycyjnej architektury, projektowane pokrycie dachu to blacha gontopodobna w kolorze grafitowym, natomiast tynk elewacyjny jest w kolorze jasnego beżu (str. 39 pój. budowlanego). Miejscowy plan w § 8 ust. 2 pkt 10 dla zabudowy 25MN ustala minimalną ilość miejsc postojowych tj. nie mniej niż 2 miejsca na jeden budynek mieszkalny jednorodzinny. Dodatkowo w punkcie 11 tego paragrafu ustala, że w noworealizowanych obiektach jedno miejsce postojowe na 1 apartament lub pokój na wynajem. Do wyżej wymienionych miejsc postojowych w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej z wynajmem pokoi wlicza się miejsca w garażu. Powyższy przepis został spełniony, gdyż w projektowanym budynku mieszkalnym jednorodzinnym, zaprojektowano 7 miejsc postojowych w garażu podziemnym, w tym trzy przeznaczone dla stałych mieszkańców i po jednym dla czterech pokoi pod wynajem. Według oceny organu odwoławczego opracowany projekt budowlany pozwala na jednoznaczne potwierdzenie jego zgodności z ustaleniami obowiązującego na terenie objętym inwestycją miejscowego planu, wbrew twierdzeniu strony skarżącej, w zakresie minimalnej powierzchni biologicznie czynnej, wysokości budynku, powierzchni zabudowy, obsługi komunikacyjnej, ilości i lokalizacji miejsc postojowych co zostało wykazane powyżej. Omawiana inwestycja nie tylko z uwagi na jej charakter, ale także, iż nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - obowiązującym na dzień orzekania przez organ pierwszej instancji w sprawie pozwolenia na budowę, nie wymaga przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla tego przedsięwzięcia. Po dokonaniu analizy projektu zagospodarowania terenu stwierdzono, że zamierzenie budowlane objęte zaskarżoną decyzją pozwolenia na budowę, spełnia warunki rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - obowiązującego na dzień orzekania przez organ l instancji, w tym między innymi wynikające z § 12 ust. 1 pkt 1. Z analizy projektu zagospodarowania terenu w zakresie odległości od granic działki objętej inwestycją wynika, że budynek zlokalizowany jest w odległości 5,05 m od granicy z działką nr [...], w odległości 6,04 m od granicy z działkami nr [...] i nr [...], w odległości 4,05 m od granicy z działką nr [...]. Przepisy § 271 ust. 1 dotyczące ochrony przeciwpożarowej, również zostały spełnione, gdyż budynek projektuje się w technologii murowanej NRO, dach projektuje się jako niepalny, wszystkie drewniane elementy wykończenia elewacji zabezpiecza się do stopnia NRO, a odległości pomiędzy projektowanym budynkiem i budynkami istniejącymi na sąsiednich działkach wynoszą odpowiednio: 11,26 m od budynku na działce nr [...] m od budynków na działkach nr [...] i nr [...] oraz 13,04 m od budynku na działce nr [...]. Budynek ten ze względu na przeznaczenie i sposób użytkowania został również stosownie do § 209 rozporządzenia, zakwalifikowany jako ZL IV. Wymagania w zakresie przesłaniania, nasłoneczniania, o których mowa odpowiednio w § 13, § 57 i 60 rozporządzenia, także zostały spełnione. Powyższe dotyczy zlokalizowanych na działkach nr [...] i nr [...] dwóch budynków jednorodzinnych, które będą miały czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w przynajmniej jednym pomieszczeniu przeznaczonym na pobyt ludzi w mieszkaniach wielopokojowych. O powyższym świadczą przedłożone analizy (karty od 25 do 31 b projektu budowlanego). Z analizy projektu zagospodarowania terenu zatwierdzonego zaskarżoną decyzją wynika, że zostały spełnione wymagania § 28 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, stanowiącego, że w razie braku możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, dopuszcza się odprowadzanie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych. Wody opadowe i roztopowe z dachu budynku będą odprowadzone poprzez studnie zbiorcze do bezodpływowego zbiornika skąd woda będzie wykorzystywana do podlewania trawnika, wypompowywana będzie za pomocą szlaufa ogrodowego, a jej nadmiar wywożony. Również z utwardzonego wjazdu kierowane one będą poprzez kratkę ściekową oraz separator ww. zbiornika. Organ odwoławczy zauważa, iż opróżnianie zbiornika należy do inwestora i organy administracji architektoniczno-budowlanej nie posiadają kompetencji by ingerować w tym zakresie. Natomiast z chodników wody opadowe kierowane będą na własne tereny zielone, gdzie poprzez infiltrację będą zanikać bez naruszenia stosunków wodnych sąsiednich działek budowlanych (str. 7 projektu budowlanego). Organ odwoławczy w tej kwestii nie dysponuje żadnymi środkami by zobowiązać inwestora do zastosowania innych rozwiązań odprowadzania wód opadowych, tym bardziej, że został spełniony warunek § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, tj. dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości jest zabronione. Obowiązujący na terenie objętym inwestycją miejscowy plan nie przewiduje przy realizacji tego rodzaju inwestycji rozwiązań w zakresie odprowadzania wód opadowych i roztopowych. W terenie brak jest kanalizacji deszczowej. Projektowana inwestycja nie spowoduje, że nastąpi zmiana kierunku spływu wód na działce nią objętej ze względu na istniejące i projektowane ukształtowanie terenu. Za zastosowane rozwiązania projektowe w tym dotyczące gromadzenia wód -przewidywalną ich ilość, odpowiada projektant, a za niepowodujące zmian stosunków wodnych, eksploatowanie urządzeń wodnych inwestor. Według oceny organu odwoławczego, zatem brak określenia ilości wód opadowych i roztopowych nie podważa wiarygodności zastosowanych rozwiązań odprowadzenia wód. Odwołujący również nie przedłożyli żadnych dowodów świadczących o nieefektywności tego sposobu a jedynie opierają swoje przypuszczenia na domniemaniach. Jednocześnie w przypadku, gdy dojdzie do zmiany stanu wody ze szkodą dla terenu sąsiedniego to wówczas wójt, burmistrz lub prezydent miasta wszczyna postępowanie administracyjne z urzędu lub na wniosek, dokonując precyzyjnego ustalenia stanu faktycznego. To właśnie te organy czuwają, aby nie dochodziło do naruszania postanowień art. 234 ustawy Prawo wodne, zgodnie z którym właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może ani zmieniać kierunku i natężenia odpływu znajdujących się na jego gruncie wód opadowych lub roztopowych, ani kierunku odpływu wód ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Właścicielowi gruntu nie wolno też odprowadzać wód oraz wprowadzać ścieków na grunty sąsiednie. W przeciwnym wypadku to właśnie na nim będzie ciążył obowiązek usunięcia przeszkód oraz zmian w odpływie wody, powstałych na jego gruncie na skutek przypadku lub działania osób trzecich, ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Projekt budowlany jest kompletny. Dołączono do niego opinie, uzgodnienia, pozwolenia wymagane przepisami prawa, stosownie do zamierzenia budowlanego objętego omawianym wnioskiem o pozwolenie na budowę. Projekt budowlany sporządzony został przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Ponadto, projektanci dołączyli do projektu budowlanego oświadczenia o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Przedmiotowy projekt budowlany spełnia wymagania art. 34 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane, ponieważ zawiera projekt zagospodarowania terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący: określenie granic terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, projekt architektonicznobudowlany, określający funkcję, formę i konstrukcję obiektu budowlanego, jego charakterystykę energetyczną oraz proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, a także materiałowe, ukazujące zasady nawiązania do otoczenia, geotechniczne warunki posadowienia obiektu budowlanego. Według oceny Wojewody Małopolskiego, kwestionowana decyzja wydana została zgodnie z ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane i przepisami wykonawczymi do tej ustawy, w tym projektowany obiekt budowlany spełnia wymagania dotyczące między innymi poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich określonych w art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego, w tym z zapewnieniem odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony środowiska. Odnosząc się do zarzutów odwołujących, dotyczących postępowań obejmujących działkę nr [...] obręb [...] położoną w miejscowości Zakopane, pod znakami: [...], [...] i [...], mającymi według ich oceny, wpływ na procedowanie wniosku z dnia 21 lutego 2019 r. pod znakiem [...], wyjaśniono, że postępowanie prowadzone przez organ l instancji pod znakiem [...], zakończyło się decyzją Nr [...] z dnia 22 listopada 2018 r., znak: [...], umarzającą postępowanie z wniosku P. W. i P. W. reprezentujących firma A z 12 grudnia 2017 r. po jego wycofaniu przez inwestora. Podobnie, wobec wycofania wniosku z 29 czerwca 2016 r. organ l instancji decyzją z 26 sierpnia 2016 r. znak: [...], umorzył postępowanie. Decyzje te stały się ostateczne. Okoliczność wycofania wniosku o pozwolenie na budowę z 30 grudnia 2016 r. zarejestrowanego pod znakiem [...], potwierdza oświadczenie inwestora z 18 maja 2017 r. pomimo braku faktycznego dysponowania decyzją umarzającą wobec zaginięcia akt tej sprawy w organie l instancji. Ze względu na powyższe, według oceny organu odwoławczego żadne z ww. postępowań nie zakończyło się decyzją pozwolenia na budowę na działce nr [...] obręb [...] w Zakopanem. Inwestor mógł zatem złożyć kolejny wniosek bez zarzutu, iż mogłyby być dwie decyzje w tej samej sprawie, obarczone wadą z art. 156 kpa. Na procedowanie postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją nie mają również wpływu postępowania wznowieniowe wobec decyzji z 22 listopada 2018 r. orzekającej o umorzeniu postępowania znak: [...], jak również postępowanie wznowieniowe w sprawie o znaku: [...], zakończone przez organ I instancji postanowieniem z 29 stycznia 2020 r. orzekającym o odmowie wznowienia postępowania. Postępowanie o pozwolenie na budowę toczyło się na wniosek i to inwestor jest dysponentem danego wystąpienia o wydanie decyzji, tym samym może go w każdej chwili wycofać również na etapie postępowania odwoławczego. Powyższe dotyczy tym bardziej postępowania wznowieniowego w stosunku do takiej decyzji umarzającej kończącej sprawę pozwolenia na budowę na tej działce. Decyzja umarzająca nie wpływa na prawa i obowiązki stron. Ewentualne zaistnienie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 kpa tj. strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją, nie daje podstaw do uchylenia decyzji umarzającej postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę wycofanego przez inwestora, gdyż zapadłaby wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (art. 146 § 2 kpa). Zdaniem organu odwoławczego, nie ma żadnych podstaw faktycznych i prawnych by wstrzymywać się od wydania orzeczenia przez tut. Organ, w przedmiocie wydanego pozwolenia na budowę na wniosek z dnia 21 lutego 2019 r., jeśli wydane było zgodnie z obwiązującymi przepisami. Stanowisko skarżących określone w piśmie z 12 stycznia 2020 r. (kolejnym na etapie prowadzonego postępowania odwoławczego) o konieczności rozpatrzenia w tym postępowaniu zarzutów formułowanych przez nich, na etapach wcześniejszych postępowań, w tym pod znakiem [...], zawartych między innymi w piśmie z 3 lutego 2017 r., którego kopię załączono do pisma z 12 stycznia 2020 r. w ocenie organu drugiej instancji jest bezzasadne, gdyż zarzuty te dotyczą innej inwestycji - innego projektu budowlanego, złożonego w innym postępowaniu o pozwolenie na budowę, które zostało umorzone ze względu na wycofanie przez inwestora wniosku. Odpowiadając natomiast na zarzut naruszenia zasady wyrażonej w art. 10 § 1 kpa, wyjaśniono, iż skarżący nie udowodnili naruszenia omawianego przepisu, gdyż nie wskazały jakiego dowodu w sprawie nie mogły przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Ponadto, na etapie postępowania odwoławczego umożliwiono stronom wgląd w akta sprawy. Organ wojewódzki potwierdza, iż organ l instancji nie zachował dokumentacji pierwotnej do wniosku z dnia 21 lutego 2019 r., którą inwestor z własnej inicjatywy zmienił bez wydanego postanowienia w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Niemniej jednak zatwierdzony zaskarżoną decyzją projekt budowlany odpowiada obowiązującym przepisom prawa. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na tą decyzję wnieśli J. M. i R. G., zarzucając naruszenie art. 7 , art. 8, art. 9. art. 10 § 1 art. 77 §1 , art. 107§3, art. 97 § 1 p. 4 kpa oraz art. 35 ust. 3 oraz art. 35 ust. 1 p.1, 2 i 3 i art. 20 ust. 4 prawa budowlanego. W uzasadnieniu podano, iż organ nie ustalił jak i w jakim zakresie po zawiadomieniu stron o wszczęciu postępowania w I instancji doszło do wprowadzenia zmian w złożonej w Starostwie dokumentacji projektowej oraz kiedy nadano pieczęcie Starostwa na zmienianych kartach projektu i na jakich kartach a wobec tego jaki był stan projektu w dniu wydania decyzji organu I instancji z dnia 22.05.19 skoro wysłano ją do stron dopiero dwa miesiące w 3 dekadzie lipca 2019. Przed zakończeniem postępowania w I instancji strony nie zostały zawiadomione, o wprowadzeniu zmian w projekcie ani nie przedstawiono im stanowiska organu, inwestora ani projektanta zawartego w piśmie z 02.05.2019 w sprawie zgłaszanych przez strony zarzutów dotyczących pierwotnej dokumentacji. Strony pozbawione zostały więc w I instancji możności złożenia dowodu lub zarzutu odnoszącego się do zmodyfikowanego projektu, który jak ustalił organu II instancji został zmieniony bez wydanego postanowienia w trybie art. 35.3 prawa budowlanego. Strony nie mogły też odnieść się, do stanowiska organu i stanowiska projektanta w pismach z dnia 02.05.2019 gdyż pismo organu z tym związane z daty 02.05.2018 ( winno być 2019) zostało wysłane również dopiero w trzeciej dekadzie lipca 2019 wraz z decyzją z 22.05.2019 czyli ponad dwa miesiące po wydaniu decyzji w I instancji. W postępowaniach znak [...] [...] i znak [...] składano projekt z przekroczeniami dopuszczalnych planem i prawem budowlanym gabarytów i funkcji planowanego budynku (wg plan zagospodarowania dopuszczalny był tylko dom jednorodzinny z funkcją pokoi gościnnych) z oświadczeniem projektanta, że spełnione są wymogi planu i prawa. Gdy strony wykazywały, że poświadcza to nieprawdę postępowania były umarzane na wniosek inwestora ale innych stron o tym nie informowano. Akta jednej ze spraw zaginęły. Na wniosek tego samego inwestora wszczynano kolejne postępowania będące kontynuacją poprzedniego wniosku o uzyskanie pozwolenia na budowę analogicznego budynku ale wg nieco zmodyfikowanych niektórych rozwiązań projektu. Nie odniesiono się do zarzutów, że opinia i dokumentacja geologiczna w nin. sprawie stanowiąca część zatwierdzanego projektu używa mapy terenu działki [...] z roku 2016 z częściowo innymi danymi wysokościowymi niż na złożonej do tych samych akt mapie z 2018 roku. Podnoszono, że dokumentacja geologiczna w nin. sprawie dotyczyła innego budynku z apartamentami o przeznaczeniu jak w sprawie znak [...] gdy inwestor wystąpił o pozwolenie na budowę na dz. ew. [...] budynku z apartamentami. Budynek wg dokumentacji geologicznej stanowiącej część dokumentacji projektowej w nin. sprawie przewidujący obiekt z apartamentami ma inny zasięg i obrys ścian niż wg projektu technicznego tej dokumentacji. Organy pominęły to choć podnoszono, że rozbieżność dokumentacji geologicznej rodzi zagrożenia dla naszych pobliskich zabudowań wobec przewidywanego szerokiego zakresu prac ziemnych przy braku odpowiedniej aktualnej dokumentacji geologicznej. Dane wysokości n.p.m. działki [...] mają wpływ na ustalenie dopuszczalnej wysokości planowanego budynku oraz na jego gabaryty i parametry okapów dachu a to w związku z treścią § 3 ust.1 p. 17 oraz § 8 p. 6f planu zagospodarowania przestrzennego. Wg pisma projektanta z 02.05.2019 nie uwzględniono w projekcie parametrów wysokościowych działki [...] określonych w załączniku nr 1 do mpzp ani stanu jaki ma występować po rozebraniu istniejącego na działce [...] budynku. Organy uznały za miarodajne w tym zakresie wyłącznie dane z mapy z marca 2018 roku pochodzącej z poprzedniej sprawy dotyczącej zabudowy tej działki mimo, że miała część danych wysokościowych różniących się od danych w mapie w dokumentacji geologicznej z 2016 roku oraz miała niektóre dane różniące się od danych w załączniku graficznym nr 1 do miejskiego planu zagospodarowania przestrzennego (mpzp). Organy nie odniosły się do zarzutu, że przy ustalaniu wysokości projektowanego budynku nie uwzględniono danych wysokościowych terenu działki [...] określonych w załączniku graficznym do mpzp naruszając art. 2 p. 16 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Parametry w załączniku nr 1 stanowią wiążącą cześć Planu i mają obowiązujący charakter w tym też określone w załączniku nr 1 do tego planu, rzędne wysokości terenu dla dz. ew.[...] jakie winny być uwzględniane przy ustalaniu zarówno "średniego poziomu terenu" o jakim mowa w paragrafie § 3 p. 17 mpzp oraz ustalaniu najwyższego punktu przekrycia budynku – co organy obu instancji pominęły naruszając tym powyższe przepisy planu - co miało wpływ na wynik sprawy. Przy ocenie wysokości planowanego budynku wzięto pod uwagę "faktyczny" poziom określony na mapie do celów projektowych przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego 5 kwietnia 2018 Nr P. [...] z uwzględnieniem zmian w terenie tj. wycinka , rozbiórka altany ogrodowej i zwiększenie ilości pikiet - co miało wynikać z wyjaśnień projektanta. Organ pominął jednak, że wycinka drzew ani rzekoma rozbiórka drewnianej altanki ( która faktycznie rozpadła się po upadku gałęzi i pod ciężarem śniegu) nie wpływa na wysokość istniejącego terenu jak też ewentualne zwiększenie ilości pikiet wysokościowych nie mogło prowadzić do zmiany wcześniej ustalonych punktów wysokościowych występujących w opinii geologicznej mapie do celów projektowych z 2016 r która została złożona i przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Nie wyjaśniono rozbieżności, że mapie złożonej 05.04.2018 do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego za numerem [...] w jakiej pominięto lub zmieniono dane niektórych rzędnych 852,3 mnpm, 851,4mnpm 851,1 mnpm które są uwidocznione w mapie złożonej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego 07.04.2016 za numerem [...] oraz z w załączniku nr 1 do MPZP. Organy nie odniosły się też do zarzutu podniesionego w piśmie z 30.04.2019 i w odwołaniu że wg mapy złożonej w ośrodku w dniu 05.04.2018 przylegający do działki państwa R. (tj. dz. ew. [...]) teren działki [...] ma być położony wyżej co nie występuje w terenie i podobne nieprawidłowości można stwierdzić w innych miejscach i wykazać to mogą niezbędne w takiej sytuacji oględziny. Dlatego strony w piśmie z 30.04.2019 i odwołaniu wskazywały na potrzebę dokonania oględzin tego terenu wykazujących nierzetelność tych danych mapy z 2018 r. ale dowód tal i nie został przeprowadzony i nie odniesiono się do tego wniosku ani związanych z tym zarzutów w tym, że od pomiarów w roku 2016 do pomiarów w marcu roku 2018 nie nastąpiły zmiany rzędnych w terenie ani i w mapie sytuacyjno- wysokościowej 1:500 ani w załączniku nr 1 do planu zagospodarowania przestrzennego, a za zmianę konfiguracji tego terenu, nie może być uznane składowanie stert butwiejących gałęzi, liści i drewna z dokonanej wycinki drzew i odpadów z altanki. Nie rozpatrzono tych zarzutów choć w dokumentacji znajduje się ł) mapa z roku 2016 w opinii geologicznej oraz 2) mapa z 2018 - o różniących się w pewnym zakresie danych wysokościowych działki [...] - co ma znacznie dla ustalenia maksymalnej wysokości planowanego budynku w związku z zapisami §3.1 p. 17 mpzp oraz § 8 punktu 6f mpzp. Do wniosku nie załączono aktualnej mapy sytuacyjno-wysokościowej z roku 2019 w jakim wnoszono wniosek. Zapis § 8.2 pkt 6 f miejskiego planu zagospodarowania przestrzennego nie przewiduje by kondygnacja budynku, której wszystkie cztery ściany budynku mają znajdować się w całości ponad terenem mogła znajdować się w poddaszu. Zapis rozróżnia kondygnacje poddasza od kondygnacji mającej znajdować się w całości ponad terenem, która wg takiego brzmienia me może być kondygnacją poddasza. Projekt nie uwzględnia tego wymogu, który wpływa na inne gabaryty i pewne ograniczenie rozmiaru budynku skoro wg art. 8.2 punkt 6 litera "c planu wysokość usytuowania okapu dachu nie może przekroczyć 5 m. Parametry te wpływają też na analizę dostępu światła słonecznego do budynków skarżących, czego projektant nie uwzględnił. Nie określono także precyzyjnie wysokości budynku nad poziomem morza, co może też mieć wpływ na kwestię stosunków wodnych, w tym bez ustalenia ilości wód opadowych. Organ II instancji poza wystąpieniem do organu o dostarczenie mu mapy i uzupełnienie braków przesłanych akt w tym w zakresie brakującej opłaty od wniosku nie informował stron o podejmowanych w sprawie działaniach i czynnościach oraz wynikających z nich okolicznościach faktycznych lub prawnych jakie mogły mieć wpływ na rozstrzygnięcie i prawa stron czego nie zmienia zawiadomienie o możności zapoznania się ze zgromadzonym materiałem tuż przed wydaniem decyzji przez organ II instancji tym bardziej, że akta były w T. gdzie ma siedzibę inwestor odległym od Zakopanego o ponad [...] km i bez bezpośrednich połączeń komunikacyjnych . W odpowiedzi na skargę skarżony organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę inwestor wniósł o jej oddalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż sprawę rozpoznano i wyrok wydano na posiedzeniu niejawnym, w trybie określonym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875). Zgodnie z nim, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Na podstawie powołanego przepisu Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarządzeniem skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, wyznaczając termin posiedzenia na dzień 23 listopada 2020 roku. Skarga podlega oddaleniu z uwagi na brak po stronie skarżących interesu prawnego do jej wniesienia. Zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. W przedmiotowym wypadku skarga dotyczy postępowania o pozwolenie na budowę. Interes prawny skarżącego do brania udziału w takim postępowaniu, musi przejawiać się zatem tym, aby jego nieruchomość znajdowała się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, której dotyczy to postępowanie. Zgodnie bowiem z art. 28 ust. 2 prawa budowlanego, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. W myśl natomiast art. 3 pkt 20 prawa budowlanego (o treści mającej zastosowanie w sprawie), ilekroć w ustawie jest mowa o obszarze oddziaływania obiektu - należy przez to rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. W świetle utrwalonych w orzecznictwie poglądów, postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę zawęża krąg podmiotów, które mogą być stronami postępowania, ograniczając ich krąg tylko do takich podmiotów, dla których planowana inwestycja może powodować ograniczenia w zagospodarowaniu ich nieruchomości, a ograniczenie to, wynikające z przepisów odrębnych, musi godzić w konkretne uprawnienia tych podmiotów do zagospodarowania ich nieruchomości. Zatem interes prawny do wniesienia skargi będą miały przede wszystkim strony postępowania administracyjnego, w toku którego został wydany zaskarżony akt. Z drugiej strony sam fakt doręczenia podmiotowi zaskarżonej decyzji nie czyni go stroną (tak m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 4 lutego 2015 r., II SA/Ol 1212/14, LEX nr 1649888). Artykuł 3 pkt 20 p.b. nie definiuje pojęcia obszaru oddziaływania obiektu wprost, lecz poprzez odesłanie do licznych regulacji, przewidujących chociażby szczegółowe wymogi dla odległości w zabudowie i zagospodarowaniu terenu. W sytuacji, gdy z przepisów tych wynikają ograniczenia w zagospodarowaniu, a zatem również w zabudowie sąsiednich nieruchomości, należy uznać, że dana nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 8 stycznia 2015 r., II SA/Gl 1174/14, LEX nr 1623413, czy wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 września 2014 r., II OSK 504/13, LEX nr 1572746). Sama tylko potencjalna, teoretyczna możliwość ograniczeń w sposobie zagospodarowania działki wskutek powstania w sąsiedztwie obiektu budowlanego, bez potrzeby konkretyzowania rodzaju danego ograniczenia i realności jego powstania w okolicznościach danej sprawy, nie wystarcza do zaliczenia takiej działki w obręb oddziaływania obiektu (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lutego 2015 r., VIII SA/Wa 507/14., LEX nr 1650210). Przechodząc do okoliczności sprawy należy wskazać, że budynek którego dotyczy zaskarżona decyzja o pozwoleniu na budowę, to budynek mieszkalny jednorodzinny z 4 pokojami na wynajem o wysokości 10,94 m. (str. 17 projektu). Budynek oddalony jest od granicy działek skarżących (o numerach [...]) o 6,04 m. (str. 7, 11 i 23 projektu). Jego odległość od budynku na działkach skarżących wynosi 10,98 m. (str. 11 projektu) i jest większa niż wysokość planowanego budynku. Oba budynki są też budynkami nierozprzestrzeniającymi ognia (projekt str. 22 i 23). Z projektu wynika przy tym, iż żadne tzw. media nie są i nie będą przyłączane z sieci znajdującej się na działkach skarżących. Z analizy zacieniania i przesłaniania, która nie budzi wątpliwości co do jej rzetelności wynika, że budynek na działkach skarżących nie będzie ani przesłaniany, ani zacieniany (projekt str. 25-31), a wręcz może być jeszcze rozbudowywany w zgodzie z przepisami techniczno budowlanymi, bez ograniczeń ze strony budynku planowanego (projekt str. 31a i 31b). Od strony działek skarżących nie planuje się przy tym wjazdu ani miejsc parkingowych, które maja być zorganizowane w garażu podziemnym z wjazdem od strony przeciwnej. W tym stanie rzeczy brak jakichkolwiek podstaw aby uznać, że budowa planowanego obiektu, może w jakikolwiek sposób oddziaływać na działki skarżących, w sposób wpływający na możliwość jej zagospodarowania. Brak bowiem w tym względzie jakichkolwiek przepisów, w świetle których i przy uwzględnieniu parametrów planowanej inwestycji, można by uznać, że budowa tego obiektu, może w jakikolwiek sposób oddziaływać na działki skarżących, w sposób wpływający na możliwość ich zagospodarowania. Zaznaczyć też należy, że z projektu wynika, że w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji znajdują się wyłącznie działki nr [...] i [...] (projekt str. 12). Projektant nie uznał działek skarżących o numerach [...] za znajdujące się w obszarze oddziaływania. Dlaczego za takie uznał je organ nie wiadomo. Można tylko przypuszczać, że związane jest to z pewnym automatyzmem, z uwagi na to, że działki skarżących graniczą z terenem inwestycji. Jak już jednak we wcześniejszej części rozważań wskazano, błędnym stanowiskiem organu sąd administracyjny nie jest związany, a błędne przypisanie określonemu podmiotowi interesu prawnego przez organ, nie skutkuje przyznaniem mu interesu prawnego do wniesienia skargi w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.