II SA/Wr 2575/03

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Daria Sachanbińska Sędziowie: sędzia NSA Roman Ciąglewicz asesor sądowy Marta Wojciechowska – spr. Protokolant: referent stażysta Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2004 r. sprawy ze skargi C. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie należności przedemerytalnych 1) stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz decyzji Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] nr [...] 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości UZASADNIENIE Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia 6 marca 2002 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 6 pkt 6 "b", art. 23, art. 37 k, 37 l ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, odmówił C. W. prawa do świadczenia przedemerytalnego od dnia 23 stycznia 2002 r. W uzasadnieniu wskazał, że C. W. zarejestrowała się 10 września 2001 r. i w dniu rejestracji spełniała warunki do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Pismem z dnia 21 stycznia 2002 r. wystąpiła o przyznanie świadczenia przedemerytalnego. Zgodnie z przepisami, które obowiązywały na dzień rejestracji C. W. nie spełniała warunków do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego, albowiem znowelizowana 17 grudnia 2001 r. ustawa o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu przewidywała, że świadczenie przedemerytalne przysługuje osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, jeżeli do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończyła 50 lat kobieta i 55 lat mężczyzna, oraz osiągnęła okres uprawniający do emerytury wnoszący co najmniej 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn. Ustawa weszła w życie 1 stycznia 2002 r. i dotyczy osób zarejestrowanych po 1 stycznia 2002 r. i spełniających warunki do jego nabycia w dniu rejestracji. C. W. wniosła od powyższej decyzji odwołanie, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i przyznania świadczenia przedemerytalnego. Wojewoda [...] decyzją z dnia 17 kwietnia 2000 r. NR [...], wydaną na podstawie art. 6 c ust. 2 pkt 2, art. 37 k ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że C. W. w dniu 10. 09. 2001 r. zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w O. jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 18.09.2001 r. Na dzień rejestracji strona udokumentowała okres zatrudnienia wnoszący 28 lat, 11 miesięcy i 29 dni. W dniu 21.01.2002 r. C. W. złożyła w Powiatowym Urzędzie Pracy wniosek o przyznanie świadczenia przedemerytalnego. Wraz z wnioskiem strona złożyła dodatkowe świadectwa pracy, z których wynika, iż okres zatrudnienia strony uprawniający do emerytury wynosi 31 lat, 9 miesięcy i 10 dni (wraz z urlopem bezpłatnym udzielonym z tytułu opieki nad dzieckiem). Organ I instancji decyzją z dnia 6. 03. 2002 r., znak [...], orzekł o odmowie przyznania C. W. prawa do świadczenia przedemerytalnego, ponieważ na dzień rejestracji nie spełniła warunków do jego nabycia. Z dniem 1.01.2002 r. weszły w życie przepisy ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, (...), ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, (...) (Dz. U. Nr 154, poz. 1793). W myśl art. 37k ust. 1 pkt 2 wskazanej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu prawo do świadczenia przedemerytalnego przysługiwało osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, jeżeli do dnia rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończyła co najmniej 50 lat kobieta i 55 lat mężczyzna oraz osiągnęła okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 30 lat dla kobiet i 55 lat dla mężczyzn. Zgodnie z art. 37l ust. 1 ustawy, prawo do świadczenia przedemerytalnego przysługiwało osobie, która spełniała warunki do jego nabycia w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy. Zdaniem Wojewody nabycie uprawnień według znowelizowanej ustawy uwarunkowane było rejestracją dokonaną po 1.01.2002 r. C. W. nie zgodziła się z powyższa decyzją i wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, podnosząc wadliwe przytoczenie treści przepisu art. 37 k ust. 1 pkt 2 ustawy z 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy w gospodarce nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, (...) ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. nr 154, poz. 1793) i wadliwe ustalenie stanu faktycznego. Wskazała, że rejestracji dokonała 21 stycznia 2002 r. i w tym dniu miała ukończone 50 lat oraz okres uprawniający do świadczenia przedemerytalnego, ponieważ przepracowała 31 lat 9 miesięcy i 10 dni co wynika z treści decyzji z dnia 17 kwietnia 2001 r. Wojewody [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł i jej oddalenie. Wywodził, że C. W. zarejestrowała się 10 września 2001 r. i obowiązywały wówczas przepisy ustawy z 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu sprzed nowelizacji dokonanej w grudniu 2001 r. Na dzień rejestracji C. W. udokumentowała okres zatrudnienia wnoszący 28 lat, 11 miesięcy i 29 dni. Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia 27. 09. 2001 r. orzekł o przyznaniu stronie zasiłku dla bezrobotnych od dnia 18.09.2001 r. Okres pobierania zasiłku upłynął z dniem 18.03.2002 r. Pomimo złożenia wniosku o przyznanie świadczenia przedemerytalnego w dniu 21. 01. 2002 r., zdaniem Wojewody istotny jest moment rejestracji, która w przypadku C. W. miała miejsce 10 września 2001 r. Natomiast znowelizowane przepisy dotyczą osób, które zarejestrowały się po 1 stycznia 2002 r. tj. po dniu wejścia w życie nowelizacji ustawy o zatrudnieniu i bezrobociu. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 10 czerwca 2003 r. Sygn. akt II SA/Wr 975/02 uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zarówno organ I instancji jak i odwoławczy nie rozpoznały i nie rozstrzygnęły sprawy na podstawie zasad obowiązujących przed 1 stycznia 2002 r. Zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy z 17 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i bezrobociu, ustawy o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest, ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno - Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego oraz ustawy o ułatwieniu zatrudnienia absolwentom szkół (Dz. U. Nr 154, poz 1793) "Osoby, które przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy zarejestrowały się w powiatowym urzędzie pracy i spełniały warunki do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego lub stypendium, nabywają oraz zachowują do nich prawa na dotychczasowych zasadach". Decyzje wydane w niniejszej sprawie nie przedstawiały przesłanek przyznania świadczenia emerytalnego i ustaleń co do ich spełnienia przez skarżącą. Wojewoda ogólnikowo stwierdził, że skarżąca na dzień rejestracji udokumentowała okres zatrudnienia wynoszący 28 lat, 11 miesięcy, i 29 dni, lecz nie przedstawił żadnych podstaw faktycznych, na których oparto takie ustalenia. Tym samym organy naruszyły art. 8, 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. a naruszenia te mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Jeszcze przed wydaniem w niniejszej sprawie wyroku przez Naczelny sąd Administracyjny, C. W. złożyła w Powiatowym Urzędzie Pracy w O. kolejny wniosek o przyznanie świadczenia przedemerytalnego. We wniosku tym, datowanym na dzień 15 lipca 2002 r., C. W. wskazuje, że może udokumentować 35 lat pracy i dołączyła oświadczenie o pracy w gospodarstwie rolnym rodziców w okresie od 15.01.1967 r. do 17. 09. 1969 r. Decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 6 pkt 6b, art. 37 k ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w zw. z art. 11 ust. 2 ustawy z 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa..., Prezydent Miasta [...] odmówił C. W. kolejny raz przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego. W uzasadnieniu organ wskazał, że na podstawie art. 11 ustawy z 17 grudnia 2001 r. zmieniającej między innymi ustawę o zatrudnieniu i bezrobociu, prawo do świadczenia przedemerytalnego mogą uzyskać tylko te osoby, które zarejestrowały się Powiatowym Urzędzie Pracy przed 1.01.2002 r. i spełniały w dniu rejestracji lub do 31.12.2001 r. warunki określone w art. 37 k ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jednolity Dz. U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56). Natomiast w myśl powołanego art. 37 k świadczenie przedemerytalne przysługuje osobie spełniającej następujące warunki: - osiągnięcie wieku co najmniej 58 lat dla kobiet i 63 lat dla mężczyzn oraz posiadanie okresu uprawniającego do emerytury, lub ukończenie przez kobietę co najmniej 55 lat i 60 lat przez mężczyznę oraz posiadanie okresu uprawniającego do emerytury w roku kalendarzowym, w którym został rozwiązany stosunek pracy lub stosunek służbowy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, lub - do dnia rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy osiągnięty okres uprawniający do emerytury, wynoszący dla kobiet co najmniej 35 lat, a dla mężczyzn co najmniej 40 lat, lub - do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy osoba ubiegająca się posiadała okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 34 lata dla kobiet i 39 lat dla mężczyzn, a rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy w rozumieniu ustawy z dnia 27 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy. W dalszej części uzasadnienia organ stwierdził, że C. W. udokumentowała okres uprawniający do emerytury w wysokości 34 lat, 5 miesięcy i 13 dni, a zatem nie spełniła żadnego z warunków wymienionych w art. 37 k wskazanej ustawy. C. W. zaskarżyła wskazaną wyżej decyzję domagając się jej uchylenia i podnosząc spełnienie przez nią warunków do nabycia świadczenia przedemerytalnego. Decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 6 c ust. 2 pkt 2, art. 37 k ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 roku o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w zw. z art. 11 ust. 2 ustawy z 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa ... oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Wojewoda przytoczył argumentację przedstawioną przez Powiatowy Urząd Pracy w O. podkreślając, że C. W. zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy 10 września 2001 r. Na dzień rejestracji udokumentowała okres zatrudnienia wnoszący 28 lat, 11 miesięcy i 29 dni. Wniosek o przyznanie świadczenia przedemerytalnego złożyła 15 lipca 2002 roku i aby nabyć prawo do świadczenia przedemerytalnego na podstawie przepisów ustawy z 19 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, które obowiązywały do 31 grudnia 2001 r. winna spełnić warunki do nabycia świadczenia przedemerytalnego w dniu rejestracji lub do 31 grudnia 2001 r. Na podstawie akt ustalono, że C. W. na dzień 31 grudnia 2001 r. udokumentowała okres uprawniający do emerytury w wysokości 34 lat, 11 miesięcy i 5 dni, a zatem nie spełnia warunków wskazanych w art. 37 k ust. 3 i 4 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Podkreślono również, że ostatni stosunek pracy nie został rozwiązany z przyczyn dotyczących zakładu pracy ani w związku z niewypłacalnością pracodawcy. W związku z treścią wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego we Wrocławiu z dnia 10 czerwca 2003 r. sygn. akt II SA/Wr 975/02 organ I instancji ponownie rozpoznał wniosek C. W. z 21 stycznia 2001 r. Decyzją z dnia 2.10.2003 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 6 pkt 6b, art. 37 k, art. 37l ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w zw. z art. 11 ust. 2 ustawy z 17. 12. 2001 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi oraz art. 104 k.p.a., Prezydent Miasta [...] odmówił C. W. przyznania świadczenia przedemerytalnego. W uzasadnieniu organ wskazał, że C. W. zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w O. 10 września 2001 r. i kwestię przyznania świadczenia przedemerytalnego należy rozpatrzyć zgodnie z przepisami wówczas obowiązującymi. Według stanu prawnego na dzień 10 września 2001 r., zgodnie z art. 37 k ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, świadczenie przedemerytalne przysługuje osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, jeżeli: - osiągnęła wiek co najmniej 58 lat kobieta i 63 lata mężczyzna i posiada okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, lub - w roku kalendarzowym, w którym został rozwiązany stosunek pracy lub stosunek służbowy z przyczyn dotyczących zakładu pracy ukończyła co najmniej 55 lat kobieta i 60 lat mężczyzna oraz posiada okres uprawniający do emerytury, lub - do dnia rozwiązania stosunku pracy, z przyczyn dotyczących zakładu pracy, z przyczyn dotyczących zakładu pracy osiągnęła okres uprawniający do emerytury, wnoszący co najmniej 35 lat dla kobiet i 40 lat dla mężczyzn, lub - do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy, posiada okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 34 lata dla kobiet i 39 lat dla mężczyzn, a rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy w rozumieniu ustawy z dnia 29.12.1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy. Na podstawie posiadanej dokumentacji organ stwierdził, że C. W. w dniu rejestracji miała 50 lat i wykazała okres uprawniający do emerytury w wysokości 31 lat, 9 miesięcy, 10 dni, a zatem nie spełniała żadnego z warunków wskazanych w art. 37 k cytowanej ustawy. Od powyższej decyzji C. W. wniosła odwołanie podnosząc, że spełniła warunki do przyznania świadczenia przedemerytalnego. Decyzją z [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 6c ust. 2 pkt 2, ust. 37 i ust 1 pkt 3 ustawy z dnia 14.12.1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w zw. z art. 11 ust. 2 ustawy z 17.12.2001 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa... oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., Wojewoda [...] uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie I instancji. W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że wykonując wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, Prezydent Miasta [...] decyzją z 2.10.2003 r. nr [...], orzekł o odmowie przyznania świadczenia przedemerytalnego C. W. Z dotychczasowego przebiegu postępowania w sprawie przyznania świadczenia przedemerytalnego C. W. wynika, że zaskarżona decyzja dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną tj. decyzją organu I instancji z [...] nr [...], utrzymaną w m mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...] nr [...], której strona nie zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem decyzja wydana w dniu 2.10.2003 r. nr [...] jest dotknięta wadą stanowiąca jedną z przesłanek nieważności z art. 156 § 1 k.p.a. W tej sytuacji Wojewoda, jako organ odwoławczy, mógł jedynie uchylić zaskarżoną decyzję dotkniętą nieważnością i umorzyć postępowanie I instancji. Na powyższą decyzję C. W. wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji jako niezgodnej z prawem. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w O. w dniu 10 września 2001 r., legitymuje się łącznym okresem zatrudnienia uprawniającym do emerytury w wysokości 34 lata, 10 miesięcy i 12 dni. Dlatego też w myśl art. 11 ust. 2 ustawy z 17.12.2001 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa... jest uprawniona do przyznania jej jednego ze świadczeń dla bezrobotnych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W związku z reorganizacją Naczelnego Sądu Administracyjnego, niniejsza skarga podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271). Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), Wojewódzki Sąd Administracyjny jest właściwy do kontroli zgodności z prawem decyzji administracyjnych. W myśl art. 134 i 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz 1270), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do jej końcowego załatwienia. Nie będąc związany granicami skargi, Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz decyzji Wojewody [...] z [...] nr [...] i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] nr [...]. W pierwszej kolejności Sąd zajął się zagadnieniem dotyczącym tożsamości sprawy. Z akt sprawy wynika, że C. W. wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewody [...] z 17 kwietnia 2002 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z 6 czerwca 2002 roku nr [...] w sprawie odmowy przyznania świadczenia przedemerytalnego. Zanim zapadł wyrok w powyższej sprawie, C. W. złożyła w Powiatowym Urzędzie Pracy w O. kolejny wniosek o przyznanie świadczenia przedemerytalnego wraz z oświadczeniem o pracy w gospodarstwie rolnym rodziców w okresie od 15. 01.1967 r. do 17.09.1969 r. Wniosek ten został rozpoznany w zwykłym trybie i organ I instancji wydał w tej sprawie w dniu [...] decyzję odmawiającą przyznania świadczenia przedemerytalnego nr [...]. Od tej decyzji C. W. wniosła odwołanie i w dniu [...] Wojewoda [...] decyzją nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wydanie przez Prezydenta Miasta [...] w dniu [...] decyzji odmawiającej przyznania zasiłku przedemerytalnego i przez Wojewodę [...] w dniu [...] decyzji utrzymującej w mocy decyzje organu I instancji doprowadziło do ponownego rozstrzygnięcia tej samej sprawy. Decyzje te zatem obarczone są wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. W obu sprawach tj. w sprawie zawisłej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym i w sprawie rozstrzygniętej decyzjami organów wydanymi w dniach [...] i [...] zachodzi tożsamość sprawy ze względu na podmiot, przedmiot i interes prawny strony. Decyzja rozstrzygająca o odmowie przyznania świadczenia przedemerytalnego z dnia [...] i utrzymująca ją w mocy decyzja organu II instancji z dnia [...] w sprawie, którą rozstrzygnięto już inną decyzją ostateczną, dotknięta jest wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje możliwości równoległego prowadzenia postępowań dotyczących tej samej sprawy. Zgodnie z art. 15 k.p.a. postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. W doktrynie rozróżnia się postępowanie zwykłe i nadzwyczajne. "Przedmiotem postępowania zwykłego jest rozpoznanie i rozstrzygnięcie w przewidzianym przez przepisy prawa procesowego w trybie i formie, zgodnie z przepisami prawa materialnego, sprawy administracyjnej.(Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz B. Adamiak, J. Borkowski, wydanie 6, wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004, s. 613-614). Od postępowania zwykłego należy odróżnić postępowania nadzwyczajne, których przedmiotem jest przeprowadzenie kontroli prawidłowości decyzji ostatecznej, wydanej w postępowaniu zwykłym. Weryfikacja decyzji ostatecznej, zgodnie z art. 16 k.p.a., możliwa jest zatem poprzez zaskarżenie decyzji ostatecznej do sądu na zasadach i w trybie określonym w odrębnych ustawach, bądź uruchomienie jednego z przewidzianych przepisami postępowań nadzwyczajnych. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w k.p.a. lub ustawach szczególnych. Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie podkreśla się potrzebę wyeliminowania zbiegów uprawnień dotyczących weryfikacji decyzji. Artykuł 35 ust. 3 ustawy z 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368) formułował zakaz wnoszenia skargi do sądu jeżeli toczyło się postępowanie w celu zmiany, uchylenia lub stwierdzenia nieważności aktu albo innej czynności. W orzecznictwie ukształtował się pogląd, iż również po wniesieniu skargi do NSA wykluczona jest możliwość wszczęcia przez organy administracji publicznej postępowania w celu zmiany, uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji (porównaj wyrok NSA z 27.08.1998 r. sygn. akt IV SA 1716/96 wybór LEX 45149, wyrok NSA z 4.01.2000 r. sygn. akt V SA 909/99 wybór LEX 50134). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że wniesiona skarga do NSA wykluczyła prowadzenie równolegle jakiegokolwiek postępowania administracyjnego w tej samej sprawie. W dniu 10 czerwca 2003 r. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu wydał wyrok uchylający zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z 17 kwietnia 2002 r. oraz decyzję organu I instancji. Zgodnie z art. 30 ustawy z 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym ocena wyrażona w orzeczeniu Sądu wiąże w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie było podmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że zarówno Sąd jak i organ związany jest oceną prawną wyrażoną w danym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ona uchylona w prawem określonym trybie lub jeżeli nie uległy zmianie przepisy prawne stanowiące podstawę oceny w danej sprawie. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu sygn. akt II SA/Wr 975/ 02 organy winny przeprowadzić postępowanie administracyjne w sprawie świadczenia emerytalnego uwzględniając ocenę prawną dokonaną przez Sąd. Wojewoda [...], wydając w trybie odwoławczym decyzję z [...], uchylającą decyzje Prezydenta Miasta [...] z dnia 2.10.2003 r. nr [...] i umarzającą postępowanie I instancji, dopuścił się rażącego naruszenia prawa, a zatem również zaskarżona decyzja obarczona była wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Organ niesłusznie przyjął, że decyzja wydana przez Prezydenta Miasta [...] w dniu 2. 10. 2003 r. jest dotknięta wadą stanowiącą jedną z przesłanek nieważności, gdyż dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inna decyzją ostateczną. To właśnie ta "inna decyzja ostateczna" obarczona była wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Przypisanie przez organ II instancji waloru rzeczy osądzonej decyzji wydanej przez Wojewodę [...] w dniu [...] stanowi rażące naruszenie prawa. Zostały zatem spełnione przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji z art. 156 § 1 pkt 2 i 3 k.p.a. Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji oraz Wojewody [...] z [...] nr [...] i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] nr [...]. Na podstawie art. 152 cyt. ustawy określono, że zaskarżona nie może być wykonana.