II OW 98/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędziowie: sędzia NSA Leszek Kiermaszek (spr.) sędzia del. WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Wójta Gminy O. o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Wójtem Gminy O. a Burmistrzem Miasta C. w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpatrzenia zawiadomienia z dnia 23 stycznia 2020 r. Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami w Polsce - Oddział w S. postanawia: wskazać Wójta Gminy O. jako organ właściwy do rozpoznania sprawy. UZASADNIENIE Pismem z dnia 13 maja 2020 r. Wójt Gminy O. zwrócił się do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy nim a Burmistrzem Miasta C. o wskazanie organu właściwego do rozpatrzenia zawiadomienia Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami Oddział w S. (dalej powoływanego jako wnioskodawca) z dnia 20 stycznia 2020 r. (data wpływu do organu – 23 stycznia 2020 r.) w taki sposób, że Burmistrz Miasta C. jest organem właściwym do rozpoznania sprawy. W uzasadnieniu wniosku Wójt wskazał, że z przesłanego przez wnioskodawcę zawiadomienia wynika, że pies rasy samoyed odebrany został w dniu 20 stycznia 2020 r. w trybie interwencyjnym jego właścicielom. W związku z tym w przedmiotowej sprawie zastosowanie znajdzie art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz. U. z 2019 r. poz. 122, ze zm., obecnie Dz. U. z 2020 r. poz. 638; dalej zwanej ustawą), który w przeciwieństwie do art. 7 ust. 1 tej ustawy, nie wskazuje organu właściwego miejscowo do załatwienia sprawy. W konsekwencji, zdaniem organu, przyjąć należy, że właściwość miejscową w przedmiotowej sprawie określić należy na podstawie przepisów ogólnych o właściwości, a mianowicie art. 21 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, ze zm., obecnie Dz. U. z 2020 r. poz. 256, ze zm.; dalej powoływanej jako K.p.a.). W tym kontekście Wójt stwierdził, że stroną w niniejszym postępowaniu są właściciele psa – M. K. i jej partner, zamieszkali na terenie gminy miejskiej C. Zaznaczył przy tym, że pies nie przebywa na terenie gminy O., a jego tymczasowi opiekunowie – J. T. wraz z mężem, którzy zawieźli go do weterynarza, nie są jej mieszkańcami. Stale zamieszkują na terenie S. i w gminie O. posiadają jedynie domek letniskowy, co uniemożliwia zamieszkiwanie całoroczne. Zdaniem Wójta powyższe wyklucza właściwość miejscową Wójta Gminy O. do rozpatrzenia zawiadomienia. W odpowiedzi na wniosek Burmistrz Miasta C. wniósł o wskazanie, że organem właściwym do rozpoznania sprawy jest Wójt Gminy O. W ocenie Burmistrza z treści zawiadomienia z dnia 20 stycznia 2020 r. w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że pies został w tym dniu odebrany przez wnioskodawcę w trybie przepisu art. 7 ust. 3 ustawy od jego posiadacza J. T., zamieszkałej w miejscowości S., gmina O., powiat S. To w tej miejscowości pies przebywał, do niej został przywieziony przez właściciela celem objęcia go opieką. Burmistrz wyraził zatem pogląd, że norma zawarta w przepisie art. 7 ust. 1 ustawy stanowi lex specialis w stosunku do ogólnej normy o właściwości miejscowej zawartej w art. 21 § 1 pkt 3 K.p.a. i w sposób jednoznaczny określa organ właściwy do wydania decyzji o czasowym odebraniu zwierzęcia stanowiąc, że decyzję taką wydaje wójt (burmistrz, prezydent miasta) właściwy ze względu na miejsce pobytu zwierzęcia. Skoro zatem pies został odebrany z miejscowości S., to właściwym do wydania decyzji o czasowym odebraniu zwierzęcia jest Wójt Gminy O. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 4 P.p.s.a. sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Zgodnie zaś z art. 15 § 1 pkt 4 P.p.s.a. rozstrzyganie tych sporów należy do właściwości Naczelnego Sądu Administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie istotnie powstał negatywny spór o właściwość między Wójtem Gminy O. a Burmistrzem Miasta C., gdyż żaden z tych organów nie uznaje się za właściwy do załatwienia sprawy w następstwie złożonego przez Towarzystwo Opieki nad Zwierzętami w Polsce Oddział w S. zawiadomienia (informacji) celem podjęcia decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia. Rozstrzygając ten spór w punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy zwierzę traktowane w sposób określony w art. 6 ust. 2 (zadawanie albo świadome dopuszczanie do zadawania bólu lub cierpień zwierzęciu) może być czasowo odebrane właścicielowi lub opiekunowi i przekazane schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę domowe lub laboratoryjne, albo wskazanemu gospodarstwu rolnemu, jeżeli jest to zwierzę gospodarskie. albo ogrodowi zoologicznemu lub schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę wykorzystywane do celów rozrywkowych, widowiskowych, filmowych, sportowych lub utrzymywane w ogrodach zoologicznych. Z mocy wyraźnego upoważnienia zawartego w tym przepisie kompetencję do wydania decyzji w tym przedmiocie uzyskał wójt (burmistrz, prezydent miasta) właściwy ze względu na miejsce pobytu zwierzęcia. Decyzja jest wydawana z urzędu po uzyskaniu od Policji, straży gminnej, lekarza weterynarii lub upoważnionego przedstawiciela organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt i podlega natychmiastowemu wykonaniu (art. 7 ust. 1a ustawy). Ustawodawca w art. 7 ust. 3 przewidział sytuacje, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu i zachodzi potrzeba podjęcia niezwłocznie decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia. Sytuacje te określone zostały jako przypadki niecierpiące zwłoki, a decyzje w przedmiocie odebrania zwierzęcia podejmuje wójt (burmistrz, prezydent miasta) po uzyskaniu zawiadomienia od policjanta, strażnika gminnego lub upoważnionego przedstawiciela organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, którzy są uprawnieni do odebrania zwierzęcia właścicielowi lub opiekunowi. W przepisie tym istotnie nie wskazano wprost właściwego wójta (burmistrza, prezydenta miasta) do wydania decyzji w przypadkach niecierpiących zwłoki, nie zawarto także odesłania do odpowiedniego stosowania art. 7 ust. 1 ustawy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego było to zbędne i niecelowe, jako że właściwość miejscowa wójta (burmistrza, prezydenta miasta) do wydania decyzji wynika jednoznacznie i w sposób nie mogący nastręczać jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych z zestawienia treści obu tych przepisów. Wszelkie sprawy związane z czasowym odebraniem zwierzęcia, w tym także w przypadkach niecierpiących zwłoki należą do właściwości wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu na miejsce pobytu zwierzęcia. W sytuacji określonej w art. 7 ust. 1 chodzi o uzasadnione podejrzenie znęcania się nad zwierzęciem, natomiast w przypadku uregulowanym w art. 7 ust. 3 ustawy czynność faktyczna w postaci odebrania zwierzęcia została już dokonana. Decyzja podjęta w trybie art. 7 ust. 3 ustawy jest więc decyzją następczą, stanowi szczególny rodzaj decyzji o czasowym odebraniu zwierzęcia, która zostaje wydana, gdy zwierzę zostało już faktycznie odebrane (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 965/19 – Lex nr 3034309). Brak więc jakichkolwiek podstaw do poszukiwania właściwości miejscowej organu w oparciu o regulacje kodeksowe. Z przedstawionych akt wynika, że zwierzę (pies rasy samoyed) został odebrany jego posiadaczowi (nie zaś właścicielowi) przez przedstawiciela Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami w Polsce w dniu 20 stycznia 2020 r. w trybie art. 7 ust. 3 ustawy. Miało to miejsce w miejscowości S., gmina O., w powiecie s., dokąd zwierzę zostało przywiezione kilka dni wcześniej, co nie jest kwestionowane. Dlatego z przytoczonych względów należy stwierdzić, że organem właściwym do załatwienia złożonego przez Towarzystwo Opieki nad Zwierzętami w Polsce Oddział w S. zawiadomienia (informacji) z dnia 23 stycznia 2020 r. jest Wójt Gminy O., na terenie której doszło do odebrania zwierzęcia jego posiadaczowi. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 15 § 2 P.p.s.a.