II OW 138/20

SENTENCJA Dnia 13 listopada 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędzia del. NSA Jerzy Stankowski po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Marszałka Województwa Warmińsko-Mazurskiego o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Marszałkiem Województwa Warmińsko-Mazurskiego, a Starostą Powiatu Iławskiego w przedmiocie wskazania organu właściwego w sprawie wniosku o zmianę pozwolenia na przetwarzanie odpadów postanawia: wskazać Marszałka Warmińsko-Mazurskiego jako organ właściwy w sprawie. UZASADNIENIE Marszałek Województwa Warmińsko-Mazurskiego złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Marszałkiem Województwa Warmińsko-Mazurskiego, a Starostą Powiatu Iławskiego w sprawie wniosku I. sp. z o.o. z siedzibą w G. o zmianę w trybie art. 155 K.p.a. decyzji Starosty I. z dnia [...] sierpnia 2014 r., znak: [...], udzielającej ww. Spółce pozwolenia na wytwarzanie odpadów powstających w związku z eksploatacją instalacji do produkcji mebli zlokalizowanej na terenie I. sp. z o.o. [...] z uwzględnieniem zezwolenia na przetwarzanie odpadów (zmienionej decyzjami Starosty Powiatu I.: z dnia [...] stycznia 2016 r., znak: [...] oraz z dnia [...] kwietnia 2018 r., znak: [...]). We wniosku wniesiono o wskazanie Starosty Powiatu Iławskiego jako organu właściwego do załatwienia wniosku ww. Spółki. Marszałek wskazał, że spór o właściwość pomiędzy organami zaistniał na tle kwalifikacji przedmiotowego przedsięwzięcia, a mianowicie, czy należy je kwalifikować do mogących znacząco oddziaływać na środowisko, czy też – do mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W ocenie Marszałka, zastosowanie przez Starostę Powiatu Iławskiego w spornej sprawie § 2 ust. 1 pkt 47 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839) jest niewłaściwe, a stanowi ono konsekwencję błędnej wykładni tego przepisu dokonanej przez Starostę. Zdaniem Marszałka, prawidłowa wykładnia ww. przepisu prowadzi do wniosku, że instalacje do przetwarzania odpadów, w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 21 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, inne niż wymienione w pkt 46 to instalacje do przetwarzania odpadów (innych niż niebezpieczne) przy zastosowaniu innych procesów niż procesy termicznego przekształcania odpadów. Ponadto instalacja do termicznego przekształcania odpadów innych niż niebezpieczne o dziennej maksymalnej wydajności 66,6 ton nie jest instalacją spełniającą kryteria do zakwalifikowania jej jako przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko na podstawie przepisu § 2 ust. 1 pkt 41 lub 46 ww. rozporządzenia z 2019 r. W konsekwencji instalację tą należy zakwalifikować jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stosownie do postanowień § 3 ust. 1 pkt 82 ww. rozporządzenia z 2019 r. Marszałek wskazał, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z instalacją, w której skład wchodzą: instalacja energetyczna spalania paliw oraz instalację do termicznego przekształcania odpadów innych niż niebezpieczne. Skoro zatem ww. instalacja do produkcji mebli objęta wnioskiem ww. Spółki nie jest instalacją, którą należy zakwalifikować jako przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, zwanej dalej "ustawą środowiskową", to Marszałek Województwa Warmińsko-Mazurskiego nie jest zgodnie z art. 41 ust. 3 ustawy o odpadach właściwym organem do załatwienia wniosku o zmianę decyzji – a organem tym jest Starosta Iławski. W odpowiedzi na wniosek Starosta Powiatu Iławskiego wniósł o wskazanie Marszałka Województwa Warmińsko-Mazurskiego jako organu właściwego do załatwienia ww. sprawy. W ocenie Starosty, wejście w życie ww. rozporządzenia z 2019 r. miało wpływ na właściwość organu rozpoznającego przedmiotowy wniosek, gdyż obecnie odmiennie niż we wcześniejszym § 2 ust. 1 pkt 47 poprzedniego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71) reguluje się definicję wskazanej w tym punkcie instalacji jako przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z nowym rozporządzeniem zakład przetwarzania odpadów o zdolności przyjmowania 10 Mg/dobę będzie kwalifikowany jako przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. A w świetle § 2 ust. 1 pkt 46 ww. rozporządzenia z 2019 r. instalacja do termicznego przekształcania odpadów mająca wydajność mniejszą niż 100 t dziennie, ale mogąca przyjmować odpady w ilości nie mniejszej niż 10 t na dobę kwalifikuje się do instalacji skategoryzowanych w § 2 ust. 1 pkt 47 tego rozporządzenia. W instalacji do termicznego przekształcania odpadów należącym do ww. Spółki, zgodnie z wnioskiem spala się 66,6 ton odpadów na dobę. Trzeba zatem uznać, że instalacja może przyjąć odpady w ilości powyżej 10 t/dobę. Nie ma przy tym znaczenia, czy są to odpady wytwarzane w związku z eksploatacją instalacji do produkcji mebli zlokalizowanej na terenie tego samego zakładu, czy też pochodzące od innego wytwórcy. Wyrażenie "mogące przyjmować" oznacza potencjalną możliwość przyjęcia przez daną instalację. Zdaniem Starosty, przedmiotowa instalacja kwalifikuje się jako przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy środowiskowej i zgodnie z art. 41 ust. 3 pkt 1 lit. a ustawy o odpadach, wniosek powinien być rozpoznany przez właściwego miejscowo marszałka, tj. Marszałka Województwa Warmińsko-Mazurskiego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W niniejszej sprawie zaistniał pomiędzy Marszałkiem Województwa Warmińsko-Mazurskiego, a Starostą Powiatu Iławskiego spór negatywny, ponieważ oba organy twierdzą, że nie są właściwe do rozpatrzenia wniosku o zmianę pozwolenia na wytwarzanie odpadów powstających w związku z eksploatacją instalacji do produkcji mebli. Tego rodzaju spór podlega kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego, co wynika z art. 15 § 1 pkt 4 w zw. z art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Należy wskazać, że to z jaką konkretnie sprawą mamy do czynienia powinno wynikać z ustaleń stanu faktycznego. Ustalenia w tym zakresie determinują zakres postępowania, które powinno zostać przeprowadzone, a tym samym i właściwość organów. W okolicznościach tej sprawy mamy do czynienia ze sporem o właściwości, który zaistniał na tle prawnej kwalifikacji przedsięwzięcia, tj. instalacji do termicznego przekształcania odpadów w ilości 66,6 ton odpadów na dobę. Ma rację Starosta Powiatu Iławskiego, że tego rodzaju przedsięwzięcie mieści w zakresie instalacji, o jakiej mowa w § 2 ust. 1 pkt 47 ww. rozporządzenia z 2019 r. Zgodnie z treścią tego przepisu do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje do przetwarzania w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 21 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach odpadów inne niż wymienione w pkt 41 i 46, w tym składowiska odpadów inne niż wymienione w pkt 41, mogące przyjmować odpady w ilości nie mniejszej niż 10 t na dobę lub o całkowitej pojemności nie mniejszej niż 25000 t, z wyłączeniem instalacji do wytwarzania biogazu rolniczego w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. z 2018 r. poz. 2389, z późn. zm.). Mamy więc do czynienia z instalacją, w której następuje przetwarzanie odpadów w wyniku zastosowania procesów termicznego przekształcania odpadów, co odpowiada zasadniczo definicji z art. 3 ust. 1 pkt 21 ustawy o odpadach, która nie służy do przetwarzania odpadów niebezpiecznych, i której wydajność jest mniejsza niż 100 t na dobę; zaś w sprawie nie wykazano aby była to instalacja, która mogłaby przyjmować odpady w ilości mniejszej niż 10 t na dobę lub której całkowita pojemność byłaby mniejsza niż 25000 t. Wynika z tego, że przedmiotowa instalacja z uwagi na rodzaj i wielkość działalności zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 47 ww. rozporządzenia kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Wbrew twierdzeniom Marszałka Województwa Warmińsko-Mazurskiego nie jest to instalacja, o jakiej mowa w § 3 ust. 1 pkt 82 ww. rozporządzenia z 2019 r., tj. instalacja związana z przetwarzaniem w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 21 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach odpadów, inna niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 41-47, ponieważ jej parametry mieszczą się w ramach instalacji wskazanych w § 2 ust. 1 pkt 47 ww. rozporządzenia. Zgodnie z art. 41 ust. 3 pkt 1 lit. a ustawy o odpadach marszałek województwa jest organem właściwym dla przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy środowiskowej. Skoro w niniejszej sprawie mamy do czynienia z instalacją kwalifikowaną do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko to właściwym organem do wydania decyzji dotyczącej przetwarzania odpadów w takiej instalacji, jak i zmiany takiej decyzji jest marszałek województwa. Dlatego zasadnym było w niniejszej sprawie wskazanie Marszałka Województwa Warmińsko-Mazurskiego jako organu właściwego do rozpatrzenia sprawy o zmianę w trybie art. 155 K.p.a. decyzji Starosty I. z dnia [...] sierpnia 2014 r., znak: [...], udzielającej ww. Spółce pozwolenia na wytwarzanie odpadów powstających w związku z eksploatacją instalacji do produkcji mebli. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 4 w zw. z art. 15 § 1 pkt 4 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.