IV SA/Po 497/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski (spr.) WSA Tomasz Grossmann WSA Monika Świerczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi Towarzystwa Przyjaciół Zwierząt ‘B. " z siedzibą w O. na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 lutego 2022 r. w sprawie o sygn. akt IV SAB/Po 188/21 1. wymierza A. N. prowadzącej M. w W. grzywnę w kwocie 300 (trzysta) złotych; 2. stwierdza, że bezczynność A. N. prowadzącej M. w W. w wykonaniu wyroku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od A. N. prowadzącej M. w W. na rzecz Towarzystwa Przyjaciół Zwierząt ‘B. " z siedzibą w O. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Towarzystwo Przyjaciół Zwierząt "B. " (dalej Skarżący, Stowarzyszenie) działając na podstawie art. 154 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 – dalej p.p.s.a.) wniosło skargę na niewykonanie przez A. N., prowadzącą M. w W. (dalej Schronisko), wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 3 lutego 2022 r. w sprawie o sygn. akt IV SAB/Po 188/21 w zakresie załatwienia wniosku Stowarzyszenia z 20 czerwca 2021 r. w części pkt. 1-18 oraz pkt. 29. Skarżący wniósł również o wymierzenie grzywny stosownie do postanowień art. 154 § 1 ust. 6 p.p.s.a. W uzasadnieniu skargi wskazano, że zgodnie z wyrokiem z 3 lutego 2022 r., Sąd zobowiązał Schronisko do załatwienia wniosku z 20 czerwca 2021 r. w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku. W określonym terminie Schronisko me wykonało prawomocnego wyroku Sądu, dlatego 9 czerwca 2022 r. Stowarzyszenie przesłało wezwanie do wykonania wyroku sygn. akt IV SAB/Po 188/21. Skarżący wskazał, że w dniu 24 czerwca 2022 r. na adres jego e-mail przesłano 3 pliki o nazwach: "Utylizacja 2018", "Utylizacja 2017" oraz "zatrudnienie 2019 i 2020". Dokument "zatrudnienie 2019 i 2020" stanowi wykonanie pkt 26 i 27. Plik "Utylizacja 2018" zawiera skany 5 dokumentów - z 14 lutego 2018, 26 marca 2018,19 czerwca 2018, 20 września 2018, 7 grudnia 2018 - co jest potwierdzeniem przekazania do utylizacji 450 kg zwłok psów i ani jednego kota (z wcześniej przekazanych przez Organ informacji wynika, że w roku 2018 padły 22 koty, a poddano eutanazji 31 kotów), natomiast plik "Utylizacja 2017" zawiera skany 7 dokumentów - z 27 stycznia 2017, 7 marca 2017, 9 maja 2017, 19 lipca 2017, 19 września 2017, 21 grudnia 2017 - co jest potwierdzeniem przekazania do utylizacji 200 kg zwłok psów, 380 kg zwłok psów i kotów (bez podziału) oraz 100 kg zwłok bez określenia jakiego gatunku dotyczą. Dokumenty zostały poddane agresywnej anonimizacji – zostały zamazane dane dotyczące przewoźnika: "imię i nazwisko albo nazwa", "miejsce zamieszkania albo siedziba i adres", jak również dane dotyczące podmiotu nabywającego: "imię i nazwisko albo nazwa", "miejsce zamieszkania albo siedziba i adres", a także podpisy przewoźnika i podmiotu nabywającego. Pliki "Utylizacja 2018", "Utylizacja 2017" miały stanowić wykonanie pkt. 29 wniosku, Organ jednak w zakresie roku 2017 i 2018 dokonał agresywnej anonimizacji danych, nie udostępnił również dokumentów w pełnej (nie poddanej anonimizacji) wersji z roku 2019 i 2020, mimo że wcześniej udostępnione nie stanowiły wykonania wyroku, na co wskazał Sąd w wyroku sygn. akt IV SAB/Po 188/21. Przekazane informacje nie stanowią więc wykonania pkt. 29 wniosku. Jednocześnie Schronisko nie przekazało żadnych informacji, które miałyby stanowić wykonanie pkt. 1-18 wniosku z 20 czerwca 2021 r. W treści wiadomości e-mail z 24 czerwca 2022 r. Schronisko poinformowało wyłącznie, iż nie jest w stanie ustalić reszty informacji. Organ nie wskazał jednak jednoznacznie, że nie posiada tych informacji, co oznacza, że wbrew ciążącemu na nim prawnemu obowiązkowi nie prowadził wykazu, o którym mowa w § 6 ust. 2 rozporządzenia, ani, jeśli wykaz prowadził, z jakich przyczyn nie może posłużyć się danymi z wykazu. W odpowiedzi na skargę A. N., prowadząca M. w W. , wniosła o jej oddalenie, wskazując, że dnia 24 czerwca 2022 r. przesłała na adres mailowy Skarżącego "Odpowiedź na wykonanie wyroku sygn. akt IV SAB/PO 188/21", w którego załączeniu przesłane zostały zanonimizowane informacje, które ustaliła. W ocenie Schroniska załącznik "Utylizacja 2017" zawiera odpowiedź na pytanie 29 dotyczące roku 2017 natomiast załącznik "Utylizacja 2018" informacje dotyczące roku 2018. Przesłane dokumenty zawierają informacje w zakresie przekazania przedsiębiorcy posiadającemu stosowne zezwolenie zwłok zwierzęcych m. in. weterynaryjny numer identyfikacyjny, po którym można określić podmiot nabywający "Zakład U. ". Nadto załącznik "zatrudnienie 2019 i 2020" zawiera wyczerpującą odpowiedź na pytania 26 oraz 27. W arkuszu wskazana została liczba pracowników zatrudnionych na umowę o pracę wraz ze wskazaniem wymiaru czasu pracy w roku 2019 r. jak i w roku 2020 wraz ze wskazaniem zanonimizowanych danych z wyszczególnieniem dat rozpoczęcia oraz zakończenia pracy. Jednocześnie Schronisko poinformowało, że pozostałe informacje w których posiadaniu jest Organ przesłane zostały do Skarżącego wiadomością mailową z dnia 13 sierpnia 2021 r. Mając na uwadze powyższe, w ocenie Schroniska zrealizował on obowiązek nałożony ustawą o udostępnianiu informacji publicznej. Schronisko zaznaczyło, że Skarżący wykorzystuje prawo do dostępu do informacji publicznej, jak i prawo do złożenia skargi na niewykonanie wyroku w celu zakłócenia funkcjonowania Schroniska dla Bezdomnych Zwierząt. Organ udostępnia informacje wnioskowane w nagminnie przesyłanych drogą elektroniczną wiadomościach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje: Skarga jest uzasadniona. Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym wyznaczonym w trybie przepisu art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zarządzenia w tym przedmiocie. Mając powyższe na uwadze, wskazać należy, że w myśl art. 154 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 – dalej p.p.s.a.), w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Sąd może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 154 § 2 p.p.s.a.). Z kolei grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (art. 154 § 6 p.p.s.a.). W myśl art. 154 § 7 p.p.s.a., uwzględniając skargę, sąd może przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Jak wskazano wyżej, przed wniesieniem skargi na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 3 lutego 2022 r. sygn. akt IV SAB/Po 188/21, Skarżący pismem z 4 czerwca 2022 r. wezwał A. N. prowadzącą M. w W. , do jego wykonania. Uwzględniając powyższe, mając na uwadze treść art. 154 §1 p.p.s.a., stwierdzić należy, że procesowy wymóg wniesienia skargi po uprzednim wezwaniu do wykonania wyroku został spełniony. Terminy do wniesienia skargi ustalone w art. 53 p.p.s.a. nie mają zastosowania do skargi wnoszonej na podstawie art. 154 § 1 p.p.s.a., a w konsekwencji dopuszczalność jej wniesienia nie jest uwarunkowana upływem określonego czasu od dnia doręczenia organowi wezwania do wykonania wyroku (por. postanowienie NSA z 20 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 2721/12, Lex nr 1248469). Przechodząc do oceny zasadności samej skargi na niewykonanie wyroku w zakresie wskazanym w jej treści, wskazać należy, że jedną z kluczowych zasad postępowania administracyjnego jest zasada jego szybkości. Zgodnie z art. 12 § 1 k.p.a "organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia" Realizacja powyższej zasady jest realizowana z pomocą różnych środków. Jednym z nich jest skarga na bezczynność lub przewlekłość postępowania, przewidziana w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Niewykonanie wyroku sądu administracyjnego może skutkować wymierzeniem organowi zobowiązanemu grzywny. Podstawą wydania orzeczenia w tym zakresie jest wspomniany art. 154 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym "w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny". Jak przyjmuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym "w postępowaniu wywołanym skargą wniesioną na podstawie art. 154 § 1 p.p.s.a. należy przede wszystkim ustalić, jak przebiegało postępowanie organu oraz dokonać jego oceny pod kątem, czy ustalone fakty wskazują na bezczynność organu, czy też ta bezczynność jest wynikiem innych okoliczności niezależnych od organu prowadzącego postępowanie. Ustalenia powyższe winny przy tym uwzględniać stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wniesienia skargi o wymierzenie grzywny". Przy czym przez niewykonanie wyroku należy rozumieć pozostawanie w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem (por. wyrok WSA w Warszawie z 21 marca 2022 r. sygn.. I SA/Wa 226/21 – wszystkie orzeczenia http://orzeczenia.nsa.gov.pl Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych - zwana dalej CBOSA). Inaczej mówiąc, nie można wymierzyć organowi grzywny za niewykonanie wyroku zobowiązującego organ do załatwienia sprawy jeżeli organ co w prawda nie wykonał wyroku, ale jest to spowodowane okolicznościami, za które nie odpowiada. Grzywnę wymierza sąd wówczas, kiedy organ pozostaje w bezczynności z przyczyn od niego zależnych (por. wyrok NSA z 3 lutego 2022 r. sygn. II OSK 84/20 - CBOSA). W orzecznictwie wskazuje się również, że sąd administracyjny, rozważając stosowanie art. 154 § 1 p.p.s.a. po wyroku uwzględniającym skargę na bezczynność w sprawach z zakresu informacji publicznej nie bada prawdziwości i rzetelności informacji podmiotu, do którego zwrócono się o jej udostępnienie i nie prowadzi w tym kierunku specjalnego dochodzenia, to jednak w przypadku, gdy chodzi o organ, który z racji swoich kompetencji jest właściwy do dysponowania określonymi informacjami, czy dokumentami, taka sytuacja nie jest dopuszczalna. Organ powinien wskazać i wyjaśnić przyczyny, z powodu których nie dysponuje dokumentami i informacjami związanymi z wykonywaniem swoich ustawowych zadań (zob. wyrok NSA z 20 kwietnia 2016 r. sygn. akt I OSK 2583/15 lex nr 2050874). W tym miejscu wskazać należy, że skarga dotyczy niewykonania wyroku w zakresie pkt. 1-18 oraz pkt 29 wniosku o udzielenie informacji publicznej Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że oceniając zasadność skargi odwołać należy się do treści samego wniosku o udzielenie informacji publicznej oraz uzasadnienia wyroku IV SAB/Po 188/21. Mając powyższe na uwadze, wskazać należy, że Skarżący we wniosku o udzielenie informacji publicznej z dnia 20 czerwca 2021 r. wniósł o podanie: 1. Stanu kotów (ich liczby) na 31.12.2018 r. (w podziale na osobniki męskie i żeńskie), 2. Liczby kotów przyjętych do schroniska w roku 2017 (w podziale na osobniki męskie i żeńskie), 3. Liczby kotów przyjętych do schroniska w roku 2018 (w podziale na osobniki męskie i żeńskie), 4. Liczby kotów przyjętych do schroniska w roku 2019 (w podziale na osobniki męskie i żeńskie), 5. Liczby kotów przyjętych do schroniska w roku 2020 (w podziale na osobniki męskie i żeńskie), 6. Stanu kotów (ich liczby) na 31.12.2020 r. (w podziale na osobniki męskie i żeńskie), 7. Ilości kotów poddanych kastracji w roku w roku 2017 (w podziale na osobniki męskie i żeńskie), 8. Ilości kotów poddanych kastracji w roku w roku 2018 (w podziale na osobniki męskie i żeńskie), 9. Ilości kotów poddanych kastracji w roku w roku 2019 (w podziale na osobniki męskie i żeńskie), 10. Ilości kotów poddanych kastracji w roku w roku 2020 (w podziale na osobniki męskie i żeńskie), 11. Ilości kotów wydanych do adopcji w roku 2017 (w podziale na osobniki męskie i żeńskie), 12. Ilości kotów wydanych do adopcji w roku 2018 (w podziale na osobniki męskie i żeńskie), 13. Ilości kotów wydanych do adopcji w roku 2019 (w podziale na osobniki męskie i żeńskie), 14. Ilości kotów wydanych do adopcji w roku 2020 (w podziale na osobniki męskie i żeńskie) 15. Ilości kotów padłych (z podaniem przyczyn zgonu) w roku 2017 (w podziale na osobniki męskie i żeńskie), 16. Ilości kotów podłych (z podaniem przyczyn zgonu) w roku 2018 (w podziale na osobniki męskie i żeńskie), 17. Ilości kotów padłych (z podaniem przyczyn zgonu) w roku 2019 (w podziale na osobniki męskie i żeńskie), 18. Ilości kotów padłych (z podaniem przyczyn zgonu) w roku 2020 (w podziale na osobniki męskie i żeńskie). Wskazać należy także, że w wyroku sygn. akt IV SAB/Po 188/21 Sąd odnośnie w/w pkt stwierdził, że dostrzega, iż w odpowiedzi na skargę wskazano, że Schronisko "nie prowadziło danych" obejmujących podział na osobniki męskie i żeńskie kotów. Należy jednak zwrócić uwagę, że jakkolwiek wniosek dotyczył liczby kotów przyjętych do schroniska (pyt. 1-5), kotów poddanych kastracji (pyt. 6-10), kotów wydanych do adopcji (pyt. 1-14), to z przekazanych w odpowiedzi na skargę informacji nie wynika jednoznacznie, czy Schronisko nie prowadziło ewidencji kotów przyjętych do schroniska, poddanych kastracji i wydanych do adopcji z podziałem na płeć, czy też nie dysponuje absolutnie żadnymi danymi na podstawie których dane te można pozyskać. Należy zwrócić uwagę, że na podstawie § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 czerwca 2004 r. w sprawie szczegółowych wymagań weterynaryjnych dla prowadzenia schronisk dla zwierząt (Dz.U. 2004, nr 158, poz.1657 – dalej jako rozporządzenie w sprawie wymagań dla schronisk) na podmiocie prowadzącym schronisko spoczywa prawny obowiązek prowadzenia wykazu zwierząt przebywających w schronisku zawierają: 1) opis zwierzęcia, w tym jego gatunek, wiek, płeć, maść i oznakowanie; 2) datę przyjęcia do schroniska oraz imię, nazwisko i adres osoby przekazującej zwierzę do schroniska; 3) dane dotyczące kwarantanny; 4) dane dotyczące przeprowadzonych szczepień i zabiegów weterynaryjnych; 5) datę opuszczenia schroniska oraz imię, nazwisko i adres osoby, której przekazano zwierzę; 6) datę śmierci z podaniem przyczyny. Sąd wskazał, że nawet jeżeli zatem Schronisko nie prowadziło "tematycznych" ewidencji kotów, tzn. ewidencji kotów "przyjętych do schroniska", "poddanych kastracji" i "wydanych do adopcji" - z podziałem na płeć - to miało obowiązek prowadzić wykaz zwierząt przebywających w schronisku, a wykaz ten winien obejmować dane m.in. takie jak płeć (§ 6 ust. 1 pkt 1); datę przyjęcia do schroniska (§ 6 ust. 2 pkt 2). Należy zauważyć, że rozporządzenie w sprawie wymagań dla schronisk i § 6 tego rozporządzenia obowiązuje w niezmienionym brzmieniu od 12 lipca 2004 r. To oznacza, że prawny obowiązek prowadzenia wykazu zwierząt przebywających w Schronisku, w sposób określony w § 6 ust. 2 rozporządzenia w sprawie wymagań dla schronisk, ciążył na podmiocie prowadzącym Schronisko, zarówno w roku 2017, 2018, 2019, jak i 2020. Z przedstawionych dotąd informacji nie wynika w sposób jednoznaczny, czy, a jeśli tak to z jakich przyczyn Organ nie może posłużyć się danymi zawartymi w wykazie zwierząt przebywających w schronisku w poszczególnych, wskazanych we wniosku latach, aby udzielić odpowiedzi Stowarzyszeniu. W kwestii odpowiedzi na pytania dotyczące ilości kotów padłych z podaniem przyczyn zgonu (pyt. 15-18) niezależnie od kwestii kryterium płci, Sąd w wyroku sygn. akt IV SAB/Po 188/21 zgodził się ze Stowarzyszeniem, że jakkolwiek w odpowiedzi wskazano w sztukach liczby kotów padłych i poddanych eutanazji w poszczególnych latach, to jednocześnie nie udzielono odpowiedzi na temat ilości kotów padłych wg przyczyn zgonu. Ustaleń w tym zakresie nie sposób dokonać w oparciu o adnotację "przyczyna: choroba, po wypadku". Tymczasem, data śmierci z podaniem przyczyny, również stanowi obligatoryjny element (pkt 6) wykazu o którym mowa w § 6 ust.2 rozporządzenia w sprawie wymagań dla schronisk. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekający w sprawie niniejszej stwierdza, że Schronisko nie wykonało wyroku w w/w zakresie. Sąd zawarł szczegółowe wytyczne wg. jakich należy udzielić odpowiedzi na pkt 1- 18 wniosku o udzielenie informacji publicznej. Odpowiedź zawarta w mailu z 24 czerwca 2022 r. powyższych wytycznych nie wypełnia. Za wystarczające nie może być uznane przesłanie pewnej ilości danych wraz z informacją, że stanowią one wszystkie informacje jaki się udało ustalić. Pytania w pkt 1-18 są bowiem bardzo szczegółowe i odnoszą się do obowiązków, które schronisko powinno wypełniać (obowiązek ustawowy). Z udzielonej odpowiedzi nie wynika do jakiej części wniosku odnosi się wyjaśnienie że stanowią one wszystkie informacje jaki się udało ustalić. Brak jest również jasnego wyjaśnienia przyczyn braku udostepnienia informacji, które schronisko zgodnie z obowiązującymi przepisami powinno gromadzić. Także w zakresie punktu 29 wniosku Stowarzyszenia skarga okazała się zasadna. Sąd w wyroku w sprawie sygn. akt IV SAB/Po 188/21 stwierdził m.in.: "Zasadnie też wskazano, że bez odpowiedzi pozostaje nadal pytanie zawarte we wniosku z dnia 20 czerwca 2021 r. o treści powtórzonej w wezwaniu z dnia 16 lipca 2021 r. pod poz. 29, w zakresie dotyczącym roku 2017 i 2018. Zgodzić też należy się ze skarżącym Stowarzyszeniem, że anonimizacja, takich danych, jak choćby weterynaryjny numer identyfikacyjny, czy wskazanie danych podmiotu który świadczył określone usługi na rzecz Schroniska powoduje, że niemożliwa staje się jakakolwiek weryfikacja udostępnionych informacji, a w konsekwencji przeprowadzona anonimizacja w istocie niweczy pożądany przez wnioskodawcę rezultat w postaci uzyskania informacji publicznej. W tym też kontekście odpowiedzi nadal wymagają pytania przedstawione we wniosku z dnia 20 czerwca 2021 r. o treści powtórzonej w wezwaniu z dnia 16 lipca 2021 r. pod poz.1-18, 26, 27 oraz 29." (podkreślenie Sądu orzekającego). Załączniki do pisma Schroniska z dnia 24 czerwca 2022 r.: "Utylizacja 2017" i "Utylizacja 2018" zostały zanonimizowane w sposób, który Sąd w wyroku w sprawie IV SAB/Po 188/21 uznał expressis verbis za wadliwy, a mianowicie zamazano dane podmiotu, który świadczył określone usługi na rzecz Schroniska. Uprawomocnienie się wyroku w sprawie IV SAB/Po 188/21 powoduje, że zarówno Schronisko jak i Sąd orzekający w sprawie niniejszej związane są oceną, że taki sposób anonimizacji "niweczy pożądany przez wnioskodawcę rezultat w postaci uzyskania informacji publicznej". Należy zatem uznać, że Schronisko, dokonując takiej anonimizacji dokumentów za lata 2017 i 2018 oraz nie udostępniając prawidłowo zanonimizowanych dokumentów za lata 2019 i 2020 z premedytacją nie wykonało wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w sprawie IV SAB/Po 188/21. Powyższe ustalenia skutkować muszą stwierdzeniem, że Schronisko dopuściło się bezczynności w wykonaniu prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 3 lutego 2022 r. w sprawie o sygn. akt IV SAB/Po 188/21. Jako że nie wykonano jednoznacznych wskazań zawartych w uzasadnieniu tego wyroku, stwierdzić należy, że bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Schronisko bowiem w istocie zlekceważyło uwagi zawarte w uzasadnieniu wyroku, którego zasadności przecież nie kwestionowało. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w punktach 1 i 2 sentencji wyroku na podstawie art. 154 § 1 i 2 p.p.s.a. Grzywna wymierzona została w dolnej granicy ustawowego zagrożenia. Sąd miał tu na uwadze, że jakkolwiek winna ona stanowić pewną realną dolegliwość, to nie powinna skutkować zaburzeniami w gospodarce finansowej podmiotu, na jaki jest nakładana. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a.