II SAB/Ol 58/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Sędziowie sędzia WSA Adam Matuszak sędzia WSA Piotr Chybicki po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 października 2020 r. sprawy ze skargi M. R. na bezczynność Wójta Gminy N. M. L. w rozpoznaniu wniosku o wznowienie postępowania dotyczącego decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia I. umarza postępowanie w zakresie bezczynności organu; II. stwierdza, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. wymierza organowi grzywnę w kwocie "[...]"zł ("[...]" złotych); IV. nie przyznaje od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej; V. zasądza od Wójta Gminy N. M. L. na rzecz skarżącego M. R. kwotę 597 zł ("[...]" złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE M.R. (dalej jako: skarżący), reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na bezczynność Wójta Gminy N. (dalej również jako: organ) w postępowaniu o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną z "[...]" w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej "N. (27)" wraz z infrastrukturą towarzyszącą, o mocy nominalnej do 2,5MW, na działce nr "[...]", obręb N., gm. N. Skarżący zarzucił naruszenie art. 12 § 1 i § 2, art. 35 § 1, § 2 i § 3 oraz art. 36 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej jako: k.p.a.) i wniósł o stwierdzenie bezczynności organu w przedmiotowym postępowaniu, zobowiązanie organu do załatwienia sprawy, stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 2.000 zł, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że postępowanie o wznowienie wskazanego wyżej postępowania zostało wszczęte na jego wniosek a następnie zawieszone z urzędu. Postanowieniem z "[...]" organ podjął zawieszone postępowanie wznowieniowe. Jednakże, jak wskazał skarżący, dopiero po roku od daty wydania wskazanego postanowienia, organ podjął czynności, które mogą być czynnościami wskazującymi na możliwość zakończenia postępowania. Tym samym, przez ponad rok organ pozostaje w bezczynności i dotychczas nie doszło do rozstrzygnięcia sprawy. Skarżący podniósł, że pismem z 6 lipca 2020 r. złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E. zażalenie na podstawie art.37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie przez Wójta Gminy N. sprawy w terminie, czym wyczerpał przysługujące mu środki zaskarżenia przed wniesieniem skargi na bezczynność organu. Skarżący podniósł, że do dnia złożenia niniejszej skargi organ nie załatwił sprawy a zatem pozostaje w bezczynności wobec braku załatwienia sprawy mimo upływu ponad roku od wydania postanowienia z dnia "[...]" o podjęciu zawieszonego postępowania. Uzasadniając wniosek o przyznanie sumy pieniężnej, skarżący podniósł, że bezczynność w postępowaniu, które jest postępowaniem wznowieniowym, powoduje, że prawa skarżącego, w szczególności prawo własności oraz prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego, pozostają zagrożone poprzez możliwość zrealizowania decyzji, kończącej postępowanie, którego dotyczy wniosek o wznowienie, przed datą rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu wznowieniowym. Ponadto bezczynność w postępowaniu spowodowała przedłużenie stanu niepewności (zawieszenia) wobec braku rozstrzygnięcia w terminie. Jednocześnie bezprawna bezczynność i związane z tym bezprawne opóźnienia naruszają prawo skarżącego do rozpatrzenia sprawy w rozsądnym terminie. Z uwagi na opisaną bezczynność i brak załatwienia sprawy, a także wskazane naruszenia praw skarżącego, zawnioskowano o przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej wskazanej w art. 149 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podniesiono, że na przestrzeni kilku lat w gminie przeprowadzono dziesięć postępowań administracyjnych w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji w zakresie energetyki wiatrowej, dla przedsięwzięć o różnej mocy oraz usytuowanych w różnych lokalizacjach na terenie gminy. Zaznaczono przy tym, że przedmiotowe postępowanie wzbudziło szerokie zainteresowanie lokalnej społeczności w tym, skarżącego, w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (tekst jednolity Dz.U. z 2016 r., poz. 961), która wprowadziła regulację przepisów dotyczących minimalnych odległości elektrowni wiatrowej od budynku mieszkalnego i budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa. Jednocześnie wskazano, że 1 lipca 2020 r. do stron postępowania wysłano zawiadomienie o zakończeniu postępowania dowodowego w przedmiotowej sprawie, a decyzja kończąca postępowanie jest w przygotowaniu. W związku z dużą liczbą prowadzonych postępowań, m.in. w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, pracownik organu prowadzący przedmiotowe postępowanie omyłkowo nie podjął czynności prowadzących do formalnego zakończenia postępowania zgodnie z art. 151 k.p.a. Pismem z 4 września 2020 r. organ przesłał tut. Sądowi decyzję z "[...]", którą odmówiono uchylenia decyzji objętej wnioskiem. Organ uznał, że skarżący nie posiada przymiotu strony w tym postępowaniu. Wskazał, że w sprawie nie mogą mieć zastosowania przepisy ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Kwestionowana decyzja z "[...]" wydana została dużo wcześniej. Dlatego nie można uznać, aby w dacie wydawania spornej decyzji nieruchomość skarżącego znajdowała się w obszarze oddziaływania inwestycji według przepisów wówczas obowiązujących. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Kontrola sądu sprowadza się w tym wypadku do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności. Uwzględniając skargę na bezczynność sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 i § 1a p.p.s.a.). Ponadto - w myśl art. 149 § 2 p.p.s.a. - sąd, w przypadku, o którym mowa w art. 149 § 1 p.p.s.a., może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd ją oddala (art. 151 p.p.s.a.). Wyjaśnić należy, że przedmiotowa skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Oznacza to, że w przypadku takiej skargi w obecnym stanie prawnym skierowanie jej do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony. Jednocześnie należy zaznaczyć, że skarżący spełnił wymóg formalny, jakim jest, w myśl art. 53 § 2b p.p.s.a., wniesienie ponaglenia do organu wyższego stopnia, rozstrzygnięte postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E. (dalej jako: Kolegium) z "[...]", który stwierdził, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie z wniosku skarżącego o wznowienie przedmiotowego postępowania. W niniejszej sprawie skarżący zarzucił organowi bezczynność w postępowaniu z wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą. Jak wynika z akt sprawy organ postanowieniem z "[...]" wznowił postępowanie zgodnie z wnioskiem skarżącego z 4 października 2016 r. Następnie postanowieniem z "[...]" organ zawiesił z urzędu przedmiotowe postępowanie wznowieniowe do czasu prawomocnego zakończenia postępowania przez Kolegium w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z "[...]". Decyzją z "[...]" Kolegium odmówiło stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Wójta Gminy N. z "[...]" ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla wskazanej inwestycji. W związku z powyższym, postanowieniem z "[...]" organ podjął zawieszone postępowanie wznowieniowe. Pismem z 1 lipca 2020 r. organ zawiadomił strony postępowania o zakończeniu postępowania dowodowego i możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji. Należy zatem wskazać, że zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. bezczynność to stan niezałatwienia sprawy w terminie określonym przepisami art. 35 lub art. 36 § 1 k.p.a., zaś przewlekłość występuje, gdy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.). W orzecznictwie przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ administracji publicznej nie podjął żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Natomiast przez przewlekłość postępowania przed organem administracji publicznej należy rozumieć brak należytego zaangażowania organu w załatwieniu sprawy, np. poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, wykonywanie czynności pozornych powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny, mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzeby wynikające z istoty sprawy, stan zastoju procesowego wynikający z zaniechania lub wadliwości działań organu (por. wyroki WSA w Olsztynie: z dnia 5 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SAB/Ol 9/12 oraz z dnia 21 kwietnia 2016r., sygn. akt II SAB/Ol 85/15, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako: CBOSA). Wskazać należy, że zarówno bezczynność, jak i przewlekłe prowadzenie postępowania związane jest z naruszeniem ustawowego terminu i przepisanej procedury do załatwienia sprawy. Skutkiem przewlekłości jest niezałatwienie sprawy w terminie, a więc bezczynność. W konsekwencji granice między tymi stanami mogą się zacierać, a użycie przez ustawodawcę spójnika "lub" także wskazuje, że stany te mogą występować łącznie. Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Przepisy k.p.a. wyodrębniają dwa etapy postępowania w sprawie wznowienia postępowania. W pierwszym etapie organ bada, czy podanie o wznowienie wniosła strona w rozumieniu art. 28 k.p.a., czy wskazano w nim ustawowe przesłanki wznowienia, o których mowa w art. 145 § 1 k.p.a., a także czy dotyczy ono decyzji ostatecznej oraz czy zostało wniesione w terminie określonym w art. 148 k.p.a. Pozytywne ustalenia w tym zakresie uzasadniają wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania, które rozpoczyna drugi etap postępowania i stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz rozstrzygnięcia istoty sprawy przez wydanie decyzji określonych w art. 151 § 1-2 k.p.a. Postanowienie o odmowie wznowienia postępowania, na które przysługuje zażalenie (art. 149 § 3 i 4 k.p.a.), kończy postępowanie z wniosku o wznowienie. Natomiast wydanie postanowienia wznawiającego postępowanie, czyli wszczynającego postępowanie nadzwyczajne, obliguje organ do zakończenia tego postępowania decyzją. W niniejszej sprawie organ wydał postanowienie o wznowieniu postępowania i od razu po zawiadomieniu o tym strony, postępowanie zawiesił. Zgodnie z art. 35 § 5 k.p.a. okresów zawieszenia postępowania nie wlicza się do terminów określonych dla załatwienia sprawy. Przepis art. 103 k.p.a. również stanowi, że zawieszenie postępowania wstrzymuje bieg terminów przewidzianych w kodeksie. Zatem w czasie zawieszenia postępowania formalnie organ nie jest bezczynny w wydaniu decyzji. W czasie trwania zawieszenia postępowania nie można zobowiązać organu do wydania decyzji. Kwestia zasadności zawieszenia postępowania i trwania takiego stanu winna być zwalczana przez wnioskodawcę stosownymi środkami prawnymi. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, który skład orzekający podziela, zgodnie z którym prawidłowość zawieszenia postępowania administracyjnego nie może być przedmiotem oceny w postępowaniu ze skargi na przewlekłość lub bezczynność organu administracji (por. wyroki NSA: z dnia 3 lipca 2018 r., sygn. akt II OSK 2461/17, z dnia 5 września 2018 r., sygn. akt II OSK 634/18, z dnia 21 czerwca 2017 r. sygn. akt II OSK 2120/16; z dnia 10 października 2017 r., sygn. akt II GSK 2317/15, dostępne w CBOSA). Nie można bowiem pomijać, że k.p.a. umożliwia zaskarżenie postanowienia o zawieszeniu postępowania, a także dopuszcza żądanie podjęcia zawieszonego postępowania. Zgodnie z art. 101 § 3 k.p.a. o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania organ rozstrzyga postanowieniem, na które przysługuje zażalenie, a więc stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. postanowienie w tym przedmiocie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Wówczas Sąd władny byłby oceniać legalność zawieszenia postępowania. Nie sposób pomijać również, że z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy. W myśl tego unormowania sąd administracyjny nie może uczynić przedmiotem oceny kwestii, która podlegać mogłaby odrębnemu zaskarżeniu. Dlatego, rozpatrując skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania Sąd nie bada, czy zawieszenie postępowania było racjonalne. W rozpoznawanej sprawie skarżący nie kwestionował okresu zawieszenia postępowania prowadzonego z jego wniosku. Organ podjął postępowanie z urzędu "[...]", o czym zawiadomiono strony postępowania. Jednakże od momentu podjęcia zawieszonego postępowania przez przeszło rok organ nie podejmował żadnych działań w sprawie, nie prowadził żadnego postępowania wyjaśniającego i nie zawiadomił wnioskodawcy o stanie sprawy i przyczynie zwłoki, naruszając przez to w sposób oczywisty art. 12 § 1 i § 2, art. 35 § 1 i § 3 k.p.a. oraz art. 36 § 1 k.p.a. Przepisy te nakazują organom administracji publicznej załatwiać sprawy niezwłocznie i tylko w przypadku konieczności prowadzenia postępowania wyjaśniającego możliwe jest przedłużanie wydania decyzji do miesiąca, a w sprawach szczególnie skomplikowanych do dwóch miesięcy. Jednocześnie o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić stronę, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. Należy jednak zauważyć, że w niniejszej sprawie po wniesieniu skargi, a przed jej rozpatrzeniem, bezczynność ustała, gdyż organ "[...]" wydał decyzję kończącą postępowanie wznowieniowe wszczęte na wniosek skarżącego. Podkreślić przy tym należy, że w sytuacji ustania bezczynności sąd orzeka, biorąc za podstawę stan faktyczny sprawy z dnia orzekania. Jeżeli zatem w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania organ administracji publicznej wydał akt lub dokonał czynności, chociażby z przekroczeniem ustawowych terminów, oznacza to, że organ nie pozostaje w stanie bezczynności i sąd nie może uwzględnić skargi na tzw. milczenie władzy. Nie może bowiem zobowiązać organu do określonego działania, które przed dniem orzekania zostało już podjęte (por. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 1789/16, dostępne w CBOSA). W takich przypadkach, zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, które z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe, o czym orzeczono w pkt. I sentencji wyroku. Podjęcie przez organ stosownego działania w toku postępowania sądowego, po wniesieniu skargi na bezczynność, co jest równoznaczne z uwzględnieniem skargi przez organ, nie zwalnia jednak sądu administracyjnego z obowiązku rozpoznania skargi wniesionej na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zakresie orzekania w przedmiocie stwierdzenia, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). W niniejszej sprawie Sąd uznał, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w pkt. II sentencji wyroku. Nie budzi bowiem wątpliwości, że po podjęciu zawieszonego postępowania organ nie zastosował się w ogóle do art. 12 § 1 i § 2, art. 35 § 1 i § 3 k.p.a. oraz art. 36 § 1 k.p.a. i pozostawał w bezczynności przez ponad rok. Nie zasługują w tym przypadku na uwzględnienie argumenty organu, że pracownik omyłkowo nie podjął czynności prowadzących do formalnego zakończenia postępowania. Niezrozumiałym jest na czym miałaby polegać rzekoma omyłka. Na organie, a tym samym jego pracownikach, ciąży bezwzględny obowiązek działania na podstawie przepisów prawa (art. 6 k.p.a.), w tym przestrzegania terminów załatwiania spraw. Wszelkie zaniedbania w tym względzie obciążają organ, chyba, że ten wykaże, że zwłoka w załatwieniu sprawy nastąpiła z przyczyn niezależnych od organu (art. 35 § 5 k.p.a.), czego w niniejszej sprawie nie uczyniono. Konsekwencją powyższego było wymierzenie organowi na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. grzywny w kwocie 1.500 zł (pkt III sentencji wyroku). W ocenie Sądu grzywna we wskazanej wysokości jest adekwatna do stwierdzonego naruszenia, znacznego czasu trwania w bezczynności i jawnego lekceważenia obowiązków. Jak wskazuje się w orzecznictwie wymierzenie grzywny organowi ma na celu oddziaływać na organ mobilizująco i wzmocnić gwarancje terminowego załatwiania spraw (por. wyrok NSA z dnia 14 lipca 2020 r., sygn. akt II GSK 1159/19, dostępne w CBOSA). Jednocześnie Sąd nie przyznał od organu na rzecz skarżącego wnioskowanej sumy pieniężnej, o czym orzeczono w pkt. IV sentencji wyroku. Należy bowiem wskazać, że zasądzenie sumy pieniężnej od organu na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a.- podobnie, jak i nałożenie na organ grzywny - jest uprawnieniem dyskrecjonalnym sądu (por. wyrok NSA z dnia 3 lutego 2017 r., sygn. akt II GSK 1695/16, dostępne w CBOSA). Stwierdzenie, że organ pozostaje w bezczynności, która ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzenie organowi grzywny nie przesądza jeszcze o konieczności przyznania na rzecz skarżącego sumy pieniężnej. Grzywna jest bowiem środkiem o charakterze represyjnym i prewencyjnym mającym zdyscyplinować organ, natomiast suma pieniężna pełni przede wszystkim funkcję kompensacyjną. Przyznanie skarżącemu od organu określonej sumy pieniężnej stanowić ma nie tyle sankcję za wadliwe prowadzenie postępowania, co rekompensatę za wszelkiego rodzaju dolegliwości i niedogodności, jakich strona doznała na skutek bezczynności organu. Wskazać należy, że sam skarżący przez ponad rok od podjęcia postępowania nie zainteresował się stanem sprawy i nie zwrócił się do organu z zapytaniem w tej kwestii. Oczywiście, nie miał takiego obowiązku, ale okoliczność ta może być brana pod uwagę przy ocenie całokształtu sprawy i rozważeniu zasadności wymierzania organowi grzywny i obciążania go sumą pieniężną. W ocenie Sądu, skoro sam skarżący przez ponad rok nie zainteresował się w ogóle niniejszą sprawą, to takie postępowanie uzasadnia przyjęcie, że domaganie się przyznania od organu sumy pieniężnej jest niezasadne. O kosztach postępowania, obejmujących wpis od wniesionej skargi oraz należne pełnomocnikowi wynagrodzenie, orzeczono w pkt. V sentencji wyroku, na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 265).