II FZ 477/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Grzęda po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w II Wydziale Izby Finansowej zażalenia Barbary G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 maja 2007 r. sygn. akt I SAB/Wr 7/06 o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi Barbary G. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy T. postanowił: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 6 listopada 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę Barbary G. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy C. Skarżąca zaskarżyła to postanowienie sporządzoną osobiście skargą kasacyjną, która jednak została odrzucona postanowieniem z dnia 22 stycznia 2007 r. Pismem datowanym na 5 marca 2007 r. skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej. W jego uzasadnieniu podniosła, iż postanowienie o odrzuceniu skargi doręczono jej 13 lutego 2007 r. - w przeddzień wyjazdu do sanatorium do I. Podczas kuracji czuła się źle, co uniemożliwiało opuszczenie sanatorium i ustanowienie pełnomocnika. Jej samopoczucie uległo poprawie w stopniu pozwalającym na opuszczenie sanatorium i skontaktowanie się z adwokatem dopiero 2 lutego 2007 r. Postanowieniem z 25 maja 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił Barbarze Głuszek /skarżącej/ przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji stwierdził, że skarżąca nie uprawdopodobniła, by uchybienie terminowi do wniesienia zażalenia było wynikiem okoliczności przez nią niezawinionych. Z jej oświadczenia i przedłożonego zaświadczenia lekarskiego nie wynikało bowiem, by schorzenie na które się uskarżała było na tyle ciężkie, że uniemożliwiało opuszczenie sanatorium i skontaktowanie się z pełnomocnikiem w celu zaskarżenia postanowienia o odrzuceniu skargi. W zażaleniu na to postanowienie skarżąca wnosząc o jego uchylenie lub zmianę stwierdziła, iż odpis postanowienia o odrzuceniu jej skargi otrzymała 13 lutego 2007 r. - w przeddzień wyjazdu do sanatorium, gdzie przebywała do 6 marca 2007 r. Twierdziła, że opóźnienie w złożeniu zażalenia wynikło z okoliczności przez nią niezawinionych - pobytu w sanatorium i choroby. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie jest bezzasadne. Zgodnie z art. 86 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej określanej jako "p.p.s.a."/, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Ocenie Sądu podlega zatem, czy strona postępowania dołożyła wszelkiej możliwej staranności, jakiej należało od niej oczekiwać w sytuacji, w której się znajdowała. W tej kwestii należy podzielić stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, iż podnoszona przez skarżącą okoliczność pobytu w sanatorium i ogólnego złego samopoczucia sama przez się nie przesądza o braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia zażalenia. Jest notoryjnie wiadome, że pobyt w sanatorium nie jest równoznaczny z hospitalizacją, w związku z czym nie pociąga za sobą niemożności opuszczania sanatorium. Także słabsze samopoczucie nie uniemożliwia skontaktowania się z adwokatem i udzielenia mu pełnomocnictwa. Jak trafnie uznał Wojewódzki Sąd Administracyjny dopiero uprawdopodobnienie, iż stan zdrowia uniemożliwiał podjęcie tych czynności stanowi okoliczność wyłączającą winę strony w rozumieniu art. 86 § 1 p.p.s.a. Ponieważ z uzasadnienia wniosku ani z dołączonego doń zaświadczenia lekarskiego powyższe nie wynikało, odmowa przywrócenia terminu była w pełni uzasadniona. Uwzględniając, iż zażalenie nie podważa argumentacji użytej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na uzasadnienie jego postanowienia, lecz jedynie skrótowo ponawia argumentację przedstawioną we wniosku o przywrócenie terminu, Naczelny Sąd Administracyjny zażalenie oddalił jako pozbawione uzasadnionych podstaw /art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a./.