II SA/Rz 1023/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Stanisław Śliwa Sędziowie WSA Piotr Godlewski WSA Elżbieta Mazur-Selwa /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 9 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi K. D. i Z. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji - skargę oddala - UZASADNIENIE Przedmiotem skargi K. D. i Z. D., dalej 'Skarżący , jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego , dalej "Kolegium", z [...] lipca 2020r. nr [...]w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Wnioskiem z 30 kwietnia 2020 r. Skarżący zwrócili się do Wójta Gminy [...], dalej "Wójt" o stwierdzenie niewykonalności jego decyzji z [...] czerwca 2011 r. nr [...] nakazującej wyżej wymienionym wykonanie rowu po śladzie rowu w granicy działek nr [...] i nr [...] w miejscowości P. z wprowadzeniem wód do rowu przydrożnego drogi wojewódzkiej nr [...] H.-C. w km 37+310 po lewej stronie. Zgody na jej wykonanie nie wyraził zarządca drogi wojewódzkiej. Wnioskodawcy podnieśli, że decyzja była niewykonalna już w dniu jej wydania, a niewykonalność ma charakter trwały i naraża strony na konsekwencje prawne. Postanowieniem z [....] czerwca 2020 r. nr [...], Kolegium odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności wskazanej wyżej decyzji. W uzasadnieniu orzeczenia Kolegium wyjaśniło w pierwszej kolejności, że wniosek Skarżących potraktowano jako wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji nim objętej. Przesądziła o tym przede wszystkim jego treść oraz powołany art. 156 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256, ze zm., dalej "k.p.a.") oraz brak w procedurze administracyjnej instytucji stwierdzenia niewykonalności decyzji. Z akt sprawy wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 22 października 2019 r. sygn. akt II OSK 3016/17 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 31 maja 2017 r. sygn. akt II SA/Rz 207/17 oraz oddalił skargę K. D. oraz Z. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Wójta z [...] czerwca 2011 r. [...] nakazującej Skarżącym wykonanie urządzenia zapobiegającego szkodom. Z uwagi na tożsamość podmiotową i przedmiotową uprzednio i obecnie rozstrzyganej sprawy mamy do czynienia z przypadkiem tzw. powagi rzeczy osądzonej (res iudicata) i z tego względu nie jest możliwe ponowne wszczęcie postępowania nieważnościowego wobec decyzji Wójta z [...] czerwca 2011 r. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy K. i Z. D. zażądali wszczęcia postępowania oraz merytorycznego rozpatrzenia ich wniosku. Podali, że zarówno wykonanie decyzji Wójta, jaki i jej niewykonanie naraża strony na konsekwencje prawne. Zaznaczyli, iż niewykonalność faktyczna decyzji istniała już w dniu jej wydania i niewykonalność ta ma charakter trwały. Zachodzi również niewykonalność prawna, co mam miejsce wtedy, gdy istnieją prawne zakazy, które stanowią nieusuwalną przeszkodę w wykonaniu decyzji Wójta. O niewykonalności prawnej przesądza brak zgody właściciela gruntów drogi wojewódzkiej, który jest ustawowym zakazem nakazanego podłączenia (art. 39 ust. 1 pkt 9 ustawy o drogach publicznych). Organy administracji publicznej nakładając określone obowiązki na strony postępowania administracyjnego powinny dokładnie sprawdzić, czy obowiązek można wykonać z punktu widzenia technicznego i technologicznego, czy obowiązek został sformułowany w sposób precyzyjny i niebudzący żadnych wątpliwości oraz czy nie istnieją żadne inne przeszkody związane z wykonaniem decyzji. W przypadku natomiast, gdy któraś z tych przesłanek nie została spełniona, decyzja administracyjna powinna zostać uznana za nieważną. Do wniosku dołączono również opinię organu administracji drogowej (Zarządu Dróg Wojewódzkich) z dnia 14 kwietnia 2020 r. o zakazie wykonania robót z włączeniem rowu do rowu przydrożnego oraz wykonania robót w pasie drogowym. Kolegium zaskarżonym postanowieniem z [...] lipca 2020r., działając na podstawie art. 127 § 3, art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144, art. 61 a k.p.a. utrzymało w mocy własne postanowienie z 3 czerwca 2020 r. Kolegium wyjaśniło, że zaskarżone postanowienie Kolegium wydane zostało na podstawie art. 61 a § 1 k.p.a. Zgodnie z treścią tego przepisu, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przesłanka z "innych uzasadnionych przyczyn" nie została skonkretyzowana w k.p.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęte jest natomiast, że są to okoliczności, które w oczywisty sposób stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania administracyjnego. Przyjmuje się powszechnie, że "inne uzasadnione przyczyny" to przypadki pierwotnej bezprzedmiotowości postępowania, tj.: a) wniesienie żądania przez osobę niemającą zdolności do czynności prawnych; b) wniesienie żądania w sprawie, która nie podlega załatwieniu w formie decyzji administracyjnej. Do innych uzasadnionych przyczyn odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego należy żądanie stwierdzenia nieważności decyzji, od której skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego Z ostatnią z wyżej wskazanych sytuacji mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Wniosek o stwierdzenie nieważności wyżej wymienionej decyzji był już przedmiotem postępowania przed Kolegium, a następnie przed WSA w Rzeszowie oraz NSA, co wyklucza ponowne wszczęcie postępowania nieważnościowego wobec decyzji Wójta z [...] czerwca 2011 r. Zasadnie więc odmówiono wszczęcia postępowania w oparciu o art. 61 a § 1 k.p.a. Okoliczności powołane przez Skarżących nie mogą wpłynąć na zmianę stanowiska Kolegium. Oznacza to, ze decyzja Wójta została poddana kontroli przez sąd pierwszej i drugiej instancji w kontekście zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 156 § 1 pkt 17 k.p.a. Organ administracji jest związany oceną prawną decyzji, zawartą w wyroku NSA i nie ma możliwości ingerowania w prawomocne orzeczenie sądu, co miałoby miejsce, gdyby próbował doprowadzić do stwierdzenia nieważności decyzji uprzednio już ocenianej pod tym kątem przez sądy administracyjne. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na opisane na wstępie postanowienie Skarżący zarzucili. 1) naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art.7 k.p.a. w zw. art. 77 § 2 k.p.a i 107 § 3 k.p.a oraz art. 80 k.p.a poprzez niewyjaśnienie w sposób wszechstronny stanu faktycznego sprawy oraz błędną wykładnię zgromadzonego materiału dowodowego, przez co doszło do naruszenia zasad prawdy obiektywnej. Złożony wniosek dotyczył niewykonalności decyzji (technologicznej i prawnej) natomiast całe postanowienie przez SKO zostało prowadzone na temat jejnieważności, 2) naruszenie przepisu art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 Prawo wodne (t.j. Dz. U. 2005 r. Nr 239, poz. 2019 ze zm" dalej "u.P.w.") poprzez nakazanie wykonania jako urządzenia zapobiegającego szkodom na działkach nr [...] [...] w formie rowu do jego wylotu do rowu przydrożnego w km 37+310 drogi wojewódzkiej H. - C. - na długości 120 mb do jego zakończenia na istniejącym śladzie rowu w granicy działek nr [...] i nr [...] w miejscowości P., jak określono w załączniku graficznym nr 1 do decyzji i nr 2 określającym profil rowu o następujących parametrach: szerokość dna a = 0,4 m, nachylenie skarp n = 1:1 z ubezpieczeniem dna i skarp darnią szerokość 0,5 m, a powyżej z ułożeniem korytka z rur PCV średnicy 400 mm, co z uwagi na jednoczesne nałożenie na stronę obowiązku uzyskania pozwolenia wodno-prawnego i budowlanego oraz sporządzenia stosownej dokumentacji stanowi wykładnię rozszerzającą art. 29 ust. 3 u. P.w. i jest niezgodne z przepisami prawa naruszenie art. 10 k.p.a w zw. 79 k.p.a i 81 k.p.a poprzez niezawiadomienie o toczącym się postępowaniu Zarządu Dróg Wojewódzkich zarządcy działki i działki nr [...] stanowiącej własność Skarbu Państwa, który powinien być stroną niniejszego postępowania, co stanowi naruszenie zasady czynnego udziału stron w postępowaniu; dodatkowo należy zaznaczyć, że wspominany zarządca zgodnie z art. 39 ust. 1 pkt 9 ustawy o drogach publicznych me wyraził zgody na wykonanie robót w pasie drogowym drogi wojewódzkiej nr [...]i odprowadzenie wód z działek przyległych do rowu przydrożnego. Mając na uwadze podniesione zarzuty zażądali uchylenia zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego jego wydanie postanowienia Kolegium z w całości oraz zasądzenia od Organu na rzecz Skarżących solidarnie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu podnieśli, że paradoksem w tej sprawie jest to, że to nie Skarżący odprowadzają wodę na działkę sąsiada, a z wykonanej studni na działce sąsiada wszystkie nadwyżki wody kierowane są na działkę Skarżących. Po wyznaczonej trasie rowu nigdy nie płynęła żadna woda, brak jest śladu, a przy drodze posadowiony jest słup. Zgodnie z orzecznictwem organ wydający decyzję nie może nakładać na stronę obowiązków, których wykonania nie będzie sam mógł zweryfikować i nadzorować w ramach kompetencji i uprawnień. W konsekwencji nałożenie takiego obowiązku stanowi o niedopuszczalnej wykładni rozszerzającej przepisu art. 29 ust. 3 u.P.w. Od powyższej decyzji Wójta Skarżąca wniosła odwołanie zarzucając niewyjaśnienie w sposób wszechstronny zebranego materiału m.in. przez ustalenie kierunku spływu. Podnoszono w odwołaniach, że organ nakazał wykonanie rowu melioracyjnego, w sprawie winien brać udział Zarząd Dróg Wojewódzkich, jako zarządca pasa drogi, który w tej sprawie nie brał udziału. Organy nie ustosunkowały się do zarzutów Skarżących. Orzeczenie nakazu wykonania rowu jest niezgodne z przepisami prawa w tym prawa o drogach publicznych. Jak mają postrzegać Skarżący działania organów prawie wszystkich instancji nakazujących realizację rowu bez wymaganych decyzji pozwolenia wodnoprawnego i pozwolenia na budowę oraz bez możliwości uzyskania zgody właściciela działki oraz wbrew przepisom ustawy drogowej. Kolegium orzekającego w tym samym składzie, co przy wydawaniu decyzji z [...] sierpnia 2011 r. nr [...] pominęło podnoszone kwestie dotyczące przepisów prawa budowlanego i ochrony środowiska, gdyż wykraczały poza zakres sprawy, z którymi teraz ma zmierzyć się Skarżący. W podsumowaniu Skarżący podkreślił, że w trwającym 16 lat postępowaniu nie wyjaśniono i nie uzasadniono podstawowych elementów wydanej decyzji wójta. Dlatego Skarżący wystąpili o "potwierdzenie niewykonalności decyzji", bowiem nie mogą jej wykonać z uwagi na niemożność uzyskania zgody zarządcy i oświadczenia na dysponowanie nieruchomością dla dalszych potrzebnych decyzji, czyli pozwolenia wodnoprawnego i pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w zaskarżonym postanowieniu. W piśmie z 25 listopada 2020 r. Skarżący podtrzymali dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Skarga jest niezasadna. Przedmiotem kontroli Sądu są postanowienia SKO o odmowie wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] nakazującej skarżącym wykonanie na działkach nr [...] i 53 urządzenia zapobiegającego szkodom w formie rowu od jego wylotu do rowu przydrożnego w km 37 + 310 drogi wojewódzkiej H. - C., na długości 120 mb, do jego zakończenia na istniejącym śladzie rowu w granicy działek nr [...] i [...] w miejscowości P. Sąd za prawidłową uznał kwalifikację pisma skarżących z dnia 30 kwietnia 2020 r. jako wniosku o stwierdzenie nieważność ww decyzji. Co prawda pismo zostało zatytułowane jako wniosek o stwierdzenie niewykonalności decyzji, jednakże jego treść odwołująca się do art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. pozwoliła organom na ocenę tegoż wniosku, jako wniosku o stwierdzenie nieważności. Słusznie także SKO podniosło, że procedura administracyjna nie zna instytucji stwierdzenia niewykonalności decyzji. W okolicznościach sprawy istotny jest fakt, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 25 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Rz 1100/11 oddalił skargę od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2011 r. utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. nakazującą K. i Z. D. wykonanie rowu po śladzie rowu w granicy działek nr [...] i nr [...] w miejscowości P. z wprowadzeniem wód do rowu przydrożnego drogi wojewódzkiej nr [...]. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15 października 2013 r., sygn. akt II OSK 1103/12, oddalił wniesioną przez K. i Z. D. skargę kasacyjną. Oznacza to, że decyzja Wójta Gminy [...] została poddana kontroli przez sąd pierwszej i drugiej instancji, a oddalając skargę na wyżej wymienioną decyzję, sądy nie tylko nie stwierdziły, że nie narusza ona prawa, ale zbadały także z urzędu przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Oddalenie skargi na tą decyzję zamyka więc organowi administracyjnemu drogę do stwierdzenia jej nieważności, ponieważ jest on związany oceną prawną decyzji, zawartą w wyroku sądu. Organ nie ma zatem możliwości ingerowania w prawomocne orzeczenie sądu, co miało by miejsce, gdyby próbował doprowadzić do stwierdzenia nieważności decyzji uprzednio już ocenianej przez sąd administracyjny. Stanowisko to zostało dodatkowo potwierdzone przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z dnia 22 października 2019 r. (sygn. akt II OSK 3016/17) uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 31 maja 2017 r. (sygn. akt II SA/Rz 207/17) oraz oddalił skargę K. D. oraz Z. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2016 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2011 r., znak: [...]. W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie SKO o odmowie wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji, co do którego aktualne jest przytoczone wyżej stanowisko NSA w wyroku z dnia 22 października 2019 r., sygn. akt II OSK 3016/17 o niedopuszczalności procedowania w trybie postępowania o stwierdzenie nieważności. Należy powtórzyć za NSA, iż zgodnie z art. 170 P.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Moc wiążąca orzeczenia, określona w tym przepisie, w odniesieniu do sądów oznacza, ze podmioty w nim wymienione muszą przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawi się dana kwestia, nie może ona być już ponownie badana (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 czerwca 2018 r" sygn. akt I GSK 561/18, LEX nr 2536679). Jeżeli w konkretnym postępowaniu uczestniczą te same podmioty i znajdują w niej zastosowanie te same przepisy prawa, co w sprawie wcześniej zakończonej prawomocnym wyrokiem, obowiązkiem sądu administracyjnego jest uwzględnienie związania wynikającego z treści tego wyroku (Woś T. (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, WK 2016, LEX/el., komentarz do art. 170 P.p.s.a.). W kontekście tym mamy zatem niewątpliwie do czynienia z przypadkiem tzw. powagi rzeczy osądzonej (res iudicata) i nie jest obecnie możliwe ponowne wszczęcie postępowania nieważnościowego wobec decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. Zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych jak i w doktrynie reprezentowany jest jednolity pogląd, w którym podkreśla się, że dla stwierdzenia, iż doszło do naruszenia zasady res iudicata, istotne znaczenie ma stwierdzenie tożsamości obu spraw, z których pierwsza została zakończona ostatecznym rozstrzygnięciem. Jednocześnie podkreśla się, że tożsamość ta istnieje wówczas, gdy w sprawie wystąpią te same podmioty (tożsamość podmiotowa) oraz będą one dotyczyły tego samego przedmiotu przy niezmienionym stanie faktycznym (tożsamość przedmiotowa) - por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 850/15, Lex nr 2334196; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lipca 2017 r., sygn. akt I GSK 3044/15, Lex nr 2366825. Wnioski stron z dnia 11 czerwca 2015 r. oraz 30 kwietnia 2020 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. dotyczą tego samego przedmiotu, tych samych podmiotów, a stan faktyczny sprawy nie uległ zmianie. Zaskarżone postanowienie Kolegium wydane zostało na podstawie art. 61 a § 1 k.p.a. Zgodnie z treścią tego przepisu, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przesłanka z "innych uzasadnionych przyczyn" nie została skonkretyzowana w k.p.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęte jest natomiast, że są to okoliczności, które w oczywisty sposób stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania administracyjnego. Należy przy tym wyraźnie podkreślić, że zadaniem organu administracji na ww. etapie jest wyłącznie zbadanie przesłanek dopuszczalności wszczęcia postępowania (wyrok WSA w Olsztynie z dnia 11 lutego 2020 r., sygn. akt: II SA/Ol 1008/19, LEX nr 2924689). Przyjmuje się powszechnie, że "inne uzasadnione przyczyny" to przypadki pierwotnej bezprzedmiotowości postępowania, tj.: a) wniesienie żądania przez osobę niemającą zdolności do czynności prawnych; b) wniesienie żądania w sprawie, która nie podlega załatwieniu w formie decyzji administracyjnej. Do innych uzasadnionych przyczyn odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego należy żądanie stwierdzenia nieważności decyzji, od której skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego (wyrok NSA w Warszawie z dnia 10 października 2012 Z, sygn. akt 11 OSK 1087/11, LEX nr 1234059), a także żądanie jednostki dotyczące sprawy rozstrzygniętej już decyzją (wyrok NSA w Warszawie z dnia 15 czerwca 2020 r, sygn. akt 1 OSK 2258/19, LEX nr 3029148). W związku z powyższym nie jest obecnie możliwe ponowne wszczęcie postępowania nieważnościowego wobec decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. Zasadnie więc odmówiono wszczęcia postępowania w oparciu o art. 61 a § 1 k.p.a. Sąd w tym zakresie w całości podziela stanowisko SKO. Ostateczność i prawomocność decyzji SKO o odmowie stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji sprawia, że legalność kontrolowanego postanowienia jest oczywista. Na marginesie tylko Sąd zauważa, że kwestia niewykonalności obowiązku jest pojęciem z zakresu postępowania egzekucyjnego. Niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym oznacza, że istnieją niezależne od zobowiązanego oraz trwałe przyczyny braku możliwości wykonania obowiązku. Przesłanką uznania decyzji za niewykonalną nie mogą być trudności w wyegzekwowaniu decyzji, wiążące się z niezadowoleniem adresatów decyzji lub innych osób zainteresowanych utrzymaniem dotychczasowego stanu rzeczy (wyrok NSA z 13.02.1986 r., Ili SA 1146/85, ONSA 1986/1, poz. 12) albo uwarunkowane względami ekonomicznymi i finansowymi (wyrok NSA z 20.12.1984 r., 1 SA 804/84, ONSA 1984/2, poz. 123). Przeszkody mogą mieć charakter faktyczny lub prawny. Obowiązek jest niewykonalny z przyczyn faktycznych, jeżeli nie istnieją techniczne możliwości jego realizacji. Względy ekonomiczne i finansowe nie uzasadniają twierdzenia o niewykonalności obowiązku, choćby w znacznym stopniu utrudniały jego wykonanie (zob. np. wyrok NSA z 10.05.1984 r., If SA 1989/83, ONSA 1984/1, poz. 45; wyrok NSA z 20.12.1984 r., 1 SA 804/84; wyrok NSA z 12.02.1985 r., SA/Kr 1260/84, "Gospodarka. Administracja Państwowa" 1987/8, s. 45). Powodem niewykonalności z przyczyn faktycznych mogą być także różnego rodzaju okoliczności dotyczące zobowiązanego, np. stan jego zdrowia, jeżeli obowiązek ma charakter osobisty. Decyzja jest niewykonalna z przyczyn prawnych, jeżeli jest sprzeczna z obowiązującym porządkiem prawnym {Postępowanie administracyjne - ogólne, podatkowe, egzekucyjne i przed sądami administracyjnymi, red. M. Wierzbowski, Warszawa 2017, s. 257). Należy dodać, że decyzja jest niewykonalna z przyczyn prawnych również wówczas, gdy nakłada na stronę obowiązek, który jest zgodny z prawem, a le którego strona nie może wykonać z powodu przeszkód prawnych, np. strona zostaje zobligowana do pojęcia działań w stosunku do rzeczy, której nie jest właścicielem i których nie może dokonać bez zgody właściciela. Zgodnie z art. 59 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1427) – dalej u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne umarza się w całości albo w części w przypadku niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym. Reasumując, wobec prawidłowości kontrolowanych rozstrzygnięć skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.