I GSK 486/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Hanna Kamińska Sędzia NSA Rafał Batorowicz Sędzia del. WSA Piotr Pietrasz (spr.) Protokolant Piotr Suchoń po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2010 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "M. M." Spółki z o.o. w Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 6 maja 2009 r. sygn. akt III SA/Łd 202/09 w sprawie ze skargi "M. M." Spółki z o.o. w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie klasyfikacji taryfowej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od "M. M." Spółka z o.o. w Ł. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w Ł. 450 (czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 6 maja 2009 r., sygn. akt III SA/Łd 202/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi częściowo uwzględnił skargę "M. M." Spółki z o.o. z siedzibą w Ł. i uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] stycznia 2007 r., nr [...], w części w jakiej określa ona kwotę wynikającą z długu celnego oraz kwotę podatku od towarów i usług, natomiast w pozostałej części Sąd pierwszej instancji oddalił skargę. Ponadto Sąd orzekł, że wskazana decyzja w uchylonej części nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku, a także zasądził od organu administracji na rzecz skarżącej 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wspomnianą decyzją Dyrektor Izby Celnej uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w Ł. z dnia [...] listopada 2005 r., nr [...], w części dotyczącej opisu towaru wymienionego w pozycji 1 i 2, klasyfikacji taryfowej towarów, kwoty wynikającej z długu celnego oraz kwoty podatku od towarów i usług i orzekł w tym zakresie co do istoty sprawy. Sąd pierwszej instancji wskazał w swoim rozstrzygnięciu na ustalenia faktyczne organów celnych, które stwierdziły, że w dniu [...] grudnia 2002 r. skarżąca spółka zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu na formularzu SAD nr [...] zadeklarowane do kodu PCN 2106 90 92 0 dietetyczne środki spożywcze o nazwach handlowych "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...] Gemusesuppe", "[...] Kartoffelsuppe", "[...] Erbsensuppe". Organ celny II instancji uznał, że zadeklarowana klasyfikacja taryfowa do kodu 2106 90 92 0 jest niesporna w przypadku pierwszych sześciu spośród wymienionych wyżej towarów, jednakże odnośnie tych towarów nie zostały spełnione wszystkie przesłanki do zastosowania zawieszonej stawki celnej określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 2001 r. w sprawie zawieszania pobierania ceł od niektórych towarów (Dz. U. Nr 151, poz. 1687), bowiem strona nie przedstawiła Świadectw Rejestracji wydanych przez Ministra Zdrowia. Odnosząc się natomiast do klasyfikacji preparatów "[...] Gemusesuppe", "[...] Kartoffelsuppe" i "[...] Erbsensuppe", organy celne na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego uznały, że towary te należało zaklasyfikować do kodu 2104 10 10 0 Taryfy celnej. Sąd pierwszej instancji uznał, że skargę należało uwzględnić częściowo w odniesieniu do towarów o nazwach: "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]" z uwagi na naruszenie przez organy celne w toku postępowania art. 122, 187 § 1, 191, 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) przez brak poczynienia pełnych ustaleń faktycznych, nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i nieuzasadnienie swoich rozstrzygnięć w sposób odpowiadający prawu. Natomiast odnosząc się do sporu między stronami dotyczącego zaklasyfikowania towarów o nazwach "[...] Gemusesuppe", "[...] Erbsensuppe", "[...] Kartoffelsuppe" do właściwego kodu Sąd pierwszej instancji nie stwierdził naruszenia prawa przez organy celne i w tej części oddalił skargę. Sąd pierwszej instancji wskazał, że zgłoszeniem celnym objęte były także towary, które są zupami w proszku: grochową, warzywną i ziemniaczaną. Zgodnie z Wyjaśnieniami do Taryfy celnej pozycja 2106 obejmuje przetwory spożywcze, pod warunkiem, że nie są objęte jakąkolwiek inną pozycją w Nomenklaturze. Z brzmienia pozycji 2104 wynika, że obejmuje ona zupy, buliony oraz ich przetwory oraz złożone przetwory spożywcze homogenizowane. Kategoria zupy, buliony i ich przetwory obejmuje przetwory zup lub bulionów wymagające jedynie dodatku wody, mleka itp. oraz zupy i buliony gotowe do spożycia po podgrzaniu. Skoro zupy objęte są pozycją 2104 Taryfy celnej, a więc inną pozycją w Nomenklaturze niż pozycja 2106, to sprowadzone przez skarżącą spółkę towary, które są zupami w proszku, nie mogą być zaklasyfikowane do pozycji 2106 Taryfy celnej, co wynika wprost z brzmienia tej pozycji. Z wyjaśnień do pozycji 2104 wynika, że są to produkty powstałe zazwyczaj na bazie produktów roślinnych (mąka, skrobia, tapioka, makaron, spaghetti i temu podobne, ryż, ekstrakty roślinne itd.), mięsa, ekstraktów mięsnych, tłuszczu, ryb, skorupiaków, mięczaków lub innych wodnych bezkręgowców, peptonu, aminokwasów lub ekstraktu drożdżowego. Mogą również zawierać znaczne ilości soli. Produkty te występują przeważnie w postaci tabletek, bryłek, kostek lub w postaci proszku lub płynu. Dokonując klasyfikacji towarów wprowadzonych na polski obszar celny przez stronę skarżącą, organy celne oparły się na danych zawartych w zezwoleniu Głównego Inspektora Sanitarnego. W dokumencie tym podano skład surowcowy towarów, wskazujący na to, iż jest to mieszanina różnych komponentów, które powstały na bazie produktów wymienionych w wyjaśnieniach do pozycji 2104. Określenie "na bazie" oznacza, że produkty wymienione w wyjaśnieniach do pozycji 2104 są podstawowymi produktami wchodzącymi w skład zup, ale mogą również w ich składzie występować inne składniki. Z wyjaśnień nie wynika, aby dodatkowe składniki miały wpływ na taryfikację. Nie można więc podzielić stanowiska strony skarżącej, iż dla potrzeb klasyfikacji taryfowej objętych sporem towarów konieczne było procentowe określenie w zezwoleniu Głównego Inspektora Sanitarnego poszczególnych składników tych towarów. Za nieuzasadniony uznał Sąd pierwszej instancji zarzut, że organy celne nie ustosunkowały się do zgłoszonego przez stronę wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność prawidłowej klasyfikacji towarowej sprowadzonych towarów. Sąd stwierdził, że w postanowieniu z dnia [...] października 2005 r. Naczelnik Urzędu Celnego [...] odmówił powołania biegłego i uzasadnił swoje stanowisko, a także Dyrektor Izby Celnej w Ł. w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśnił swoje stanowisko co do odmowy skorzystania w tej sprawie z opinii biegłego. Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organów w tym zakresie i uznał, że w sprawie nie są konieczne wiadomości specjalne i powołanie biegłego w sytuacji, gdy w urzędowych dokumentach stwierdzono, że preparaty o nazwach "[...] Gemusesuppe", "[...] Erbsensuppe", "[...] Kartoffelsuppe" są zupami. Organy celne nie naruszyły więc art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, organy celne zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 124 i 210 § 4 Ordynacji podatkowej uzasadniły powody, dla których uznały prawidłowość dokonanej przez siebie klasyfikacji taryfowej przedmiotowych produktów. Skargę kasacyjną od wyroku Sądu pierwszej instancji złożyła "M. M." Sp. z o.o. z siedzibą w Ł., zaskarżając to orzeczenie w części dotyczącej klasyfikacji taryfowej dietetycznych środków spożywczych wspomagających odchudzanie o nazwie: "[...] Gemusesuppe", "[...] Kartoffelsuppe" i "[...] Erbsensuppe". Wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła: I. Naruszenie prawa materialnego, o którym mowa w art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako: p.p.s.a.), to jest: a) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz. U. Nr 226, poz. 1885) poprzez błędne zastosowanie polegające na przyjęciu niewłaściwej klasyfikacji taryfowej części produktów objętych zgłoszeniem celnym, b) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 1999 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej, stanowiących załącznik do tego rozporządzenia (Dz. U. Nr 74, poz. 830) poprzez niewłaściwą interpretację odnośnie części produktów objętych zakwestionowanym zgłoszeniem celnym, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego rozstrzygnięcia na gruncie ustalenia prawidłowego kodu taryfy celnej. II. Naruszenie przepisów postępowania, o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., to jest: a) art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez jego pominięcie, b) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak wskazania stanowiska strony skarżącej, w zakresie wad i błędów organów podatkowych dotyczących przeprowadzonego postępowania, a tym samym nie rozstrzygnięcie w zakresie wszystkich zarzutów sprawy, a także poprzez brak należytego uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia w sprawie, w szczególności wobec nieuzasadnionego odmiennego stanowiska Dyrektora Izby Celnej w Ł. w odniesieniu do części produktów objętych zgłoszeniem celnym mimo uznania wystąpienia w sprawie okoliczności faktycznych o znaczeniu nadrzędnym dla rozstrzygania w sprawie przedmiotowego zgłoszenia celnego, c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z § 2 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi w wyniku pominięcia naruszenia przepisów postępowania podatkowego, jakich w toku postępowania podatkowego dopuściły się organy celne poprzez: a. brak wszechstronnego i wyczerpującego wyjaśnienia okoliczności sprawy poprzez pominięcie, iż zgłoszona w procedurze celnej część preparatów będących dietetycznymi środkami spożywczymi winna podlegać innemu kodowi taryfy celnej, b. naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów w sytuacji, gdy naliczenie długu celnego związane jest z nieprawidłowościami leżącymi po stronie organów celnych, c. naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów państwa poprzez odmienne od wyrażonego uprzednio przez inny państwowy organ uznanie, iż objęte zgłoszeniem celnym produkty to klasyczne zupy w proszku, podczas gdy według ustawowej nomenklatury są dietetycznymi środkami spożywczymi [wspomagającymi odchudzanie], d. naruszenie zasady, iż organy działają na podstawie przepisów prawa poprzez przyjęcie, że organy celne stosują tylko wybrane unormowania oraz formułują tezy, które nie znajdują podstaw prawnych w przepisach i w dowolny sposób posługują się wyjaśnieniami do taryfy celnej, e. brak obiektywizmu w prowadzeniu postępowania, w szczególności poprzez pomijanie uchybień przepisów postępowania jakich dopuszczają się organy i to uchybień mających istotne znaczenie w sprawie, f. niewyjaśnienie wzajemnych relacji pomiędzy przepisami prawa wskazanymi powyżej co było niezbędne dla prawidłowej subsumcji i możliwości zakwestionowania zgłoszenia celnego dokonanego przez stronę, g. niewyjaśnienie mających wpływ na ostateczny wynik okoliczności sprawy w zakresie ustalenia przez Dyrektora Izby Celnej w Ł. zasadniczych dla oceny przedmiotowego zgłoszenia celnego warunków niemożności jego konwalidacji, jako mających charakter generalny, odnoszący się do wszystkich produktów, a następnie odmienne od tej zasady wyodrębnienie części dietetycznych środków spożywczych i orzeczenie wbrew pierwotnie ustalonym przez siebie faktom, które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona stwierdziła między innymi, że Dyrektor Izby Celnej rażąco naruszył zasady postępowania. W decyzji organ wskazał uwarunkowania generalne wspólne dla całego zgłoszenia celnego. Niezrozumiałe, nieuzasadnione i bezprawne jest wobec tego ich wybiórcze zastosowanie jedynie wobec sześciu dietetycznych środków spożywczych i odmienne potraktowanie pozostałych trzech produktów z tego samego zgłoszenia celnego. Za względu na cechy szczególne zawarte w składach każdego z produktów, z całą pewnością nie mogą one zostać zaklasyfikowane tak jak to widzą organy celne. Zdaniem strony, skoro skład produktu i inne jego cechy wyczerpują podobne warunki ich klasyfikacji zarówno do podpozycji 2104 20, jak i 2106 90, a możliwa jest tylko jedna klasyfikacja, to z całą pewności o tej właściwej klasyfikacji decydują szczegóły. Te nierozwiązane przez organ celny zasadnicze wątpliwości uzasadniały powołanie biegłego, którego udział w postępowaniu był bezwzględnie konieczny. Strona wnosząca skargę kasacyjną stwierdziła, że Wyjaśnienia do Taryfy celnej nie mówią, że pozycja 2104 (zawierająca zupy i buliony) może zawierać, oprócz bazowych składników, także inne substancje, jak: hydrolizat białka, przeciwutleniacze, znaczne ilości witamin i minerałów w celach dietetycznych jako uzupełnienie diety. Baza produktów podstawowych podpozycji 2104 10 00 [zupy, buliony oraz ich przetwory] jest w Taryfie celnej wyraźnie wymieniona i zamknięta. Organy celne przyjąwszy, że dietetyczne środki spożywcze wspomagające odchudzanie mają postać zupek, automatycznie i bez zastanowienia zaklasyfikowały produkty do kodu PCN 2104 10 10 0. Nie analizowały przy tym charakteru produktu i jego składu ilościowo-jakościowego, co same przyznały i jak nakazuje Taryfa celna. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w Ł. wniósł o oddalenie tejże skargi, a także zasądzenie od strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny – poza kwestią nieważności postępowania – rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Nie jest uprawniony do powtórnego badania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w jej całokształcie, czego w istocie domaga się strona skarżąca określając podstawy skargi kasacyjnej tak nieprecyzyjnie. Konkretne podstawy skargi kasacyjnej determinują kierunek badania wadliwości zaskarżonego rozstrzygnięcia. W tym celu sąd kasacyjny zobligowany jest wyłącznie do weryfikacji zarzutów sformułowanych przez stronę skarżącą. Aby skarga kasacyjna mogła być przedmiotem merytorycznego rozpoznania, kasator obowiązany jest wskazać konkretny przepis prawa materialnego naruszony przez sąd pierwszej instancji, ze wskazaniem na czym, zdaniem skarżącego polegała niewłaściwa wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie tego przepisu przez sąd, jaka powinna być wykładnia właściwa lub jaki inny przepis powinien być zastosowany, na czym polegało naruszenie przepisów postępowania sądowego i jaki istotny wpływ na wynik sprawy mogło ono mieć. Wnoszący skargę kasacyjną, jeśli zarzuca naruszenie przez organ w toku postępowania administracyjnego przepisów postępowania, niezauważone przez wojewódzki sąd administracyjny, powinien wskazać w podstawie kasacyjnej odpowiedni przepis Ordynacji podatkowej powiązany z właściwym przepisem procedury sądowoadministracyjnej. Dokonując oceny sformułowania zarzutów prawa materialnego, uregulowanych w przepisie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. należy zauważyć, że pominięto jednostki redakcyjne obu wymienionych w petitum skargi kasacyjnej rozporządzeń, przedstawiając nieprecyzyjny opis wadliwości na tle powołanych aktów prawnych. Natomiast z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że strona kwestionuje klasyfikację taryfową spornych produktów, którą zaakceptował Sąd pierwszej instancji, zatem w tym zakresie możliwe jest dokonanie merytorycznej oceny skargi, pomimo wadliwości konstrukcji tej podstawy kasacyjnej. Zarzuty naruszenia prawa procesowego również zostały przedstawione nieodpowiednio do wymogów art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. polegał, zdaniem kasatora, na pominięciu tego przepisu przez Sąd pierwszej instancji. Przy czym w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wyjaśniono, że pominiecie dotyczyło braku wszechstronnego przeanalizowania całokształtu regulacji prawnych, które miały zastosowanie w sprawie to jest rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2002 r. oraz rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 1999 r. oraz szerszego spojrzenia na przepis prawa, który organy celne zastosowały w sprawie. Takie ogólnikowe skonstruowanie zarzutu procesowego nie mogło odnieść pożądanego skutku, ponieważ nie wskazuje kierunku badawczego sądu odwoławczego. W dalszej kolejności wskazując na naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. kastor zwrócił uwagę, iż Sąd pierwszej instancji pominął i nie odniósł się do podniesionych argumentów dotyczących różnorodnego odniesienia ustaleń organu do jednych produktów i niezastosowaniu ich do pozostałych produktów. Otóż autor skargi kasacyjnej nie dostrzega tego, iż w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z dwoma odrębnymi grupami środków spożywczych, z których część została zaliczona do kategorii zup, bulionów i ich przetworów (poz. 2104). W konsekwencji zaistniały podstawy do odmiennego potraktowania różnych towarów klasyfikowanych do różnych kodów Taryfy celnej. Artykuł 141 § 4 p.p.s.a. został naruszony, w ocenie autora skargi kasacyjnej, przez brak wskazania stanowiska strony skarżącej w zakresie wad i błędów organów podatkowych dotyczących przeprowadzonego postępowania, a tym samym w zakresie wszystkich zarzutów sprawy, a także przez brak należytego uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia w sprawie. Ogólnikowe sformułowanie tego zarzutu nie pozwala na dokonanie kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku w zakresie naruszenia tego przepisu. Natomiast z lektury uzasadnienia wyroku wynika, że zawiera ono wszystkie ustawowe elementy określone w przepisie art. 141 § 4 p.p.s.a., to jest zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Natomiast zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z § 2 tego artykułu nie został powiązany ze wskazaniem, jakim to konkretnie przepisom postępowania uchybiono w toku postępowania administracyjnego. Reasumując kastor nie podważył prawidłowości stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia przez Sąd pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił także stanowiska strony skarżącej w zakresie naruszenia prawa materialnego, to jest kwestionowania prawidłowości klasyfikacji taryfowej spornych towarów. Podstawowym zagadnieniem w rozpoznawanej sprawie jest zaklasyfikowanie importowanych towarów o nazwach handlowych "[...] Gemusesuppe", "[...] Erbsensuppe", "[...] Kartoffelsuppe" do właściwej pozycji Taryfy celnej – 2104, czy 2106. Pierwszoplanowe znaczenie zatem miało zbadanie okoliczności, czy wymienione towary, odpowiadają opisowi zawartemu w danej pozycji Działu 21 – Różne przetwory spożywcze, S.IV. Sąd pierwszej instancji przyjął, że sporne towary należy zaklasyfikować z zastosowaniem kodu 2104 10 "Zupy, buliony oraz ich przetwory", skoro odpowiadają opisowi związanemu z tym kodem, są przetworem przeznaczonym do spożycia i mają postać zupy. Z wyjaśnień do Taryfy celnej wynika, że składniki bazowe tych zup zostały określone przykładowo, ponieważ ich wymienienie poprzedza słowo "zazwyczaj", nie występuje tutaj zamknięta lista składników. Wymienione składniki mogą być traktowane jako najczęściej występujące i z tego punktu widzenia uznane za podstawowe. Z wyjaśnień do Taryfy jednocześnie nie wynika zastrzeżenie, że znajdowanie się w zupie innych składników wyklucza zastosowanie do niej kodu 2104 10. Wyjaśnienia do Taryfy celnej posługują się na gruncie kodu 2104 jednolitym pojęciem "zupy", dlatego brak jest podstaw do pozostawienia poza zakresem tego kodu zup w proszku wspomagających odchudzanie, zawierających witaminy i minerały. Ponadto towary te są ogólnodostępne w sprzedaży jako dietetyczne środki spożywcze wspomagające odchudzanie na podstawie zezwolenia wydanego przez Głównego Inspektora Sanitarnego. Wydanie takiego zezwolenia nie wyklucza stosowania kodu 2104 10. Natomiast pozycja 2106 posiada brzmienie "Przetwory spożywcze gdzie indziej niewymienione ani niewłączone". Ponieważ żadna z uwag do Działu 21 nie wyklucza z pozycji 2104 zup w proszku wspomagających odchudzanie, zawierających witaminy, to zgodnie z Regułą 1 Ogólnych Reguł Interpretacji Polskiej Nomenklatury Scalonej należy je zaklasyfikować zgodnie z brzmieniem tej pozycji. Naczelny Sąd Administracyjny podziela trafność stanowiska zajętego w tej kwestii przez Sąd pierwszej instancji, stwierdzając jednocześnie, że strona skarżąca nie wykazała skutecznie, aby wymieniona przez nią klasyfikacja odpowiadała przepisom prawa. Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. O kosztach postępowania Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 209 p.p.s.a. w związku z art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz na podstawie § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) i w związku z § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) i zasądził od skarżącej spółki na rzecz organu administracji kwotę 450 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, to jest kosztów zastępstwa procesowego udzielonego przez radcę prawnego, który sporządził odpowiedź na skargę kasacyjną i nie prowadził sprawy w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji.