I SAB/Wa 16/05

SENTENCJA W IMIENIU RZECZPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 kwietnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska Sędziowie WSA Jolanta Rudnicka asesor WSA Joanna Skiba (spr.) Protokolant Katarzyna Bednarska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi J. M. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie odszkodowania 1) zobowiązuje Prezydenta W. do rozpatrzenia wniosku J. M. z dnia [...] maja 2003 r. w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ulicy [...], w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt wraz z odpisem prawomocnego wyroku; 2) zasądza od Prezydenta W. na rzecz J. M. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE J. M. wystąpił ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o odszkodowanie za nieruchomość położoną w W. przy ulicy [...]. W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że strona nie wykorzystała wszystkich środków zaskarżenia, które przysługują w postępowaniu administracyjnym . Jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, J. T. zmarł w dniu [...] grudnia 1949 r. Orzeczeniem administracyjnym z dnia [...] czerwca 1951 r. wydanym przez Prezydium Rady Narodowej W. l.dz. [...] odmówiono mu przyznania prawa własności czasowej do opisanej wyżej nieruchomości [...] i stwierdzono przejęcie jej własności na rzecz Skarbu Państwa. Wnioskiem z dnia 6 czerwca 1999 r. następcy prawni J. T. – do których należy m.in. J. M. wystąpili o stwierdzenie nieważności wspomnianego wyżej orzeczenia administracyjnego. Decyzją z dnia [...] lutego 2000 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., utrzymaną w mocy własną decyzją z dnia [...] stycznia 2001 r. nr [...] - odmówiło stwierdzenia nieważności powyższego orzeczenia. Wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2002 r. w sprawie o sygn. akt I SA 428/01 obie decyzje Kolegium zostały uchylone ze względu na fakt, że w chwili wydawania orzeczenia administracyjnego w 1951 r. adresat ich – J. T. już nie żył, a zatem zostało ono skierowane do osoby nieżyjącej. W tej sytuacji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło nieważność w/w orzeczenia administracyjnego – w części dotyczącej gruntu stanowiącego własność komunalną, a następnie decyzją z dnia [...] marca 2003 r. ten sam organ stwierdził nieważność orzeczenia z 1951 r. w całości, z uwagi na okoliczność, iż cały grunt przedmiotowej nieruchomości [...] stanowi własność komunalną. W dniu [...] października 2003 r. Prezydent W. decyzją nr [...] odmówił następcom prawnym J. T. przyznania prawa wieczystego użytkowania do gruntu stanowiącego nieruchomość położoną przy ulicy [...]. Od decyzji tej zostało wniesione odwołanie i w dniu 10 grudnia 2003 r. odwołanie to wraz z aktami sprawy zostało przekazane do instancji odwoławczej celem rozpoznania. W dniu 27 maja 2003 r. J. M. wystąpił z wnioskiem do Prezydenta. W. o przyznanie odszkodowania za przedmiotową nieruchomość w oparciu o przepis art. 160 k.p.a. Wniosek ten był następnie wielokrotnie monitowany. Na monity te skarżący nie otrzymywał od organu odpowiedzi. Postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2004 roku sygn. akt I SAB 53/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę J. M. złożoną na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o odszkodowanie za nieruchomość położoną w W. przy ulicy [...]. W uzasadnieniu postanowienia podniesiono, że warunkiem dopuszczalności wniesienia do Sądu tego rodzaju skargi jest wg przepisu art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 lipca 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) wykorzystanie przez stronę wszystkich środków zaskarżenia, które przysługują jej w postępowaniu administracyjnym, prowadzonym przed organami. W przypadku bezczynności organu, kodeks postępowania administracyjnego przewiduje prawo wniesienia przez stronę zażalenia do organu administracji publicznej wyższego stopnia, który to organ, w sytuacji gdy zażalenie jest uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin na załatwienie sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych zaniedbań . Natomiast w przedmiotowej sprawie skarżący nie składał takiego zażalenia. Postanowieniem z dnia [...] marca 2005 roku nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. zobowiązało Prezydenta W. do podjęcia czynności w zakresie wniosku J. M. z dnia 27 maja 2003 roku o odszkodowanie za nieruchomość [...] położoną w W. przy ul. [...] - w terminie do dnia 31 marca 2005 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), kognicja sądu administracyjnego obejmuje m.in. kontrolę działalności administracji publicznej przez orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadku, gdy nie wydają decyzji administracyjnej w sprawach indywidualnych, podlegających załatwieniu w trybie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Skargę należy uznać za uzasadnioną. Przywołanym wyżej orzeczeniem z dnia [...] marca 2005 roku Samorządowego Kolegium Odwoławcze w W., Prezydent W. (którego bezczynności skarga dotyczyła), został zobowiązany do zakończenia sprawy w terminie do dnia 31 marca 2005 roku. Do tej pory nie została w tej sprawie podjęta jakkakolwiek czynność związana z załatwieniem wniosku J. M. z dnia 27 maja 2003 roku. Zgodnie z art. 35 § 3 kpa załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Art. 36 § 1 kpa nakłada na organy administracji publicznej obowiązek zawiadomienia strony o każdym przypadku nie załatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35, z podaniem przyczyny zwłoki i wskazania nowego terminu jej załatwienia. Z akt sprawy wynika, że powyższe obowiązki nie zostały przez organ wypełnione. Takiego postępowania organu nie usprawiedliwia z całą pewnością ilość wniosków składanych przez skarżącego. Zatem biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, należało stwierdzić, że Prezydent W. pozostaje aktualnie bezczynnym w sprawie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 27 maja 2003 roku. Za niezasadne należy również uznać stanowisko zajęte przez Prezydenta W. w odpowiedzi na skargę wniesioną przez J. M. w dniu 24 grudnia 2005 roku, w której zostało podniesione, że skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia przysługujących mu w postępowaniu administracyjnym. Z akt sprawy bowiem jednoznacznie wynika, że skarżący w dniu 18 października 2004 roku wniósł zażalenie w trybie art. 37 § 1 kpa, co oznacza, że wyczerpał środki zaskarżenia przed wniesieniem skargi do sądu. Z tego powodu Sąd uznał skargę za uzasadnioną i z mocy art. 149 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i orzekł jak w sentencji.