II OSK 592/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędzia del. WSA Renata Detka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku B. K. o wykładnię wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2018 r. sygn. akt II OSK 592/18 w sprawie ze skargi kasacyjnej B. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 grudnia 2017 r. sygn. akt II SAB/Po 160/17 w sprawie ze skargi B. K. na bezczynność Starosty K. w przedmiocie zasypania części rowu melioracyjnego postanawia: odmówić dokonania wykładni wyroku. UZASADNIENIE Wyrokiem z 14 września 2018 r., sygn. akt II OSK 592/18, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną B. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 6 grudnia 2017 r., sygn. akt II SAB/Po 160/17, w sprawie z jej skargi na bezczynność Starosty K. w przedmiocie zasypania części rowu melioracyjnego. W piśmie datowanym na 24 października 2018 r. (data wpływu na Biuro Podawcze NSA - 25 października 2018 r.) B. K. złożyła wniosek o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści uzasadnienia wyroku poprzez "wyjaśnienie, czy zgłoszony przez skarżącą pismem z dnia 10.02.2017 r. zamiar wykonania prac ziemnych (robót) polegających na zasypaniu części rowu R-J2 w granicach działki nr [...]2 będącej jej własnością Starosta K. załatwił: a) nie wnosząc sprzeciwu, bądź też b) poprzez wydanie decyzji wnoszącej sprzeciw i dlatego nie pozostaje w bezczynności". W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że treść uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 września 2018 r. nie jest dla niej "do końca zrozumiała". Wprawdzie nie ulega wątpliwości, że w ocenie Sądów obu instancji Starosta K. załatwił sprawę i dlatego o żadnej bezczynności nie może być mowy, jednak nie jest dla skarżącej jasne, czy organ załatwił jej sprawę poprzez wydanie decyzji wnoszącej sprzeciw, bądź też nie wnosząc sprzeciwu. Wyjaśnienie tej kwestii przez NSA ma kluczowe znaczenie, gdyż "skarżąca nie ma pewności jak ma postąpić: czy może zasypać rów, czy też nie może go zasypać?". Skarżąca kasacyjnie podniosła, że obowiązkiem NSA było dokonanie jednoznacznej oceny prawnej w tym zakresie i jej wyartykułowanie w sposób niewątpliwy i zrozumiały. Tymczasem uzasadnienie wyroku sygn. akt II OSK 592/18 - zdaniem autora wniosku o wykładnię - nie dość precyzyjnie kwestię tę wyjaśnia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 158 p.p.s.a., sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że potrzeba wyjaśnienia treści sentencji wyroku bądź jego uzasadnienia zachodzi wówczas, gdy jest ono niejednoznaczne lub dotknięte zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy. Strona wnioskująca o wykładnię orzeczenia ma obowiązek wskazać, które konkretne elementy sentencji wyroku lub jego uzasadnienia są dla niej niezrozumiałe bądź nasuwają określone wątpliwości i dlaczego. Wyjaśnienie wątpliwości nie może przy tym prowadzić do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego ani powodować zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia (por. postanowienie NSA z 22.01.2015 r., II OZ 22/15, LEX nr 1628848). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie wyroku z 14 września 2018 r. nie nasuwa wątpliwości, o jakich mowa we wniosku o jego wykładnię. Z treści złożonego wniosku wynika, że skarżąca domaga się w istocie wyjaśnienia przez Naczelny Sąd Administracyjny tego, czy pismo Starosty K. datowane na 16 stycznia 2017 r. stanowiło decyzję administracyjną zawierającą sprzeciw, przewidziany w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Do kwestii tej odniesiono się jednak w uzasadnieniu wyroku z 14 września 2018 r. uznając za niezasadny zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. polegający na tym, że Sąd I instancji "mógł dokonać" innej oceny pisma Naczelnika Wydziału Ochrony Środowiska, Rolnictwa i Leśnictwa Starostwa Powiatowego w K. z 16 stycznia 2017 r. przyjmując, że było ono decyzją – sprzeciwem do dokonanego przez B. K. zgłoszenia zamiaru wykonania robót ziemnych polegających na zasypaniu części rowu R-J2 w granicach działki nr [...]2, będącej jej własnością. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił na str. 4-5 uzasadnienia wyroku, że uwzględniając szczególny sposób załatwienia sprawy administracyjnej rozstrzyganej na skutek dokonania zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, przewidziany w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, nie było obowiązkiem Sądu badanie, czy pismo datowane na 16 stycznia 2017 r. zawierało wszystkie elementy decyzji określone w art. 107 § 1-3 k.p.a. Co do zawartego w uzasadnieniu wyroku stanowiska (zacytowanego we wniosku o wykładnię), że przedmiotem badania Sądu było jedynie to, czy organ pozostawał w bezczynności, a więc, czy załatwił sprawę skarżącej poprzez wydanie decyzji wnoszącej sprzeciw, bądź też nie wnosząc sprzeciwu, to zostało ono wyrażone w związku podnoszoną w skardze kasacyjnej okolicznością, iż w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił pogląd organu I instancji zaprezentowany w piśmie z 16 stycznia 2017 r., że roboty budowlane polegające na zasypaniu rowu melioracyjnego, których zamiar wykonania zgłosiła skarżąca, objęte zostały obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, rodzącym konieczność wniesienia sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego. Okoliczność tę Naczelny Sąd Administracyjny uznał za niemającą znaczenia w sprawie, właśnie z uwagi na jej przedmiot i specyfikę postępowania prowadzonego wskutek zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, omówioną szczegółowo na str. 3 uzasadnienia wyroku. Ponadto, w nawiązaniu do zarzutu pozbawienia skarżącej prawa do kontroli działania Starosty K., w uzasadnieniu wyroku podkreślono, że sądowa ocena procesowej formy pisma datowanego na 16 stycznia 2017 r. pod kątem spełnienia wymogów decyzji administracyjnej mogła nastąpić w sprawie ze skargi na bezczynność Wojewody Wielkopolskiego, który – jak wynika ze znajdującego się w aktach pisma z 20 kwietnia 2017 r. – nie rozpatrzył odwołania wniesionego przez B. K. przyjmując, że nie zostało wniesione od decyzji administracyjnej. Nie ulega zatem wątpliwości, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej nie dokonywał oceny, czy pismo z 16 stycznia 2017 r. stanowi sprzeciw w rozumieniu art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, a w uzasadnieniu wyroku wyjaśnił, z jakich powodów okoliczność ta nie została objęta badaniem w niniejszej sprawie. Na str. 5 podkreślono przy tym, że skarga kasacyjna nie zawiera żadnej argumentacji na poparcie tezy, że pismo to stanowiło decyzję administracyjną w rozumieniu art. 107 § 1-3 k.p.a. Już z tego tylko powodu, z uwagi na treść art. 183 § 1 p.p.s.a., wyłączona została prawna możliwość odniesienia się przez Naczelny Sąd Administracyjny do kwestii podnoszonych w rozpoznawanym aktualnie wniosku o wykładnię. Raz jeszcze podkreślenia wymaga, że charakter procesowy pisma datowanego na 16 stycznia 2017 r. mógł być przedmiotem badania w innej sprawie, na co Sąd wyraźnie zwrócił uwagę w uzasadnieniu wyroku z 14 września 2018 r. Nie można więc zgodzić się ze stwierdzeniem zawartym we wniosku, że "obowiązkiem NSA było dokonanie jednoznacznej oceny prawnej w tym zakresie", a co za tym idzie brak jest podstaw do przyjęcia, że pisemne motywy wyroku z 14 września 2018 r. są niejasne bądź zawierają nieścisłości wymagające wyjaśnienia w trybie art. 158 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji postanowienia.