VII SA/Wa 409/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Monika Kramek (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, sędzia WSA Bogusław Cieśla, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 października 2020 r. sprawy ze skargi G. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję[...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia[...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę UZASADNIENIE [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "[...]WINB", "organ odwoławczy"), decyzją z [...] grudnia 2019 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2019 r., poz. 1186, dalej: "p.b."), po rozpatrzeniu odwołania G. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "skarżąca", "spółka") - utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] W.(dalej: "PINB", "organ powiatowy") z [...] września 2019 r., nr [...], nakazującą G. Sp. z o.o. z siedzibą w W. rozbiórkę wolnostojącego nośnika reklamowego, w postaci rusztowania stalowego z zamontowanymi na nim siatkami winylowymi z nadrukiem reklamowym (o wymiarach od strony: północnej - 14,5x9,4m, zachodniej - 21,0x9,4m, południowej - 15,0x9,4, wschodniej - dwie szt. 5,8x9,4m oraz 5,4x9,5m), wybudowanego wokół budynku przy ul. [...] w W., na działce ew. nr [...] w obrębie [...] wraz z oświetleniem 16 szt. lamp halogenowych na wysięgnikach. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że przedstawiciel PINB przeprowadził [...] stycznia 2019 r. czynności kontrolne, w trakcie których stwierdził, że na nieruchomości ul. [...] w W. (działka ew. nr [...] w obrębie [...]) zlokalizowany jest nośnik reklamowy w postaci rusztowania okalający budynek. 31 stycznia 2019 r. organ powiatowy zwrócił się do Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] o udzielenie informacji, czy wydawana była zgoda na realizację przedmiotowej inwestycji. W odpowiedzi wyjaśniono, że nie zostało wydane pozwolenie na budowę, ani nie przyjęto zgłoszenia zamiaru budowy nośnika reklamowego w postaci rusztowania, otaczającego budynek usytuowany na przedmiotowej nieruchomości. Ponadto PINB zbadał, czy Zarząd Dróg Miejskich wydawał zgodę na usytuowanie nośnika w odległości mniejszej niż 10 m względem krawędzi jezdni ul. [...] w W. Podmiot ten udzielił odpowiedzi przy piśmie z [...] września 2019 r. sprostowanym pismem z [...] września 2019 r., że nośnik reklamowy na działce ew. nr [...] przy ul. [...] w W. nie był przedmiotem zgody na usytuowanie obiektów budowlanych w odległościach mniejszych niż określone w art. 43 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. PINB decyzją z [...] września 2019 r., nakazał skarżącej spółce rozbiórkę opisanego na wstępie nośnika reklamowego, wraz z oświetleniem 16 szt. lamp halogenowych na wysięgnikach. Odwołanie od decyzji PINB wniosła skarżąca spółka. Po rozpatrzeniu odwołania, [...]WINB decyzją z [...] grudnia 2019 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. [...]WINB w pierwszej kolejności wyjaśnił, że realizacja przedmiotowego nośnika reklamowego nie została zgłoszona do organu architektoniczno - budowlanego. Tym samym nośnik ten jako samowolę budowlaną należało ocenić pod względem zgodności z przepisami, w tym planistycznymi i ustawą o drogach publicznych. Podniósł, że w czasie czynności kontrolnych przeprowadzonych [...] kwietnia 2019r., pracownik organu powiatowego ustalił, że: "(...) wychylenie lamp od lica banneru reklamowego od strony zachodniej 2,1m, odległość od najdalej wysuniętego punktu lamp w linii prostej prostopadłej do krawędzi jezdni ul. [...] wynosi 5,7m. Z uwagi na spadek terenu całkowita wysokość nośnika reklamowego waha się od 10,5m do 10m ". Organ odwoławczy wskazał, że jeżeli przedmiotowy wolnostojący nośnik reklamowy znajduje się w odległości ok. 5,7 m od krawędzi jezdni ul. [...] (będącej na tym odcinku drogą krajową) i jednocześnie inwestor nie dysponuje i nie dysponował zgodą zarządcy drogi, o której mowa w art. 43 ust. 2 ustawy o drogach publicznych na taką lokalizację spornej reklamy to nie ulega wątpliwości, że jego lokalizacja narusza zapis ww. ustawy. W ocenie organu odwoławczego przedmiotowy nośnik reklamowy został wykonany niezgodnie z przepisami. Realizacja inwestycji nie może stać w sprzeczności z przepisami powszechnie obowiązującego prawa - w tym przypadku z przepisami ustawy Prawo budowlane oraz ustawy o drogach publicznych. Zatem zasadnie organ powiatowy wydał decyzje nakazują jego całkowitą rozbiórkę. Organ odwoławczy odnosząc się do twierdzeń skarżącej spółki, że wielokrotnie jako inwestora wskazywała [...] Sp. z o. o., który dokonał posadowienia rusztowań przed sprzedażą nieruchomości skarżącej - wyjaśnił, że nabywając nieruchomość nabywca przejmuje wszelkie prawa i obowiązki z nią związane. Tym samym, rozstrzygnięcie zmierzające do usunięcia skutków samowoli budowlanej w postaci budowy na tej posesji wolnostojącego nośnika reklamowego bez wymaganego pozwolenia na budowę, powinno być skierowane do jej prawnego właściciela, którym obecnie jest G. Sp. z o.o. Krąg podmiotów zobowiązanych do dokonania na swój koszt obowiązku, o którym mowa w art. 48-49 p.b. określa bowiem art. 52 tej ustawy. W odniesieniu do stanowiska skarżącej, że sporny nośnik reklamowy to tymczasowo posadowione rusztowanie umożliwiające wykonywanie prac konserwacyjnych, zabezpieczone dodatkowo siatką winylową, organ odwoławczy wskazując na definicję tymczasowego obiektu budowlanego zawartą w art. 3 pkt 5 p.b. wyjaśnił, że jeżeli konkretny obiekt zgłoszony jako tymczasowy, w myśl przepisów obowiązujących w dacie zgłoszenia, stoi w tym samym miejscu dłużej niż 180 dni, to na jego wzniesienie inwestor winien uzyskać decyzję o pozwoleniu na budowę. Brak takiej decyzji oznacza samowolę budowlaną, polegającą na posadowieniu obiektu tymczasowego w jednym miejscu przez okres dłuższy niż 180 dni. [...]WINB podkreślił, że organ I instancji stwierdził istnienie przedmiotowego nośnika reklamowego w trakcie kontroli przeprowadzonej [...] stycznia 2019 r. Od dnia tej kontroli, do dnia wydania niniejszego rozstrzygnięcia minęło ponad 180 dni. Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutu, że nośnik stanowi rusztowanie otaczające budynek i do niego zamontowane, przez co nie jest obiektem wolnostojącym, jak również nie jest wolnostojącym nośnikiem reklamowym pomimo pełnienia dodatkowej funkcji jako powierzchni ekspozycyjnej dla reklamy podniósł, że dla przyjęcia trwałego związania z gruntem nie ma znaczenia okoliczność posiadania przez obiekt fundamentów, czy wielkość zagłębienia w gruncie. Istotne jest czy posadowienie jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję, co sprowadza się do konieczności zapewnienia reklamie stabilnej podstawy uniemożliwiającej łatwe jej przesunięcie, przeniesienie w inne miejsce czy zniszczenie przy silnych podmuchach wiatru, jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie. W ocenie organu, biorąc pod uwagę wymiary nośnika, nie ulega wątpliwości, że stanowi on obiekt budowlany. [...]WINB nie podzielił także zarzutu odwołania, że sporny nośnik reklamowy jest zgodny z przepisami planistycznymi. Zaznaczył, że w analogicznej sprawie dotyczącej takiego nośnika w postaci rusztowania wokół istniejącego budynku na tej samej nieruchomości, tj. [...] i jego niezgodności z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Nr [...] z [...] marca 2012r., w sprawie utworzenia parku kulturowego pod nazwą "[...]" wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 22 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 1305/17. W związku z powyższym kwestia niezgodności z przepisami planistycznymi nośnika będącego przedmiotem obecnie prowadzonego postępowania jest bezsporna. Ponadto w wyroku tym jednoznacznie podzielono stanowisko organów nadzoru budowlanego, że budowa tego typu nośnika w postaci rusztowania wokół istniejącego budynku stanowi budowlę, do której zastosowanie znajduje art. 48 p.b. Tym samym realizacja spornego nośnika reklamowego objęta była obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, którego strona skarżąca nie posiada. Skargę do na powyższą decyzję [...]WINB z [...] grudnia 2019 r. wniosła G. Sp. z o.o. podnosząc tożsame jak w odwołaniu zarzuty naruszenia: - art. 52 p.b., poprzez skierowanie decyzji do właściciela nieruchomości zamiast w pierwszej kolejności do inwestora, w sytuacji gdy właściciel pismami z [...] maja 2019 r., [...] czerwca 2019 r. oraz [...] lipca 2019 r. wskazał osobę inwestora. Ponadto skarżąca na każdym etapie postępowania gotowa jest do wyrażenia inwestorowi zgody na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane w szczególności związane z wykonaniem decyzji organów nadzoru. - art. 7 i 77 k.p.a., poprzez błędną ocenę materiału dowodowego, polegającą na braku wyjaśnienia na jakiej podstawie organ przyjął, że obiekt w stosunku do którego prowadzone jest postępowanie stanowi "nośnik reklamowy otaczający budynek położony [...] w [...] dz. nr ew.[...] z obr. [...]" w sytuacji, gdy są to wyłącznie tymczasowo posadowione rusztowania, umożliwiające wykonywanie prac konserwacyjnych, zabezpieczone dodatkowo siatką winylową, oraz na jakiej podstawie organ uznał, że posadowienie tych rusztowań dokonane zostało z przekroczeniem granic dz. nr ew.[...] z obr. [...]; - art. 10 k.p.a., poprzez niezapewnienie stronom czynnego udziału w postępowaniu, w szczególności polegające na braku zawiadomienia skarżącej o zakończeniu prowadzenia postępowania wyjaśniającego oraz zebraniu nowych dowodów w sprawie, co spowodowało, że pozbawiona została przed wydaniem zaskarżonej decyzji możliwości wypowiedzenia co do zebranych dowodów; - art. 3 pkt 3 w zw. z art. 3 pkt 1 p.b., poprzez jego błędną wykładnie oraz zastosowanie i uznanie, że rusztowanie elewacyjne o wysokości ok. 6 m. otaczające budynek i do niego zamontowane stanowi budowlę w szczególności jest wolnostojącym nośnikiem reklamowym trwale związanym z gruntem w sytuacji, gdy rusztowanie to poprzez zamontowanie go do budynku nie stanowi obiektu wolnostojącego, jak również nie jest wolnostojącym nośnikiem reklamowym, pomimo pełnienia dodatkowej funkcji jako powierzchni ekspozycyjnej dla reklamy, w sytuacji gdy montaż rusztowania związany jest bezpośrednio z prowadzonymi robotami przy budynku związanymi z jego bieżącą konserwacją; - art. 48 ust. 1 p.b., poprzez jego zastosowanie w sytuacji gdy przedmiot postępowania nie jest obiektem budowlanym i dla jego montażu nie było wymagane uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę lub zgłoszenie we właściwym organie architektonicznym, względnie poprzez nie rozważenie celowości ograniczenia obowiązku rozbiórki do części obiektu w zakresie powodującym zdaniem sądu konieczność uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, a w przypadku uznania, iż obiekt będący przedmiotem postępowania wymagał uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, zastosowanie tego przepisu wobec możliwości przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego; - art. 48 ust. 2 p.b., poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy brak jest dla terenu na którym usytuowany jest sporny obiekt planu zagospodarowania przestrzennego, oraz przyjęcie, iż uchwała Rady [...] W. nr [...]o utworzeniu [...] Parku Kulturowego stanowi plan zagospodarowania przestrzennego. Zatem wobec faktu, iż nie istnieją negatywne przesłanki do zastosowania powołanego przepisu, względnie poprzez przyjęcie, iż uchwała Rady [...] W. nr [...]o utworzeniu [...] Parku Kulturowego ze względu na fakt, iż ogranicza dopuszczalność umieszczania przy ciągach komunikacyjnych reklamy w sytuacji, gdy ww. uchwała nie obejmuje swoim zasięgiem ul. [...] od której rusztowania są usytuowane, zatem nie ma w niniejszej sprawie zastosowania. W oparciu o podniesione zarzuty skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, a w przypadku uznania, że nie zachodzą okoliczności powodujące jej nieważność, o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że powołanie wydanego w innej sprawie orzeczenia NSA nie jest przesądzające dla ustaleń w sprawie niniejszej tym bardziej, że orzeczenie to nie odnosi się do kwestii poruszonych w skardze. Skarżąca wielokrotnie też skazywała jako inwestora G(1).Sp. z o.o. z siedzibą w W., zgodnie zaś z art. 52 p.b. to inwestor w pierwszej kolejności winien być adresatem nakładanych obowiązków. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zadaniem Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. W oparciu o wskazane kryteria skargę i wskazane w niej zarzuty należało uznać za niezasadne, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa. Sąd w pełni podziela ustalenia i argumentację organu, które legły u podstaw rozstrzygnięcia podjętego w zaskarżonym orzeczeniu. Ocenia je jako prawidłowe, wyczerpujące i przyjmuje za własne. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu jest decyzja [...]ego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] grudnia 2019 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] W.z [...] września 2019 r., nr [...], nakazującą G. Sp. z o.o. z siedzibą w W. rozbiórkę wolnostojącego nośnika reklamowego będącego rusztowaniem stalowym z zamontowanymi na nim siatkami winylowymi z nadrukiem reklamowym, wybudowanym wokół budynku przy ul. [...] w W., wraz z oświetleniem 16 szt. lamp halogenowych na wysięgnikach. W ocenie Sądu, w odniesieniu do przedmiotowego obiektu zasadnie zastosowano tryb wynikający z obowiązującego obecnie art. 48 p.b. Przepis ten w ust. 1 stanowi – właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2 (ten przewiduje okoliczności legalizacji) w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo 2) bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a p.b, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. Zauważyć jednak trzeba, że nakaz rozbiórki przewidziany w art. 48 ust. 1, w obowiązującym obecnie stanie prawnym (i tym mającym zastosowanie w niniejszej sprawie), nie jest orzekany bezwzględnie. Ustawodawca zobowiązał bowiem organ do badania, czy budowa zrealizowana (tudzież w trakcie realizacji) bez wymaganego pozwolenia na budowę jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i czy nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Nakaz rozbiórki obiektu może być orzeczony dopiero wówczas, gdy okaże się, że nie ma prawnych możliwości jego legalizacji (art. 48 ust. 1 p.b.). Wbrew zarzutom skarżącej spółki w toku postępowania administracyjnego, w którym zapadła zaskarżona decyzja nie doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7 i art. 77 oraz art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przedmiotowej sprawie właściwie ustalono stan faktyczny sprawy i zasadnie organy uznały, że konieczny jest nakaz rozbiórki przedmiotowego nośnika reklamowego. Prawidłowo organy stwierdziły, że nośnik powstał w warunkach samowoli budowlanej, a nakaz jego rozbiórki wynika z niezgodności jego usytuowania z obowiązującą na terenie [...] uchwałą Nr [...]z [...]marca 2012r., w sprawie utworzenia parku kulturowego pod nazwą "[...]" oraz z art. 43 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Z analizy zgromadzonego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego wynika, że nośnik reklamowy usytuowany na działce ew. nr [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w W., to wolnostojące urządzenie reklamowe, stanowiące budowlę, czyli techniczno-użytkową całość, o której mowa w art. 3 pkt 3 p.b. Za organami stwierdzić należy, że zgodnie z art. 3 pkt 3 tej ustawy przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak (...) wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe (...). Przedmiotowy nośnik reklamowy posiada solidną konstrukcję stalową i skutecznie opiera się sile wiatru. Stopień zagłębienia w gruncie pozostaje bez znaczenia dla stwierdzenia trwałego związania nośnika z gruntem, bowiem w orzecznictwie sądowo - administracyjnym występuje pogląd, iż dla przyjęcia trwałego związania z gruntem nie ma znaczenia okoliczność posiadania przez obiekt fundamentów, czy wielkość zagłębienia w gruncie. Istotne jest, czy posadowienie jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję, co sprowadza się do konieczności zapewnienia słupowi i tablicy stabilnej podstawy uniemożliwiającej łatwe jej przesunięcie, przeniesienie w inne miejsce czy zniszczenie przy silnych podmuchach wiatru (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 maja 2009r., sygn. akt: II OSK 735/08). Przedmiotowy nośnik reklamowy posiada na tyle trwałe posadowienie, że stanowi ono przeciwwagę dla czynników zewnętrznych, zapewniając urządzeniu stabilność i skuteczne oparcie dla siły wiatru. Zgodzić się również należy z organami nadzoru budowlanego odnośnie kwestii, że realizacja nośnika, będącego przedmiotem postępowania, nie mieści się w pojęciu "instalowania tablic i urządzeń reklamowych", na które zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 p.b. nie jest wymagane pozwolenie na budowę. Instalacja może dotyczyć robót budowlanych, polegających na umocowaniu jakiegoś elementu do istniejącej konstrukcji, ustawienia niewielkich rozmiarów urządzenia na istniejącym obiekcie - robót o małym stopniu technicznego skomplikowania. W ustępie 1 art. 29 ustawy p.b. (tekst jednolity: Dz. U. z 2019r., poz. 1186 ze zm.) ustawodawca zwolnił z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę roboty budowlane stanowiące budowę obiektu budowlanego, zaś w ust. 2 jako zwolnione z tego obowiązku wymienione zostały roboty budowlane inne niż budowa obiektu budowlanego. W związku z powyższym zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 p.b., pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie innych niż budowa robót budowlanych, polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych. Z definicji robót budowlanych zawartych w art. 3 pkt 7 p.b. wynika, że są to prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Zgodnie z art. 3 pkt 6 p.b. przez budowę należy natomiast rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę i nadbudowę obiektu budowlanego. Instalowanie urządzeń reklamowych w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 p.b. dotyczy zatem jedynie tych robót budowlanych, które nie są wykonywaniem obiektu budowlanego w określonym miejscu, a zatem budową w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego (por. wyrok NSA z 11 września 2008 r., sygn. akt II OSK 982/07). Sąd nie podziela stanowiska skarżącej spółki, że "obiekt ten należało uznać za rusztowanie poprzez zamontowanie go do budynku, a zatem nie stanowi obiektu wolnostojącego, jak również nie jest wolnostojącym nośnikiem reklamowym, pomimo pełnienia dodatkowej funkcji jako powierzchni ekspozycyjnej dla reklamy, w sytuacji gdy montaż rusztowania związany jest bezpośrednio z prowadzonymi robotami przy budynku związanymi z jego bieżącą konserwacją". W ocenie Sądu, w pełni uprawnione jest stwierdzenie, że wielkość obiektu, jak i jego przestrzenna konstrukcja, oraz sposób posadowienia i montażu (obiekt posiada rusztowanie stalowe dociążone blokami betonowymi, o wymiarach ok. 18,0 x 3,0 m, wysokość ok. 6,0 m z zamontowaną siatką winylową i oświetlony jest lampami halogenowymi na wysięgnikach) świadczą o tym, że jest to wolnostojący trwale związany z gruntem nośnik reklamowy, o którym mowa w art. 3 pkt 3 p.b. Zatem, przedmiotowa inwestycja została prawidłowo zakwalifikowana przez organy jako budowla, w rozumieniu art. 3 pkt 3 p.b., wymagająca uzyskania pozwolenia na budowę, którego to pozwolenia inwestor nie posiada. Zgłoszenia również nie dokonano. Zasadnie również organ wskazał, że w analogicznej sprawie dotyczącej takiego nośnika w postaci rusztowania wokół istniejącego budynku na tej samej nieruchomości, tj. [...] w Warszawie i jego niezgodności z przepisami uchwały Nr [...]z 29 marca 2012r., w sprawie utworzenia parku kulturowego pod nazwą "[...]" wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 22 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 1305/17. W związku z powyższym kwestia niezgodności z przepisami planistycznymi nośnika będącego przedmiotem obecnie prowadzonego postępowania jest bezsporna. Ponadto w wyroku tym jednoznacznie podzielono stanowisko organów nadzoru budowlanego, że budowa tego typu nośnika w postaci rusztowania wokół istniejącego budynku stanowi budowlę, do której zastosowanie znajduje art. 48 p.b. Tym samym realizacja spornego nośnika reklamowego objęta była obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, którego strona skarżąca nie posiada. Zgodzić się należy ze skarżącą, że nie każdy wyrok powołany jako analogiczny jest przesądzający dla ustaleń w konkretnej sprawie jednakże zgodzić się należy również z organem orzekającym w niniejszej sprawie, że akurat powołany wyrok NSA jest wydany w sprawie dotyczącej takiego samego nośnika reklamowego, na tej samej nieruchomości, o tych samych parametrach i właściwościach oraz strukturze i sposobie wykonania, zatem mamy do czynienia - wbrew twierdzeniom skarżącej - z dokładnie taką samą sytuacją i dotyczy ona tych samych przepisów i tych samych warunków samowoli. Skoro zaś przepisy uchwały Nr [...]z [...] marca 2012r., w sprawie utworzenia parku kulturowego pod nazwą "[...]" oraz przepisy ustawy Prawo budowlane się nie zmieniły, to i warunki prawne dla takiej samej inwestycji podlegają tym samym restrykcjom. Zatem, w niniejszej sprawie organy orzekające prawidłowo odstąpiły od legalizacji obiektu, bowiem sporny wolnostojący nośnik reklamowy narusza § 2 ust. 1 pkt 3 ww. uchwały zgodnie z którym: na terenie [...] Parku Kulturowego ogranicza się dopuszczalność umieszczania przy ciągach komunikacyjnych tablic, napisów, ogłoszeń reklamowych i innych znaków do oznakowań związanych z ochroną i udostępnieniem Parku Kulturowego oraz oznaczeń Systemu Informacji Miejskiej, z wyjątkiem znaków drogowych i znaków związanych z ochroną porządku i bezpieczeństwa publicznego. Z dokumentacji zgromadzonej w toku prowadzonego postępowania wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że przedmiotowy nośnik reklamowy przedstawia informacje reklamowe niezwiązane z ochroną i udostępnieniem Parku Kulturowego, a na powyższym terenie nie dopuszcza się funkcjonowania tego typu obiektów. W związku z tym prawidłowo organy orzekające w sprawie stwierdziły, że wobec powyższej niezgodności przedmiotowej inwestycji z ustaleniami ww. uchwały nie ma prawnej możliwości legalizacji spornego nośnika reklamowego, a to uzasadnia odstąpienie od zobowiązania inwestora do przedłożenia dokumentacji wymaganej na podstawie art. 48 ust. 3 p.b. Ponadto nośnik reklamowy został usytuowany w odległości 5,7m od krawędzi jezdni ul. [...] w W. (mierząc do najdalej wysuniętego elementu nośnika reklamowego, tj. lampy oświetleniowej). Ulica [...] zaliczana jest do kategorii dróg krajowych. Zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2018r., poz. 2068): obiekty budowlane przy drogach gminnych w terenie zabudowy powinny być usytuowane w odległości co najmniej 10m od zewnętrznej krawędzi jezdni, wobec czego przedmiotowe urządzenie reklamowe nie spełnia ww. przepisu. Ponadto zarządca drogi, Zarząd Dróg Miejskich w W., nie wydał zgody na usytuowanie nośnika reklamowego w odległości mniejszej niż określona ww. przepisem. Kolejno wskazać trzeba, że prawnym właścicielem nieruchomości, na której znajduje się nośnik reklamowy i jedynym podmiotem, na który można nałożyć obowiązki, jest G. Sp. z o.o. Wprawdzie, według brzmienia art. 52 p.b.: Inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany na swój koszt dokonać czynności nakazanych w decyzji, o której mowa w art. 48, art. 49b, art. 50a oraz art. 51. Jednakże w orzecznictwie przyjmuje się, że w pierwszej kolejności obowiązek rozbiórki powinien być nałożony na inwestora, który dopuścił się samowoli budowlanej i jednocześnie posiada prawo do dysponowania nieruchomością, chodzi bowiem o zapewnienie legalnego wykonania obowiązku rozbiórki. Oba te pojęcia w niniejszej sprawie się wykluczają, bowiem inwestorem była inna spółka, zaś władającym nieruchomością jest aktualny właściciel – skarżąca. W powołanym wyżej wyroku z 22 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 1305/17 Naczelny Sąd Administracyjny zawarł pogląd, który Sąd w składzie orzekającym podziela, że "w przypadku utraty przez inwestora prawa własności nieruchomości, dojdzie do przeniesienia prawa własności nośnika reklamowego na inny podmiot i w związku z tym obowiązek dokonania jego rozbiórki obciąży aktualnego właściciela obiektu budowlanego". W zaistniałej sytuacji organ nadzoru budowlanego zobowiązany był do nałożenia obowiązku na aktualnego właściciela nieruchomości. Konkludując, Sąd uznał, że orzeczenia zapadłe w sprawie są prawidłowe, zgodne z przepisami postępowania administracyjnego wyrażonymi w kodeksie postępowania administracyjnego. Wbrew zarzutom skargi nie doszło również do naruszenia art. 48 ust. 1 i art. 52 p.b. Organy nadzoru budowlanego prawidłowo oceniły charakter obiektu. W tym przedmiocie nie była konieczna opinia biegłego. Organy stosując właściwe przepisy i prawidłową subsumpcję prawną zasadnie, jak wykazano powyżej, orzekły o rozbiórce nielegalnego obiektu budowalnego. Kierując się powyższą argumentacją na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.)., Sąd orzekł, jak w sentencji.