I SA/Wa 2555/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Anna Wesołowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Iwona Kosińska, sędzia WSA Mariola Kowalska, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 października 2020 r. sprawy ze skargi M. D. i J. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 26 września 2019 r. nr KOC/5674/Go/19 w przedmiocie obowiązku zwrotu zwaloryzowanej bonifikaty 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Zarządu Dzielny [...] z dnia 8 sierpnia 2019 r. nr 170/2019, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie solidarnie na rzecz M. D. i J. D. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Decyzją z 20 grudnia 2007 r. Prezydent m.st. Warszawy orzekł o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego M.D. oraz J.D. (skarżący) do nieruchomości gruntowej położonej w W., przy ul. [...], oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] o powierzchni [...] ha z obrębu [...], uregulowanej w księdze wieczystej [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy dla [...], VII Wydział Ksiąg Wieczystych (nieruchomość) w prawo własności. Decyzją tą określono również opłatę za przekształcenie na kwotę [...] złotych oraz udzielono bonifikatę od opłaty w wysokości [...] zł. Jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia organ wskazał m.in. art. 1 ust. 1, art. 3 ust 1 pkt 2 ust. 2, art. 4 ust. 1, ust. 2, ust. 5 i ust. 6 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz.U. z 2005 r. nr 175 poz. 1459 ze zm., dalej: "ustawa o przekształceniu") oraz § 1 ust. 1 i ust. 2 i § 2 uchwały Rady [...] z 22 czerwca 2006 r. nr [...] w sprawie wyrażenia zgody na udzielanie bonifikat od opłat za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości dla osób fizycznych. Podstawą faktyczną powyższej decyzji w zakresie udzielenia bonifikaty było ustalenie na podstawie oświadczeń skarżących 13 września 2007 r. i 20 grudnia 2007 r., że nieruchomość w dniu 13 października 2005 r. oraz w dniu składania oświadczenia była wykorzystywana wyłącznie na cele mieszkaniowe. Decyzją z 8 sierpnia 2019 r. Zarząd Dzielnicy [...] orzekł o obowiązku zwrotu przez skarżących zwaloryzowanej bonifikaty w wysokości [...] zł (słownie: [...]) udzielonej na podstawie decyzji nr 265/2007 z 20 grudnia 2007 r., o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. Jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia organ wskazał m.in. art. 4 ust. 15 i ust. 16 ustawy o przekształceniu. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ wyjaśnił, że zgodnie z przepisem art. 4 ust. 5 ustawy o przekształceniu w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji z 20 grudnia 2007 r. "organ, o którym mowa w art. 3 ust. 1, żąda zwrotu kwoty równej udzielonej bonifikacie po jej waloryzacji, jeżeli osoba, na rzecz której zostało przekształcone prawo użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości przed upływem 5 lat, licząc od dnia przekształcenia, zbyła lub wykorzystała nieruchomość na inne cele niż cele, które stanowiły podstawę udzielenia bonifikaty (...). W szczególnie uzasadnionych przypadkach, organ może odstąpić od żądania zwrotu bonifikaty, za zgodą odpowiednio wojewody, rady lub sejmiku". O obowiązku zwrotu bonifikaty od opłaty za przekształcenie w przypadku zbycia lub wykorzystania nieruchomości na inny cel niż cel udzielenia bonifikaty w okresie 5 lat od przekształcenia skarżący zostali poinformowani w pkt. 2 pouczenia zawartego w decyzji z 20 grudnia 2007 r. Przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości nastąpiło ze skutkiem na dzień 3 stycznia 2008 r. Wobec tego pięcioletni termin, o którym mowa w art. 4 ust. 5 (a następnie w tak samo brzmiącym art. 4 ust. 15 po zmianie treści art. 4) ustawy o przekształceniu upłynął 3 stycznia 2013 r. Organ wyjaśnił, że 6 września 2016 r., po dokonaniu wglądu do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG), ustalił, że od 1 grudnia 1997 r. przedmiotowa nieruchomość wykorzystywana jest do prowadzenia działalności gospodarczej o nazwie "[...]" Pracownia J.D. W związku z tym zostało przeprowadzone postępowanie w tej sprawie i po uzyskaniu wyjaśnień skarżących oraz biorąc pod uwagę, że 20 grudnia 2007 r., tj. w dniu przyznawania bonifikaty od opłaty za przekształcenie, organ nie dysponował możliwością zweryfikowania oświadczeń złożonych przez użytkowników wieczystych z uwagi na brak bezpośredniego dostępu do CEIDG i dlatego użytkownicy wieczyści byli zobligowani do składania oświadczeń pod rygorem odpowiedzialności karnej, zaszła konieczność orzeczenia o obowiązku zwrotu przez skarżących uzyskanej przez nich zwaloryzowanej bonifikaty. Organ pierwszej instancji wskazał dodatkowo, że skarżący nie kwestionują prawdziwości wpisu w CEIDG a spór sprowadza się do oceny jakie konsekwencje wywołał fakt zarejestrowania działalności pod adresem [...]. Organ uznał, że wskazanie adresu wykonywania działalności gospodarczej skutkuje tym, że nieruchomość, która dotychczas była wykorzystywana na cele mieszkalne, w sensie prawnym i faktycznym zaczyna być wykorzystywana na inne cele, tj. związane z prowadzoną działalnością. Bez znaczenia pozostaje, czy konkretne usługi świadczone w ramach prowadzonej działalności są wykonywane w siedzibie przedsiębiorcy, czy też poza nią. Tym bardziej, że prowadzenie przez przedsiębiorcę działalności na terenie całego kraju, nie wyklucza prowadzenia działalności pod wskazanym w CEIDG adresem. Powyższe prowadzi do wniosku, że ustalenie prawdziwości wpisów w państwowym rejestrze, było wystarczającym dowodem dla udowodnienia, że naruszone zostały warunki udzielenia bonifikaty, zwłaszcza także, że wpisy zamieszczone w Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej świadczą, że adres [...] był wskazany zarówno jako adres do doręczeń oraz jako stałe miejsce wykonywania działalności gospodarczej. Ponadto jak zaznaczono na podstawie uchwały z 22 czerwca 2006 r. możliwe było udzielenie bonifikaty proporcjonalnie do powierzchni nieruchomości wykorzystywanej na cele mieszkaniowe, ale należało to określić przed wydaniem decyzji o przekształceniu i taka proporcja wykorzystywania nieruchomości powinna być zachowana w okresie 5 lat od przekształcenia. Skoro zatem strony zadeklarowały, że 100% nieruchomości jest wykorzystywane na cele mieszkalne i dla takiej części uzyskały bonifikatę, to przed upływem 5 lat nie miały prawa wykorzystać nieruchomości w inny sposób niż ten, który stanowił podstawę udzielenia bonifikaty. Po rozpoznaniu odwołania skarżących decyzją z 26 września 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie (Kolegium), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Kolegium w pełni podzieliło ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę orzekania przez organ pierwszej instancji oraz dokonaną przezeń ich ocenę prawną. Wyjaśniło, że art. 4 ust. 15 ustawy o przekształceniu ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że organ orzekający w sprawie nie ma możliwości wyboru alternatywnego rozstrzygnięcia sprawy w zależności od okoliczności, które w przepisie nie są przewidziane. Co do zaś przewidzianej w tymże przepisie możliwości odstąpienia w szczególnie uzasadnionych przypadkach od żądania zwrotu bonifikaty, za zgodą odpowiednio wojewody, rady lub sejmiku, to powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 maja 2011r. w sprawie o sygn. akt I SA/Wa 2512/10 Kolegium wskazało, że odstąpienie oraz odmowa odstąpienia od żądania zwrotu bonifikat winny nastąpić w formie decyzji administracyjnej, ponadto należą do uznania administracyjnego i winny być zainicjowane wnioskiem strony wskazującym na istnienie szczególnie uzasadnionych okoliczności umożliwiających odstąpienie od żądania zwrotu bonifikaty, za zgodą właściwego organu. Kolegium przywołało również stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 29 listopada 2017 r., w sprawie o sygn. akt I OSK 38/16. Wyjaśniło również, że wskazanie adresu [...] jako głównego adresu wykonywania działalności gospodarczej przy rejestracji jednoznacznie wskazuje, że skarżący wykorzystywali nieruchomość również na inny cel. Przy tym stopień wykorzystania nie ma żadnego znaczenia. Kolegium zasugerowało także skorzystanie przez skarżących z możliwości umorzenia kwoty podlegającej zwrotowi po uprawomocnieniu się decyzji z 26 września 2019 r. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem skarżący wnieśli do tutejszego sądu skargę zarzucając decyzji Kolegium naruszenie : 1) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, co doprowadziło do poczynienia całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych, w szczególności zaś niedokonanie wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całokształtu materiału dowodowego i brak uzasadnienia decyzji w sposób wymagany przez przepisy k.p.a.; 2) art. 6 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie powszechnie obowiązujących przepisów prawa, także pominięcie uchwały z 22 czerwca 2006 r., zwłaszcza w świetle art. 87 Konstytucji RP; 3) art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w niej zbyt ogólnych stwierdzeń i niepowołanie ich podstawy prawnej, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności zaś niewskazanie podstawy prawnej, dla której skarżący mogą zwrócić się do organu I instancji z wnioskiem w sprawie umorzenia w całości lub w części kwoty, której zwrotu żąda organ I instancji, dopiero od dnia, w którym decyzja o żądaniu zwrotu zwaloryzowanej kwoty bonifikaty stanie się prawomocna; 4) art. 4 ust. 15 ustawy o przekształceniu poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym uznaniu, że w zaistniałym stanie faktycznym nastąpiła zmiana celu stanowiącego podstawę udzielenia bonifikaty, a tym samym zaistniał obowiązek jej zwrotu, zwłaszcza w świetle wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2018 r., w sprawie o sygn. akt I OSK 1081/16. Skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. Uzasadniając swoje stanowisko skarżący podkreślili, że organ udzielający bonifikaty zarówno w dacie wydania decyzji z 20 grudnia 2007 r., jak i przez szereg kolejnych lat wiedział, iż na przedmiotowej nieruchomości jest zarejestrowania działalność gospodarcza, gdyż przez szereg lat wydawał skarżącym zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, którą prowadził Prezydent m.st. Warszawy. Ponadto skarżący podnieśli iż organ winien naliczyć im kwotę do zwrotu wyliczoną stosownie do wskazanej przez nich, pismem z 12 marca 2018 r., powierzchni 2 m2 związanej z działalnością gospodarczą, czego się domagali a do czego organ się ich zdaniem nie odniósł. Skarżący rozwijając uzasadnienie skargi powołali się także, prócz ww. wyroku z 6 marca 2018 r., na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 12 grudnia 2017 r., w sprawie o sygn. akt SK 13/15, który jak wskazali skarżący co prawda odnosił się do konstytucyjności przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 1785 i 2141), jednakże ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Podtrzymali również swoje stanowisko przedstawione w odwołaniu od decyzji z 8 sierpnia 2020 r., co do prawidłowej wykładni art. 4 ust. 15 ustawy o przekształceniu, podkreślając, że przedmiotowa nieruchomość nigdy nie weszła w skład przedsiębiorstwa. Nigdy też nie uległ zmianie cel przeznaczenia nieruchomości, dla którego została przyznana bonifikata. W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało swoje stanowisko w sprawie oraz wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Skarga jest zasadna, zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji naruszają przepisy prawa w stopniu uzasadniającym ich wyeliminowanie z obrotu. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy zarejestrowanie działalności w budynku posadowionym na nieruchomości objętej decyzją o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności oznacza wykorzystanie nieruchomości na inne cele niż te na które została udzielona bonifikata. Organ stanął na stanowisku, że wskazanie adresu wykonywania działalności gospodarczej skutkuje tym, że nieruchomość, która dotychczas była wykorzystywana na cele mieszkalne, w sensie prawnym i faktycznym zaczyna być wykorzystywana na inne cele, tj. związane z prowadzoną działalnością i nie ma znaczenia, czy konkretne usługi świadczone w ramach prowadzonej działalności są wykonywane w siedzibie przedsiębiorcy, czy też poza nią. Skarżący podnosili natomiast, że przedmiotowa nieruchomość nigdy nie weszła w skład przedsiębiorstwa, co madecydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy w świetle przywołanego przez nich wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Sąd rozpoznający sprawę wskazuje, że na tle wykładni art. 4 ust. 15 ustawy o przekształceniu pojawiły się dwa odmienne nurty w orzecznictwie sądów administracyjnych. W ramach pierwszego nurtu, dla którego miarodajny jest przywołany przez Kolegium wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 listopada 2017 r. akt I OSK 38/16 przyjęto, że wskazanie określonego adresu jako miejsca wykonywania działalności gospodarczej rodzi domniemanie, że faktycznie w tym miejscu taka działalność jest prowadzona. Naczelny Sąd Administracyjny wykluczył również możliwość prowadzenia postępowania dowodowego mającego na celu ustalenie czy i w jakim zakresie dana nieruchomość wykorzystywana jest dla celów prowadzenia działalności gospodarczej. Dla drugiego nurtu miarodajny jest przywołany przez skarżących wyrok NSA z 6 marca 2018 r. I OSK 1081/16 oraz wyrok NSA z 22 listopada 2019 r. I OSK 747/18. W obu tych wyrokach sąd kasacyjny uznał, że nie można w każdym przypadku utożsamiać wskazania w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej adresu działalności z wykorzystywaniem nieruchomości na cele związane z jej prowadzeniem. Sąd rozpoznający sprawę przychyla się do stanowiska wyrażonego w wyrokach z 6 marca 2018 r. oraz z 22 listopada 2019 r. W pierwszej kolejności zwrócić należy uwagę, że przywołany przez organy wyrok NSA z 29 listopada 2017 r. akt I OSK 38/16 zapadł przed wydaniem przez Trybunał Konstytucyjny wyroku z 12 grudnia 2017 r., sygn. akt SK 13/15. Wyrok ten, jak wskazano w wyrokach z 6 marca 2018 r. oraz z 22 listopada 2019 r., pomimo iż odnosił się do wykładni przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1785 i 2141)., ma również znaczenie dla rozstrzygnięcia spraw dotyczących zastosowania art. 4 ust. 15 ustawy o przekształceniu. W wyroku tym Trybunał orzekł, że art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych rozumiany w ten sposób, że wystarczającą przesłanką zakwalifikowania gruntu podlegającego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości do kategorii gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jest prowadzenie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną będącą jego współposiadaczem, jest niezgodny z art. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 84 w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Trybunał podkreślił, że ustawodawca deklaruje, że obowiązek podatkowy i wysokość podatku zależy od: a) posiadania gruntu przez przedsiębiorcę, b) związku gruntu z prowadzeniem działalności gospodarczej. Równocześnie przyjmuje, że dla ustalenia tego związku wystarczy stwierdzenie, że grunt pozostaje w posiadaniu przedsiębiorcy. W konsekwencji obowiązek podatkowy, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy, zostaje nałożony na osoby posiadające grunty niemające związku z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zastosowane kryterium "posiadania gruntu przez przedsiębiorcę" prowadzi do nieuzasadnionego konstytucyjnie ograniczenia wolności majątkowej. Zważywszy na ratio stosowania podwyższonej stawki, jaką jest potencjalna możliwość uzyskiwania przychodów z wykorzystania danych gruntów, niezbędne jest ustalenie faktycznego sposobu wykorzystania opodatkowanego gruntu, którego współposiadaczem pozostaje osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą. W wyrokach z 6 marca 2018 r. oraz z 22 listopada 2019 r. podkreślono, że skoro zatem Trybunał Konstytucyjny uznał, że samo prowadzenie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną nie jest relewantne dla opodatkowania gruntu stawką podatkową od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, to tak samo należy ją ocenić dla potrzeb ustalania zaistnienia przesłanek, których wystąpienie powoduje obowiązek zwrotu udzielonej bonifikaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. NSA wskazał również w cytowanych wyrokach, a sąd rozpoznający sprawę stanowisko to w pełni podziela i przyjmuje za własne, że dokonując wykładni art. 4 ust. 15 ustawy o przekształceniu, nie jest wystarczające przeprowadzenie wyłącznie literalnej interpretacji omawianego przepisu. Niezbędna jest wykładnia systemowa i funkcjonalna. W orzecznictwie i doktrynie aprobowane jest stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, że właściwe stosowanie prawa nie może ograniczać się wyłącznie do stosowania literalnej wykładni (por. uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 maja 2000 r., sygn. akt FPS 2/00, publ. ONSA 2001, nr 1, poz. 2). Wykładnia gramatyczna jest tylko jednym ze sposobów wykładni przepisu i powinna być uzupełniana w zależności od charakteru regulacji wykładnią systemową, funkcjonalną oraz celowościową. Wykładnia systemowa opiera się na założeniu, że prawo powinno być spójną, niesprzeczną wewnętrznie całością, a pojedyncze przepisy nie powinny naruszać tego porządku. Wykładnia danego przepisu powinna być dokonywana na podstawie całokształtu obowiązujących przepisów, a nie na podstawie jednego przepisu w oderwaniu od innych. Reasumując, sąd rozpoznający sprawę w pełni podziela stanowisko sądu kasacyjnego, zgodnie z którym prawidłowa wykładnia art. 4 ust. 15 ustawy o przekształceniu prowadzić powinna do przyjęcia stanowiska, że kluczowe znaczenie dla oceny czy nieruchomość jest wykorzystywana na inne cele niż cele, które stanowiły podstawę udzielenia bonifikaty ma ustalenie, czy przedmiotowa nieruchomość wchodzi w skład przedsiębiorstwa osoby prowadzącej działalność gospodarczą, w tym przypadku – męża skarżącej, zamieszkałego w przedmiotowej nieruchomości. Samo posiadanie nieruchomości i zarejestrowanie działalności gospodarczej pod tym adresem przez przedsiębiorcę nie jest wystarczające do stwierdzenia obowiązku zwrotu udzielonej bonifikaty właścicielowi nieruchomości. Konieczne jest jeszcze ustalenie bezpośredniego związku (wykonywanie na nieruchomości określonych czynności składających się na działalność gospodarczą) lub pośredniego (potencjalne wykonywanie na nieruchomości czynności składających się na działalność gospodarczą, gdy nieruchomość została nabyta pod przyszłe inwestycje gospodarcze) z działalnością gospodarczą prowadzoną w tej nieruchomości. Przedsiębiorcy będący osobami fizycznymi występują bowiem w obrocie prawnym w dwojakim charakterze: jako osoby prywatne (a więc w zakresie swojego majątku osobistego) oraz jako przedsiębiorcy. Występowanie przez osobę fizyczną w obrocie w tej dwojakiej roli uzasadnia rozróżnienie jej sytuacji na tle ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (podobnie jak na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zakresie podatku od nieruchomości). Oznacza to, że zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania, nie został bowiem w sposób należyty ustalony stan faktyczny sprawy, to jest nie zostało ustalone istnienie bezpośredniego czy też pośredniego związku przedmiotowej nieruchomości z działalnością gospodarczą. Naruszenie to było wynikiem błędnej wykładni art. 4 ust. 15 ustawy o przekształceniu. W konsekwencji sąd uchylił decyzje organów obu instancji. Rozpoznając ponownie sprawę organ uzupełni materiał dowodowy, a następnie wyda rozstrzygnięcie, uwzględniając konieczność zbadania charakteru prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej. Następnie oceni czy w związku z powyższym nieruchomość wykorzystywana jest na inne cele niż cele, które stanowiły podstawę udzielenia bonifikaty. Powyższe okoliczności nie zostały bowiem ustalone w sprawie. Sąd wskazuje końcowo, że organ pierwszej instancji nie powołał kompletnej podstawy prawnej jeżeli chodzi o normę upoważniającą go do wydania decyzji. Na ową normę kompetencyjną składa się art. 11 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 15 marca 2002 roku o ustroju miasta [...] (Dz. U. y 2018 r., poz. 1817) oraz § 7 pkt 15 uchwały Nr [...] Rady [...] z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie przekazania dzielnicom [...] do wykonywania niektórych zadań i kompetencji [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z 2016 r. poz. [...]). Uchybienie to jednak pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a. zasądzając na solidarnie rzecz skarżących zwrot uiszczonego przez nich wpisu sądowego.