III SA/Wa 1003/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Aneta Trochim – Tuchorska, , , po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia ... marca 2007 r., nr ... w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. postanawia odrzucić skargę UZASADNIENIE Skarżący J. Z. w dniu ... kwietnia 2007 r. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia ... marca 2007 r., nr... w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę wniesioną po upływie tego terminu Sąd odrzuca na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Zaskarżona decyzja doręczona została Skarżącemu w dniu 9 marca 2007 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia jej odbioru. Zawierała ona prawidłowe pouczenie o możliwości, trybie i terminie złożenia skargi do sądu administracyjnego. Ponieważ trzydziestodniowy termin, liczony od daty doręczenia zaskarżonej decyzji upływał w dniu 8 kwietnia 2007 r. (pierwszy dzień Wielkiej Nocy), a następnym dniem był dzień 9 kwietnia 2007 r. (drugi dzień Wielkiej Nocy), które w myśl art. 1 ust. 1 pkt c i d ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (Dz. U. Nr 4, poz. 28 ze zm.) są dniami wolnymi od pracy, uwzględniając treść art. 83 § 2 p.p.s.a., za ostatni dzień terminu do złożenia skargi uznać należało dzień 10 kwietnia 2007 r. (wtorek). Skargę sporządzono w dniu 10 kwietnia 2007 r., natomiast nadano w Urzędzie Pocztowym [...] w dniu 11 kwietnia 2007 r. (data stempla pocztowego). Oznacza to, że skargę złożono z uchybieniem wskazanego wyżej terminu. Z tej przyczyny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 oraz § 3 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.