II OSK 1627/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Mazur Sędziowie: sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz sędzia NSA Tomasz Bąkowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 14 września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody Śląskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 24 marca 2022 r., sygn. akt II SA/Gl 124/22 w sprawie ze skargi Gminy Kłobuck na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Śląskiego z dnia 29 listopada 2021 r., nr IFIII.4131.1.56.2021 w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 24 marca 2022 r., sygn. akt II SA/Gl 124/22, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Gminy Kłobuck na rozstrzygniecie nadzorcze Wojewody Śląskiego z dnia 29 listopada 2021 r., nr IFIII.4131.1.56.2021, w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze (pkt 1) i zasądził od Wojewody Śląskiego na rzecz skarżącej Gminy kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 2). Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Wojewoda Śląski rozstrzygnięciem nadzorczym stwierdził nieważność Uchwały Nr 348/XXXV/2021 Rady Miejskiej w Kłobucku z dnia 26 października 2021 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu w Kłobucku w rejonie ulic Górniczej i Drukarskiej. W ocenie organu nadzoru uchwała ta została podjęta z istotnym naruszeniem zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ponieważ granice obszaru objętego planem nie uwzględniają maksymalnych całkowitych wysokości elektrowni wiatrowych dopuszczonych w ramach terenów oznaczonych symbolami 2E, 3E, 4E, 5E, przeznaczonych pod infrastrukturę techniczną - elektroenergetykę (elektrownie wiatrowe), co narusza art. 7 ust. 1 pkt 2 oraz art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r., poz. 724, dalej: "u.i.e.w.") poprzez nieobjęcie zakresem planu miejscowego wszystkich terenów, w ramach których występują faktyczne ograniczenia w zabudowie, zagospodarowaniu i użytkowaniu terenów, o których mowa w art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. Organ nadzoru zwrócił uwagę na treść art. 3 u.i.e.w., art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p., art. 4 ust. 1, art. 6 pkt 2, art. 7 ust. 1 u.i.e.w., a następnie na przepisy przejściowe tj. art. 15 ust. 7 i 8 u.i.e.w., wyjaśniając, że po 16 lipca 2016 r. w każdym planie miejscowym, który przewiduje lokalizację elektrowni wiatrowych na obszarze danej gminy, również w analizowanym planie, musi zostać uwzględniona zasada odległościowa "10H", w zakresie sytuowania elektrowni wiatrowej wobec budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej oraz określonych form ochrony przyrody i leśnych kompleksów promocyjnych. Organ nadzoru podniósł, że plan został wyłożony do publicznego wglądu w 2021 r., tj. po wejściu w życie ustawy z dnia 16 lipca 2016 r., zatem uchwała podlega ocenie pod kątem zgodności z przepisami u.i.e.w. i musi uwzględniać zasadę odległościową "10H". Dalej organ nadzoru zwrócił uwagę, że przepis art. 15 ust. 7 pkt 2 u.p.z.p. nie wyłącza możliwości zastosowania art. 7 u.i.e.w. Miejscowy plan powinien przedstawiać zarówno teren, na którym elektrownia wiatrowa jest dopuszczona, jak również obszar jej oddziaływania stanowiący strefę odpowiadającą dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej. Rada Miejska w Kłobucku przyjęła w § 7 uchwały zakaz lokalizacji urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100kW, wymagających wyznaczenia stref ochronnych, związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu, z wyłączeniem terenów 2E, 3E, 4E, 5E, określając dla każdego przeznaczenie – teren infrastruktury technicznej – elektroenergetyka (elektrownia wiatrowa). Dla terenów 2E i 3E w § 20 pkt 5 lit. a uchwały ustalono maksymalną wysokość zabudowy dla elektrowni wiatrowej mierzoną od podstawy wieży do najwyższego punktu na płaszczyźnie wyznaczonej przez łopaty wirnika 140m, a dla terenów 4E i 5E w § 21 pkt 5 lit. a uchwały: 100 m. Na rysunku planu (załącznik nr 1) wokół każdego z tych terenów ustalono niewielkie obszary oznaczone jako strefy oddziaływania elektrowni wiatrowej, dla których w § 4 ust. 7 uchwały ustalono, że w zasięgu obowiązuje zakaz lokalizacji funkcji wymagających ochrony przed hałasem przekraczającym poziom 55dB, zgodnie z przepisami odrębnymi. Wyznaczone strefy mieszczą się w ramach terenów zabudowy produkcyjno-usługowej (2PU, 3PU) oraz terenu drogi klasy lokalnej (1KDL). Natomiast wokół terenu 2E strefa oddziaływania ustalona głównie w ramach terenu 1PU wykracza w północnej części poza granice obszaru objętego planem, co również stanowi istotne naruszenie zasad sporządzenia planu miejscowego wynikających z art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. Biorąc pod uwagę § 20 pkt 5 lit. a i § 21 pkt 5 lit. a uchwały o maksymalnej wysokości zabudowy, w kontekście elektrowni wiatrowych, dla terenów 2E i 3E: 140m, dla terenów 4E, 5E: 100m, należało dla tych terenów wyznaczyć 1400m i 1000m strefę ochronną. Wojewoda podkreślił, że granicami planu miejscowego nie objęto obszaru spełniającego ustawowy wymóg zasady odległościowej 10H, rażąco naruszając tym art. 7 ust. 1 pkt 2 u.i.e.w. Wojewoda zwrócił również uwagę, że w uzasadnieniu do uchwały inicjującej proces planistyczny, tj. uchwały nr 466/XLV/2018 Rady Miejskiej w Kłobucku z dnia 18 września 2018 r., nie wspomniano o elektrowniach wiatrowych i nie określono ich maksymalnej wysokości, zatem nie wyznaczono poprawnie granic przyszłego planu miejscowego, co przełożyło się na wynik końcowy, w postaci nieprawidłowo uchwalonego planu oraz rażącego naruszenia art. 7 ust. 2 u.i.e.w. Zdaniem Wojewody brak poprawnie określonych stref ochronnych od istniejących elektrowni wiatrowych stanowi istotne naruszenie zasad sporządzenia planu miejscowego, ponieważ ich ustalenie wynika wprost z art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. oraz z przepisów u.i.e.w. Ponadto nieuwzględnienie przy wyznaczeniu granic obszaru objętego planem maksymalnych całkowitych wysokości elektrowni wiatrowych dopuszczonych w ramach terenów oznaczonych symbolami 2E, 3E, 4E, 5E, również stanowi istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, co narusza art. 7 ust. 1 pkt 2 oraz art. 7 ust. 2 u.i.e.w., ponieważ zakresem planu nie objęto wszystkich terenów, w ramach których występują faktyczne ograniczenia w zabudowie, zagospodarowaniu i użytkowania terenów, o których mowa w art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. Wojewoda wyjaśnił, że samo dopuszczenie w planie miejscowym lokalizacji budynku mieszkalnego od elektrowni wiatrowej w odległości mniejszej niż dziesięciokrotność całkowitej wysokości elektrowni wiatrowej (gdyby plan ten obejmował swoim zasięgiem takie tereny), wobec przywołanych przepisów przejściowych – nie jest rażącym naruszeniem prawa. Jednak nieobjęcie zakresem opracowania wszystkich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie, zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu należy uznać za istotne naruszenie przepisu powszechnie obowiązującego. Pismem z dnia 28 grudnia 2021 r. Gmina Kłobuck wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na opisane wyżej rozstrzygniecie nadzorcze. W skardze sformułowano zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego: - art. 7 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 u.i.e.w., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie do uchwały, w której nie dopuszcza się lokalizacji (nowych) elektrowni wiatrowych, a jedynie uwzględnia się istnienie elektrowni wiatrowych wcześniej wybudowanych zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, - art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. poprzez jego błędną interpretację polegającą na przyjęciu, że plan miejscowy wymagał określenia granic stref ochronnych, w sytuacji gdy zastosowanie znajduje art. 15 ust. 8 u.i.e.w., a w związku z tym prawidłowa wykładnia przepisu art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. musi uwzględniać zawarte w tym przepisie wyrażenie "w zależności od potrzeb", co z kolei prowadzi do wniosku, iż w przypadku, gdy zgodnie z art. 15 ust. 8 u.i.e.w. dopuszcza się uchwalenie planów miejscowych przewidujących lokalizację budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, na podstawie przepisów dotychczasowych, to tym samym nie jest wymagane określenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie, zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu, - art. 28 u.s.g., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i stwierdzenie nieważności uchwały, która nie narusza przepisów powszechnie obowiązującego prawa, jak również art. 91 ust. 1 u.s.g., uprawniającego organ nadzoru do stwierdzenia nieważności uchwały wyłącznie w stosunku do uchwały sprzecznej z prawem, podczas gdy przedmiotowa uchwała nie jest sprzeczna z prawem, - art. 15 ust. 8 u.i.e.w., poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przewidziany tym przepisem okres przejściowy wynoszący 72 miesiące odnosi się wyłącznie do możliwości lokalizacji budynku mieszkalnego od elektrowni wiatrowej, zaś nie wpływa na procedurę uchwalenia planu miejscowego obejmującego tereny, na których występują elektrownie wiatrowe, w szczególności w zakresie określenia stref ochronnych istniejących elektrowni wiatrowych, w tym także na etapie przystąpienia do sporządzenia planu miejscowego, - art. 15 ust. 7 pkt 2 u.i.e.w., poprzez błędną wykładnię wynikającą z nieuwzględnienia epizodycznej normy wynikającej z art. 15 ust. 8 u.i.e.w. i relacji pomiędzy tymi przepisami, podczas gdy wykładnia przepisu prowadząca do przyjęcia, że w przypadku każdego planu miejscowego, w stosunku do którego przed dniem wejścia w życie ustawy nie dokonano wyłożenia, należy stosować przepisy tej ustawy bez uwzględnienia regulacji art. 15 ust. 8 prowadziłoby do sprzeczności norm prawnych ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego aktu nadzoru oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że na obszarze objętym planem nie przewiduje się lokalizacji nowych elektrowni wiatrowych w rozumieniu art. 2 pkt 1 u.i.e.w., za czym przemawia § 7 pkt 3 uchwały, oraz wskazanie stref oddziaływania elektrowni wiatrowych (oznaczone na rysunku planu, każda o zasięgu 100 m licząc od osi istniejących elektrowni wiatrowych) dotyczących istniejących elektrowni i jednocześnie uniemożliwiających lokalizację nowych elektrowni, ponieważ w przypadku lokalizacji nowych musiałby one mieć całkowitą wysokość nie przekraczającą 10m, co kwalifikowałoby je jako mikroinstalacje, a nie elektrownie wiatrowe. W ocenie Gminy nie ma istotnego znaczenia określona w planie maksymalna wysokość elektrowni wiatrowych, ponieważ dotyczy elektrowni istniejących i wynika z wydanych dla tych elektrowni decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Podkreślono, że gdyby na obszarze objętym planem zaistniała potrzeba lokalizacji nowych elektrowni wiatrowych to zostałyby wyznaczone nowe miejsca dla ich lokalizacji (na których nie ma elektrowni istniejących), a także ustalono większy zasięg stref ochronnych. Uchwała nie wymagała objęcia zakresem planu miejscowego terenu, na którym występują faktyczne ograniczenia w zabudowie, zagospodarowaniu i użytkowaniu terenów, o których mowa w art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. Zajęte przez organ nadzoru stanowisko pozostaje w rażącej sprzeczności z art. 15 ust. 8 u.i.e.w., który dopuszcza lokalizowanie w okresie przejściowym (72 miesięcy) budynków mieszkalnych lub budynków o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, bez uwzględnienia ograniczeń wynikających z nowej ustawy, w tym zasady 10H, i przesądza, że plany takie uchwalane są na podstawie przepisów dotychczasowych. Zwrócono również uwagę, iż Gmina nie mogła naruszyć przepisów art. 7 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 u.i.e.w., bowiem strefy ochronne wynikające z zastosowania zasady 10H znajdą zastosowanie dopiero do planów miejscowych uchwalanych po upływie okresu przejściowego, tj. po 72 miesiącach od wejścia w życie ustawy. Wskazano, iż plan miejscowy nie wymagał określenia stref ochronnych wokół istniejących elektrowni wiatrowych zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 u.i.e.w., natomiast z przepisu art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. nie wynika, aby każdy plan bezwzględnie wymagał określenia stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie, zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu zgodnie z art. 7 ust.1 pkt 2 u.i.e.w. W odpowiedzi na skargę Wojewoda stwierdził, że na wskazanym obszarze są istniejące elektrownie wiatrowe, jednak przepisów przedmiotowego planu miejscowego nie można odczytywać w tak wąskim zakresie, jak podnosi skarżąca Gmina, jako tylko zezwalających na funkcjonowanie istniejących elektrowni wiatrowych, bowiem przepisy planu dają również podstawy prawne do lokalizowania nowych elektrowni wiatrowych. Wojewoda zaznaczył, że już samo wyznaczenie w planie miejscowym terenów z przeznaczeniem pod elektrownie wiatrowe oznacza, że plan przewiduje lokalizację elektrowni wiatrowych zarówno istniejących jak i nowych. Nadto mając na uwadze, że plan miejscowy przewiduje lokalizację elektrowni wiatrowych (w tym elektrowni nowych), to zgodnie z przepisem art. 15 ust. 9 u.i.e.w. zastosowanie znajdują przepisy ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, a tym samym istnieje obowiązek wyznaczenia granic stref ochronnych od terenów oznaczonych symbolami 2E, 3E, 4E i 5E. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził, że poddana rozstrzygnięciu nadzorczemu uchwała nie naruszała w sposób istotny prawa. Zdaniem Sądu, poza sporem pozostawało to, że na obszarze oznaczonym planem miejscowym symbolami 2E, 3E, 4E, 5E istniały na dzień jego uchwalenia cztery elektrownie wiatrowe. Okoliczność ta była zauważona zarówno w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego jak również w odpowiedzi na skargę organu nadzoru. Sąd zaznaczył, że dla ustalenia stanu prawnego obowiązującego przy podjęciu uchwały istotne znaczenie mają przepisy przejściowe. Stosownie do treści art. 15 ust. 7 u.i.e.w. do projektów planów miejscowych albo ich zmian oraz inwestycji realizowanych na podstawie ustaleń tych planów, w stosunku do których przed dniem wejścia w życie ustawy: 1) dokonano wyłożenia, stosuje się przepisy dotychczasowe; 2) nie dokonano wyłożenia, stosuje się przepisy ustawy. Zgodnie z ust. 8 przywołanego przepisu - w ciągu 72 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy dopuszcza się uchwalanie planów miejscowych przewidujących lokalizację budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, na podstawie przepisów dotychczasowych (art. 15 ust. 8 u.i.e.w.). Przepisów ust. 8 nie stosuje się do planów miejscowych przewidujących lokalizację nowej elektrowni wiatrowej (art. 15 ust. 9 u.i.e.w.). Ustalenia planu miejscowego, w szczególności § 7 pkt 3 uchwały, stosownie do którego, obowiązuje zakaz lokalizacji urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW, wymagających wyznaczenia stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu, z wyłączeniem terenów 2E, 3E, 4E, 5E, oznaczają, że nie ma on zastosowania do nowych inwestycji w zakresie elektrowni wiatrowych. Stąd też, uwzględniając że uchwalenie planu nastąpiło w okresie przewidzianym w art. 15 ust. 8 u.i.e.w., tj. 72 miesięcy od wejścia w życie przepisów u.i.e.w., to zastosowanie znajdzie wyjątek od reguły stosowania przepisów tej ustawy do uchwalonych planów, których projekty zostały wyłożone po wejściu w życie ustawy. Przepis ten stanowi o stosowaniu w wyznaczonym zakresie przepisów dotychczasowych. Jednocześnie, według Sądu, brak jest podstaw do przyjęcia, aby w sprawie mógł znaleźć zastosowanie art. 15 ust. 9 u.i.e.w., odnoszący się do lokalizacji nowych elektrowni wiatrowych. Ponadto Sąd zaznaczył, że przy uwzględnieniu sformułowanej przez organ nadzoru argumentacji oraz wskazanych naruszeń prawa, budzi także wątpliwości objęcie rozstrzygnięciem nadzorczym uchwały Nr 348/XXXV/2021 w całości. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniósł Wojewoda Śląski, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Wyrok został zaskarżony w całości. Wyrokowi zarzucono: I. Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej: "p.p.s.a."), naruszenie następujących przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię, niewłaściwe zastosowanie lub wręcz brak zastosowania: 1. art. 1 ust. 1 u.p.z.p., poprzez brak zastosowania tego przepisu; 2. art. 15 ust. 9 oraz art. 15 ust. 7 u.i.e.w., poprzez błędną wykładnię w odniesieniu do konieczności ich zastosowania w przypadku uchwalenia planu miejscowego, dopuszczającego lokalizację nowych elektrowni wiatrowych, 3. art. 15 ust. 8 w związku z art. 15 ust. 9 u.i.e.w., poprzez błędną jego wykładnię w odniesieniu do możliwości lokalizowania budynków mieszkalnych na podstawie przepisów dotychczasowych w sytuacji lokalizacji nowej elektrowni wiatrowej; 4. art. 7 ust. 1 pkt 2 u.i.e.w. poprzez jego błędną interpretację, wykluczającą jego zastosowanie; 5. art. 7 ust. 2 u.i.e.w. poprzez jego błędną interpretację, zwalniającą organy gminy z obowiązku zamieszczenia w uchwale inicjującej proces planistyczny maksymalnej całkowitej wysokości elektrowni wiatrowej - to naruszenie z kolei miało istotny wpływ na tryb sporządzenia planu miejscowego i, stosownie do art. 28 ust. 1 u.p.z.p., stanowi odrębną przesłankę nieważnościową. II. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 98 ust. 4 u.s.g., polegające na nieoddaleniu skargi Gminy Kłobuck na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Śląskiego z dnia 29 listopada 2021 r., nr IFIII.4131.1.56.2021, w sytuacji, kiedy zachodziły przesłanki do jej oddalenia przez Sąd I instancji, 2. art. 148 p.p.s.a., poprzez jego zastosowanie i uwzględnienie skargi Gminy Kłobuck w sytuacji, gdy podlegała ona oddaleniu. Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie sprawy co do istoty, poprzez oddalenie skargi złożonej przez Gminę Kłobuck, ewentualnie, uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kasacyjnie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym po stwierdzeniu spełnienia ustawowych warunków przewidzianych w art. 182 § 2 p.p.s.a. Pełnomocnik skarżącego kasacyjnie, który wniósł skargę kasacyjną, zrzekł się rozpoznania sprawy na rozprawie, zaś strona przeciwna w ustawowo zakreślonym terminie nie zażądała przeprowadzenia rozprawy. Według art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności sprawę rozpoznano w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw. Zarzut naruszenia art. 1 ust. 1 u.p.z.p. (zawarty w pkt. I. 1.), poprzez brak zastosowania tego przepisu nie jest zasadny. Jak można wnioskować z uzasadnienia tego zarzutu, brak zastosowania art. 1 ust. 1 u.p.z.p. wiązał się z wprowadzeniem do planu miejscowego ustaleń, które w zakresie spornego określenia przeznaczenia terenu pod elektrownie wiatrowe, koncentrowały się na utrwalaniu stanu faktycznego, co, według skarżącego kasacyjnie, mija się z istotą planowania przestrzennego, które ma kreować wizję przyszłego zagospodarowania przestrzeni. Z takim rozumieniem treści art. 1 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym: "Ustawa określa: 1) zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej, 2) zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczania terenów na określone cele oraz ustalania zasad ich zagospodarowania i zabudowy - przyjmując ład przestrzenny i zrównoważony rozwój za podstawę tych działań.", nie można się zgodzić. Kontynuacja dotychczasowego przeznaczenia terenów w nowym planie, jest naturalnym, a wielu przypadkach z uwagi na ochronę praw nabytych, koniecznym rozwiązaniem. Należy odnotować, że sam skarżący kasacyjnie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazuje, że można przypisać terenom przeznaczenie zgodnie ze stanem istniejącym. Obawy skarżącego kasacyjnie, że ustalenia sankcjonujące stan dotychczasowy na terenach 2E, 3E, 4E i 5E, dają podstawy do realizacji nowych inwestycji w zakresie elektrowni wiatrowych są nieuzasadnione. Jak bowiem słusznie wskazała skarżąca Gmina, § 7 pkt 3 uchwały (wprowadzający zakaz lokalizacji urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW, wymagających wyznaczenia stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu, z wyłączeniem terenów 2E, 3E, 4E, 5E), oraz wskazanie na rysunku planu stref oddziaływania elektrowni wiatrowych o zasięgu 100 m licząc od osi istniejących elektrowni wiatrowych, uniemożliwia lokalizację nowych elektrowni, ponieważ ich całkowita wysokość nie przekraczałaby 10m, co kwalifikowałoby je do kategorii mikroinstalacji, a nie elektrowni wiatrowych. Z tych też względów zarzucanie zaskarżonemu wyrokowi naruszenia art. 1 ust. 1 u.p.z.p. nie jest zasadne. Skoro zaś sporne ustalenia planu nie dają podstaw do realizacji nowych elektrowni wiatrowych, to również pozostałe zarzuty naruszenia prawa materialnego: art. 15 ust. 9 oraz art. 15 ust. 7 u.i.e.w., poprzez błędną wykładnię w odniesieniu do konieczności ich zastosowania w przypadku uchwalenia planu miejscowego, dopuszczającego lokalizację nowych elektrowni wiatrowych (zarzut I. 2.); art. 15 ust. 8 w związku z art. 15 ust. 9 u.i.e.w., poprzez błędną jego wykładnię w odniesieniu do możliwości lokalizowania budynków mieszkalnych na podstawie przepisów dotychczasowych w sytuacji lokalizacji nowej elektrowni wiatrowej (zarzut I. 3.); art. 7 ust. 1 pkt 2 u.i.e.w. poprzez jego błędną interpretację, wykluczającą jego zastosowanie oraz art. 7 ust. 2 u.i.e.w. poprzez jego błędną interpretację, zwalniającą organy gminy z obowiązku zamieszczenia w uchwale inicjującej proces planistyczny maksymalnej całkowitej wysokości elektrowni wiatrowej (zarzut I. 5), z uwagi na ich bezprzedmiotowość, należy uznać za nieuzasadnione. Także sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie znajdują usprawiedliwionych podstaw. Zarówno art. 148, jak i art. 151 p.p.s.a. należą bowiem do tak zwanych przepisów wynikowych. Te zaś, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, nie mogą stanowić samodzielnej podstawy skargi kasacyjnej, gdyż błąd w postaci uwzględnienia lub oddalenia skargi sąd pierwszej instancji popełnia w fazie wcześniejszej niż etap orzekania, czyli w fazie kontroli zaskarżonego aktu lub czynności poprzedzającej wydanie orzeczenia (wyrok NSA z 10.07.2018 r., I OSK 2030/16, LEX nr 2537280; wyrok NSA z 31.08.2018 r., I OSK 1412/18, LEX nr 2559184). Zatem przepisy art. 148 i art. 151 p.p.s.a. nie mogą być w niniejszej sprawie brane pod uwagę, albowiem zarzuty naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego przez błędną ich wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, nie zostały uznane za usprawiedliwione. Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.