II OSK 1122/06

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Jerzy Bujko (spr.) Sędziowie del. Sędzia WSA Marzenna Linska – Wawrzon Bożena Walentynowicz Protokolant Andżelika Borek po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej ze skargi kasacyjnej J. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 kwietnia 2006 r. sygn. akt II SA/Gd 102/06 w sprawie ze skargi J. J. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozbawienia uprawnień kombatanckich oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną na podstawie art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (j.t. Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 371 ze zm.) Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych pozbawił J. J. uprawnień kombatanckich przyznanych mu z tytułu "utrwalania władzy ludowej" od dnia 12 maja 1949 r. do 6 października 1951 r. W wymienionym okresie J. J. odbywając zasadniczą służbę wojskową w 2 Brygadzie Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego walczył z oddziałami polskiego podziemia niepodległościowego. W toku obecnie prowadzonego postępowania twierdził on wprawdzie, że wymieniona jednostka wojskowa walczyła z pozostałościami Ukraińskiej Powstańczej Armii, lecz fakt ten nie znalazł żadnego potwierdzenia w treści zebranego w sprawie materiału dowodowego. Pozbawiając uprawnień kombatanckich przyznanych przez Zarząd Wojewódzki ZBoWiD w G. decyzją z dnia 18 marca 1977 r. organ powołał się na wymieniony wyżej przepis ustawy o kombatantach, zgodnie z którym pozbawia się uprawnień kombatanckich osoby, które na mocy dotychczasowych przepisów uzyskały uprawnienia kombatanckie z tytułu działalności w latach 1944–1956 w charakterze uczestników walk o ustanowienie i utrwalenie władzy ludowej lub z innych tytułów, niż wymienione w art. 1 ust. 2, w art. 2 oraz w art. 4 ustawy. J. J. wniósł o ponowne rozpoznanie sprawy, lecz Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, decyzją z dnia [...]., utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] W skardze na opisaną wyżej decyzję skarżący zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przez przyjęcie, że 2 Brygada Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego nie brała latem 1950 r. udziału w walkach z pozostałościami UPA. Wskazał, że starając się o członkowstwo w ZBoWiD nie wspomniał o udziale w walce z UPA, ponieważ nie miało to wówczas znaczenia. Skarżący wniósł ponadto o powołanie biegłego historyka, który dokładnie zbada archiwa 2 Brygady KBW i ustali, czy brała ona udział w walkach z UPA. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2006 r. wydanym w trybie uproszczonym skargę oddalił. Sąd stwierdził w uzasadnieniu wyroku, że ze zgromadzonego w sprawie materiału wynika, iż skarżący otrzymał uprawnienia kombatanckie za udział w walce zbrojnej o "utrwalanie władzy ludowej" prowadzonej w oddziałach 2 Brygady Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Z dołączonej do akt sprawy opinii Instytutu Pamięci Narodowej z dnia 26 kwietnia 2005 r. nie wynika, by 2 Brygada Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego w okresie od maja 1949 r. do października 1951 r. brała udział w walkach z oddziałami UPA. Z dowodu tego wynika jednocześnie, że brygada ta walczyła z oddziałami polskiego podziemia niepodległościowego i bandami rabunkowymi. Sąd stwierdził, iż organ prowadzący postępowanie administracyjny wnikliwie wyjaśnił stan faktyczny sprawy i trafnie uznał za udowodnione istnienie podstaw do pozbawienia skarżącego uprawnień kombatanckich. Za niedopuszczalne też uznał Sąd, zgodnie z art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dopuszczenie wnioskowanego dowodu z opinii biegłego co do rodzaju walk prowadzonych w latach 1949–1951 przez 2 Brygadę KBW. Wymieniony wyrok zaskarżył w całości J. J., reprezentowany przez adw. J. T. Zarzucił mu naruszenie art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego przez pominięcie faktu, iż skarżący był żołnierzem LWP, który walczył z pozostałościami band UPA. Skarga kasacyjna zarzuciła nadto obrazę art. 106 § 3 p.p.s.a. przez niedopuszczenie dowodu z opinii biegłego historyka i wnosiła o uchylenie zaskarżonego wyroku, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż skarga kasacyjna jest nieuzasadniona. Przede wszystkim należy stwierdzić, że skarga ta nie zarzuciła skutecznie naruszenia przepisów regulujących postępowanie sądowe. Postawiła ona w prawdzie zarzut obrazy art. 106 § 3 p.p.s.a., lecz jest on oczywiście nieuzasadniony. Zgodnie z wymienionym przepisem sąd administracyjny może, i to tylko w sytuacjach wyjątkowych, uzupełnić postępowanie dowodowe przeprowadzając dodatkowe dowody z dokumentów. Przeprowadzenie innych dowodów w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest w ogóle niedopuszczalne, gdyż nie przewidują tego przepisy. Wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego historyka w celu ustalenia, czy 2 Brygada KBW w latach 1949–1951 walczyła z UPA był więc oczywiście nieuzasadniony, podobnie jak i zarzut dotyczący jego nieuwzględnienia. Innych zarzutów procesowych skarga kasacyjna nie postawiła, wobec czego należy uznać, iż Sąd I instancji przyjął – za zaskarżoną decyzją – prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy. W tej sytuacji również zarzut obrazy art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego należy uznać za nieuzasadniony. Skoro bowiem skarżący uzyskał (zgodnie ze swoim wnioskiem z dnia 13 grudnia 1976 r. stwierdzającym walkę z "reakcyjnym podziemiem") uprawnienia kombatanckie za działalność uznawaną w owym czasie jako walka o ustanowienie i utrwalenie władzy ludowej i w obecnie prowadzonym postępowaniu nie wykazał zaistnienia sytuacji, która zgodnie z obecnie obowiązującą ustawą stanowi podstawę przyznania uprawnień kombatanckich, to pozbawienie go uprawnień przyznanych decyzją ZBoWiD-u z 1977 r. było w pełni uzasadnione. Przepis art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy o kombatantach... jasno bowiem stwierdza, że pozbawia się uprawnień kombatanckich m.in. osoby, które uzyskały takie uprawnienia na mocy dotychczasowych przepisów z tytułu działalności w latach 1944–1956 w charakterze uczestników walk o ustanowienie i utrwalenie władzy ludowej. W postępowaniu nie stwierdzono przy tym istnienia takich okoliczności, które pozwalałyby skarżącemu zachować nabyte uprawnienia. Wymieniony przepis prawa materialnego został więc prawidłowo zastosowany. Dlatego na mocy art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.