III SA/Łd 359/20

SENTENCJA Dnia 15 grudnia 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki Asesor WSA Małgorzata Kowalska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2020 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi O. G. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowej za 2016 rok oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. z [...] w przedmiocie odmowy przyznania O. G. płatności rolnośrodowiskowej PROW 2007-2013 na 2016 rok. Wskazane rozstrzygnięcie wydane zostało w następującym stanie faktycznym: O. G. 31 maja 2016 r. złożyła w Biurze Powiatowym ARiMR w S. wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej deklarując realizację pakietów: pakiet 2 - rolnictwo ekologiczne, na powierzchni 21,61 ha, pakiet 3 - ekstensywne trwałe użytki zielone, na powierzchni 3,54 ha, pakiet 4 - ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych poza obszarami Natura 2000, na powierzchni 3,49 ha, pakiet 5 - ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych na obszarach Natura 2000, na powierzchni 1,46 ha. Decyzją z [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w S. odmówił stronie przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2016. W uzasadnieniu wskazał, że dla rozstrzygnięcia w kwestii przyznania płatności kontynuacyjnej za 2016 rok istotne znaczenie ma okoliczność prawidłowego podjęcia przez stronę 5-letniego zobowiązania rolnośrodowiskowego. Decyzją z [...] Kierownik Biura Powiatowego w S. odmówił stronie przyznania płatności rolnośrodowiskowej na 2012 rok, decyzja ta została utrzymana w mocy przez organ II instancji, a następnie przez sąd administracyjny. Powyższe skutkuje brakiem podjęcia perz stronę zobowiązania rolnośrodowiskowego, z tytułu kontynuacji którego domaga się obecnie płatności. Po rozpoznaniu odwołania wnioskodawczyni, decyzją z [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że w § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. z 2013 r. poz. 361 ze zm.) – dalej "rozporządzenie PRŚ 2007-2013" wskazane zostały podstawowe warunki, jakie musi spełnić obligatoryjnie każdy rolnik ubiegający się o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej. Jednym z warunków przyznania płatności rolnośrodowiskowej jest realizacja 5-letniego zobowiązania rolnośrodowiskowego od 15 marca roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie pierwszej płatności rolnośrodowiskowej, a zobowiązanie to polega na przestrzeganiu wymogów przypisanych do poszczególnych pakietów i wariantów tego zobowiązania, zgodnie z planem działalności rolnośrodowiskowej opracowanym przez profesjonalnego doradcę. Przestrzeganie tych wymogów przez wskazany okres wymaga posiadania przez ten okres gruntów lub zwierząt, w stosunku do których powinny być one przestrzegane. Strona pierwszy wniosek o przyznanie płatności, a tym samym deklarację przystąpienia do realizacji 5-cio letniego zobowiązania rolnośrodowiskowego złożyła 15 maja 2012 r. Ze względu na braki formalne we wniosku, które nie zostały przez stronę uzupełnione w terminie 7 dni, organy administracji odmówiły skarżącej przyznania płatności na rok 2012. Decyzją z [...] Kierownik Biura Powiatowego w S. odmówił stronie przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2012, tym samym nie doszło do skutecznego podjęcia 5-cio letniego zobowiązania rolnośrodowiskowego. Następnie Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. decyzją z [...]utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, na którą strona wniosła skargę do Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 31 grudnia 2015 r. sygn. akt III SA/Łd 4/15, oddalił skargę wnioskodawczyni na powyższą decyzję. Ostatecznie decyzja stała się prawomocna 16 listopada 2018 r. na mocy wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt I GSK 804/18 oddalającego skargę kasacyjną O. G. Odnosząc się do argumentacji strony zawartej w odwołaniu, iż wydano szereg pozytywnych decyzji z lat 2012-2016 przyznających jej inne płatności bezpośrednie, organ zaznaczył, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji w sprawie odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2016. Składając wniosek o konkretną płatność w danym roku wszczynane jest na żądanie strony postępowanie administracyjne, które kończy się wydaniem decyzji administracyjnej w tej konkretnej sprawie. W związku z powyższym, zdaniem organu, przytaczanie przez stronę innych rozstrzygnięć zapadłych w sprawach nie mających związku z przedmiotową sprawą jest bezzasadne. Reasumując Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie stwierdzono okoliczność, która uniemożliwiała przyznanie stronie płatności, tj. brak rozpoczęcia w 2012 roku zobowiązania 5-cio letniego na podstawie planu rolnośrodowiskowego na lata 2012-2016 zarejestrowanego dla O.G. O. G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] zarzucając naruszenie: 1. art. 6 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez podstawy prawnej; 2. art. 7 k.p.a. z powodu niepodjęcia niezbędnych czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie zarówno interes społeczny jak i słuszny interes obywatela; 3. art. 7a § 1 poprzez uznanie, że wniosek złożony przez O. G. w 2013 r. nie jest wnioskiem kontynuacyjnym, a podstawą tego jest stwierdzenie, że wniosek złożony przez stronę w terminie prawa materialnego, tj. w dniu 15 maja 2012 r. jest obarczony brakami formalnymi, które uniemożliwiają stwierdzenie, w postępowaniu merytorycznym komu, za co, w jakiej wysokości należna jest rekompensata za zrealizowane bezspornie zobowiązania wynikające z planu rolnośrodowiskowego, oraz poprzez uznanie, że płatność rolnośrodowiskowa jest przywilejem rolnika, co ma uzasadniać brak obowiązku rekompensaty przez ARiMR nakładów poniesionych bezspornie przez rolnika; 4. art. 9 k.p.a. poprzez potwierdzenie odbioru wniosku złożonego przez O. G. w 2013 r. bez wskazania, że wniosek nie jest wnioskiem związanym z kontynuacją planu rolnośrodowiskowego rozpoczętego w 2012 r., oraz poprzez potwierdzenie odbioru wniosku w 2012 r. bez wskazania jakichkolwiek braków formalnych, a następnie wywodzenie negatywnych skutków dla rolnika bez jakiekolwiek odpowiedzialności organu dokonującego czynności administracyjnego odbioru wniosku, a przede wszystkim poprzez takie faktyczne postępowanie, które przyczynia się do poniesienia szkód z powodu nieznajomości prawa; 5. art. 12 k.p.a. z powodu braku rzetelności i to pomimo oczywistego przewlekłego działania; 6. art. 14a k.p.a. poprzez pominięcie milczeniem wielokrotnie wyrażanej negatywnej oceny pracy biura odbierającego wnioski składane bezpośrednio do rąk funkcjonariusza biura ARiMR, w tym lekceważenie procedur odbioru wniosków albo brak takich procedur gwarantujących prawidłową obsługę obywateli. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności wszystkich decyzji obarczonych wadą nieważności, które zostały wydane w związku ze zrealizowanym przez nią planem rolnośrodowiskowym 2012-2016. W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł o jej odrzucenie ze względu na złożenie jej przez osobę nie będącą pełnomocnikiem w sprawie sądowoadministracyjnej, lub alternatywnie o jej oddalenie jako niezasadnej. 20 lipca 2020 roku skarżąca złożyła prawidłowo podpisaną skargę, zaś pismem z 28 sierpnia 2020 r. złożyła wyjaśnienia do otrzymanej odpowiedzi na skargę, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna i dlatego podlega oddaleniu. Na wstępie wskazać należy, że w związku z ogłoszeniem siedziby sądu i terenu całego kraju czerwoną strefą zagrożenia epidemiologicznego wynikającego z rozprzestrzeniania się wirusa SARS-CoV-2, sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art.15zzs ze znaczkiem "4" ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jednolity Dz. U poz. 1842) przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Stosowne zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zostało wydane 9 listopada 2020 r. i doręczone stronom. Z uwagi na sytuację epidemiczną - zaliczenie całego kraju do tzw. czerwonej strefy - przeprowadzenie rozprawy stanowiłoby nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi nie ma możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległości z powodów technicznych, dlatego sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej, a stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2019 r., poz. 2167) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, w rozpoznawanej sprawie sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania mogących mieć wpływ na wynik sprawy, co skutkuje oddaleniem skargi. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie była decyzja z [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, którą utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z [...] odmawiającą skarżącej przyznania płatności rolnośrodowiskowej kontynuacyjnej za 2016 rok. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięć organów administracyjnych w tej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2017 r. poz. 1856 ze zm.). Ustawa ta w art. 5 ust. 1 pkt 14 wskazuje program rolnośrodowiskowy jako jedno z zadań realizowanych w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013. Z kolei przepis art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy stanowi, że pomoc jest przyznawana jeżeli wnioskodawca spełnia warunki przyznania pomocy określone w przepisach rozporządzeniu Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.Urz.UE.L 277 z 21.10.2005, str. 1, ze zm., dalej: rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005), oraz w przepisach Unii Europejskiej wydanych w trybie tego rozporządzenia, a także w przepisach wydanych na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy. W niniejszej sprawie aktem takim jest stanowiące podstaw wydania kontrolowanych decyzji rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 – 2013. Istotę sporu stanowi kwestia posiadania przez skarżącą uprawnienia do uzyskania płatności rolnośrodowiskowej w 2016 r. tj. kolejnym roku realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego, w sytuacji gdy decyzją z [...] Kierownik Biura Powiatowego w S. odmówił stronie przyznania płatności rolnośrodowiskowej na 2012 rok. Powodem wydania powyższej decyzji odmownej było nieuzupełenienie przez stronę, w wyznaczonym 7 dniowym terminie, braków formalnych pierwotnego wniosku o tę płatność złożonego 15 maja 2012 roku. W ocenie sądu w rozstrzyganej sprawie organy prawidłowo przyjęły, że skarżąca w 2012 roku nie podjęła skutecznie zobowiązania rolnośrodowiskowego, a zatem nie była uprawniona do uzyskania płatności kontynuacyjnej za rok 2016. Podkreślić należy, że płatność rolnośrodowiskowa jest pomocą finansową objętą Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007- 2013, co wynika z treści art. 36 pkt a ppkt iv rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005. Płatności rolnośrodowiskowej udziela się rolnikom, którzy dobrowolnie podejmą zobowiązania rolnośrodowiskowe (art. 39 ust. 2). Zobowiązania te podejmowane są z reguły na okres od pięciu do siedmiu lat. Płatności udziela się corocznie i obejmują one dodatkowe koszty i utracone dochody wynikające z podjętego zobowiązania. Tam gdzie to niezbędne, mogą one obejmować koszty transakcji (art. 39 ust. 4). Z przywołanej regulacji wynika, że jedną z koniecznych okoliczności występujących w podjętym zobowiązaniu rolnika jest czas jego realizacji, gdyż czas realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego jest elementem tego zobowiązania. O czasie realizacji zobowiązania jest mowa nie tylko w art. 39 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) 1698/2005, ale również w art. 10 ustawy z 7 marca 2007 r., zgodnie z którym pomoc ta jest przyznawana przy spełnianiu warunków określonych w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie delegacji zawartej w art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy czyli warunków wynikających z rozporządzenia PRŚ 2007-2013. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia PRŚ 2007-2013 płatność rolnośrodowiskową przyznaje się rolnikowi jeżeli realizuje 5-letnie zobowiązanie rolnośrodowiskowe, o którym mowa w art. 39 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005. Z powyższych regulacji wynika zatem, że program rolnośrodowiskowy ma charakter wieloletni i beneficjent pomocy zobowiązany jest do jego realizacji w każdym kolejnym roku na uzgodnionych warunkach. Płatność rolnośrodowiskową definiuje § 5 ust. 1 rozporządzenia PRŚ 2007-2013 zgodnie, z którym zobowiązanie rolnośrodowiskowe obejmuje obszar gruntów zadeklarowanych we wniosku o przyznanie pierwszej płatności rolnośrodowiskowej w ramach poszczególnych pakietów i ich wariantów, objęty obszarem zatwierdzonym w rozumieniu art. 2 ust. 1 akapit drugi pkt 23 lit. b rozporządzenia nr 640/2014 do których została przyznana pierwsza płatność rolnośrodowiskowa. Z przepisów przywołanego rozporządzenia wynika w sposób jednoznaczny, że rolnik podejmując się realizacji 5-letniego zobowiązania rolnośrodowiskowego w zamian za przyznane wsparcie, zobowiązuje się do realizacji w tym okresie ściśle określonych działań, zgodnych z planem rolnośrodowiskowym oraz zapisami rozporządzenia rolnośrodowiskowego. Oczywistym więc jest, że zobowiązanie rolnośrodowiskowe, realizacji którego podejmuje się producent rolny, stanowi źródło zobowiązania kilkuletniego, w ramach którego rolnikowi przysługuje uprawnienie do corocznego uzyskiwania płatności rolnośrodowiskowych. W tym miejscu przypomnieć należy, że strona wnioskiem z 15 maja 2012 roku wystąpiła o pierwszą płatność rolnośrodowiskową. Wniosek ten dotknięty był brakami formalnymi, których strona nie uzupełniła w wyznaczonym przez organ terminie i dlatego decyzją z [....] Kierownik Biura Powiatowego w S. odmówił stronie przyznania płatności rolnośrodowiskowej na 2012 rok. Strona odwołała się od powyższej decyzji jednak Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. decyzją z [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 31 grudnia 2015 r. sygn. akt III SA/Łd 4/15, oddalił skargę wnioskodawczyni na powyższą decyzję. Rozstrzygnięcie to utrzymał w mocy Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 16 listopada 2018 r. sygn. akt I GSK 804/18. Powyższe oznacza zatem, że skarżąca nie podjęła skutecznie zobowiązania rolnośrodowiskowego w 2012 roku, a zatem złożony przez nią wniosek kontynuacyjny na 2016 rok nie mógł zostać uwzględniony. Brak podjęcia zobowiązania wieloletniego skutkuje brakiem możliwości uzyskania płatności w kolejnych latach. W konsekwencji brak skutecznego przyjęcia zobowiązania nie może, z uwagi na brzmienie § 5 ust. 1 rozporządzenia PRŚ 2007-2013, doprowadzić do wypłaty środków w kolejnym roku nieobowiązującego programu. Wbrew argumentacji skarżącej wskazującej na prawidłową realizację jej zobowiązania rolnośrodowiskowego wyjaśnić należy, że skoro strona nie podjęła prawidłowo swojego 5 letniego zobowiązania rolnośrodowiskowego to nie doszło w sprawie do uzgodnienia warunków jego realizacji. Wywiązywanie się z obowiązków przyjętych w ramach programu ocenia się w perspektywie podjętego wieloletniego zobowiązania, zatem wobec braku podjęcia takiego zobowiązania nie można także mówić o jego prawidłowej realizacji w kolejnych latach. Odnosząc się do zarzutów skargi naruszenia przepisów postępowania administracyjnego wskazać należy, że w myśl ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej (art. 21 ust. 1). Z art. 21 ust. 2 i 3 ustawy, że postępowanie przed organami Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zostało w dosyć istotny sposób zmodyfikowane. Ustawodawca między innymi wyłączył stosowanie zasady prawdy obiektywnej określonej w art. 7 k.p.a. W świetle art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy, na organach Agencji nie spoczywa obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, a jedynie jego wyczerpujące rozpatrzenie. Ponadto art. 21 ust. 3 ustawy z 7 marca 2007 r. stanowi, że organy Agencji nie mają obowiązku aktywnego poszukiwania dowodów. Strona i inne osoby uczestniczące w postępowaniu są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek a ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Oznacza to, że ustawodawca zmodyfikował obowiązki organu wynikające z art. 7 i art. 77 k.p.a. i w omawianym zakresie powołane przepisy nie mają zastosowania w postępowaniach prowadzonych na podstawie ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, w tym o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej, gdyż postępowania te toczą się z uwzględnieniem uregulowań szczególnych. Niezasadne są zatem postawione w skardze zarzuty w zakresie, w jakim odnoszą się do naruszenia obowiązku zebrania całego materiału dowodowego, gdyż na organach Agencji taki obowiązek nie spoczywał (por. wyrok NSA z 12 sierpnia 2020 r. sygn. akt I GSK 417/18 Lex nr 3061920). Prawidłowo także organy wskazały, że przedmiotem oceny w tym postępowaniu był wniosek skarżącej dotyczący płatności kontynuacyjnej za 2016 rok wobec powyższego rozpoznaniu nie mogły podlegać jej zastrzeżenia dotyczące rozpoznania wniosków złożonych w 2012 oraz 2013 roku. Z kolei kwestia braku podjęcia przez skarżącą pierwotnego zobowiązania rolnośrodowiskowego została prawomocnie zakończona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 listopada 2018 r. sygn. akt I GSK 804/18. Podważanie oceny prawnej dokonanej w tym wyroku w obecnym postępowaniu uznać należy za niedopuszczalne z uwagi na treść art. 170 p.p.s.a. Zgodnie z powołanym przepisem prawomocnym orzeczeniem sądu związane są nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach wskazanych w ustawie także inne osoby. Związanie to oznacza, iż muszą one uwzględnić stan prawny utworzony tym orzeczeniem, wywołuje ono bowiem skutki również poza postępowaniem sądowoadministracyjnym, w którym zostało wydane. Skoro zatem z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 listopada 2018 r. sygn. akt I GSK 804/18 wynika, że skarżąca nie podjęła skutecznie 5 letniego zobowiązania rolnośrodowiskowego w 2012 roku, to kwestia ta nie mogła podlegać już badaniu w toku rozpoznawanej obecnie sprawy. Z treści zaś odwołania od decyzji organu I instancji jak również obecnie rozpoznawanej skargi wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że to do oceny prawnej z tegoż orzeczenia wynikającej skierowane były zarzuty formułowane przez stronę w toku postępowania administracyjnego jak i w rozpoznawanej obecnie skardze. W ocenie sądu w rozstrzyganej sprawie organy uczyniły zadość nałożonym na nie obowiązkom, w szczególności w sposób wyczerpujący rozpatrzyły materiał dowodowy zgromadzony w przedmiotowej sprawie, co znajduje pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wbrew twierdzeniom skarżącej organ odwoławczy wskazał podstawy faktyczne i prawne podjętego rozstrzygnięcia, a wyjaśniając jego motywy, prawidłowo odniósł się do istotnych argumentów odwołania, swoim działaniem nie uchybił przepisom art. 107 § 1 i § 3 k.p.a w zw. z art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. Reasumując wskazać należy, że w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz przepisów warunkujących przyznanie płatności rolnośrodowiskowej, sąd nie stwierdził w przedmiotowej sprawie naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak też przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Skarżąca nie spełniła warunków do przyznania pomocy w ramach program rolnośrodowiskowy, co wykazano w zaskarżonych decyzjach. W konsekwencji pomoc ta nie mogła zostać stronie przyznana. Z powyższych względów, sąd uznając, że zaskarżona decyzja jest zgodne z prawem, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. a.l.